Afgelopen maandag belde ik de notaris. Ik wist nl nog steeds niet wanneer de akte voor ons nieuwe huis gaat passeren, maar wel dat de akte voor het huis waar we nu wonen passeert, en dus wanneer ik hier uit moet.
Daar dat op 3 april valt, is het nog kort dag. Met het oog op alle voorzieningen die ik moet melden dat ik ga verhuizen, leek het me zaak eens naar de datum te informeren.
Ik kreeg een allervriendelijkste dame aan de telefoon, die me binnen 3 minuten wist te vertellen dat haar collega er mee bezig was, en dat die me terug zou bellen. Dat was smorgens om 10 uur. Om half 4 had ik nog niets gehoord, dus zelf maar weer de telefoon ter hand genomen, notariskantoor gebeld. Na enig aandringen kreeg ik een van de notarissen zelf aan de lijn. Die mij omstandig begon uit te leggen waarom hij me de datum nog niet kon vertellen. Al die informatie had ik al, ik wilde alleen weten hoe het er inmiddels voor stond. Toen ik me liet ontvallen dat ik dat allemaal goed en wel vond, maar dat ik toch een datum wilde hebben, verzuchtte de notaris dat hij mijn partner had gesproken en Mn P begreep het wel.
Daarmee mijn nekharen overeind hebbende, heb ik hem, zeeer omstandig uitgelegd, dat ik een probleem had als ik niet deze week wist wanneer mijn akte ging passeren.
Na enig aandringen mijnerzijds wist de goede man uit te brengen dat hij me zou bellen zodra hij meer wist.
Wie schetst mijn verbazing als vanmorgen, juist op het moment dat ik mijn beklag over de situatie deed tegen een vriendin,de bovengenoemde notaris zelf belde om mij te melden dat hij in zijn agenda vrijdagochtend 30 maart had ingepland onze akte te laten passeren. Hij had zijn informatie nog niet compleet, maar zou zorgen dat dat tegen die tijd wel het geval was.
Voor de zekerheid heeft hij later toch maar mn P ook gebeld om dit te melden....
vrijdag, maart 23, 2007
donderdag, maart 22, 2007
Poes
Vandaag is mijn achterdeur weer dicht, en kan ik eindelijk een bres slaan in het uitzoeken en inpakken van de administratie. Die moet nog wel een beetje terug te vinden zijn, daar er ook belasting aangegeven moet worden.
De inhoud van mijn postbakjes uitgestalt op tafel.. Deze, toch niet klein, ligt al snel geheel vol met allerlei stapeltjes van papieren die niet weg, maar waar dan wel, opgeruimd moeten worden.
Om half twee ga ik de deur uit, om pas na 3 uur weer naar de tafel te kijken, om verder te gaan met uitzoeken en opruimen. De tafel staat in de zon, en boven op alle stapeltjes liggen, languit, twee zwarte poezen, te slapen in de zon. Op mijn vraag of ze weg willen, krijg ik twee zeer lome blikken, maar geen beweging.
Gelukkig voor hen, moet ik nog een keer de deur uit om nog een kind op te halen, en krijgen ze een uurtje respijt, dan zullen ze echter echt moeten vertrekken.
De inhoud van mijn postbakjes uitgestalt op tafel.. Deze, toch niet klein, ligt al snel geheel vol met allerlei stapeltjes van papieren die niet weg, maar waar dan wel, opgeruimd moeten worden.
Om half twee ga ik de deur uit, om pas na 3 uur weer naar de tafel te kijken, om verder te gaan met uitzoeken en opruimen. De tafel staat in de zon, en boven op alle stapeltjes liggen, languit, twee zwarte poezen, te slapen in de zon. Op mijn vraag of ze weg willen, krijg ik twee zeer lome blikken, maar geen beweging.
Gelukkig voor hen, moet ik nog een keer de deur uit om nog een kind op te halen, en krijgen ze een uurtje respijt, dan zullen ze echter echt moeten vertrekken.
Auto
Lea haar klas gaat vandaag op excursie naar de boerderij van een van de klasgenoten, waar al lammetjes geboren zijn. Heel leuk natuurlijk. Dus toen ik door de klasseouder werd gevraagd om mee te gaan, zei ik, na een blik in mijn agenda, ja graag.
Maar ik neem Rafaël wel mee. Oo was het antwoord, ik moet toch een extra auto regelen.
Waarop bij mij ineens een lichtje ging branden.
Gaat het om begeleiding, of om rijden? Het gaat om rijden, mee naar de boerderij hoeft niet.
Op mijn mededeling dat ik geen auto heb, viel ze stil. Na enige seconde kwam er een bedrukt, O dat wist ik niet, uit. Het ging gelijk over.
Ik was enigszins verbaasd dat er zo vanuit gegaan wordt dat iedereen een auto heeft (of 2) dat er niet eens meer gevraagd werd of ik wilde rijden. Er werd gevraagd, wil je mee, wat had moeten impliceren, dat ik ook een auto vol kinderen reed.
Maar ik neem Rafaël wel mee. Oo was het antwoord, ik moet toch een extra auto regelen.
Waarop bij mij ineens een lichtje ging branden.
Gaat het om begeleiding, of om rijden? Het gaat om rijden, mee naar de boerderij hoeft niet.
Op mijn mededeling dat ik geen auto heb, viel ze stil. Na enige seconde kwam er een bedrukt, O dat wist ik niet, uit. Het ging gelijk over.
Ik was enigszins verbaasd dat er zo vanuit gegaan wordt dat iedereen een auto heeft (of 2) dat er niet eens meer gevraagd werd of ik wilde rijden. Er werd gevraagd, wil je mee, wat had moeten impliceren, dat ik ook een auto vol kinderen reed.
woensdag, maart 21, 2007
Koud!!!
Koud was het gisteren, zoveel is zeker. Om het geheel nog erger te maken, was precies gisteren gepland dat de deurpost en kozijn van de openslaande tuindeuren in deze woning gerepareerd zou worden.
Dit hield in, dat er toen ik om 9 uur van school terug kwam, er 3 mannen in mijn tuin aan het werk waren, en ik een paar uur later zonder tuindeuren, en dus zonder afsluiting naar buiten zat.
Het breken ging, wonderbaarlijk snel. Rafaël was op een stoel gaan zitten, op veilige afstand, en hield de boel in de gaten, ondertussen commentaar gevend. Waar de mannen gelukkig erg leuk mee omgingen.
Tijdens de koffie probeerden ze me te rellen door te zeggen dat ze het zo lieten, en morgen(vandaag dus) af kwamen maken, omdat ze een spoedklus in de Koog hadden. Zo jammer voor ze, dat ik er gewoon in mee ging, niet verblikte of verbloosde en hen vooral adviseerde die spoedklus niet te laten lopen.
Aan het eind van de middag zat de deur er weer in, maar nog niet gebruiksklaar, ik moest overal afblijven en vooral niet poetsen. Ik heb me beheerst.
Zoon van 17 niet. Die heeft, geheel alleen, de piano, die naast het raam stond, naar de andere kant van de kamer verhuist. Ongelofelijk hoe sterk die jongen is. En eigenwijs, want echt goed voor je rug zijn deze kracht uitspattingen niet.
Ik heb helaas geen foto van wat er onder de piano lag, maar dat was ook een bijzondere vondst. Schilderijen en kinderkunstwerken die al JAREN kwijt waren, verhuizen nu zomaar mee.
De volgorde van actie bij de Boogerd is wel bepaald door deze dag, dat is weer een groot voordeel.
Dit hield in, dat er toen ik om 9 uur van school terug kwam, er 3 mannen in mijn tuin aan het werk waren, en ik een paar uur later zonder tuindeuren, en dus zonder afsluiting naar buiten zat.
Het breken ging, wonderbaarlijk snel. Rafaël was op een stoel gaan zitten, op veilige afstand, en hield de boel in de gaten, ondertussen commentaar gevend. Waar de mannen gelukkig erg leuk mee omgingen.
Tijdens de koffie probeerden ze me te rellen door te zeggen dat ze het zo lieten, en morgen(vandaag dus) af kwamen maken, omdat ze een spoedklus in de Koog hadden. Zo jammer voor ze, dat ik er gewoon in mee ging, niet verblikte of verbloosde en hen vooral adviseerde die spoedklus niet te laten lopen.
Aan het eind van de middag zat de deur er weer in, maar nog niet gebruiksklaar, ik moest overal afblijven en vooral niet poetsen. Ik heb me beheerst.
Zoon van 17 niet. Die heeft, geheel alleen, de piano, die naast het raam stond, naar de andere kant van de kamer verhuist. Ongelofelijk hoe sterk die jongen is. En eigenwijs, want echt goed voor je rug zijn deze kracht uitspattingen niet.
Ik heb helaas geen foto van wat er onder de piano lag, maar dat was ook een bijzondere vondst. Schilderijen en kinderkunstwerken die al JAREN kwijt waren, verhuizen nu zomaar mee.
De volgorde van actie bij de Boogerd is wel bepaald door deze dag, dat is weer een groot voordeel.
dinsdag, maart 20, 2007
Ikea
Na een enerverend weekeinde, moest ik eerst ff bijslapen voor ik aan een verslag kon beginnen. Bovendien was de jongste gisteren ziek, dus ook nog eens weinig tijd.
Zondagochtend vroeg op, erg vroeg voor de meeste leden van het huisihouden, want we wilden de boot van 9 uur halen. Het was ff aanpoten. Vooral omdat het hele spul alles klaarzette wat meemoest en vervolgens in de auto ging zitten wachten tot het vanzelf aan kwam wandelen, onderwijl moeders roepen dat ze moest opschieten.
Maar goed de boot werd ruim gehaald.
Na een rustige en voorspoedige heenreis, kwam Ikea in zicht. We maakten een kleine omweg langs de rai, vanwege het missen van een afslag, maar zelfs dat kon het goede humeur niet bederven.
Eerst maar een rondje door de showroom, Lea was het helemaal eens met onze bedkeuze, voor onszelf was het wat moeilijker, dus bij de bedden zijn we veel tijd kwijt geraakt. De kleinste werd gelukkig door een grote onder zijn hoede genomen, anders was heel Ikea op een kleine ramp uitgelopen, want die dacht werkelijk dat hij in een heeeeel erg groot speelparadijs was beland, en rende als een ongeleid projectiel alle kanten op. Was ook elke keer zomaar weer in het niets verdwenen.
Aan het einde van de route vonden we Annelies, en mijn oudste zoon, en zijn we gaan lunchen. Bij Ikea kan je errug lekker lunchen, dus het was nog een toer om de kinderen te beperken in hun keuze. Het was natuurlijk ook al tegen 12 uur, en de laatste keer dat ze wat gehad hadden was om 9 uur op de boot.
Maar het lukte zonder mopperen en we hadden een gezellig lunch met hun allen. De kinderen mochten daarna even spelen bij het kinderland, waar wat speelmeubels zijn neergezet ter lering en vermaak van de kinderen.
Ondertussen hebben Annelies en ik ons gebogen over haar lijstje.
Annelies bedacht daarna dat het voor de kinderen leuk was om naar het kinderparadijs te gaan, en R bedacht voor de jongens hetzelfde. Ik zou, met 2 pubers de tafel opruimen en naar het magazijn gaan.
En toen waren we iedereen kwijt. Lang leve de mobiele telefoon, daarmee hielden we enigszins contact.
Maar samen met zoonlief (17) en zijn vriendin (15) door Ikea geslierd, en heerlijk overal gekeken, en geshopt. Zoonlief blij gemaakt met 11 m stof voor een nieuwe dekbedhoes (die moeders moet maken natuurlijk) zodat hij twee hoezen heeft bij zijn gigantische dekbed. En natuurlijk verdwenen er weer een paar groene kussenslopen en bijbehorende kussens in de winkelwagen.
Eenmaal in het magazijn was een groot deel van de familie snel terug gevonden, alleen Annelies was en bleef zoek. Op herhaaldelijk bellen kwam geen reactie. Eerst maar eens het magazijn leeggerooft, hoewel,de bedden pasten niet in onze bus, die moeten volgende week nog gescoord worden. Maar wel uitgezocht, en gezien waar ze staan in het magazijn, dus dat kan even gehaald worden.
Zonder de bedden hadden we toch een kar vol, met spul voor het nieuwe huis, en , natuurlijk, knuffelbeesten voor de kinderen.
R en de andere kinderen op weg gestuurd om in te laden, en opzoek naar Annelies, en de meiden.
Annelies was snel gevonden, geheel verbaasd dat ze 'zoek' was, en nooit haar mobiel gehoord:o))
Samen met Annelies nog een keer het rondje van de winkel gedaan, en vervolgens, het magazijn nog een keer leeggekocht. Stom genoeg me verteld bij de staanders van haar stellingkast, dus ze heeft er 2 te kort meegenomen. Maar verder wel haar vitrinekastje gevonden, de bureaukastjes voor de jongens en de speelgoedkast voor in de hal en de meidenkamer.
De meiden opgehaald in het speelparadijs, waar ze helemaal moegespeeld vandaan kwamen. En weer langs de kassa.
Omdat ik niet door Ikea kan lopen zonder iets te scoren moest ik ook nog een paar dingen afrekenen, waaronder de grote knuffel van Lea, die meegeweest was naar het speelparadijs.
Langs de kassa, in laden, en op naar Den Haag waar we op een verjaardag verwacht werden.
Zo als te doen gebruikelijk was het daar erg gezellig, en was het veel te snel weer 6 uur en moesten we weer weg. Terug naar den Helder.
Achteraf hadden we een stuk rustiger aan kunnen doen, wnat in den Helder bleek dat de boot niet voer, en dat pas weer later (wanneer kon niemand ons vertellen) zou doen. Wel een nieuwe, te hoog water deze keer, meestal vaart de boot niet wegens te laag water. Grappig genoeg kwamen we precies achter de buurvrouw in de rij terecht. Wij hadden geluk, de boot vertrok om 21.10 weer richting Texel, en dus hebben we maar een klein uur hoeven wachten. Er waren mensen die al vanaf 17.30 aan het wachten waren. Maakt het eiland gevoel weer groter.
Al met al, een drukke, maar welbestede dag.
De Ikea aankopen staan in de gang te wachten op het nieuwe huis.
Zondagochtend vroeg op, erg vroeg voor de meeste leden van het huisihouden, want we wilden de boot van 9 uur halen. Het was ff aanpoten. Vooral omdat het hele spul alles klaarzette wat meemoest en vervolgens in de auto ging zitten wachten tot het vanzelf aan kwam wandelen, onderwijl moeders roepen dat ze moest opschieten.
Maar goed de boot werd ruim gehaald.
Na een rustige en voorspoedige heenreis, kwam Ikea in zicht. We maakten een kleine omweg langs de rai, vanwege het missen van een afslag, maar zelfs dat kon het goede humeur niet bederven.
Eerst maar een rondje door de showroom, Lea was het helemaal eens met onze bedkeuze, voor onszelf was het wat moeilijker, dus bij de bedden zijn we veel tijd kwijt geraakt. De kleinste werd gelukkig door een grote onder zijn hoede genomen, anders was heel Ikea op een kleine ramp uitgelopen, want die dacht werkelijk dat hij in een heeeeel erg groot speelparadijs was beland, en rende als een ongeleid projectiel alle kanten op. Was ook elke keer zomaar weer in het niets verdwenen.
Aan het einde van de route vonden we Annelies, en mijn oudste zoon, en zijn we gaan lunchen. Bij Ikea kan je errug lekker lunchen, dus het was nog een toer om de kinderen te beperken in hun keuze. Het was natuurlijk ook al tegen 12 uur, en de laatste keer dat ze wat gehad hadden was om 9 uur op de boot.
