Pech en kleur.

Vanmorgen moest ik om 8.50 uur op controle bij de tandarts zijn. Ik had al een paar dagen erg veel last van een afgebroken kies, waarvan ik weet dat die eruit moet, en ik hoopte dat de tandarts die gelijk zou kunnen trekken.
Na de controle, en constateren van het eeuwig aanwezige tandsteen merkte hij op dat die kies er wel uit moest, maar daar had ik toch geen last van. Nou wel dus.
Dus zette hij een verdoving, en verwijderde tandsteen. Tot mijn verbazing deed het tandsteen verwijderen, ook in het verdoofde gebied zeer. Mijn mond voelde ook niet stijf of gevoelloos, in tegendeel eigenlijk.
Dus liet de tandarts mij even zitten, en hielp eerst een andere patient. Zo kon de verdoving goed inwerken. Maar ook die extra tijd hielp niet echt, nog steeds voelde ik niet echt verdoofd.
Een tweede spuit dus maar, die minder pijn deed dan de eerste, dacht ik, tot de tandarts de spuit toch iets verder in mijn wang liet zakken, au dat was toch nog wel erg gevoelig.
Ik mocht weer wachten. en twee patienten verder wist ik, die kies gaat er vandaag niet uit. Want nog steeds niet gevoelloos. De test van de tandarts wees dat ook uit,
Dus ga ik een verwijsbrief voor de kaakchirurg krijgen en moet de kies er (poliklinisch) uitgetrokken worden.
Thuis grapten we al dat dat misschien gelijktijdig met mijn enkel kon gebeuren, dan ben ik er toch :D

Eenmaal thuis ging de kies mega zeer doen, hopelijk heeft de naald met verdoving niet de ontstekingshaard geraaakt, en loopt er nu troep mijn kaak in. Dan zijn we verder van huis.

Gelukkig waren er ook leuke dingen vandaag. Mijn bestelling uit Amerika kwam binnen. Een van de dingen die ik bestel zijn stempelkussens, en in het pakket van deze maand zitten er maar liefst 17!
Die uitgespreid op tafel geeft een zee van kleur, zeker als ik de 18 eerder verzamelde kussens erbij uitspreid. Het maakt mijn hele dag weer goed.

Ook had ik (tweedehands) een leuk vest voor mezelf gekocht. Dat kwam gelijktijdig binnen. Wauw, in het echt is het vest nog mooier dan op de foto, en het past ook nog! Ik ben wat uit proportie momenteel, iets dikker dan ik prettig vind, maar door het probleem met bewegen kan ik er niet echt veel aan doen, want nog minder eten is ongezond. En door de borstvoeding... Nou ja, vul dat verder zelf maar in, voor ik allerlei stalkers op dit weblog krijg.

Al met al was het een kleurrijk geheel. Beetje balen dat ik het niet kan laten zien, want de lens van mijn camera wil niet erg meer. Wil ik eindelijk eens foto's plaatsen, kan het niet.

Zaterdag

En dan is het weer zaterdag. Eigenlijk wil ik, nu ik eindelijk mijn handen vrij heb, de kerstkaarten verder inkleuren. Dat is nogal een precisie werk, en dat kan ik dus niet doen als ik op 4 kinderen moet passen, om de haverklap gestoord wordt door deze of gene.
Maar ik kan maar niet opstarten. Heb er uuuuren over gedaan om me aan te kleden. Ben boos geworden op iedereen omdat ze me nooit een seconde met rust laten (wat onzin is natuurlijk, maar zo voelde het wel even)

Ik wil lekker door het bos banjeren, eigenlijk. Genieten van de herfst, die in alle hevigheid is losgebarsten de afgelopen 2 weken. Raar is dat altijd, zomaar ineens, zonder aanwijsbare reden, is het geen zomer meer maar is het herfst. Vreemd woord eigenlijk herfst, volgens Drs P is het enige woord dat op Herfst rijmt, Driewerfst. Maar ja, wanneer gebruik je dat woord?

Ik kan altijd zo genieten van de seizoenen in het bos. Eerst voorjaar, met het allerlichtste groen dat je kunt bedenken. Zo lichtgroen dat je het nog niet kan zien als je dicht bij de boom staat, maar wel als een lichtgroene wolk om de boom heen, als je er verder af staat. Dat moment is maar heel kort, 2 dagen ofzo, maar zoo mooi vind ik dat.

Dan in de zomer, de zwoele warmte onder de bomen. Het geluid van insecten overdag, en van vogels in de schemering. Heerlijk vind ik het dan om door het bos te fietsen. Ik had me er ook erg op verheugd dit jaar, om dat te kunnen doen met mijn baby voorop de fiets.

Nu hebben we dan de herfst, met het mooie strijklicht, het spectrum van kleuren, varierend van diep rood, tot lichtbruin, en het volle groen van de varens en dennen hier in het bos.
Het felle rood van de paddestoelen, De geur van pasgemaaid gras, rottende bladeren. Heerlijk. De laatste bloeiende bloemen, die hun kleuren en geuren nog feller en intenser laten zijn dan in de zomer, als of ze nog even willen laten zien wat ze kunnen voor ze weer ondergedompeld worden in de donkerte van de winter.