Maar het lukte zonder mopperen en we hadden een gezellig lunch met hun allen. De kinderen mochten daarna even spelen bij het kinderland, waar wat speelmeubels zijn neergezet ter lering en vermaak van de kinderen.
Ondertussen hebben Annelies en ik ons gebogen over haar lijstje.
Annelies bedacht daarna dat het voor de kinderen leuk was om naar het kinderparadijs te gaan, en R bedacht voor de jongens hetzelfde. Ik zou, met 2 pubers de tafel opruimen en naar het magazijn gaan.
En toen waren we iedereen kwijt. Lang leve de mobiele telefoon, daarmee hielden we enigszins contact.
Maar samen met zoonlief (17) en zijn vriendin (15) door Ikea geslierd, en heerlijk overal gekeken, en geshopt. Zoonlief blij gemaakt met 11 m stof voor een nieuwe dekbedhoes (die moeders moet maken natuurlijk) zodat hij twee hoezen heeft bij zijn gigantische dekbed. En natuurlijk verdwenen er weer een paar groene kussenslopen en bijbehorende kussens in de winkelwagen.
Eenmaal in het magazijn was een groot deel van de familie snel terug gevonden, alleen Annelies was en bleef zoek. Op herhaaldelijk bellen kwam geen reactie. Eerst maar eens het magazijn leeggerooft, hoewel,de bedden pasten niet in onze bus, die moeten volgende week nog gescoord worden. Maar wel uitgezocht, en gezien waar ze staan in het magazijn, dus dat kan even gehaald worden.
Zonder de bedden hadden we toch een kar vol, met spul voor het nieuwe huis, en , natuurlijk, knuffelbeesten voor de kinderen.
R en de andere kinderen op weg gestuurd om in te laden, en opzoek naar Annelies, en de meiden.
Annelies was snel gevonden, geheel verbaasd dat ze 'zoek' was, en nooit haar mobiel gehoord:o))
Samen met Annelies nog een keer het rondje van de winkel gedaan, en vervolgens, het magazijn nog een keer leeggekocht. Stom genoeg me verteld bij de staanders van haar stellingkast, dus ze heeft er 2 te kort meegenomen. Maar verder wel haar vitrinekastje gevonden, de bureaukastjes voor de jongens en de speelgoedkast voor in de hal en de meidenkamer.
De meiden opgehaald in het speelparadijs, waar ze helemaal moegespeeld vandaan kwamen. En weer langs de kassa.
Omdat ik niet door Ikea kan lopen zonder iets te scoren moest ik ook nog een paar dingen afrekenen, waaronder de grote knuffel van Lea, die meegeweest was naar het speelparadijs.
Langs de kassa, in laden, en op naar Den Haag waar we op een verjaardag verwacht werden.
Zo als te doen gebruikelijk was het daar erg gezellig, en was het veel te snel weer 6 uur en moesten we weer weg. Terug naar den Helder.
Achteraf hadden we een stuk rustiger aan kunnen doen, wnat in den Helder bleek dat de boot niet voer, en dat pas weer later (wanneer kon niemand ons vertellen) zou doen. Wel een nieuwe, te hoog water deze keer, meestal vaart de boot niet wegens te laag water. Grappig genoeg kwamen we precies achter de buurvrouw in de rij terecht. Wij hadden geluk, de boot vertrok om 21.10 weer richting Texel, en dus hebben we maar een klein uur hoeven wachten. Er waren mensen die al vanaf 17.30 aan het wachten waren. Maakt het eiland gevoel weer groter.
Al met al, een drukke, maar welbestede dag.
De Ikea aankopen staan in de gang te wachten op het nieuwe huis.
vrijdag, maart 16, 2007
Naar
Vorige week belde de makelaar uit Den Bosch, dat het huis daar een rommel was. Omdat we al van plan waren het huis te gaan bekijken, zitten we dit weekeinde in den Bosch.
Mijn zoon van 17 was al vooruit gereisd en belde om 2 uur vanmiddag dat het redelijk leeg was daar. Het klonk heeel erg leeg op de achtergrond, dus ik was voorbereid.
Maar wat ik aantrof, tart elke beschrijving.
Afgelopen maanden heb ik heel wat huizen bekeken, waarvan een aantal al kortere of langer tijd leegstonden,maar al die huizen waren meer gemeubileerd dan dit.
Het huis is leeg, van wat er in het convenant stond wat hier hoorde te blijven is meer dan de helft verdwenen. Van wat er is blijven staan is het merendeel ook nog stuk, of incompleet.
Het is triest, heel triest. Triest voor degene die het zo terug vinden, maar toch ook triest voor degene die denkt op deze manier te moeten handelen. Het sterkt mij in de overtuiging dat eerlijkheid het langste duurt, en ik ben dus blij dat ik anders gehandeld heb. Ook al heeft mijn ex ook bijna niets uit het gezamelijk huishouden overgehouden, ik heb hem alles meerdere keren aangeboden, en elke keer riep hij overduidelijk dat hij het niet wilde hebben.Zelfs zijn persoonlijke bezittingen heb ik hem op moeten dringen. Ik neem echter niets mee dat niet van mij is, daarbij gooi ik ook niets weg wat niet van mij is. Mocht hij het niet willen hebben, kan hij dat zelf doen.
Na de eerste schok, heb ik besloten dat ik mijn humor er maar eens in moest gooien. Dat werkt altijd. Het kostte enige overredingskracht mijnerzijds, maar ook vriendje ging uiteindelijk overslag. En heeft zijn woede, gedeeltelijk weggelachen.
Nu gaan we over tot actie. Met het convenant in de hand, kijken wat er mist en foto's maken om te bewijzen hoe het er uitziet hier. Dan eea regelen via de advocaat.
Ik snap niets van exen. En dat is lastig, want ik ben er zelf ook een.......
Mijn zoon van 17 was al vooruit gereisd en belde om 2 uur vanmiddag dat het redelijk leeg was daar. Het klonk heeel erg leeg op de achtergrond, dus ik was voorbereid.
Maar wat ik aantrof, tart elke beschrijving.
Afgelopen maanden heb ik heel wat huizen bekeken, waarvan een aantal al kortere of langer tijd leegstonden,maar al die huizen waren meer gemeubileerd dan dit.
Het huis is leeg, van wat er in het convenant stond wat hier hoorde te blijven is meer dan de helft verdwenen. Van wat er is blijven staan is het merendeel ook nog stuk, of incompleet.
Het is triest, heel triest. Triest voor degene die het zo terug vinden, maar toch ook triest voor degene die denkt op deze manier te moeten handelen. Het sterkt mij in de overtuiging dat eerlijkheid het langste duurt, en ik ben dus blij dat ik anders gehandeld heb. Ook al heeft mijn ex ook bijna niets uit het gezamelijk huishouden overgehouden, ik heb hem alles meerdere keren aangeboden, en elke keer riep hij overduidelijk dat hij het niet wilde hebben.Zelfs zijn persoonlijke bezittingen heb ik hem op moeten dringen. Ik neem echter niets mee dat niet van mij is, daarbij gooi ik ook niets weg wat niet van mij is. Mocht hij het niet willen hebben, kan hij dat zelf doen.
Na de eerste schok, heb ik besloten dat ik mijn humor er maar eens in moest gooien. Dat werkt altijd. Het kostte enige overredingskracht mijnerzijds, maar ook vriendje ging uiteindelijk overslag. En heeft zijn woede, gedeeltelijk weggelachen.
Nu gaan we over tot actie. Met het convenant in de hand, kijken wat er mist en foto's maken om te bewijzen hoe het er uitziet hier. Dan eea regelen via de advocaat.
Ik snap niets van exen. En dat is lastig, want ik ben er zelf ook een.......
Update verhuizing
Er zit schot in, eindelijk. En tegelijk ook niet.
Het inpakken gaat voorspoedig, al gaat het langzamer dan ik zou willen. Wat wel onvermijdelijk is als ik me realiseer dat ik OOK nog een huishouden draaiende moet houden, en alles alleen doe. Nee, dat is niet helemaal eerlijk. Mijn zoon van 17 werkt keihard mee, hij sjouwt, organiseert, en verzet bergen werk. Alleen het werk dat hij doet, is zwaar maar 'dom' werk. Het uitzoeken en bedenken, het werk dat heel tijdrovend is, komt op mij neer. Wat nemen we mee, wat mag weg, en waar dan naartoe? Als het mee gaat, in welke kamer moet het dan terecht komen, of slaan we het op tot na de verbouwing?
Inmiddels ben ik bijna zonder werkbladen, en heb ik juist geregeld dat de keuken er een week voor onze verhuizing (hoop ik) uitgesloopt gaat worden. Mijn zus neemt de honeurs in de keuken (haar keuken) voor me waar.
We weten nu nog steeds niet wanneer de akte precies gaat passeren. Hoogstwaarschijnlijk 29 maart, maar het kan ook 30 maart of 2 april worden. En dat is meer dan balen, want eerder mogen we er niet in. De verkopers weigeren een sleutelverklaring af te geven, en kunnen zelf niet eerder passeren. Ik zou er niet zoveel moeite mee hebben, als niet de makelaar ons eerst achter de broek heeft gezeten omdat er eerder gepasseerd moest worden, en het huis al 3 jaar leegstond. Nu hebben wij heeel hard gewerkt om alles optijd geregeld te krijgen, extra geleend om de akte eerder te kunnen laten passeren, en dan werkt de verkoper tegen.
Maar ik zou ik niet zijn, als ik er niet gelijk een positieve draai aan zou geven. Later passeren, betekend ook meer tijd om rustig in te pakken, en dus heb ik lekker tijd om even met mijn kinderen te knuffelen en op verjaardagsvisite te gaan.
Zondag gaan we Ikea leegkopen, samen met de kinderen, en daar heb ik mega veel zin in!
Het inpakken gaat voorspoedig, al gaat het langzamer dan ik zou willen. Wat wel onvermijdelijk is als ik me realiseer dat ik OOK nog een huishouden draaiende moet houden, en alles alleen doe. Nee, dat is niet helemaal eerlijk. Mijn zoon van 17 werkt keihard mee, hij sjouwt, organiseert, en verzet bergen werk. Alleen het werk dat hij doet, is zwaar maar 'dom' werk. Het uitzoeken en bedenken, het werk dat heel tijdrovend is, komt op mij neer. Wat nemen we mee, wat mag weg, en waar dan naartoe? Als het mee gaat, in welke kamer moet het dan terecht komen, of slaan we het op tot na de verbouwing?
Inmiddels ben ik bijna zonder werkbladen, en heb ik juist geregeld dat de keuken er een week voor onze verhuizing (hoop ik) uitgesloopt gaat worden. Mijn zus neemt de honeurs in de keuken (haar keuken) voor me waar.
We weten nu nog steeds niet wanneer de akte precies gaat passeren. Hoogstwaarschijnlijk 29 maart, maar het kan ook 30 maart of 2 april worden. En dat is meer dan balen, want eerder mogen we er niet in. De verkopers weigeren een sleutelverklaring af te geven, en kunnen zelf niet eerder passeren. Ik zou er niet zoveel moeite mee hebben, als niet de makelaar ons eerst achter de broek heeft gezeten omdat er eerder gepasseerd moest worden, en het huis al 3 jaar leegstond. Nu hebben wij heeel hard gewerkt om alles optijd geregeld te krijgen, extra geleend om de akte eerder te kunnen laten passeren, en dan werkt de verkoper tegen.
Maar ik zou ik niet zijn, als ik er niet gelijk een positieve draai aan zou geven. Later passeren, betekend ook meer tijd om rustig in te pakken, en dus heb ik lekker tijd om even met mijn kinderen te knuffelen en op verjaardagsvisite te gaan.
Zondag gaan we Ikea leegkopen, samen met de kinderen, en daar heb ik mega veel zin in!
donderdag, maart 08, 2007
Gek
Tussen alle rompslomp voor de hypotheek, het inpakken van allerlei papier, en het klaar maken van de makkelijke en snelle maaltijd, realiseer ik me opeens dat het vandaag donderdag is.
Donderdag is de distributie dag van de voedselbank hier. En al een aantal maanden heb ik elke week toch wel enige stress, want de ophaal tijd is kort, tussen 3 en 4 mag je je pakket ophalen.
En vanaf deze week hoef ik niet meer. Doordat ik ben gaan samenwonen is mijn gezinsinkomen zodanig gestegen dat ik geen recht meer heb op voedselhulp. Na mijn vriend daar over te hebben doorgezaagd, dat hij zich heeeel goed moest realiseren wat hij deed, heeft hij zich toch bij mij laten inschrijven.
Waarmee ik dus van de voedselhulp af ben. Ondanks mijn grote vreugde en dankbaarheid voor de hulp die ik van hen heb ontvangen, is het toch een opluchting dat ik het niet meer nodig heb.
Het voelt gek, om niet meer op donderdag het pakket te halen, en nog gekker om gewoon weer boodschappen te doen. Voel me bijna schuldig met alles wat ik in mijn karretje gooi. De aangeleerde zuinigheid raak ik, denk ik, hoop ik, nooit meer kwijt.
Donderdag is de distributie dag van de voedselbank hier. En al een aantal maanden heb ik elke week toch wel enige stress, want de ophaal tijd is kort, tussen 3 en 4 mag je je pakket ophalen.
En vanaf deze week hoef ik niet meer. Doordat ik ben gaan samenwonen is mijn gezinsinkomen zodanig gestegen dat ik geen recht meer heb op voedselhulp. Na mijn vriend daar over te hebben doorgezaagd, dat hij zich heeeel goed moest realiseren wat hij deed, heeft hij zich toch bij mij laten inschrijven.
Waarmee ik dus van de voedselhulp af ben. Ondanks mijn grote vreugde en dankbaarheid voor de hulp die ik van hen heb ontvangen, is het toch een opluchting dat ik het niet meer nodig heb.
Het voelt gek, om niet meer op donderdag het pakket te halen, en nog gekker om gewoon weer boodschappen te doen. Voel me bijna schuldig met alles wat ik in mijn karretje gooi. De aangeleerde zuinigheid raak ik, denk ik, hoop ik, nooit meer kwijt.
donderdag, maart 01, 2007
afval
Verhuizen geeft afval, en helaas voor mij, op dit moment meer dan ik af kan voeren.
Vroeger hadden we hier grof vuil, kwam eens in de 2 weken langs, en nam mee wat er op de stoep stond (moest je wel bellen van te voren) Tegenwoordig nemen ze niet meer dan een kuub mee, en weet je wel hoe weinig dat is? Als je aan het verhuizen bent, heb je snel meer dan 1 kuub per week aan afval. Wel mag je, bij de vuilstortplaats 250 kilo per dag aanleveren, gratis. Zie je me al gaan, op mijn bakfietsje? 6km heen met 250 kilop afval voorop, dat past niet eens.
En dan nog het huisvuil, dat stop ik in vuiliszakken, en in de container die ook eens in de 2 weken geleegd wordt. Enige tijd geleden had de gemeente besloten dat de groene container niet meer elke 2 weken, maar eens in de maand zou worden geleegd, de andere 3 weken zou dan de grijze worden geleegd. 2 weken geleden werd de groene geleegd, en dus zou deze week de grijze geleegd worden. Dus de grijze, en die van mijn vakantie vierende buurvrouw gevuld met vuilniszakken. Komen ze gisteren toch de groene legen.
Geeft niet, in de herkansing, op donderdag legen ze de container van de chinees tegenover mijn huis. Dus heel vriendelijk gevraagd of ze de grijze bakken van mij, en de buurvrouw ook wilde legen. Maar nee, dat is niet de bedoeling van de heren. Die mij daarmee met een probleem opzadelen, want ik kan het huisvuil niet meer kwijt, en blijf daarmee met een achterstand zitten. Ze nemen hier nl ook geen losse vuilniszakken mee. Afval moet in de container zitten, anders blijft het staan. Ik ga maar eens een list verzinnen.......
Vroeger hadden we hier grof vuil, kwam eens in de 2 weken langs, en nam mee wat er op de stoep stond (moest je wel bellen van te voren) Tegenwoordig nemen ze niet meer dan een kuub mee, en weet je wel hoe weinig dat is? Als je aan het verhuizen bent, heb je snel meer dan 1 kuub per week aan afval. Wel mag je, bij de vuilstortplaats 250 kilo per dag aanleveren, gratis. Zie je me al gaan, op mijn bakfietsje? 6km heen met 250 kilop afval voorop, dat past niet eens.
En dan nog het huisvuil, dat stop ik in vuiliszakken, en in de container die ook eens in de 2 weken geleegd wordt. Enige tijd geleden had de gemeente besloten dat de groene container niet meer elke 2 weken, maar eens in de maand zou worden geleegd, de andere 3 weken zou dan de grijze worden geleegd. 2 weken geleden werd de groene geleegd, en dus zou deze week de grijze geleegd worden. Dus de grijze, en die van mijn vakantie vierende buurvrouw gevuld met vuilniszakken. Komen ze gisteren toch de groene legen.
Geeft niet, in de herkansing, op donderdag legen ze de container van de chinees tegenover mijn huis. Dus heel vriendelijk gevraagd of ze de grijze bakken van mij, en de buurvrouw ook wilde legen. Maar nee, dat is niet de bedoeling van de heren. Die mij daarmee met een probleem opzadelen, want ik kan het huisvuil niet meer kwijt, en blijf daarmee met een achterstand zitten. Ze nemen hier nl ook geen losse vuilniszakken mee. Afval moet in de container zitten, anders blijft het staan. Ik ga maar eens een list verzinnen.......
dinsdag, februari 27, 2007
Dozen
Overal, maar dan ook werkelijk overal staan nu dozen, in meer of mindere mate van gevuldheid. De volle dozen staan in de kamer die vroeger kinderkamer was. De platte nog niet gebruikte dozen staan in de kamer die vroeger de kamer van mijn oudste dochter was.
Door het hele huis staan dozen met spullen. Dozen met boeken, knutselboeken, en rommeltjes, die we niet kwijt willen, maar ook niet echt meer nodig zijn (om gek van te worden)
De kringloopwinkel is gebeld, die maakt een afspraak om kasten, speelgoed en andere overbodige artikelen te halen.
Maar in de gang stapelen gaat echt niet meer dus staan er dozen in de kamer.
En dan is eer nog het gemis aan bananendozen. Nergens zijn ze te krijgen. En sommige dingen passen in geen enkele verhuis doos, en zijn heeel erg onhandig om zo mee te verhuizen. Scrapbooks bijv, of grote vellen Origamipapier. Zal ik mijn hobby's toch maar opgeven??.......
Nee toch maar niet, want als of ik nog geen boeken genoeg had, heb ik zojuist een bod gedaan om 5 prachtige Origamiboeken......
Die passen vast wel in een gewone verhuisdoos
Door het hele huis staan dozen met spullen. Dozen met boeken, knutselboeken, en rommeltjes, die we niet kwijt willen, maar ook niet echt meer nodig zijn (om gek van te worden)
De kringloopwinkel is gebeld, die maakt een afspraak om kasten, speelgoed en andere overbodige artikelen te halen.
Maar in de gang stapelen gaat echt niet meer dus staan er dozen in de kamer.
En dan is eer nog het gemis aan bananendozen. Nergens zijn ze te krijgen. En sommige dingen passen in geen enkele verhuis doos, en zijn heeel erg onhandig om zo mee te verhuizen. Scrapbooks bijv, of grote vellen Origamipapier. Zal ik mijn hobby's toch maar opgeven??.......
Nee toch maar niet, want als of ik nog geen boeken genoeg had, heb ik zojuist een bod gedaan om 5 prachtige Origamiboeken......
Die passen vast wel in een gewone verhuisdoos
vrijdag, februari 23, 2007
Als je alles gehad hebt.........
Vriendje heeft een ex. Al langere tijd geen relatie meer, en sinds een jaar is ex ook officieel ex.
Toch is Ex jaloers. En dat is heel vervelend, vooral voor vriendje. Maar sinds deze week ook voor mij.
Ex gebruikt hun kinderen als wapen, die mogen niet naar hun vader, want hun vader heeft een vriendin.
Dat hij verhuisd is, is reden tot grote woede? paniek? afkeer? Ik weet het niet, ik concludeer alleen dat er dagen zijn dat de telefoon onophoudelijk gaat, met onzin teksten, of scheldtirades, en vervolgens zijn er weer dagen zonder enig contact. Ook niet met zoons.
Dit alles stemt me heel verdrietig.
Voor mij heeft ex natuurlijk geen goed woord over. Dat is niet erg, ware het niet, dat ex dat, in onparlementair taalgebruik, uit tegen zoons. Die dat op nogal grove manier weer tegen hun vader uiten.
Een nieuwe relatie beginnen, is altijd moeilijk, voor alle partijen. Leuk, maar moeilijk. Deze extra complicatie is iets waar ik niet op gerekend had. Mijn eigen ex toont ook tekenen van grote jaloezie.
Vreemd eigenlijk, want beiden ex-en zijn degene die de ontbinding van het huwelijk hebben geinitieerd.
Toch is Ex jaloers. En dat is heel vervelend, vooral voor vriendje. Maar sinds deze week ook voor mij.
Ex gebruikt hun kinderen als wapen, die mogen niet naar hun vader, want hun vader heeft een vriendin.
Dat hij verhuisd is, is reden tot grote woede? paniek? afkeer? Ik weet het niet, ik concludeer alleen dat er dagen zijn dat de telefoon onophoudelijk gaat, met onzin teksten, of scheldtirades, en vervolgens zijn er weer dagen zonder enig contact. Ook niet met zoons.
Dit alles stemt me heel verdrietig.
Voor mij heeft ex natuurlijk geen goed woord over. Dat is niet erg, ware het niet, dat ex dat, in onparlementair taalgebruik, uit tegen zoons. Die dat op nogal grove manier weer tegen hun vader uiten.
Een nieuwe relatie beginnen, is altijd moeilijk, voor alle partijen. Leuk, maar moeilijk. Deze extra complicatie is iets waar ik niet op gerekend had. Mijn eigen ex toont ook tekenen van grote jaloezie.
Vreemd eigenlijk, want beiden ex-en zijn degene die de ontbinding van het huwelijk hebben geinitieerd.
woensdag, februari 21, 2007
Inpakken en ............
Verhuizen betekent, natuurlijk, inpakken.
Dus pak ik, sinds afgelopen vrijdag in. Het vreemde is, dat toen de boeken in de kast stonden, het meeviel met het aantal, maar ik nu doos na doos vul met boeken en nog eens boeken. Meer dan eens overvalt me de behoefte alles in de prullenbak te gooien, maar tot nog toe heb ik mezelf ervan te weten weer houden.
Dan de foto's. Natuurlijk moeten die ook ingepakt en uitgezocht worden. Maar 23 jaar foto's van een gezin door je handen laten gaan, valt nog lang niet mee, al schittert de vader door afwezigheid op de meeste foto's, en zijn de gezinsfoto's voornamelijk foto's van de kinderen.
Het trouwalbum gaat mee, dat kan ik niet weggooien, maar het gaat op zolder, in een vergeten hoekje. Ooit ben ik blij dat ik het nog heb, tenslotte is ook dat een onderdeel van mijn leven.
Dan de kleding. Nou vind ik kleding uitzoeken, voor de kindereen 2x per jaar al het ergste klusje wat ik kan bedenken, nu moet het helemaal rigoreus. Gelukkig kan ik het nodig hier en daar kwijt, en was het toch weer nodig eea uit te zoeken.
De tuin veranderd langzaam, nou ja, langzaam, in een verzamelplaats van spul dat wegmoet. En nee, dat is niet voor de verkoop, dat is alleen nog maar goed voor de vuilstortplaats.
Wel heb ik nog een garderobekast (hout met louvredeurtjes) een buffetkast, en 2 keer een 2 persoonsbed in de aanbieding. Ben er nog niet helemaal uit of ik het op het internet zet, of naar de kringloop breng.
Iets in mij is wraakzuchtig, want bij de kringloop ziet ex zijn eigen kasten en bedden terug, en kan die daar kopen. En dat idee staat me erg aan.
Ik ga maar weer verder, er moet ook nog gegeten worden vanavond, en de tafel ligt vol met..............
juist boeken natuurlijk.
Dus pak ik, sinds afgelopen vrijdag in. Het vreemde is, dat toen de boeken in de kast stonden, het meeviel met het aantal, maar ik nu doos na doos vul met boeken en nog eens boeken. Meer dan eens overvalt me de behoefte alles in de prullenbak te gooien, maar tot nog toe heb ik mezelf ervan te weten weer houden.
Dan de foto's. Natuurlijk moeten die ook ingepakt en uitgezocht worden. Maar 23 jaar foto's van een gezin door je handen laten gaan, valt nog lang niet mee, al schittert de vader door afwezigheid op de meeste foto's, en zijn de gezinsfoto's voornamelijk foto's van de kinderen.
Het trouwalbum gaat mee, dat kan ik niet weggooien, maar het gaat op zolder, in een vergeten hoekje. Ooit ben ik blij dat ik het nog heb, tenslotte is ook dat een onderdeel van mijn leven.
Dan de kleding. Nou vind ik kleding uitzoeken, voor de kindereen 2x per jaar al het ergste klusje wat ik kan bedenken, nu moet het helemaal rigoreus. Gelukkig kan ik het nodig hier en daar kwijt, en was het toch weer nodig eea uit te zoeken.
De tuin veranderd langzaam, nou ja, langzaam, in een verzamelplaats van spul dat wegmoet. En nee, dat is niet voor de verkoop, dat is alleen nog maar goed voor de vuilstortplaats.
Wel heb ik nog een garderobekast (hout met louvredeurtjes) een buffetkast, en 2 keer een 2 persoonsbed in de aanbieding. Ben er nog niet helemaal uit of ik het op het internet zet, of naar de kringloop breng.
Iets in mij is wraakzuchtig, want bij de kringloop ziet ex zijn eigen kasten en bedden terug, en kan die daar kopen. En dat idee staat me erg aan.
Ik ga maar weer verder, er moet ook nog gegeten worden vanavond, en de tafel ligt vol met..............
juist boeken natuurlijk.
zondag, februari 18, 2007
Zielig
Wat is dat toch met mannen?? Bij het minste kuchje, of pijntje zijn ze gelijk levensgevaarlijk gewond of ernstig ziek.
Mijn vriend is hierop geen uitzondering. Sinds gisteren avond is hij ziek, en nadat hij zelf ook geconcludeerd heeft dat hij echt ziek is, en niet vandaag 5 uur in de auto gaat zitten, is hij echt zielig.
Het is hier koud (20 graden maar volgens hem min 6) En als de kippensoep niet gelijk boven wordt gebracht, smacht hij naar kippensoep. Dus die ga ik maar eens opwarmen, en dan stop ik hem gewoon weer in bed. Lekker boven, en blijf zelf nog ff een uurtje beneden zitten.
Mijn vriend is hierop geen uitzondering. Sinds gisteren avond is hij ziek, en nadat hij zelf ook geconcludeerd heeft dat hij echt ziek is, en niet vandaag 5 uur in de auto gaat zitten, is hij echt zielig.
Het is hier koud (20 graden maar volgens hem min 6) En als de kippensoep niet gelijk boven wordt gebracht, smacht hij naar kippensoep. Dus die ga ik maar eens opwarmen, en dan stop ik hem gewoon weer in bed. Lekker boven, en blijf zelf nog ff een uurtje beneden zitten.
vrijdag, februari 16, 2007
Huis
Gisterenmiddag belde de makelaar, met de mededeling Gefeliciteerd.
Met andere woorden, het huis waar ik wil wonen, is, onder voorwaarden, van mij nee, van ons. Ik ben nog lichtelijk geschokt van blijdschap. Ineens is het inpakken anders. Ineens weet ik waar ik zal zijn, waar mijn kerstboom zal staan, waar ik de 18e verjaardag van mijn zoon zal vieren.
Wauw, is eigenlijk het enige woord dat hier past.
Ach, kijk zelf maar...
Vooral de keuken is om verliefd op te worden,
en wat te denken van de zonnige achtertuin,En de serre??
En het gaat nog mooier worden, want we hebben plannen.
donderdag, februari 15, 2007
Het huwelijk
De dag begon gisteren al vroeg. Ik moest nog veel (dacht ik) en de kinderen waren ondanks een late dinsdagavond bij hun zus, ook vroeg wakker.
In de koelkast was op miraculeuze wijze een kom koekjesdeeg verschijnselt, waar de kinderen met veel plezier nog koekjes van gebakken hebben voor de huwelijksreceptie. Onderwijl kon ik eea opruimen, nog snel ff een wasdraaien, en wat wasvouwen.
Vriendje, die boven in zijn bed lag te slapen, kreeg koffie en een valentijnscadeautje op bed. Toen dat allemaal achter de rug was, was het pas 8 uur.
De strijkplank neer gezet en eerst de bruidsmeisjesjurk, en daarna de bruidsjurk gestreken, en nagekeken op losse draadjes.
Terwijl ik daar mee bezig was, kwam iemand de taarten en koekjes en de Duplo halen voor in de receptiezaal.
Gelukkig was alle onrust gedaan toen de bruid, stralend zenuwachtig verscheen. Ook haar beste vriendin, was er gewapend met fototoestel en vooral een goed humeur.
Om half 12 vertrok de bruid, met mijn vriendje om haar getuigen van de boot te halen. Ondertussen zetten wij een snelle lunch klaar, en na we gezamelijk gelunched hadden, heb ik eerst het bruidsmeisje, en daarna mijn jongste aangekleed (die gelijk daarom kwam melden dat hij een stomme piemel had, en een natte broek, dat kon dus weer opnieuw gedaan worden)
En toen de bruid, de jurk, en de rest naar boven. Een bruid in bruidsjurk, is toch een ander gezicht dan een aankomende bruid in bruidsjurk bij het (af)passen. In de badkamer transformeerde mijn zus, van zus, tot een stralende bruid, die ik met trillende handen haar haar zag doen.
Toen ze gereed was, verzamelde het gezelschap zich onderaan de trap, om daar de bruid naar beneden te zien komen, vooraf gegaan door haar bruidsmeisje.
Bruid bleef nog even alleen achter, terwijl het gezelschap naar de kerk vertrok.
Tot mijn grote vreugde was onze moeder in de kerk aanwezig. Ze had breed aangekondigd er niet te zijn, maar gelukkig was ze er toch. Een pak van mijn hart.
De bruidegom stond, bij de deur, zenuwachtig te wachten, samen met zijn zoon.
Het koor stond boven al klaar, wat zeg ik, beide koren stonden klaar. Mijn zus zingt nl in het vrouwenkoor, en haar man in het mannenkoor, dus zongen beide koren gezamelijk tijdens de huwelijksceremonie.