Straks hebben we weer de winter. Hopelijk weer met sneeuw, en vorst. Dan door het stille bos lopen, waarbij elke voetstap kraakt omdat de grond, en de daarop liggende blaadjes en grasjes bevroren zijn. Je adem die een wolkje maakt als je uitademt, en een tintelende frisheid in je longen geeft als je inademt, Heerlijk.

Ja, het bos, en de seizoenen, dat is wel echt mijn ding. Dit jaar heb ik het hoofdzakelijk meegemaakt vanuit een landrover. Ook niet verkeerd, maar volgend jaar hoop ik weer op fietstochten langs mijn favoriete plekjes. Waar je met de auto toch niet kunt komen.

rondje ziekenhuis

Het heeft even geduurd, want ik moest het zelf even herkauwen voor ik het kon opschrijven. Afgelopen dinsdag zijn Ruurd en ik voor een rondje ziekenhuis afgereisd naar Den Helder.
Eerst de kinderen naar school, die helemaal blij waren dat hun moeder , of ging het om het zusje?? eens op school waren. Zelf vind ik het ook erg leuk, en vind ook dat ik veel te weinig op school kan zijn.

Boot van 9 uur heen, was een beetje vroeg, maar we wilden wat doen. Helaas reden we verkeerd, en was de tijd om. Ach met Yolanda toeren en over de zee uitkijken vinden we alle 2 (alle 3, want Cecilia werd wakker en keek mee) erg leuk. Op zich was dat geen probleem dus.

Ik had een afspraak om 10.45 op de poli Chirurgie. Het was druk, en we zaten er lekker aan tafel. Cecilia vermaakte de hele wachtkamer. Er zat een oudere mevrouw die elke beweging van het meiske volgde. Ik hoorde af en toe een opmerking, van OO, kijk nou gaat ze staan. Ook had ze, tot haar eigen frustratie als ze het door had gehad, de lachers op haar hand toen ze mijn (veel te hete) thee wilde drinken, en niet het geduld had te wachten tot het was afgekoelt. Herinner je de foto nog van een paar blogs geleden??? Nou zo keek ze ook toen ze op de thee moest wachten.

Het spreekuur van de chirurg liep een beetje uit, en dat was een beetje vervelend, omdat Ruurd om 11.30 een afspraak had bij de reumatoloog. Gelukkig liep dat spreekuur ook uit, en konden we daar later terecht.
Om 11.20 was ik eindelijk aan de beurt. De uitslag van de MRI was goed, dat is in dit geval goed en slecht nieuws. Omdat mijn klachten niet meer stabiel zijn maar weer toenemen, vond de chirurg dat we niet langer kunnen wachten, en verwees me door naar de Orthopedie voor een enkelbandplastik, ofwel het inkorten/herstellen van de banden door middel van een operatie.
Hij keek er niet vrolijk bij,en op Ruurd zijn opmerking daarover merkte hij op dat hij het nog te vroeg na de zwangerschap vindt. Liever zou hij nog een half jaar wachten, maar ja, met toenemende klachten kan dat eigenlijk niet.
Een operatie betekend weer gips, eerst minder kunnen en geen garantie dat het daarmee over is. Ik heb dus gemengde gevoelens over de komende operatie.

Toen op een holletje naar de reumatoloog. Wat een leuk mens is dat. Ze was helemaal weg van Cecilia (maar ja, die was ook allerliefst, en wie smelt er nou niet van die grote blauwe ogen? )
De uitslag van het gesprek gecombineerd met een onderzoek leverde een nieuwe weg van behandelingen op. Ruurd vergaat dagelijks van de pijn, vooral in de kleine gewrichten (voeten, handen) zijn psoriasis is ook erg actief. Allemaal indicaties voor een 2elijns reumamedicatie. Nee, daar wordt een mens ook niet echt blij van, hoewel ik hier een beter gevoel bij heb dan de vorige medicatie. Dat was pas echt troep. Hij moet het 2 maanden gebruiken, en dan weer een date bij zijn arts, om te zien of het een gewenst effect heeft, en de bijwerkingen niet erger zijn dan de kwaal. Het is een heftig middel, de bijwerkingen kunnen dus ook heftig zijn.

Daarna zouden we nog den Helder in. Ik had wat nodig van een scrapwinkel, en dat kan ik eigenlijk niet bestellen, dat moet ik zien. Dus we zouden naar simpel scrappen en naar Hennis en Maurits.
Eerst lekker gelunched bij V en D, en daarna zijn we naar huis gegaan. We hadden geen van beiden zin meer in iets anders.

Verdrietig

Joshua heeft 2 hamstertjes. Van die leuke dwergdingen. Hij verzorgt ze zelf, en doet dat ook met verve.
Vanmorgen deden ze het alle twee nog, en vanavond lag er 1 dood in de kooi.
Joshua is heel erg verdrietig. Samen met Ruben heeft hij Jingle in de tuin begraven.
Ze was al 2 jaar, ruim, en veel ouder worden ze niet. Maar toch..