Even voor half 2 opende de pastoor de grote deuren van de kerk, alwaar de bruid, gewoonte getrouw, door naar binnen zou komen, maar al wie er verscheen, geen bruid. Tot de zijdeur zich opende, en de bruid binnen schreed. Vanwege de regen had ze een jas aan gehad, en niet met jas aan de kerk binnen willen komen. Samen staken ze bij het Maria altaar een kaarsje aan, waarna ze gearmd, door het middenpad de kerk in liepen.
Halverwege het middenpad, draaide beiden zich even om, en zwaaiden naar de koren, die dat gebaar zeer waardeerde, en (natuurlijk) allemaal terug zwaaide.
Toen het bruidspaar eenmaal zat, begon de dienst. Een klassieke katholieke dienst, met 3 lezingen, geloofs en schuldbeleidenis, veel zang (door het koor) en een pracht van een preek cq toespraak van de pastoor. Ik zal de preek niet herhalen, alleen dat het duidelijk was dat de pastoor bruid en bruidegom goed kent, en daardoor met een aantal uitspraken de lachers op zijn hand had. Bovendien heeft hij tijdens de preek een nieuw woord laten vallen, dat een blijvende uitspraak binnen de parochie zal worden.
Zeer ontroerd was ik tijdens het delen van het brood van bruidegom en bruid. Waarbij de bruidegom zijn hostie in twee breekt en met zijn bruid deelt. Ik ken het gebaar heel goed, en vind het altijd een mooi gebaar, maar het nu te zien gebeuren door twee mensen die me zeer dierbaar zijn, maakt het extra ontroerend.
De zegen voor het bruidspaar was ook zeer ontroerend, en persoonlijk.
Samen staken ze vervolgens de doopkaarsen aan, en samen de bruidskaars. Ook al zo'n ontroerend moment.
Tijdens het slotlied, verlieten bruid en bruidegom samen door het middenpad te kerk. Waarop de pastoor, geschrokken zijn hand voor zijn mond sloeg en tegen mij fluisterde: Er zijn geen bloemen!!!
Dat kwam omdat hij ff vergeten was het bruidsmeisje vooruit te sturen. Bruidsmeisje vertrok daarop achter het bruidspaar aan, toch nog rozenblaadjes strooiend.
De receptie was ongelooflijk vol. Ze hadden op 60 mensen gerekend, en het waren er waarschijnlijk 120, zo niet meer. Voor hun goede doel, de vrienden van de olifant, hebben ze ruim 500 euro opgehaald, waar ze natuurlijk heel erg blij mee zijn. Maar meer nog met de warmte die hen omringde, de mensen die door het delen in de bruidstaart aangaven niet alleen getuige te willen zijn bij het huwelijk, maar ook van het huwelijk.
We hebben het bruidspaar, met al hun spullen, thuis gebracht. En hebben thuis nog ff doorgefeest, door een lekker maaltijd te nemen, en de pubers vervolgens de kamer te laten voor de meest vreselijke tekenfilms.
woensdag, februari 14, 2007
Getrouwd!!!
Het is gelukt. Ze zijn getrouwd. Morgen volgt een uitgebreid verslag, daar ben ik nu te moe voor. Bovendien wacht ik op de foto's zodat die er gelijk bij kunnen.
Vandaag was mooi, liefdevol en bijzonder. Ik heb heel wat traantje gelaten. Tranen van ontroering, om mijn mooie lieve kleine zusje. Tranen van blijdschap, om de prachtige warme dienst, de volle feestzaal, en het geluk dat van mijn zusje afstraalde. Maar helaas ook tranen van verdriet om het gedrag van mijn moeder, broer en zus. Die gelukkig wel aanwezig waren, maar het daar ook bij lieten. Geen woord met mij, of de bruid hebben gewisseld.
Morgenochtend, als hier de boel weer rustig is, zal ik een lang verslag schrijven, dat gelardeerd met foto's van de bruid, en de bruiloft, geplaatst zal worden.
Vandaag was mooi, liefdevol en bijzonder. Ik heb heel wat traantje gelaten. Tranen van ontroering, om mijn mooie lieve kleine zusje. Tranen van blijdschap, om de prachtige warme dienst, de volle feestzaal, en het geluk dat van mijn zusje afstraalde. Maar helaas ook tranen van verdriet om het gedrag van mijn moeder, broer en zus. Die gelukkig wel aanwezig waren, maar het daar ook bij lieten. Geen woord met mij, of de bruid hebben gewisseld.
Morgenochtend, als hier de boel weer rustig is, zal ik een lang verslag schrijven, dat gelardeerd met foto's van de bruid, en de bruiloft, geplaatst zal worden.
maandag, februari 12, 2007
Het kan verkeren....
Stel, je hebt een vriendje die niet alleen lief en leuk is, maar ook spontaan de afwasmachine leegruimt. Dat klaag je toch niet?
Dat wordt echter wel anders, als je de volgende avond als het eten op tafel staat, enige tijd naar de opscheplepels zoekt,die onvindbaar blijken, en blijven. Ook na het nakijken van alle laden in de keuken, en de huiskamer.
Zoonlief zocht zelfs in de koelkast (zou hij ze koud willen houden?) en in de magnetron (misschien wil hij ze warm houden)
Om een en ander nog lastiger te maken heeft het vriendje bellen ook geen zin, want die heeft zijn telefoon bij jou laten liggen, en is zelf honderden kilometers verderop. Nou maar hopen dat vriendje nog weet waar de opscheplepels zijn als hij zijn mobiel komt ophalen.
Dat wordt echter wel anders, als je de volgende avond als het eten op tafel staat, enige tijd naar de opscheplepels zoekt,die onvindbaar blijken, en blijven. Ook na het nakijken van alle laden in de keuken, en de huiskamer.
Zoonlief zocht zelfs in de koelkast (zou hij ze koud willen houden?) en in de magnetron (misschien wil hij ze warm houden)
Om een en ander nog lastiger te maken heeft het vriendje bellen ook geen zin, want die heeft zijn telefoon bij jou laten liggen, en is zelf honderden kilometers verderop. Nou maar hopen dat vriendje nog weet waar de opscheplepels zijn als hij zijn mobiel komt ophalen.
Mislukt
Gisteren,bij het passen, speciaal met een digitale camera foto's van de jurk gemaakt.
Die wilden we via de laptop op het log zetten, maar helaas, de tijd ontbrak, en de laptop is nu weer verdwenen.
Al wat ik kan doen is vertellen dat hij heel erg mooi is, en de bruidsmeisjesjurk bijna af.
En de belofte doen, dat de foto's woensdag, na de bruiloft, zullen volgen.
Dan vertrek ik nu weer naar de naaimachine, want de andere jurk moet ook af, en wel vandaag, want morgen moeten er taarten gebakken worden.
Die wilden we via de laptop op het log zetten, maar helaas, de tijd ontbrak, en de laptop is nu weer verdwenen.
Al wat ik kan doen is vertellen dat hij heel erg mooi is, en de bruidsmeisjesjurk bijna af.
En de belofte doen, dat de foto's woensdag, na de bruiloft, zullen volgen.
Dan vertrek ik nu weer naar de naaimachine, want de andere jurk moet ook af, en wel vandaag, want morgen moeten er taarten gebakken worden.
vrijdag, februari 09, 2007
Half 12 vrijdagochtend
Half twaalf, vrijdagochtend.
Terwijl ik de laatste hand leg aan de trouwjurk voor woensdag, trouwt mijn zus(je) voor de wet.
Gisteren heb ik haar, haar trouwrok voor deze dag gebracht. In de tailleband heb ik twee hartjes geborduurd. Een zegen en gelukwens in een.
Nu heb ik een kaarsje voor hen aangestoken. Gek genoeg voel ik me er emotioneel onder. Alsof het mijn dochter is die trouwt vandaag, en niet mijn kleine zusje.
Terwijl ik de laatste hand leg aan de trouwjurk voor woensdag, trouwt mijn zus(je) voor de wet.
Gisteren heb ik haar, haar trouwrok voor deze dag gebracht. In de tailleband heb ik twee hartjes geborduurd. Een zegen en gelukwens in een.
Nu heb ik een kaarsje voor hen aangestoken. Gek genoeg voel ik me er emotioneel onder. Alsof het mijn dochter is die trouwt vandaag, en niet mijn kleine zusje.
dinsdag, februari 06, 2007
We vieren een feestje
Vandaag hebben we een soort van feestje. Dwz, we zullen gezellig met elkaar, extra lekker eten, met een speciaal toetje.
Vandaag is het nl een jaar geleden dat ex mij /ons verlaten heeft. Een gedenkwaardige dag dus. Dat kun je doen door een hoop tranen en melancholie, het leek mij echter beter om er een feestdag van te maken.
Al heb ik het leven nog niet helemaal op de rails. Moet er nog een (finaciele) strijd gestreden worden. Ik ben wel weer wie ik ben, en wie ik wil zijn. Ik ben niet meer weggestopt, onderdrukt, en gekleineerd.
Ik mag zijn. Dat is grote winst. Natuurlijk heb ook ik mijn momenten van tranen, wanhoop en verdriet, de boventoon in mijn leven wordt echter gekenmerkt door geluks momenten.
Geluk omdat het met mijn kinderen goed gaat. Geluk omdat er iemand is, die van me houdt en me neemt zoals ik ben. Geluk omdat de zon schijnt door de wolken heen.
Geluk omdat het oppaskindje zo verschrikkelijk gek doet dat ik dubbel lig van het lachen.
Geluk omdat er zoveel aardige mensen om mij heen zijn, die nu ook op de koffie kunnen komen.
Geluk omdat er zoveel pijn, zorgen, angst en verdriet gewoon verdwenen zijn, opgelost als sneeuw voor de zon.
Ja, al met al genomen, is 6 februari eerder een feestdag, dan een dag van verdriet.
Vandaag is het nl een jaar geleden dat ex mij /ons verlaten heeft. Een gedenkwaardige dag dus. Dat kun je doen door een hoop tranen en melancholie, het leek mij echter beter om er een feestdag van te maken.
Al heb ik het leven nog niet helemaal op de rails. Moet er nog een (finaciele) strijd gestreden worden. Ik ben wel weer wie ik ben, en wie ik wil zijn. Ik ben niet meer weggestopt, onderdrukt, en gekleineerd.
Ik mag zijn. Dat is grote winst. Natuurlijk heb ook ik mijn momenten van tranen, wanhoop en verdriet, de boventoon in mijn leven wordt echter gekenmerkt door geluks momenten.
Geluk omdat het met mijn kinderen goed gaat. Geluk omdat er iemand is, die van me houdt en me neemt zoals ik ben. Geluk omdat de zon schijnt door de wolken heen.
Geluk omdat het oppaskindje zo verschrikkelijk gek doet dat ik dubbel lig van het lachen.
Geluk omdat er zoveel aardige mensen om mij heen zijn, die nu ook op de koffie kunnen komen.
Geluk omdat er zoveel pijn, zorgen, angst en verdriet gewoon verdwenen zijn, opgelost als sneeuw voor de zon.
Ja, al met al genomen, is 6 februari eerder een feestdag, dan een dag van verdriet.
zondag, februari 04, 2007
Weekeinde
Elk weekeinde, met in het zicht 1 dag zonder kinderen, plan ik van alles. Meestal verheug ik me op ongestoord achter de naaimachine, vouwen of anderzins creatief bezig zijn. Maar elke zaterdag moet ik weer bekennen dat ik niets van dat al gedaan heb. Het klopt gewoon niet, dat mijn kinderen niet bij mij zijn, geen contact met me mogen opnemen, als ze dat nodig vinden.
Dus elke zaterdag is leeg, voelt leeg, en wordt gevuld door achterstallig huishoudelijk onderhoud dan wel de boodschappen.
Dus ligt de trouwjurk nu wel geknipt klaar, maar zit er nog geen pand aan elkaar. Ik ga nu dus de naaimachine op tafel zetten, de trouwrok afmaken (is alleen nog stikken van de rits, de rest is klaar, maar de rits was op het moment supreme verdwenen)
Dus elke zaterdag is leeg, voelt leeg, en wordt gevuld door achterstallig huishoudelijk onderhoud dan wel de boodschappen.
Dus ligt de trouwjurk nu wel geknipt klaar, maar zit er nog geen pand aan elkaar. Ik ga nu dus de naaimachine op tafel zetten, de trouwrok afmaken (is alleen nog stikken van de rits, de rest is klaar, maar de rits was op het moment supreme verdwenen)
vrijdag, februari 02, 2007
Spanning
Hebben we van de week een huis uitgezocht, en eindelijk een gevonden waar we wel willen wonen. Is er nu het probleem van de financiering.
De makelaar, mijn makelaar wel te verstaan, belde zojuist. De verkopers zijn erven. Dit zijn er 3. 1 wil perse de vraagprijs, nr 2 wil er zo snel mogelijk vanaf, en nr 3 laat niets van zich horen.
Bij berekening, zou er zo'n 25000 van de vraagprijs af moeten, en is het nog goed betaald. Maar of ze dat willen....
En nu zit ik dus een soort van in de stress. Eindelijk iets goeds gevonden, loopt het weer ergens op vast. Dat zal toch niet????
Ik ga maar een trouwjurk maken vanmiddag.
De makelaar, mijn makelaar wel te verstaan, belde zojuist. De verkopers zijn erven. Dit zijn er 3. 1 wil perse de vraagprijs, nr 2 wil er zo snel mogelijk vanaf, en nr 3 laat niets van zich horen.
Bij berekening, zou er zo'n 25000 van de vraagprijs af moeten, en is het nog goed betaald. Maar of ze dat willen....
En nu zit ik dus een soort van in de stress. Eindelijk iets goeds gevonden, loopt het weer ergens op vast. Dat zal toch niet????
Ik ga maar een trouwjurk maken vanmiddag.
dinsdag, januari 30, 2007
Gevonden!
Ik heb het gevonden, het huis waar ik wil wonen, waar ik, met mijn gezin en mijn geliefde wil neerstrijken om tot rust te komen, en misschien zelfs wel, oud te worden.
Nee het is geen stopboerderij, met veel grond, geen kasteel in Frankrijk. Het is een 2 onder 1 kap woning, waar nog een aantal dingen aan moet gebeuren, niet direct maar wel op termijn.
Maar het huis is warm en vriendelijk, en heet mij, en de mijnen welkom. De makelaar was mede-enthousiast, maar omdat er toch het nodige moet gebeuren, gematigd. Hij gaat puzzelen en rekenen over wat het zou moeten kosten, en dan komen we, gezamelijk, met een bod.
Ik ben helemaal hyper en 10 kilo lichter. En het mooiste van het verhaal?? Het huis staat al leeg. Dzw, als het ons huis wordt, kunnen we er zo in.
Er zit een keuken in, om verliefd op te worden.Wie mij kent, weet hoe belangrijk dat voor mij is, ik kook en bak graag en veel.
Nu maar hopen dat de prijs wordt wat we willen, en we de financiering rond kunnen krijgen. Al verwacht ik geen problemen op dat gebied.
Nee het is geen stopboerderij, met veel grond, geen kasteel in Frankrijk. Het is een 2 onder 1 kap woning, waar nog een aantal dingen aan moet gebeuren, niet direct maar wel op termijn.
Maar het huis is warm en vriendelijk, en heet mij, en de mijnen welkom. De makelaar was mede-enthousiast, maar omdat er toch het nodige moet gebeuren, gematigd. Hij gaat puzzelen en rekenen over wat het zou moeten kosten, en dan komen we, gezamelijk, met een bod.
Ik ben helemaal hyper en 10 kilo lichter. En het mooiste van het verhaal?? Het huis staat al leeg. Dzw, als het ons huis wordt, kunnen we er zo in.
Er zit een keuken in, om verliefd op te worden.Wie mij kent, weet hoe belangrijk dat voor mij is, ik kook en bak graag en veel.
Nu maar hopen dat de prijs wordt wat we willen, en we de financiering rond kunnen krijgen. Al verwacht ik geen problemen op dat gebied.
maandag, januari 29, 2007
Keuzes
Na een paar slapenloze nachten, en een heleboel gepuzzel, zijn we gisteren nog eens langs het huis gereden, en langs een ander huis, wat in aanmerking zou kunnen komen.
En toen begon het gepuzzel, en gepieker. Tot groot ongenoegen van Joshua hebben we een groot deel van de zondag middag over de computer gebogen gezeten. Puzzelend op mogelijkheden, zowel financieel, als ruimtelijk.
Uiteindelijk hebben we wel besloten dat er NOG een huis is dat we willen zien, voor we waar dan ook toe besluiten. Moeilijk zoiets.
Ondertussen zijn we wel begonnen met inpakken en weggooien. Ik heb een pracht van een zoon, die met zijn 17 jaar een geweldige hulp voor zijn moeder is in deze. Wat kan die gozer buffelen. Helaas heeft hij behoorlijk hooikoorts en dat wil dus zeggen dat hij na een middag en een dag in het stof, nu heel rode ogen heeft, en blijft snotteren, maar wel de voldoening dat er 1 kamer zo goed als leeg is, en als ik me niet vergis, is een tweede vanavond nog veel leger. We lopen alleen vast op het afwezig zijn van bananen dozen bij de diverse buurtsupers, maar dat probleem gaan we ook nog wel takkelen.
En dan is er ook nog het probleem van de trouwjurk. De trouwrok is zo goed als klaar, alleen de rits nog, die was in huis maar is verdwenen, een nieuwe is gelukkig zo gehaald. De jurk is echter een ander probleem. Het patroon is tijdig besteld, zij het wat laat omdat zus toch een ander patroon wilde. De levering is echter vertraagd. Hopelijk komt ie wel deze week aan, zodat ik kan knippen. Ik zit wel de hele week met een stel oppaskinderen, waarvan 1 nieuw, maar gelukkig wil en kan zuslief wel een uurtje komen oppassen, zodat ik kan knippen. En anders verzin ik wat anders, ga een avondje langer door, of zet vriendje zaterdag en zondag voor de zorg van de kinderen, en stoom dan even door. Of zal ik een vriendin uitnodigen een paar dagen te komen logeren?? Ook nog een optie. Wie biedt zich aan?
En toen begon het gepuzzel, en gepieker. Tot groot ongenoegen van Joshua hebben we een groot deel van de zondag middag over de computer gebogen gezeten. Puzzelend op mogelijkheden, zowel financieel, als ruimtelijk.
Uiteindelijk hebben we wel besloten dat er NOG een huis is dat we willen zien, voor we waar dan ook toe besluiten. Moeilijk zoiets.
Ondertussen zijn we wel begonnen met inpakken en weggooien. Ik heb een pracht van een zoon, die met zijn 17 jaar een geweldige hulp voor zijn moeder is in deze. Wat kan die gozer buffelen. Helaas heeft hij behoorlijk hooikoorts en dat wil dus zeggen dat hij na een middag en een dag in het stof, nu heel rode ogen heeft, en blijft snotteren, maar wel de voldoening dat er 1 kamer zo goed als leeg is, en als ik me niet vergis, is een tweede vanavond nog veel leger. We lopen alleen vast op het afwezig zijn van bananen dozen bij de diverse buurtsupers, maar dat probleem gaan we ook nog wel takkelen.
En dan is er ook nog het probleem van de trouwjurk. De trouwrok is zo goed als klaar, alleen de rits nog, die was in huis maar is verdwenen, een nieuwe is gelukkig zo gehaald. De jurk is echter een ander probleem. Het patroon is tijdig besteld, zij het wat laat omdat zus toch een ander patroon wilde. De levering is echter vertraagd. Hopelijk komt ie wel deze week aan, zodat ik kan knippen. Ik zit wel de hele week met een stel oppaskinderen, waarvan 1 nieuw, maar gelukkig wil en kan zuslief wel een uurtje komen oppassen, zodat ik kan knippen. En anders verzin ik wat anders, ga een avondje langer door, of zet vriendje zaterdag en zondag voor de zorg van de kinderen, en stoom dan even door. Of zal ik een vriendin uitnodigen een paar dagen te komen logeren?? Ook nog een optie. Wie biedt zich aan?
zaterdag, januari 27, 2007
Vrede gesloten
Na een nachtje slapen, piekeren en praten heb ik geloof wel vrede geloten met het huis.
Het kan, het past, en inderdaad als overgangs woning is het niet verkeerd, en zeker waardevast.
Betekend echter wel dat er heeel veel weg moet, meer dan ik wil, en bedacht had. Zo ook het kastje uit de keuken waar ik eigenlijk wel heel erg aan gehecht ben, en, vrees ik, ook boeken. Dat laatste vind ik geloof ik het ergste.
Maar ja, de piano moet echt mee, daar ik een kind heb dat er graag op speelt, en aangezien ik mijn geld verdien met kinder opvang is het niet slim om veel speelgoed weg te doen.
Moet wel uitkijken want als ik in de weggooi stemming ben, gaat er altijd gelijk veel weg. Zo denk ik nu dus om al mijn origami en scrapbook materialen weg te doen. Gelukkig heb ik verstandige kinderen die me tegen mezelf beschermen.
Komt nog bij dat er een tweede huis in Amsterdam ingericht moet worden binnen afzienbare tijd, dus misschien toch ergens een opslagruimte huren??
Nou ja, problemen zijn er om opgelost te worden. En een oplossing komt altijd uit onverwachte hoek.
Het kan, het past, en inderdaad als overgangs woning is het niet verkeerd, en zeker waardevast.
Betekend echter wel dat er heeel veel weg moet, meer dan ik wil, en bedacht had. Zo ook het kastje uit de keuken waar ik eigenlijk wel heel erg aan gehecht ben, en, vrees ik, ook boeken. Dat laatste vind ik geloof ik het ergste.
Maar ja, de piano moet echt mee, daar ik een kind heb dat er graag op speelt, en aangezien ik mijn geld verdien met kinder opvang is het niet slim om veel speelgoed weg te doen.
Moet wel uitkijken want als ik in de weggooi stemming ben, gaat er altijd gelijk veel weg. Zo denk ik nu dus om al mijn origami en scrapbook materialen weg te doen. Gelukkig heb ik verstandige kinderen die me tegen mezelf beschermen.
Komt nog bij dat er een tweede huis in Amsterdam ingericht moet worden binnen afzienbare tijd, dus misschien toch ergens een opslagruimte huren??
Nou ja, problemen zijn er om opgelost te worden. En een oplossing komt altijd uit onverwachte hoek.
vrijdag, januari 26, 2007
Huis gekeken
Tja, en daar sta je dan. Het is niet het droomhuis dat ik zou willen. Maar wel ruim genoeg om elk kind een slaapplek te bieden. Deze woning heeft 5 slaapkamer, en dan bedoel ik kamers, geen hokjes zoals in dit huis. En nog een bergzolder waar je niet kunt staan, maar okay, je kunt er wel wat wegbergen. En een boel kastruimte.
Zoals de makelaar zei, alles klopt, behalve je gevoel. De woning is goed. Nieuw (maar ja, gewend aan een monument, vind ik dat altijd), en goed in de verf. Kleine keuken, ruime huiskamer, minder ruim dan ik zou willen, maar niet verkeerd. Dus onder bod nu. Eens kijken wat de mogelijkheden zijn. En dan maandag maar een afspraak maken bij de bank, voor een hypotheekadvies, en de rest.
Weet niet of ik blij, opgelucht, of verdrietig ben, alle 3 geloof ik.
Zoals de makelaar zei, alles klopt, behalve je gevoel. De woning is goed. Nieuw (maar ja, gewend aan een monument, vind ik dat altijd), en goed in de verf. Kleine keuken, ruime huiskamer, minder ruim dan ik zou willen, maar niet verkeerd. Dus onder bod nu. Eens kijken wat de mogelijkheden zijn. En dan maandag maar een afspraak maken bij de bank, voor een hypotheekadvies, en de rest.
Weet niet of ik blij, opgelucht, of verdrietig ben, alle 3 geloof ik.
woensdag, januari 24, 2007
Huis kijken
Al de hele middag zit ik te surfen op het net, in de hoop dat er ergens nieuwe huizen in de verkoop zijn, waar ik kan en wil wonen. Den Burg is, mede door mijn werk als gastouder, de eerste optie. Al weet ik een heel leuk huis in Oudeschild te koop......
Dan belt de makelaar, het huis waar ik eventueel wel naar toe zou willen, is toch verkocht aan een ander, dat was nog even onduidelijk van de week. Jammer. En dus een afspraak gemaakt voor een ander, nieuwbouw, huis.
Nieuwbouw huizen hebben voor een groot nadeel, de beneden verdieping is klein en de ruimte zit in de slaapkamers, ik wil dat graag anders om. Ik moet wel wonen over 2 maanden, en dit staat te koop. Huren is geen optie hier en van de gemeente niets meer gehoord.
Ik voel me onder druk gezet, en ben geneigd op voorhand ja te zeggen, ook als het huis me erg tegen staat.
Het stemt me verdrietig.
Aan de andere kant. Kijken is altijd leuk, en als dit niet het droomhuis is, maar wel goed voelt, wat let me dan dit te kopen, erg duur is het niet (en misschien nog wel iets af te dingen) en te blijven kijken naar huizen? Misschien dient het droomhuis, voor een droomprijs, zich volgend jaar ineens aan.
Dan belt de makelaar, het huis waar ik eventueel wel naar toe zou willen, is toch verkocht aan een ander, dat was nog even onduidelijk van de week. Jammer. En dus een afspraak gemaakt voor een ander, nieuwbouw, huis.
Nieuwbouw huizen hebben voor een groot nadeel, de beneden verdieping is klein en de ruimte zit in de slaapkamers, ik wil dat graag anders om. Ik moet wel wonen over 2 maanden, en dit staat te koop. Huren is geen optie hier en van de gemeente niets meer gehoord.
Ik voel me onder druk gezet, en ben geneigd op voorhand ja te zeggen, ook als het huis me erg tegen staat.
Het stemt me verdrietig.
Aan de andere kant. Kijken is altijd leuk, en als dit niet het droomhuis is, maar wel goed voelt, wat let me dan dit te kopen, erg duur is het niet (en misschien nog wel iets af te dingen) en te blijven kijken naar huizen? Misschien dient het droomhuis, voor een droomprijs, zich volgend jaar ineens aan.
maandag, januari 22, 2007
Verhuizen
Voor kinderen is verhuizen een heftige gebeurtenis, zelfs op voorhand. Mijn kinderen kijken mee naar foto's, en denken mee om mogelijkheden. Een van de opties die ik open houd, is toch ook het verhuizen van het eiland af. Liever niet, maar ik zit niet in de luxe situatie dat ik erg veel eisen kan stellen, helaas.
Dus zaten we zaterdag toch iets anders in de trein, en keken we iets anders naar buiten dan daarvoor. Af en toe werd er iets genoemd, als optie om te wonen. Tot ik op een gegeven moment opper dat we ook een woonboot kunnen kopen. Het plan komt aan, en spreekt mn Joshua (natuurmens bij uitstek) erg aan. Hij denkt er even over door, en zegt dan: Dat is goed Moemi, als die boot dan wel in de eendevijver ligt!
(red: de eendenvijver is de waterplas nog geen meter diep, naast de school waar de kinderen heen gaan)
Dus zaten we zaterdag toch iets anders in de trein, en keken we iets anders naar buiten dan daarvoor. Af en toe werd er iets genoemd, als optie om te wonen. Tot ik op een gegeven moment opper dat we ook een woonboot kunnen kopen. Het plan komt aan, en spreekt mn Joshua (natuurmens bij uitstek) erg aan. Hij denkt er even over door, en zegt dan: Dat is goed Moemi, als die boot dan wel in de eendevijver ligt!
(red: de eendenvijver is de waterplas nog geen meter diep, naast de school waar de kinderen heen gaan)
zaterdag, januari 20, 2007
Feestje
Na een kort nachtje, vroeg op. Vandaag gaan we met ons alles (moeder, en 4 kinderen) naar Den Haag. Daar is een feestje van de familie van Ruurd, en wij zijn uitgenodigd.
Zoals te doen gebruikelijk loop ik van te voren te stressen en vraag me in gerede af waarom ik me heb laten overhalen. Het zou veeeel rustiger zijn als ik gewoon met het spul thuisbleef, zeker omdat maandag Joshua jarig is, en er ook nog tractatie gemaakt moet worden.
Eenmaal op de boot is de stress verdwenen, en samen met de kinderen heb ik een gezellige reis naar Den Haag.
Op het station staan Ruurd en zijn zoon ons al op te wachten. We proppen ons allen in een kleine auto, en rijden Den Haag verder in.
De kinderen stappen uit de auto, en omdat de zoon van Ruurd al vooruit gelopen is, zijn de kinderen binnen en uit zicht voor ik mijn tas uit de auto heb gehaald.
Binnen blijken ze zich er behoorlijk thuis te voelen, en eigenlijk heb ik ze niet meer gezien tot het eten.
In den Haag was het bijna gewoon dat ik er was, dat voelde wel bijzonder. Net als de vorige keer kwam ik in de keuken terecht, voor mij toch de beste plek.
Verder heb ik met een nichtje van Ruurd lekker zitten vouwen. Ik had een boek en papier voor haar meegenomen, en dat was een schot in de roos. Leuk zulke kinderen.
Na het (overheerlijke en overdreven veel) eten en het heerlijke gebak, zijn we richting den Bosch gegaan. Rafael was zeer onder de indruk van de lichtjes, eerst de stoplichten, toen de lantarens en tenslotte de blauwe verkeersborden.
En toen, ineens, was het stil achterin, en sliep het kleine manneke. Lea was al in slaap gevallen, en Joshua hield het ter nauwernood vol tot Den Bosch.
Nu slaapt het hele stel, en ik kruip ook onder de wol.
Wel een goed bestede dag, en ik ben blij dat ik uiteindelijk toch gegaan ben.
Zoals te doen gebruikelijk loop ik van te voren te stressen en vraag me in gerede af waarom ik me heb laten overhalen. Het zou veeeel rustiger zijn als ik gewoon met het spul thuisbleef, zeker omdat maandag Joshua jarig is, en er ook nog tractatie gemaakt moet worden.
Eenmaal op de boot is de stress verdwenen, en samen met de kinderen heb ik een gezellige reis naar Den Haag.
Op het station staan Ruurd en zijn zoon ons al op te wachten. We proppen ons allen in een kleine auto, en rijden Den Haag verder in.
De kinderen stappen uit de auto, en omdat de zoon van Ruurd al vooruit gelopen is, zijn de kinderen binnen en uit zicht voor ik mijn tas uit de auto heb gehaald.
Binnen blijken ze zich er behoorlijk thuis te voelen, en eigenlijk heb ik ze niet meer gezien tot het eten.
In den Haag was het bijna gewoon dat ik er was, dat voelde wel bijzonder. Net als de vorige keer kwam ik in de keuken terecht, voor mij toch de beste plek.
Verder heb ik met een nichtje van Ruurd lekker zitten vouwen. Ik had een boek en papier voor haar meegenomen, en dat was een schot in de roos. Leuk zulke kinderen.