Maandag

En dan is het zomaar weer maandag. Na een weekeinde dat beroerd begon, want ruzie, hebben we eigenlijk een goed en rusig weekeinde achter de rug.
Ik ben heerlijk aan het knutselen geweest met de kerstkaarten, die zijn nu bijna af. Nou ja, ik bedenk vast nog wel iets dat zeeeer bewerkelijk is. Maar goed, het houdt me van de straat (en uit de kroeg)

Gisteren was het niet het lekkerste weer van de wereld, nat en somber. Toch heeft Lea het gepresteerd om de hele dag onzichtbaar te zijn. Buiten dan. Ze heeft de hele dag, samen met een vriendin, in de 'hut' gespeeld. Dat is een natuurlijke holte tussen bomen in de buurt. Ondanks een stortbui, en nog wat lichte buitjes, heb ik ze de hele dag niet meer gezien. De verwachting van de andere moeder en mijzelf was dat we 2 zeer zwarte meisjes terug kregen. Tot onze stomme verbazing waren ze min of meer schoon toen ze om een uur of 6 weer binnen kwamen. Ik heb haar toch maar in bad gestopt, wie weet was het onzichtbaar vuil, je weet het nooit natuurlijk.

De jongens, 12 en 16 jaar oud, gingen het hele weekeinde als een stel jonge honden te keer. In de speeltuin voor de deur, vond een ware ruil van fietsen plaats. Daarmee gingen ze de hort op. Uiteindelijk belde Ruben vanuit de Koog. En om 2100 uur was het hele spul weer terug, en gingen ze (met kortingskaartje) naar de film.
Gisteren zijn ze naar het paardrijden wezen kijken van 1 van de groepsgenoten. Daarna hebben ze hier gegamed.

Klinkt toch als een gezellige zondag?
Nu dan het werk waar ik gisteren geen zin in had (en nu eigenlijk ook niet maar het moet toch)

foto

Eigenlijk moet ik het niet doen, deze foto plaatsen. Als ze later groot is, en solliciteert zal haar toekomstige baas haar googlen, en dan deze foto vinden.
Dus ik twijfel, maar de foto is te mooi, dus bij deze:



Dit gaat de 2e ijsjes layout worden. Want waar was ze zo boos om??? Haar vader was bezig om een dubbellikker uit te pakken, en het ging niet snel genoeg.
Als je goed naar de foto kijkt, kun je zien dat ze al ijs gegeten had. Maar ja, ijs is nog belangrijker dan chocolade voor deze dame.

Toevoeging

'U heeft de hulp van een advocaat nodig, voor een procedure bij de rechtbank of voor een uitgebreid juridisch advies. Dat kost geld. Als u een laag inkomen heeft en weinig vermogen kunt u in aanmerking komen voor gesubsidieerde rechtsbijstand. Dan betaalt de overheid het grootste deel van de advocaatkosten en betaalt u alleen een eigen bijdrage. De hoogte van de eigen bijdrage is afhankelijk van uw inkomen.'

Bovenstaande heb ik van de site van het Juridisch loket geplukt. Deze regeling is een geweldige regeling, tenminste, in grondslag is het een regeling waar ik volledig achter kan staan. Op dit moment ondervinden we echter de negatieve kant van het verhaal.
De ex van Ruurd blijkt, dankzij deze regeling te kunnen blijven procederen, terwijl wij financieel volledig uitgeput zijn. Emotioneel zo langzamerhand ook.
Daarom is er nu een loonbeslag en gaat zij een kleine 2000 euro meer ontvangen dan ze recht op heeft, en mogen wij ook de advocatenkosten (a 2000 euro) gaan betalen, plus de kosten van de deurwaarder.
Want, al zou zij dat moeten doen, wegens onterechte acties van haar kant. Onze reserve is uitgeput, en we zijn daardoor niet in staat een zaak aanhangig te maken. Het is uiteindelijk 'goedkoper' om al de kosten te dragen, en te betalen.
Volgens mij is dit een gevolg van een juridische toevoeging dat niet zo bedoelt is.

Toen ik ging scheiden zei mijn advocaat tegen me, Mvr Barnard, u zult werk moeten zoeken want uw ex kan niet voor u blijven zorgen, hij heeft ook recht om een nieuw leven op te bouwen.
Ik kon het niet meer met haar eens zijn. Misschien ben ik iets te makkelijk geweest, en krijgen mijn kinderen daardoor minder alimentatie dan ze recht op zouden hebben. Maar daardoor hebben mijn ex en ik elkaar los kunnen laten. Naar ik hoop is het op termijn mogelijk een meer normale relatie op te bouwen waarin we weer door 1 deur kunnen en misschien zelfs weer normaal met elkaar kunnen praten. Als de ergste pijn echt verleden tijd is.
Ruurd en zijn ex kunnen elkaar, zolang de rechtzaken maar doorslepen, niet loslaten. Het gaat ten koste van hun kinderen. Het zet de relatie van mij en Ruurd erg onder druk, en of Ruurd en zijn ex ooit nog normaal met elkaar kunnen praten?? Ik vrees van niet. Helaas.

Nieuw begin

Deze week is de eerste week van ons nieuwe leven, of misschien moet ik zeggen, nieuwe routine.
Ruurd is begonnen bij een nieuwe baas, en dat betekent dat hij elke dag de boot van 7 smorgens heen heeft en de boot van half 7 savonds terug heeft.
Ik draai de tent weer alleen met de kinderen.
Na lang nadenken hebben we een routine bedacht die zou moeten werken. En ik moet zeggen, de afgelopen 2 dagen ging het prima.
Er is slechts 1 kink in de kabel, ik ben eigenlijk ziek. Beetje koorts maar zo'n dikke en pijnlijke keel dat ik er slecht van slaap, en gewoon elke 4 uur paracetemol slik, want ik moet toch op de been blijven. Internet vertelde me dat het 4 tot 7 dagen duurt een keel ontsteking, dat er eigenlijk niets aan te doen is, en dat de 4e dag het ergste is. Aangezien het zondag begonnen is, hoop ik dus maar dat ik vannacht weer kan slapen.

Verder wil mijn enkel ook niet echt wat ik wil, de fysiotherapeute was ook niet tevreden, want ondanks alle oefeningen die ik doe, en de spierkracht die weer terug is , is de pijn erger dan hij vorige week was, en is de enkel ook weer gezwollen. Ik vrees dus dat ik echt tegen een operatie aan zit te kijken. En dan ben ik er weer een aantal weken uit. Maaar, als het helpt, dan wil ik dat wel proberen. Het is een beetje het laatste redmiddel. Tenslotte was het ongelukje gisteren 11 maanden geleden (jaa, dat zie je goed Cecilia was gisteren al weer 10 maanden oud)

MRI

Vandaag moest ik voor een MRI naar den Helder.
We waren raar in geroosterd, zodat we in den Helder ruim 3 kwartier over hadden. Die hebben we doorgebracht met door Huisduinen toeren, en over de zee uit kijken. Cecilia, die mee was, heeft heerlijk liggen slapen in haar stoeltje.
Eenmaal in het ziekenhuis moesten we nog een klein kwartier wachten. Wat met een meisje als Cecilia geen probleem is.

Keurig op tijd was ik aan de beurt. Ruurd en Cecilia heb ik om een ijsje gestuurd, en toen ging ik naar binnen.
Een MRI maken van een enkel duurt ongeveer een half uur. Vervelend was dat mijn bril af moest, want ik zie geen klap zonder dat ding.

Uiteindelijk lag ik, min of meer ontdaan van metaal op de brancard, mijn rechtervoet tegen een steuntje en ingesnoerd, en mijn linkervoet 'los' En liet men mij de MRI inglijden. Er werd me op het hart gedrukt, dat ik totaal stil moest blijven liggen, en toen kreeg ik een koptelefoon op waar popmuziek uitkwam.
3 maal raden hoeveel moeite het me kostte om mijn voeten stil te houden....

Triest

Gisteren ochtend belde mijn moeder, erg aangeslagen.
De vrouw van mijn jongste broer (zij is 28, hij 39) was opgenomen in het ziekenhuis in Groningen met een longembolie, en het zag er niet goed uit.

Gisterenavond belde mijn zus, er was geen hoop meer, ze gingen de aparatuur uitzetten.

Zojuist belt mijn zus, mijn schoonzus is gisterenavond overleden.

Veel contact met mijn broer en zijn vrouw heb ik niet, ze begeven zich in een heel andere wereld dan ik doe. Maar het is wel mijn jongste broertje. En om hem, ben ik er wel heel verdrietig over.

Ziekenhuis bezoek

Geen puf om te bloggen, geen boeiende onderwerpen ook. Het is een saaie cadans van opstaan, kinderen ontvangen, kinderen naar school, oppassen, lunchen, nog meer oppassen, kinderen van school halen, en op nog meer kinderen passen.
Het enige boeiende wat er deze week heeft plaats gevonden is het ziekenhuis bezoek.

Woensdag moest ik voor controle naar het Gemini. Omdat de tijd gunstig was wat schooltijden betrof, hebben we alle kinderen meegenomen. Dan konden we nog ff den Helder in voor een paar laatste schoolspullen voor deze of gene.
Kinderen in het ziekenhuis beneden achtergelaten voor een ijsje. Wij naar boven. Daar had ik nog niet meegemaakt dat we lang moesten wachten. Ik had er alle vertrouwen in dat we zo weer beneden zouden zijn.
Nou, nee dus, we hebben ruim een uur zitten wachten voor we in een behandelkamer werden gevraagd, en daar moesten we ook nog 10 min wachten op de dokter.
Niet echt een probleem, alleen konden we dat niet aan de kinderen melden, want die hadden geen mobiel bij zich.
Cecilia hadden we wel bij ons, en die vermaakte zich kostelijk. En daardoor ook het wachtende publiek. Ze is met haar 9,5 mnd een echt ondernemend type. Na even te hebben gekeken, kroop ze zo naar het speelgoed toe, dat toch een hele gang bij haar verwijderd was. Bovendien was ze meer dan bereid haar laatste kunsten te vertonen, dus ging ze bij haar vader staan, stond gewoon los, en haalde grapjes uit met haar moeder, haar vette lach daarbij ten gehore brengend.