Na het (overheerlijke en overdreven veel) eten en het heerlijke gebak, zijn we richting den Bosch gegaan. Rafael was zeer onder de indruk van de lichtjes, eerst de stoplichten, toen de lantarens en tenslotte de blauwe verkeersborden.
En toen, ineens, was het stil achterin, en sliep het kleine manneke. Lea was al in slaap gevallen, en Joshua hield het ter nauwernood vol tot Den Bosch.
Nu slaapt het hele stel, en ik kruip ook onder de wol.
Wel een goed bestede dag, en ik ben blij dat ik uiteindelijk toch gegaan ben.
Verrassing
Gisteren belde mijn zus, of ik tijd had savonds om even een uurtje bij haar langs te gaan. Want ze had een verrassing voor me. Ja, dat ging wel lukken, Ilja had verder geen plannen, en wilde wel ff een uurtje oppassen.
Het naar bed brengen liep wat uit, en dus vertrok ik uiteindelijk pas tegen half negen richting mijn zus.
Daar aangekomen werd me gezegd een speciale deur open te doen, en daar stond een stomend bad voor me klaar, de badkamer verlicht dooor kaarsjes, boekjes naast het bad, en een kopje thee met een zelfgebakken muffin werd erbij bezorgd.
Wat een zaligheid, eindelijk weer eens in een heet bad. Voor mij de ultime ontspanning. Ik heb heerlijk een paar uur liggen weken, met mijn zus op een kruk ernaast, lekker alles eens even op ons gemak, ongestoord doornemend.
Om 11 uur was ik, heerlijk rozig, weer thuis.
Heerlijk zo'n zus. Na alle ellende die ze heeft moeten doormaken, is haar leven zo ver op de rails dat ze in staat is anderen te helpen, en precies het goede te doen. Dat geeft deze verrassing nog eens extra diepgang.
Het naar bed brengen liep wat uit, en dus vertrok ik uiteindelijk pas tegen half negen richting mijn zus.
Daar aangekomen werd me gezegd een speciale deur open te doen, en daar stond een stomend bad voor me klaar, de badkamer verlicht dooor kaarsjes, boekjes naast het bad, en een kopje thee met een zelfgebakken muffin werd erbij bezorgd.
Wat een zaligheid, eindelijk weer eens in een heet bad. Voor mij de ultime ontspanning. Ik heb heerlijk een paar uur liggen weken, met mijn zus op een kruk ernaast, lekker alles eens even op ons gemak, ongestoord doornemend.
Om 11 uur was ik, heerlijk rozig, weer thuis.
Heerlijk zo'n zus. Na alle ellende die ze heeft moeten doormaken, is haar leven zo ver op de rails dat ze in staat is anderen te helpen, en precies het goede te doen. Dat geeft deze verrassing nog eens extra diepgang.
vrijdag, januari 19, 2007
Kind of Zwarte stift
Gisteren hadden we tot 2 uur een oppaskindje dat niet wilde slapen, en dus iets minder precies opgeruimd gisterenavond bij het naar bed gaan.
Vanmorgen nogal hectisch, en daardoor was die ene cd pen me ontgaan.
Rafaël was heerlijk aan het spelen. Met het Wielen van de bus spel. Lekker op de grond. Hij zat heerlijk mee te zingen met het liedje.
Na de lunch bleek wat hij had zitten doen. De gele bus, van het spel, is nu een zwarte bus.
Gelukkig is dat plastic, en is eea vrij makkelijk weer schoon te maken. Stift opgeruimd, en debus veilig gesteld.
Wil de andere zoon aan het werk, en ineens schiet me te binnen, dat we nog een oude tafel, klein (in mijn oog) op zolder hebben staan, en dat het wel wat zou zijn als we die in de kamer zetten. Lekker voor de kinderen om aan te tekenen, en fijn voor de groters om aan te werken, en niet hoeven op te ruimen als we gaan eten. En ook lekker voor mij als ik volgende week aan de trouwjurk begin, kan ik daar de naaimachine laten staan. Gewoon fijn een extra werkblad in de kamer.
Terwijl zoon en ik staan te overleggen, neemt het kleine manneke de gelegenheid te baat, om met een andere zwarte stift, de dekenkist die sinds een week in de kamer staat zwart te schilderen. We keken echt 5 sec niet naar hem. En waar hij die zwarte stift nou weer vandaan had, is me een raadsel.
En het ergste was nog, dat hij vervolgens met een heel eigenwijs gezicht van onder een te grote pet, ons aankeek, wetend dat hij stout was, maar zo ontwapend ontdeugend dat we niets anders konden dan in lachen uitbarsten.
Vanmorgen nogal hectisch, en daardoor was die ene cd pen me ontgaan.
Rafaël was heerlijk aan het spelen. Met het Wielen van de bus spel. Lekker op de grond. Hij zat heerlijk mee te zingen met het liedje.
Na de lunch bleek wat hij had zitten doen. De gele bus, van het spel, is nu een zwarte bus.
Gelukkig is dat plastic, en is eea vrij makkelijk weer schoon te maken. Stift opgeruimd, en debus veilig gesteld.
Wil de andere zoon aan het werk, en ineens schiet me te binnen, dat we nog een oude tafel, klein (in mijn oog) op zolder hebben staan, en dat het wel wat zou zijn als we die in de kamer zetten. Lekker voor de kinderen om aan te tekenen, en fijn voor de groters om aan te werken, en niet hoeven op te ruimen als we gaan eten. En ook lekker voor mij als ik volgende week aan de trouwjurk begin, kan ik daar de naaimachine laten staan. Gewoon fijn een extra werkblad in de kamer.
Terwijl zoon en ik staan te overleggen, neemt het kleine manneke de gelegenheid te baat, om met een andere zwarte stift, de dekenkist die sinds een week in de kamer staat zwart te schilderen. We keken echt 5 sec niet naar hem. En waar hij die zwarte stift nou weer vandaan had, is me een raadsel.
En het ergste was nog, dat hij vervolgens met een heel eigenwijs gezicht van onder een te grote pet, ons aankeek, wetend dat hij stout was, maar zo ontwapend ontdeugend dat we niets anders konden dan in lachen uitbarsten.
zondag, januari 14, 2007
Gelukt!!
Gisterenochtend ben ik met de boot van 9 uur naar Alkmaar vertrokken, samen met mijn zus. Tot mijn schrik kwam ik er op de boot achter dat ik en geen geld, en geen bankpas bij me had, die waren nog in bezit van zoonlief, maar ala, dat mocht de pret niet drukken. Tenslotte gingen we niet zomaar winkelen, maar met een speciaal doel voor ogen.
Mijn zus gaat nl trouwen op 14 februari, en daarvoor heeft ze natuurlijk een jurk nodig. En gisteren gingen we stof kopen voor haar trouwjurk.
In Alkmaar aangekomen hebben we eerst wat gegeten ( bij Martinique, een aanrader) en daarna de budgetboek onveilig gemaakt. Dit is mijn absolute favoriete winkel in Alkmaar, waar ik het liefste uren doorbreng, en gelukkig is mijn zus net zo gek op boeken als ik, dus hebben we ons overgeven aan de wereld van het boek. Deze budgetboekenwinkel heeft nl behalve boeken uit de witte boekenhal, ook een afdeling tweedehands, en die is het leukste. Na enige tijd kon je ons samen terug vinden in een pad, op de grond. Zij met de bladmuziek, ik met de hobbyboeken, waar ik geheel teleurgesteld werd door het feit dat er werkelijk niets leuks tussen zat.
Terwijl zij zich nog te buiten ging aan bladmuziek, ben ik terug gegaan naar de afdeling bakboeken, die aan het begin van de winkel zit, en daar heb ik wel een pracht van een bakboek gescoord. Deze actie kostte ons een uur ofzo. Toch maar weer verder, naar de stoffenhal, onderweg heel veel andere winkels gezien en bezocht.
UIteindelijk kregen we alletwee de slappe lach, want inmiddels hadden we veel geld uitgegeven en nog niets gekocht waarvoor we onderweg waren gegaan.
Gelukkig vonden we vlak daarna de stoffenhal die we zochten (natuurlijk was ik ff vergeten op Internet de route uit te stippelen, maar echt erg was het niet)
Daar binnen liepen we gelijk tegen de goede stoffen op. Helemaal geweldig zoiets, en voor een leuk prijsje ook. Ik had me voorbereid op achterlijk hoge prijzen voor een meter stof, maar de duurste stof die we hebben gekocht, was 14 euro per meter. En dan is het te doen. Okay, je hebt wel veel meters nodig, maar dan nog is het goedkoper dan er een kopen, bovendien krijgt ze nu percies wat ze wil.
We werden geholpen door een alleraardigste verkoopster, die ons ook nog de nodige korting gaf. Daardoor hebben we veel meer meters stof dan we afgerekend hebben. Heel wat beter dan de mevrouw in de sjieke modewinkel die ook bruidsjurken verkocht, die ons toebeet, dat we de jurken niet zo mochten aanraken (hoe moet je ze dan passen vraag ik me af) Ik denk dat ze ons voor vervelende pubers hield, die kwamen kijken en niet kopen, uiteindelijk kreeg ze dus gelijk, want natuurlijk hebben we niet eens meer gekeken na die opmerking.
Ik was, na aankoop van de stof, helemaal blij. Terwijl het voor mij alleen maar werk betekent, want nu moet er een trouwjurk, en een bruidsmeisjesjurk gemaakt worden. En een mooie lange rok voor het burgelijk huwelijk. Daar ga ik straks maar eens aan beginnen.
Op weg terug naar het station heb ik mezelf nog verwend met een heel mooie klassieke CD.Die bij thuiskomst iid net zo leuk was, als hij in de winkel leek. Dat wordt de komende weken niet inpakken, maar een trouwjurk maken. Dat is ook veel leuker natuurlijk.
Mijn zus gaat nl trouwen op 14 februari, en daarvoor heeft ze natuurlijk een jurk nodig. En gisteren gingen we stof kopen voor haar trouwjurk.
In Alkmaar aangekomen hebben we eerst wat gegeten ( bij Martinique, een aanrader) en daarna de budgetboek onveilig gemaakt. Dit is mijn absolute favoriete winkel in Alkmaar, waar ik het liefste uren doorbreng, en gelukkig is mijn zus net zo gek op boeken als ik, dus hebben we ons overgeven aan de wereld van het boek. Deze budgetboekenwinkel heeft nl behalve boeken uit de witte boekenhal, ook een afdeling tweedehands, en die is het leukste. Na enige tijd kon je ons samen terug vinden in een pad, op de grond. Zij met de bladmuziek, ik met de hobbyboeken, waar ik geheel teleurgesteld werd door het feit dat er werkelijk niets leuks tussen zat.
Terwijl zij zich nog te buiten ging aan bladmuziek, ben ik terug gegaan naar de afdeling bakboeken, die aan het begin van de winkel zit, en daar heb ik wel een pracht van een bakboek gescoord. Deze actie kostte ons een uur ofzo. Toch maar weer verder, naar de stoffenhal, onderweg heel veel andere winkels gezien en bezocht.
UIteindelijk kregen we alletwee de slappe lach, want inmiddels hadden we veel geld uitgegeven en nog niets gekocht waarvoor we onderweg waren gegaan.
Gelukkig vonden we vlak daarna de stoffenhal die we zochten (natuurlijk was ik ff vergeten op Internet de route uit te stippelen, maar echt erg was het niet)
Daar binnen liepen we gelijk tegen de goede stoffen op. Helemaal geweldig zoiets, en voor een leuk prijsje ook. Ik had me voorbereid op achterlijk hoge prijzen voor een meter stof, maar de duurste stof die we hebben gekocht, was 14 euro per meter. En dan is het te doen. Okay, je hebt wel veel meters nodig, maar dan nog is het goedkoper dan er een kopen, bovendien krijgt ze nu percies wat ze wil.
We werden geholpen door een alleraardigste verkoopster, die ons ook nog de nodige korting gaf. Daardoor hebben we veel meer meters stof dan we afgerekend hebben. Heel wat beter dan de mevrouw in de sjieke modewinkel die ook bruidsjurken verkocht, die ons toebeet, dat we de jurken niet zo mochten aanraken (hoe moet je ze dan passen vraag ik me af) Ik denk dat ze ons voor vervelende pubers hield, die kwamen kijken en niet kopen, uiteindelijk kreeg ze dus gelijk, want natuurlijk hebben we niet eens meer gekeken na die opmerking.
Ik was, na aankoop van de stof, helemaal blij. Terwijl het voor mij alleen maar werk betekent, want nu moet er een trouwjurk, en een bruidsmeisjesjurk gemaakt worden. En een mooie lange rok voor het burgelijk huwelijk. Daar ga ik straks maar eens aan beginnen.
Op weg terug naar het station heb ik mezelf nog verwend met een heel mooie klassieke CD.Die bij thuiskomst iid net zo leuk was, als hij in de winkel leek. Dat wordt de komende weken niet inpakken, maar een trouwjurk maken. Dat is ook veel leuker natuurlijk.
woensdag, januari 10, 2007
mond gesnoerd
Zoals eerder gemeld, heb ik 2 nieuwe oppaskinderen. Die beiden voor het eerst te maken kregen met mijn zoon van 17. Na enig griezelen, was de oudste van de twee gecharmeerd door haar grote oppasbroer. Wilde naast hem zitten aan tafel.
Zoonlief, op zijn beurt, zou deze dame wel eens even leren tellen. Een, Twee, Drie, Boel. Nou is het tel vermogen van S (4 jaar) niet erg groot, maar dat dit niet klopte wist ze wel. Ook de pogingen van zoon om zijn broertje van 3 in het complot te betrekken mislukte.
Aan tafel ging het dus van Een, Twee, Drie, Boel, en dan het antwoord van S Nee, niet goed.
Dit ging enkele keren over tafel, tot S tegen zoon zei Ga nu maar lekker eten..
Te verbluft om een goed antwoord te geven stak zoonlief een hap in zijn mond.
Zoonlief, op zijn beurt, zou deze dame wel eens even leren tellen. Een, Twee, Drie, Boel. Nou is het tel vermogen van S (4 jaar) niet erg groot, maar dat dit niet klopte wist ze wel. Ook de pogingen van zoon om zijn broertje van 3 in het complot te betrekken mislukte.
Aan tafel ging het dus van Een, Twee, Drie, Boel, en dan het antwoord van S Nee, niet goed.
Dit ging enkele keren over tafel, tot S tegen zoon zei Ga nu maar lekker eten..
Te verbluft om een goed antwoord te geven stak zoonlief een hap in zijn mond.
zaterdag, januari 06, 2007
Vriend
Tja, even voor alle duidelijkheid, sinds enige tijd heb ik dus een vriend. Hij heeft zich al aangemeld in de commentaren, en zijn naam is in mijn blogs ook al een paar keer gevallen.
Dus echt nieuws zal het zijn voor de geregelde blog lezer/lezeres.
Ruurd en ik zijn, in goed nederlands, een item. Hoe we het in een vat moeten gieten, weten we nog niet, er hangen nog een hoop haken en ogen aan. Maar dat we samen verder willen is ons meer dan duidelijk. En zoals ik altijd zeg, als mijn zoon en schoondochter, 22 en 23 jaar oud, een lange afstandsrelatie weten te onderhouden (nu al ruim 2 jaar) dan moeten wij dat ook kunnnen.
Dus echt nieuws zal het zijn voor de geregelde blog lezer/lezeres.