De arts was niet helemaal tevreden. Het zou geen pijn meer moeten doen, en dat doet het wel. Omdat de spierkracht terug is en ik nog steeds het gevoel heb dat ik door mijn enkel zak, gaan we nu wel verder onderzoek doen. Eerst een MRI volgende week woensdag, en dan 15 september voor een gesprek weer naar de arts. Hij had het er over een operatie, maar daar wil ik nog niet naar luisteren of over denken.

Omdat we zolang hebben moeten wachten hebben we alleen wat gedronken/gegeten bij de V&D, en zijn we daarna naar huis gegaan.

Ritme

Afgelopen maandag zijn de scholen weer begonnen. En hoe ik ook elk jaar weer mijn best doe het juiste ritme van waken en slapen er de laatste vakantie week weer in te brengen, elk jaar zijn we allemaal de eerste week moe en onwillig weer in het ritme te voegen.
Gelukkig voor mij heb ik de hele zomervakantie doorgewerkt, en heb ik het ritme niet losgelaten. Elke dag om half 7 gaat mijn wekker, en sta ik op, in een soort ijzeren dicipline. Ik voel me er erg prettig bij, zeker nu het schooljaar weer begonnen is, en er smorgens van mij ook actie en aandacht gevraagd wordt.

Voor de kinderen is het moeilijker. Voor hen is het ook spannender. Rafael is in groep 3 begonnen, wat hij voor de zomer heel eng vond, maar gelukkig inmiddels gewoon leuk vindt.
Lea zit in groep 7, en heeft er heel veel zin in, want zit nu bij de leukste leraar van de school.

Joshua en Ruben hebben nog een weekje respijt, die beginnen volgende week pas. Ook voor hen is het spannend. Ruben begint in een nieuwe klas, en Joshua naar de 2e, das toch weer anders dan de brugklas.

En moeders? Moeders werkt gewoon door, met of zonder kinderen thuis. Enige probleemje (dat we gewoon gana oplossen) is dat Ruurd per 1 september 5 dagen in de week aan de overkant zit, gelukkig alleen overdag, en ik nog steeds niet in staat ben heen en weer naar school te lopen.

Nou ja, en dan hebben we nog dat grote probleem van een onterecht loonbeslag dat de ex van Ruurd heeft laten leggen om achterstallige alimentatie (die er niet is!!) te innen. Kost erg veel energie zoiets. Daar ga ik dus verder geen blog aan wijden (denk ik) Dit speelt al even maand of 10 denk ik. Het loonbeslag van afgelopen week, is slechts het zoveelste deel in een vervelende soap.

Avontuur (of avonduur, dat mag ook)

Kom, zei mijn lief gisteren na het eten, "hijs je in de auto, dan breng ik je ergens heen, en doen we daar een rondje. Waar wil je heen?"
Ik wilde wel naar waar vroeger het museum stond, want daar is nu een prachtig natuurgebied met een wandelpad, voor rolstoelen.
Alzo geschiedde. Het pad voor rolstoelgebruikers wordt echter gevolgd door een bospad, 3.25 km, dat zou ik toch moeten kunnen lopen?!
We liepen dus door. Gezellig keuvelend, Cecilia in de wagen minstens zo gezellig keuvelend, liepen we daar als een jong gezin. Ik moet zeggen, dat beviel prima.
Ergens halverwege de rondwandeling, kwamen we bij een wildhek, volgens de paaltjes moesten we daar door heen. Dat op zich was al spannend, het voelde een beetje of we iets deden dat niet mocht.
We liepen nu midden in het natuurreservaat waar we eerder alleen langs liepen. In de verte zagen we een schotse Hooglander staan. En nou heb ik het niet zo op runderen, indrukwekkend is het wel als je ze zo van dichtbij kan zien. We liepen dus nog even verder.
Net om de hoek zagen we ze. De hele kudde, precies OP het pad waar wij met de wagen en ik met kruk langs moesten. Op enkele tientallen meters afstand durfde ik niet meer. Niet met Cecilia in de wagen, en niet met mijn eigen kruk. Ruurd wel, dat is een held. Blijf jij maar even staan, zei hij, en hij liep door.
Nogmaals, ik ben geen held, ook dat hij zo tussen de hooglanders stond vond ik eng, hij niet.
De runderen ook niet schijnbaar, want ze keurden hem geen blik waardig. Ze liepen door, want daar waren ze toch al mee bezig, en maakten zo voor ons de weg vrij.
Toen we doorliepen, bleken er 3 zwarte nog tussen de bomen verscholen te zijn, die ons wel nauwlettend in de gaten hielden maar meer uit nieuwsgierigheid dan wat anders.
Eenmaal weer door het hek, kwam mijn bravoure weer terug. Ruurd wilde wel de wandeling afbreken en een kortere route nemen, Ik niet. We liepen dus door. Op zoek naar blauwe paaltjes.
Inmiddels begon het te schemeren, en dat maakt een boswandeling weer heel anders. We staken de weg over, en moesten het natuurreservaat weer in. Ook al wist ik dat de hooglanders helemaal aan de andere kant van het reservaat stonden (daar hadden we ze net gezien nietwaar) toch vond ik het weer mega spannend, dat de schemer snel overging in donker, hielp niet echt.
Cecilia vond het echter allemaal prachtig. Ze keek met grote ogen om zich heen, lachte af en toe eens naar haar vader en/of moeder.
Tot we weer het natuurreservaat uit gingen, en in een dichtbegroeid bos terecht kwamen. Toen werd het iets te donker voor haar. Ze begon bedremmeld te kijken, en nog bedremmelder, en toen toch te huilen.
We hebben haar er maar uit haar wagen getild, en Ruurd heeft haar op zijn arm genomen.
We dachten op dat moment dat we er bijna waren. Dat was niet helemaal waar. We moesten nog het houten bakje aflopen (zo heet die weg echt) Inmiddels was het goeddeels donker, en bospaden zijn niet verlicht. Vreemd hoeveel je kan zien als je meegaat in het donker worden. Het kostte me alleen moeite de hobbels in het pad te ontwijken, maar verder niet.
Om kwart voor 10 zaten we weer in de auto. Ik heb Cecilia op schoot gehouden en we zijn heel langzaam terug naar huis gereden.
Cecilia viel onderweg naar huis in een diepe slaap, en dat doet ze nu nog.

familie

Mijn moeder ligt in het ziekenhuis voor een knie operatie. Gisteren belt een tante op, om het bezoek te coordineren.
Op haar vraag wanneer ik kan, antwoord ik: Ik moet de hele week werken. (Bezoekuur betekent sowieso 3 uur weg, dus niet iets wat je ff tussen door doet) Ze antwoordt: "O je hebt kinderen de hele week."
Het klonk zo denigrerend, alsof het niet echt werk is wat ik doe. Op mijn: Dat is gewoon werk, werd een beetje lacherig gereageerd.
Het raakt me onaangenaam. Ik zorg er wel voor dat mijn gezin altijd te eten heeft gehad, en zelfs wat extra's kan krijgen af en toe.
Nooit heb ik iets van deze tante of van mijn moeder ontvangen. Terwijl mijn zussen en broers voor alles bij hun moeder aankloppen.
Toegegeven, ik zou liever een goed betaalde baan hebben, zodat we 2x per jaar op vakantie kunnen, een groot huis kunnen bewonen, en 2 auto's hebben, en die voor mijn drie oudste kinderen ook kopen en betalen. Maar helaas, dat werk ligt niet voor het oprapen, bovendien weet ik niet of ik daar zin in heb. Dus heb ik zelf werk gecreeerd, door mijn huis open te stellen voor kinderen van anderen. Ik heb er zelfs een aparte ruimte voor aan mijn huis gebouwd, en een deel van de tuin voor afgeschermd, zodat de kinderen veilig kunnen spelen.
Ik werk dus wel thuis, maar het is gewoon werk. Bij tijd en wijlen zelfs zwaar werk. Het is ook werk zonder pauze van 8 tot 1700 uur, bijna dagelijks. Ik klaag niet, want ik vind het leuk werk, en ik doe het graag. Hopelijk kan ik straks ook weer beter lopen en kan ik dan lekker met de kinderen er op uit, daar wordt het werk veel leuker van.
Ik had alleen van mijn eigen familie wat meer support verwacht. Raar eigenlijk want ik kan me niet herinneren dat ik het uit die hoek heb gekregen. Toch raakt het me elke keer weer onaangenaam als er zo duidelijk blijk gegeven wordt van, ja van wat eigenlijk?
Misschien wel van O ja, Marrigje is er ook nog. Het went schijnbaar nooit.

Werk

Prachtig weer, weer om naar het bos te gaan, of lekker over het eiland te fietsen.
Behalve dat mijn lijf dat niet goed vind, gaat het ook niet lukken omdat zowel ik als Ruurd gewoon moeten werken vandaag. Ik zelfs tot 5 uur vandaag.
We zijn wel thuis, en vanwege het mooie weer zullen we vanmiddag de clown maar eens aan de waterslang vast maken, er zijn vast wel kinderen die dat leuk vinden:o))

De grote jongens stuur ik wel naar het zwembad, als ze vervelend zijn. En eten? Daar heb ik na een dag werken dus helemaaaal geen zin meer in. Dus lunchen we momenteel uitgebreid.
Het is nu al prachtig, en heerlijk buiten, en iedereen slaapt nog. Heerlijk is dat.