Ruurd en ik zijn, in goed nederlands, een item. Hoe we het in een vat moeten gieten, weten we nog niet, er hangen nog een hoop haken en ogen aan. Maar dat we samen verder willen is ons meer dan duidelijk. En zoals ik altijd zeg, als mijn zoon en schoondochter, 22 en 23 jaar oud, een lange afstandsrelatie weten te onderhouden (nu al ruim 2 jaar) dan moeten wij dat ook kunnnen.
oppas
Na deze week zal je van mij niet meer horen dat oppassen een makkelijke baan is, of makkelijk geld verdienen, hoewel wel een erg leuke baan.
Dinsdagmiddag kwam de eigenaar van het gastouderbureau binnen met de vraag, Heb jij de rest van de week iets te doen? Op mijn ontkennende antwoord volgde het verzoek of ik op 2 kindjes wilde passen. Natuurlijk wil ik dat, wanneer komen ze? Nou, morgen om 7.45, en ze blijven waarschijnlijk slapen. Oeps, dat is een taak.
De volgende ochtend werden er om kwart voor 8 twee prachtige meiden afgeleverd. Moeder moest naar den Helder om te bevallen, en de BSO heeft daar geen faciliteiten voor. Hier waren ze meer dan welkom. Maar, de meiden zijn geen ' nee' gewend. Hun wil is wet, en als je het niet met ze eens bent, dan zetten ze het op een gillen. De oudste (4) had snel door dat gillen hier betekend dat je op de trap zit (en dat is heeel ongezellig), de jongste (2,5) is een hardere dobber. Ze weigert het te leren, en heeft dus, regelmatig op de trap gezeten. Maar ze begint het trucje door te krijgen, en vraagt om wat ze wil en of nodig heeft op een ander manier. Praten doet ze helaas nog niet wat de communicatie een beetje bemoeilijkt.
De twee dagen dat ik op ze zou passen zijn er inmiddels 4 geworden, en vermoedelijk komen er nog meer bij.
Ondanks dat dit echt als werk voelt, zijn het erg leuke en lieve meiden, die heel goed bij de andere kinderen passen, en ik hoop dat ze voor vast komen. Als deze meiden voor vast komen, samen met hun broertje (dat dus donderdagmiddag geboren is) en er komt nog een baby bij, dan zou het kunnen...............
Maar zover durf ik niet eens te denken.
Dinsdagmiddag kwam de eigenaar van het gastouderbureau binnen met de vraag, Heb jij de rest van de week iets te doen? Op mijn ontkennende antwoord volgde het verzoek of ik op 2 kindjes wilde passen. Natuurlijk wil ik dat, wanneer komen ze? Nou, morgen om 7.45, en ze blijven waarschijnlijk slapen. Oeps, dat is een taak.
De volgende ochtend werden er om kwart voor 8 twee prachtige meiden afgeleverd. Moeder moest naar den Helder om te bevallen, en de BSO heeft daar geen faciliteiten voor. Hier waren ze meer dan welkom. Maar, de meiden zijn geen ' nee' gewend. Hun wil is wet, en als je het niet met ze eens bent, dan zetten ze het op een gillen. De oudste (4) had snel door dat gillen hier betekend dat je op de trap zit (en dat is heeel ongezellig), de jongste (2,5) is een hardere dobber. Ze weigert het te leren, en heeft dus, regelmatig op de trap gezeten. Maar ze begint het trucje door te krijgen, en vraagt om wat ze wil en of nodig heeft op een ander manier. Praten doet ze helaas nog niet wat de communicatie een beetje bemoeilijkt.
De twee dagen dat ik op ze zou passen zijn er inmiddels 4 geworden, en vermoedelijk komen er nog meer bij.
Ondanks dat dit echt als werk voelt, zijn het erg leuke en lieve meiden, die heel goed bij de andere kinderen passen, en ik hoop dat ze voor vast komen. Als deze meiden voor vast komen, samen met hun broertje (dat dus donderdagmiddag geboren is) en er komt nog een baby bij, dan zou het kunnen...............
Maar zover durf ik niet eens te denken.
grap
Was ik net gewend aan het gebruik van een computer, hield de pc er weer geheel mee op.
Gelukkig heb ik nu even een laptop tot mijn beschikking. Met daarop een eigen account.
Wat gisteren tot een heeeel absurde gedachte leidde.
Omdat we beiden online waren, konden we met elkaar MSN-en, gebruikmakend van 1 computer.
We hebben het nog niet uitgeprobeerd, maar het kan wel.
Wat ik inmiddels wel gedaan heb, is mail sturen naar de andere gebruiker van deze laptop.
Ongekende mogelijkheden heeft zo iets....
Gelukkig heb ik nu even een laptop tot mijn beschikking. Met daarop een eigen account.
Wat gisteren tot een heeeel absurde gedachte leidde.
Omdat we beiden online waren, konden we met elkaar MSN-en, gebruikmakend van 1 computer.
We hebben het nog niet uitgeprobeerd, maar het kan wel.
Wat ik inmiddels wel gedaan heb, is mail sturen naar de andere gebruiker van deze laptop.
Ongekende mogelijkheden heeft zo iets....
donderdag, januari 04, 2007
Voorgesteld en goedgekeurd
24 december was er een familie bijeenkomst van Ruurd zijn familie, de eerst waarop ik acte de precence zou geven. Heel spannend allemaal. Ondanks het verdriet dat mijn kinderen 2 hele dagen bij hun vader zouden doorbrengen, en ik ze dus moest missen.
We namen de boot van 1 uur, samen met Ilja die zijn kerst zou doorbrengen in Eindhoven.
De kinderen afgezet bij het station, en zelf door naar Callantsoog, waar we de nacht zouden doorbrengen, en vandaaruit, op naar Den Haag.
Na een heel gezellige, en knusse reis (gedurende welke ik gelukssterretjes heb zitten maken) kwamen we in den Haag aan. Ik ken Den Haag helemaal niet, dus keek mijn ogen uit. Voor ik het wist stopten we in een wijk waar in mijn oog alle deuren het zelfde zijn,hier was het dus. Ik moet bekennen dat ik toen behoorlijk zenuwachtig werd.
Wat gelijk over was, toen ik binnen was, en gelijk werd omhelst door een kleine doch zeer vriendelijke dame, die de schoonzus bleek te zijn.
De broers, die buiten in de tuin zaten, in de vreselijke kou, waren al net zo warm in hun welkom.
Eenmaal binnen in de huiskamer, waar behalve een grote lange tafel, een heleboel mensen aanwezig waren, bleek het voornamelijk een gezellig ongeregeld zootje, van het soort mensen waar ik me heel erg bij thuis voel. Gesprekken die ergens over gaan, veel gelachen, maar ook serieuse onderwerpen passeerde de revue. Ik voelde me in ieder geval heel erg thuis daar.
Toen Ruurd zijn zussen kwamen werd ik kritischer bekeken. Bleek ook door Ruurd zijn reactie, die kreeg gelijk iets beschermends.Heel lief, en warm.
Aan het einde van de avond was zelfs nichtje J (11 of 12, dat weet ik niet precies) om. Die was nl hogelijk beledigd (en terecht in mijn oog) dat ome Ruurd niet even gemeld had dat hij zijn vriendin mee zou nemen. Maar het feit dat ik fladderende kraanvogels, en geluksterretjes kan vouwen , en bereid was dat haar ook te leren, maakte veel, zoniet alles goed.
We vertrokken rond half 10, omdat we nog helemaal terug moesten naar Callantsoog. Ik kan terug kijken of een geslaagde avond. Hopelijk kan ik de hele club ook een keer op Texel ontvangen....
We namen de boot van 1 uur, samen met Ilja die zijn kerst zou doorbrengen in Eindhoven.
De kinderen afgezet bij het station, en zelf door naar Callantsoog, waar we de nacht zouden doorbrengen, en vandaaruit, op naar Den Haag.
Na een heel gezellige, en knusse reis (gedurende welke ik gelukssterretjes heb zitten maken) kwamen we in den Haag aan. Ik ken Den Haag helemaal niet, dus keek mijn ogen uit. Voor ik het wist stopten we in een wijk waar in mijn oog alle deuren het zelfde zijn,hier was het dus. Ik moet bekennen dat ik toen behoorlijk zenuwachtig werd.
Wat gelijk over was, toen ik binnen was, en gelijk werd omhelst door een kleine doch zeer vriendelijke dame, die de schoonzus bleek te zijn.
De broers, die buiten in de tuin zaten, in de vreselijke kou, waren al net zo warm in hun welkom.
Eenmaal binnen in de huiskamer, waar behalve een grote lange tafel, een heleboel mensen aanwezig waren, bleek het voornamelijk een gezellig ongeregeld zootje, van het soort mensen waar ik me heel erg bij thuis voel. Gesprekken die ergens over gaan, veel gelachen, maar ook serieuse onderwerpen passeerde de revue. Ik voelde me in ieder geval heel erg thuis daar.
Toen Ruurd zijn zussen kwamen werd ik kritischer bekeken. Bleek ook door Ruurd zijn reactie, die kreeg gelijk iets beschermends.Heel lief, en warm.
Aan het einde van de avond was zelfs nichtje J (11 of 12, dat weet ik niet precies) om. Die was nl hogelijk beledigd (en terecht in mijn oog) dat ome Ruurd niet even gemeld had dat hij zijn vriendin mee zou nemen. Maar het feit dat ik fladderende kraanvogels, en geluksterretjes kan vouwen , en bereid was dat haar ook te leren, maakte veel, zoniet alles goed.
We vertrokken rond half 10, omdat we nog helemaal terug moesten naar Callantsoog. Ik kan terug kijken of een geslaagde avond. Hopelijk kan ik de hele club ook een keer op Texel ontvangen....
woensdag, januari 03, 2007
DS
De vrijdag voor kerst kwam Ruurd, met medeneming van een berg spullen, waaronder de zo zeer begeerde DS. Met het spelletje Brain Training erbij. Tetris was in Den Bosch uit verkocht.
Gevolg: Ik ben nu zwaar verslaafd aan Sudoku, een puzzel die ik nooit heb willen leren, en zit elke dag trouw een berg sommetjes te maken (dat stimuleerd de prefrontale cortex, wat je hersenen zou verjongen)
Het spel Tetris kreeg ik er voor Kerst nog bij. Door de verslaving aan de Sudoku heb ik dat pas een dat of 3/4 geleden Tetris uitgeprobeerd. En ja hoor, gelijk weer zwaar verslaafd.
Gisterenavond, om half 11 in bed, en nog even een spelletje uit proberen.... het was 12 uur geweest voor ik WEER op de klok keek. Ik ben maar gaan slapen....... tenminste dat zou ik zijn gaan doen, als ik dat ene smsje niet had verstuurd........
Gevolg: Ik ben nu zwaar verslaafd aan Sudoku, een puzzel die ik nooit heb willen leren, en zit elke dag trouw een berg sommetjes te maken (dat stimuleerd de prefrontale cortex, wat je hersenen zou verjongen)
Het spel Tetris kreeg ik er voor Kerst nog bij. Door de verslaving aan de Sudoku heb ik dat pas een dat of 3/4 geleden Tetris uitgeprobeerd. En ja hoor, gelijk weer zwaar verslaafd.
Gisterenavond, om half 11 in bed, en nog even een spelletje uit proberen.... het was 12 uur geweest voor ik WEER op de klok keek. Ik ben maar gaan slapen....... tenminste dat zou ik zijn gaan doen, als ik dat ene smsje niet had verstuurd........
Huis kijken
De woensdag voor kerst, belde de makelaar dat er een huis was, waarvan hij dacht dat ik het moest zien. Dus ben ik gaan kijken. Een nieuwbouw woning, op zich niets mis mee, doch uitgewoond. Ik kwam er echter heel triest vandaan. Dit huis was het beslist niet.
Vandaag echter, ben ik bij een tweede huis gaan kijken, is bijna net zo klein als het vorige, oud, en met enig (doch niet veel) achterstallig onderhoud. Maar ik geloof dat ik verliefd ben. Wat een lief huis, en wat voelt dit goed.
Ik heb zelfs al de aannemer gebeld om eens samen te kijken wat er mogelijk is, en wat ik gelijk kan, en wat op termijn zal moeten gebeuren. Er zal een extra slaapkamer gecreeerd moeten worden, en een badkamer ge update (want het is nu een grote kast met douchekop)
Dit huis zit in mijn kop, dit is het iig het soort huis dat ik zoek, het voelt goed. Gek he, ook hier moet ik mijn halve inboedel weg doen, en weet ik niet of ik met mijn boeken terecht kan, en toch.. hier trek ik zo in, zonder morren.
Met de makelaar heb ik afgesproken dat we nu nog niets doen, ik heb nog even, en wie weet, komt er morgen een nog beter huis te koop, je weet het niet. Op dit moment staat dit huis hoog op mijn lijst.
Vandaag echter, ben ik bij een tweede huis gaan kijken, is bijna net zo klein als het vorige, oud, en met enig (doch niet veel) achterstallig onderhoud. Maar ik geloof dat ik verliefd ben. Wat een lief huis, en wat voelt dit goed.
Ik heb zelfs al de aannemer gebeld om eens samen te kijken wat er mogelijk is, en wat ik gelijk kan, en wat op termijn zal moeten gebeuren. Er zal een extra slaapkamer gecreeerd moeten worden, en een badkamer ge update (want het is nu een grote kast met douchekop)
Dit huis zit in mijn kop, dit is het iig het soort huis dat ik zoek, het voelt goed. Gek he, ook hier moet ik mijn halve inboedel weg doen, en weet ik niet of ik met mijn boeken terecht kan, en toch.. hier trek ik zo in, zonder morren.
Met de makelaar heb ik afgesproken dat we nu nog niets doen, ik heb nog even, en wie weet, komt er morgen een nog beter huis te koop, je weet het niet. Op dit moment staat dit huis hoog op mijn lijst.
dinsdag, januari 02, 2007
Kleine ramp
Nou ja, een grote voor een pc adict als mijzelf.
De zaterdag voor kerst craste mijn pc, en pas sinds gisteren heb ik weer enig contact met de buitenwereld via mijn computer. Nou ja, computer, in een gereedschapsbak zit een moederboard, met een paar draadjes, waarmee mijn beeldscherm is verbonden aan de kabelaansluiting.
Ik kan dus weer bloggen, (eindelijk, want er is heel erg veel gebeurd afgelopen week)
mail lezen via webmail, en weer op MSN, waar een zeker iemand veel aan gelegen is.
Ben bij dat ik weer online ben. Al ben ik wel ff afgekicked van de pc.
Nog even bedenken of ik een boel kleine blogjes maak, op onderwerp, of 1 grote. Zal ik er eens een pol aan wijden?? Wat willen jullie????
De zaterdag voor kerst craste mijn pc, en pas sinds gisteren heb ik weer enig contact met de buitenwereld via mijn computer. Nou ja, computer, in een gereedschapsbak zit een moederboard, met een paar draadjes, waarmee mijn beeldscherm is verbonden aan de kabelaansluiting.
Ik kan dus weer bloggen, (eindelijk, want er is heel erg veel gebeurd afgelopen week)
mail lezen via webmail, en weer op MSN, waar een zeker iemand veel aan gelegen is.
Ben bij dat ik weer online ben. Al ben ik wel ff afgekicked van de pc.
Nog even bedenken of ik een boel kleine blogjes maak, op onderwerp, of 1 grote. Zal ik er eens een pol aan wijden?? Wat willen jullie????
donderdag, december 21, 2006
Kerstkaart
ZOOOOO jammer dat ik geen scanner heb, want dan zou ik de kerstkaart die ik vandaag gekregen heb op mijn blog kunnen posten. Toch eens kijken of ik de scanner weer aan het werk kan krijgen.