Ben benieuwd wat vandaag verder gaat brengen. Echt zin in vandaag heb ik niet. Misschien blijkt het vanavond wel een dag met een gouden randje geweest te zijn. Een feestje waar ik geen zin in had blijkt ook vaak een leuk feestje achteraf.

Vakantie

Zo, we hebben alle verplichtingen deze vakantie achter de rug. Kamp, logeerpartij bij vader, en nog een paar dingen.
Logeerpartij bij hun vader is zeer beroerd begonnen, en zo verlopen, dus we zijn allemaal blij dat het achter de rug is.
Eigenlijk wilden we vandaag naar Artis, als ik naar buiten kijk echter, is dat een slecht plan. Het regent pijpestelen, en de weersverwachting voorspelt geen veel beter weer.
Gelukkig hadden we een alternatief plan, en dat gaan we maar uitvoeren. Is ook dichterbij zodat ik (waarschijnlijk) de was kan bijwerken.
Eigenlijk is dat 1 van de twee dingen waar ik zo'n hekel aan heb, dat ik het maar blijf uitstellen.

Hoewel Ruurd en ik gewoon moeten werken (ik heb nog een half uurtje voor ik moet beginnen) heb ik het gevoel dat onze vakantie, nu pas echt begint. Nu maar eens een paar dagjes uit plannen, er staan nog een paar dierentuinen op het programma.

Nieuwe week.

Wat een week hebben we achter de rug. Een drukke, meer dan gevulde week.
Met heel veel goeds, ook wel naars, maar uiteindelijk kijk ik er met een goed gevoel op terug.

Een lijstje?
Maandag, mijn zus, die sinds de geboorte van Cecilia niet hier wil komen, want Cecilia, die naar haar vernoemd is met haar tweede naam, maakte dusdanig ruzie met andere kinderen en partner, dat het contact nu geheel verbroken is, helaas.
Er kwam een deurwaarder langs met ontrechte claim. Wat weer resulteert in een gesprek, en contact met advocaat, en weer meer stress.
Ruzie met de fysiotherapeut, een vervanger die vond dat ik me aanstelde en maar gewoon moest gaan lopen.

Dinsdag kwamen vrienden van ons, die op het eiland kamperen even aanwaaien. Maar na het slaapje bleek hun jongste zoon goed ziek, en zijn ze maar blijven eten.
Tussendoor belde Ruurd, dat zijn werkgever geen werk voor hem heeft, dat de klanten uitblijven en dat het waarschijnlijk verstandig is als hij naar ander werk uitkijkt.

Woensdag, de hele dag druk met werk, en kinderen. Bovendien kregen we loge's. Altijd heerlijk met Sabine en Tim.

Donderdag Veel kinderen om op te passen, en Sabine en Tim er bij. Na de lunch was het ff rust, en kon ik was opvouwen.
Na mijn werk, om 1700 uur, naar de blokker, en op de camping eten. Errug gezellig. Hoewel zoonlief die niet mee wilde, bij terug komst tegen ons zei: Weet je dat het al 5 over 12 is?! (zouden we nog wel eens weg mogen samen:) )

Vrijdagochtend ging de wekker heel vroeg (niet vroeger dan anders schijnt het maar het voelde als nachtwerk) Maar ik moest er uit, want ik heb deze weken ook een patient om te helpen, die niemand anders wilde hebben voor de zorg. Best een compliment natuurlijk, maar uitslapen is er dus voorlopig niet bij.
Daarna eindelijk echt alle was opgevouwen, om 12 uur kwam een andere vriendin met 3 dochters buurten. Na de lunch kwam mijn pakket uit Amerika aan, met stempels. Dicht gelaten tot 4 uur, omdat ik op M wilde wachten, met wie ik samen heb besteld.
Nog een andere vriendin kwam haar nood klagen en bleef eten.
Savonds ben ik met Zoonlief, die daar speciaal voor uit Amsterdam kwam, naar de nieuwe Harry Potter film geweest. Dat was erg gezellig.

Zaterdag naar Amsterdam en Utrecht om kinderen op te halen en weer weg te brengen. Onderwijl de Ikea in Utrecht geplunderd. We hadden eea nodig, en hebben nog een leuk kastje gescoord. Een ladenkast, jullie kennen mijn voorliefde voor ladenkasten.

Zondag ochtend eerst werken, toen de ladenkasten in elkaar, en een met alcoholinkt bewerkt. Ziet er erg leuk uit. Misschien ga ik nog ff verder maar ik moet daar eerst eens even over nadenken.
sAvonds kwamen de vrienden, die vandaag weer naar huis gaan, bij ons eten. Dus hebben we met 14 man heerlijk kaasfondue gegeten, en hebben we tot laat zitten praten, en de kinderen zitten gamen.

Een volle gevulde week., Wat zal deze brengen???

Frustratie

Ineens is het genoeg.
'Moemi, waarom blijf ik zolang 5?'

Gelukkig nam ie genoegen met mijn antwoord, dat hij een jaar 5 was, en geen seconde langer.

' IK BEN BIJNA 6!!!!!!!!'

(en dat is het jongetje dat savonds huilend uit zijn bedje komt, omdat hij het zo spannend vindt om naar groep 3 te gaan)

Kamer

Zou ik vandaag foto's maken van de kalender, dat is er helemaal bij ingeschoten.
Ik had ineens de geest, en heb de kinderkamer opgeruimd. Dat is de eerste van een serie dingen die er gedaan moet worden voor de scholen weer beginnen.
De kinderkamer wordt steeds een zootje, dus heb ik er vandaag gewoon eens wat dingen uitgegooid. Al het speelgoed is nu uit de kamer verdwenen, inclusief de speelgoedkast. Die laatste (een trofastkast van Ikea) staat nu beneden in de gang, daar gaan alleen kleine bakjes in komen, en dan heeft iedereen inene een postbakje, waar net iets meer in kan dan alleen een brief of 2.
En omdat ik toch bezig was, heb ik de kachel maar schoongemaakt. Rafael had bedacht, op een avond toen hij niet kon slapen, dat die saai wit was, en wel een kleurtje kon gebruiken. Dus de kachel met stift en balpen gekleurd. Het was helaas niet helemaal mijn stijl. De kachel is nu weer soort van wit. Helemaal kreeg ik het er niet af.
Rafael zijn bedje staat nu op een andere plek, de muur kan ik, als hij die gaat 'schilderen' tenminste makkelijk opnieuw een kleurtje geven. Hoewel ik hoop dat hij begrepen heeft dat het niet de bedoeling is dat hij op iets anders dan papier tekent en schildert.
Ook heb ik het bureautje van Lea verplaatst, dat staat nu voor het raam. Daardoor heeft Lea haar bed weer zoveel ruimte dat de laden onder het bed weer open kunnen, EN het bed weer uitgeschoven kan worden tot 2 persoonsbed (wat Ruben de uitspraak ontlokte dat Lea wel het beste en coolste bed van het hele huisgezin heeft)

Omdat opruimen altijd werkt als domino effect, heb ik ook nog de kratten van Ruurd, die nog steeds op uitpakken stonden te wachten, leeggeruimd in de prachtige ladenkast in de westwing. 5 kratten, leeggeruimd in 3 laden. Geen slechte deal.

Na het eten moest de benedenverdieping nog in orde gemaakt worden voor het werk van morgen. Ruurd had nl in de Westwing de administratie zitten doen.
Dat wil zeggen opruimen, schoonmaken, de keuken reinigen, en toen boven nog bedden opmaken.
Nu lig ik gesloopt op bed, naar Weeds te kijken. Voet doet megazeer, ik ben megamoe, maar wel zeeer voldaan dat de kinderkamer EINDELIJK weer naar mijn normen is opgeruimd. Na het bezoek van Britt, een paar maanden geleden (is het al zo lang? ) was dat niet meer gebeurd. Ben benieuwd hoelang het nu zo blijft. Kinderen waren er ook erg blij mee, misschien dat dat meehelpt in het opgeruimd houden van de slaapkamer??
Morgen beginnen we met de volgende kamer, als ik dan tenminste weer op mijn benen kan staan.

Af

Enige tijd geleden bedacht ik dat het leuk zou zijn om een verjaarskalender te maken. Ik wil meer mensen een kaartje sturen, dus is het handig als je alle verjaardagen op 1 plek hebt staan.
Dat werd, zoals dat gaat, een heel project. Een groot project ook.

In eerste instantie wilde ik een kalender maken, waar kaarten op zaten, zodat ik alleen maar een kaart hoefde te pakken en die te sturen. Dan kon ik in de loop van het jaar voor iedereen een kaart maken en die op de juiste plek opbergen. Dat idee moest ik laten varen omdat ik niet kon verzinnen hoe ik die kaarten vast moest maken.
Dan maar een gewone stempelkalender. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar ook dat idee heb ik laten varen.Het is een scrapkalender geworden.
In eerste instantie met foto's van plaatsen en gebeurtenissen, maar uiteindelijk ook met foto's van personen.
Ik had mezelf tot doel gesteld om een kalender te maken zonder dat ik er iets voor hoefde te kopen. Dat was wel een leuke uitdaging, en dat is gelukt. Allerlei oud gereedschap, en artikelen die ik gekregen heb maar nooit gebruikt heb ik gebruikt. Zelfs stickers, die ik nooit gebruik.

Vorige week had ik een mal gevuld met papierpulp, en vanmiddag heb ik die losgehaald, gekleurd, en de scrap afgemaakt.
Daarna moest ik de dagen nog afmaken, en de kalender aan elkaar zetten. Het gaf een kick dat het helemaal af was. Eindelijk weer eens een project gewoon afgerond. Heerlijk.
En het leukste is, het is klaar voor de grote bestelling met stempels binnen is, zodat ik heerlijk met die stempels kan spelen, zodra ze binnenkomen.

Morgen zal ik foto's maken, en plaatsen. Dat ging vanavond niet meer door tijdgebrek.