Annelies heeft een heeel erg verschrikkelijk mooie kerstkaart voor me gemaakt. Een schudkaart van een engeltje. Maar zo mooi,e n zo uniek, dat die een foto op mijn blog waardig is.
Wordt vervolgd.
Annelies heeft een heeel erg verschrikkelijk mooie kerstkaart voor me gemaakt. Een schudkaart van een engeltje. Maar zo mooi,e n zo uniek, dat die een foto op mijn blog waardig is.
Wordt vervolgd.
dinsdag, december 19, 2006
Moe
Heftig dagje, om 9 uur al op de boot, inschrijven bij Tempo Team. Ze adverteren met een baan als verpleegkundige op texel, 24 uur vast, en als je daar dan naar vraagt, hebben ze er nooit van gehoord. Ja ze hebben wel eens een dienst op Texel, maar vast, nee geen idee. Hoogst irritant zoiets.
Daarna even bij de pastor van het Gemini langs, even lekker zitten praten, en om half 12 de boot terug. Op de boot nog een poging gedaan het ene blauwe poppetje te pakken, maar helaas nog niet gelukt, met grootste inspanning heb ik me er van kunnen weerhouden de PSP vliegles te geven,en blijf ik vasthoudend proberen uiteindelijk te slagen, maar wat een irritant gedoe (en wat een kick als het straks wel lukt)
Even MSN, en daarna kinderen halen, opruimen schoonmaken, koken, wassen kinderen te bed. Ik had nog plannen vanavond, maar het enige wat ik nog wil is slapen. Morgen wacht me weer een heel erg drukke dag, met musical op school, en oppaskinderen.
Daarna even bij de pastor van het Gemini langs, even lekker zitten praten, en om half 12 de boot terug. Op de boot nog een poging gedaan het ene blauwe poppetje te pakken, maar helaas nog niet gelukt, met grootste inspanning heb ik me er van kunnen weerhouden de PSP vliegles te geven,en blijf ik vasthoudend proberen uiteindelijk te slagen, maar wat een irritant gedoe (en wat een kick als het straks wel lukt)
Even MSN, en daarna kinderen halen, opruimen schoonmaken, koken, wassen kinderen te bed. Ik had nog plannen vanavond, maar het enige wat ik nog wil is slapen. Morgen wacht me weer een heel erg drukke dag, met musical op school, en oppaskinderen.
maandag, december 18, 2006
Ontspanning??!
Ik heb de PSP van Ruurd geleend (voor de niet kenners onder ons, dat is een zak spelcomputer) want er zat een spelletje in dat ik wel erg leuk vind.En aangezien Ruurd de PSP ook nog eens vergeten is hier, en ik ff tijd heb, speel ik nu dus Locoroco. Een erg leuk spel zonder vechten, meer puzzelen. En zoals te doen gebruikelijk, kan ik niet doorspelen voor ik op 1 level alle dingen gevonden en gedaan heb die ik zou moeten doen, ik ga niet voor minder dan perfect. Dus blijf ik nu op een level hangen, omdat ik 1 blauw bolletje wel kan vinden, maar niet kan pakken. Hoogst ergelijk, en ook irritant. Toch eens kijken of ik een tip kan vinden op internet, schijnt te kunnen..
Eigenlijk ben ik meer een Tetris (dus Nintendo)fan, maar dit spel is ook wel ernstig verslavend, al was het alleen maar voor het leuke muziekje dat het maakt, wordt een mens erg vrolijk van.
Eigenlijk ben ik meer een Tetris (dus Nintendo)fan, maar dit spel is ook wel ernstig verslavend, al was het alleen maar voor het leuke muziekje dat het maakt, wordt een mens erg vrolijk van.
zondag, december 17, 2006
Kerstboom
Traditioneel zetten wij de kerstboom op, na de verjaardagen van de meiden. Dus op 16 december, echter 16 december viel dit jaar op een zaterdag, en dus zijn de kinderen bij hun vader. Kerstboom opzetten zal dus nog een dag moeten wachten.
Dus ben ik gisterenmiddag, samen met zoon Ilja naar de Gamma gefietst, op zoek naar een kerstboom. Die hadden echter alle kerstbomen aan een bloemist in Den Burg verkocht, waar de bomen zeker het dubbele opbrachten.
Gelukkig hebben we nog een optie, de Welkoop. Daar waren ook alle bomen 10 euro, en dan wel niet groot, wel veel keus. En we vonden een heel mooi boompje, de mooiste van Texel.
Ilja heeft vannacht de kamer anders ingericht, zodat de boom ook een nieuwe plek heeft. Anders dan alle andere jaren in dit huis.
Straks gaan we, voor het laatst in dit huis, de kerstboom versieren. Waar zal onze kerstboom volgende kerst staan??
Dus ben ik gisterenmiddag, samen met zoon Ilja naar de Gamma gefietst, op zoek naar een kerstboom. Die hadden echter alle kerstbomen aan een bloemist in Den Burg verkocht, waar de bomen zeker het dubbele opbrachten.
Gelukkig hebben we nog een optie, de Welkoop. Daar waren ook alle bomen 10 euro, en dan wel niet groot, wel veel keus. En we vonden een heel mooi boompje, de mooiste van Texel.
Ilja heeft vannacht de kamer anders ingericht, zodat de boom ook een nieuwe plek heeft. Anders dan alle andere jaren in dit huis.
Straks gaan we, voor het laatst in dit huis, de kerstboom versieren. Waar zal onze kerstboom volgende kerst staan??
zaterdag, december 16, 2006
7 jaar
En dan is het meiske ineens 7. Smorgens vroeg wakker. Zo makkelijk dat ik 2 meiden achter elkaar jarig heb, dus de kamer was al versierd.
Eerst allemaal opstaan, wat al een klus opzich is, vervolgens verzamelen rond de tafel. Samen met Rafaël (3) de cadeautjes van zolder gehaald. Zo schattig dat hij wilde helpen, en niet ondertussen de cadeautjes open maakt, maar ze echt aan zijn grote zus geeft.
Alle cadeautjes op tafel, meisje op de hoge stoel, en dan zingen met z'n allen. Eindelijk mogen de cadeautjes dan open. Het eerste pakje een mini babyborn in kerstsfeer. Helemaal goed, die wilde ze graag, zei ze, en werd ook gelijk uitgepakt, en mee gespeeld, alleen, er waren nog meer pakjes...
De andere pakjes bevatten allemaal Littlest Petshop, waar Lea helemaal gek op is, en mee begonnen is te verzamelen. Gaat lekker snel als Sinterklaas wat meebrengt, en je vlak daarna jarig bent.
Tenslotte het grote pak. Dat bevatte een echte pop, die geluid maakt. Deze pop kan tandjes groeien,en huilen. Heeft mooie zachte haartjes, en prachtige bruine ogen. Marja is ze gedoopt door Lea en Joshua, wat natuurlijk een heeeel mooie naam is.
En dan het moment waar iedereen op wachtte, Lea werd in haar prinsessenjurk gehesen. En hij staat haar wonderbaarlijk mooi, ze is waarlijk een japanse prinses. Natuurlijk heb ik wel foto's maar niet digitaal.
Op school oogst ze dan ook alle lof.
Na een drukke ochtend, komt er in de loop van de middag veel bezoek, allemaal met prachtige cadeautjes
veel Petshop, maar ook een pracht ketting, en een geweldige barbie (blauw:o))
Ilja is zo lief de keuken op te ruimen en pizza te maken, erg lekker.
We vertrekken gezamelijk naar boven, kinderen in bed, Lea slaapt zo, met haar poppen (alle 4) in haar armen (tot groot vermaak van Joshua, die constateert dat het net past op haar arm)
Rafaël heeft een groot deel van de middag geslapen, dus die slaapt niet zomaar weer. Wij kijken dus gedrieen tv, terwijl ik de was vouw. Rond een uur of tien wordt Lea ineens wakker, en spuugt de heleboel onder, combinatie van verjaardagsstress en de rondgaande buikgriep.
Bedverschoond en alles weer in bed.
Nog de rest van de was gevouwen, en om half 12 lig in eindelijk in bed. Was een heel fijne verjaardag.
Eerst allemaal opstaan, wat al een klus opzich is, vervolgens verzamelen rond de tafel. Samen met Rafaël (3) de cadeautjes van zolder gehaald. Zo schattig dat hij wilde helpen, en niet ondertussen de cadeautjes open maakt, maar ze echt aan zijn grote zus geeft.
Alle cadeautjes op tafel, meisje op de hoge stoel, en dan zingen met z'n allen. Eindelijk mogen de cadeautjes dan open. Het eerste pakje een mini babyborn in kerstsfeer. Helemaal goed, die wilde ze graag, zei ze, en werd ook gelijk uitgepakt, en mee gespeeld, alleen, er waren nog meer pakjes...
De andere pakjes bevatten allemaal Littlest Petshop, waar Lea helemaal gek op is, en mee begonnen is te verzamelen. Gaat lekker snel als Sinterklaas wat meebrengt, en je vlak daarna jarig bent.
Tenslotte het grote pak. Dat bevatte een echte pop, die geluid maakt. Deze pop kan tandjes groeien,en huilen. Heeft mooie zachte haartjes, en prachtige bruine ogen. Marja is ze gedoopt door Lea en Joshua, wat natuurlijk een heeeel mooie naam is.
En dan het moment waar iedereen op wachtte, Lea werd in haar prinsessenjurk gehesen. En hij staat haar wonderbaarlijk mooi, ze is waarlijk een japanse prinses. Natuurlijk heb ik wel foto's maar niet digitaal.
Op school oogst ze dan ook alle lof.
Na een drukke ochtend, komt er in de loop van de middag veel bezoek, allemaal met prachtige cadeautjes
veel Petshop, maar ook een pracht ketting, en een geweldige barbie (blauw:o))
Ilja is zo lief de keuken op te ruimen en pizza te maken, erg lekker.
We vertrekken gezamelijk naar boven, kinderen in bed, Lea slaapt zo, met haar poppen (alle 4) in haar armen (tot groot vermaak van Joshua, die constateert dat het net past op haar arm)
Rafaël heeft een groot deel van de middag geslapen, dus die slaapt niet zomaar weer. Wij kijken dus gedrieen tv, terwijl ik de was vouw. Rond een uur of tien wordt Lea ineens wakker, en spuugt de heleboel onder, combinatie van verjaardagsstress en de rondgaande buikgriep.
Bedverschoond en alles weer in bed.
Nog de rest van de was gevouwen, en om half 12 lig in eindelijk in bed. Was een heel fijne verjaardag.
donderdag, december 14, 2006
Voor de nieuwsgierigen onder ons/jullie
Al heel wat jaren ben ik lid van het bestuur van de Stichting Folklore Texel (SFT) Behalve L en ikzelf zijn de bestuursleden mannen, en is de sfeer dus die van een mannenwereld.
Gedurende de periode rond het vertrek van mijn ex en de eerste tijd erna, hebben ze zich rustig gehouden. Nu het beter tot goed met me gaat, en ik mijn leven weer aan het opbouwen ben, zijn ze zeer geinteresseerd in het al dan niet aanwezig zijn van een vriendje.
Tijdens de laatste vergadering riep 1 van hen dat ze een Poll hadden opgezet over mij en de huidige liefde.
Gedurende de periode rond het vertrek van mijn ex en de eerste tijd erna, hebben ze zich rustig gehouden. Nu het beter tot goed met me gaat, en ik mijn leven weer aan het opbouwen ben, zijn ze zeer geinteresseerd in het al dan niet aanwezig zijn van een vriendje.
Tijdens de laatste vergadering riep 1 van hen dat ze een Poll hadden opgezet over mij en de huidige liefde.
dinsdag, december 12, 2006
Rustig weekje
Na een heerlijk, maar druk en vermoeiend weekeinde, dacht ik een rustig weekje te hebben, waarin mijn hoofdactiviteit zou bestaan uit het creëren van een japanse prinsessenjurk (lees kimono,compleet met obi) voor Lea haar verjaardag op vrijdag.
Het begon al anders, met een vergadering van de Folklore op maandagochtend (waar ik onderwerp bleek van een poll onder de heren, maar dat terzijde) Resulterend in een andere bezigheid op donderdagmiddag.
Als ik de kinderen van school haal, vraagt een van de klasgenootjes van Joshua, of Rafaël mee komt vanmiddag (huh, zou ik op school zijn vanmiddag??) Ja dus, ik had belooft te helpen bij de musical, en de kinderen rekenen op me, dus vooruit dan maar.
Ik heb een heerlijke, doch vermoeiende middag op school, met een stel pre pubers, en zit gelijk weer helemaal in de musical. Ben ineens weer regisseur (misschien toch eens de opleiding doen) en alle kinderen willen vanalles van me. Dus heb ik een groot deel van vandaag ook door gebracht op school, en de musical gerepeteerd, we hebben nog een week, en het begint goed vorm te krijgen. Omdat ik vorig jaar ook geholpen heb bij de musical van deze groep, weten de kinderen nog wat ze aan me hebben, luisteren naar me, al moeten ze me wel weer ff uit proberen. Vanmiddag met het decor gekeken wat er nog moet, en wat we kunnen doen.
Vanavond is het Ouwe Sunderklaas hier, dus morgen kan ik niet veel van de kinderen verwachten, en donderdagochtend is er lijnbaltoernooi. Dus het is spannend of het goed komt. De kinderen zullen nog ff hard moeten werken, en dan staat er weer een musical waar ze trots op kunnen zijn. Om de decorwisselingen niet te saai te laten worden, hebben we zelfs een intermezzo.
En in de avonduren?? Dan wordt er een prinsessenjurk gefabriekt voor mijn kleine prinses die vrijdag 7 jaar gaat worden.
Het begon al anders, met een vergadering van de Folklore op maandagochtend (waar ik onderwerp bleek van een poll onder de heren, maar dat terzijde) Resulterend in een andere bezigheid op donderdagmiddag.
Als ik de kinderen van school haal, vraagt een van de klasgenootjes van Joshua, of Rafaël mee komt vanmiddag (huh, zou ik op school zijn vanmiddag??) Ja dus, ik had belooft te helpen bij de musical, en de kinderen rekenen op me, dus vooruit dan maar.
Ik heb een heerlijke, doch vermoeiende middag op school, met een stel pre pubers, en zit gelijk weer helemaal in de musical. Ben ineens weer regisseur (misschien toch eens de opleiding doen) en alle kinderen willen vanalles van me. Dus heb ik een groot deel van vandaag ook door gebracht op school, en de musical gerepeteerd, we hebben nog een week, en het begint goed vorm te krijgen. Omdat ik vorig jaar ook geholpen heb bij de musical van deze groep, weten de kinderen nog wat ze aan me hebben, luisteren naar me, al moeten ze me wel weer ff uit proberen. Vanmiddag met het decor gekeken wat er nog moet, en wat we kunnen doen.
Vanavond is het Ouwe Sunderklaas hier, dus morgen kan ik niet veel van de kinderen verwachten, en donderdagochtend is er lijnbaltoernooi. Dus het is spannend of het goed komt. De kinderen zullen nog ff hard moeten werken, en dan staat er weer een musical waar ze trots op kunnen zijn. Om de decorwisselingen niet te saai te laten worden, hebben we zelfs een intermezzo.
En in de avonduren?? Dan wordt er een prinsessenjurk gefabriekt voor mijn kleine prinses die vrijdag 7 jaar gaat worden.
zaterdag, december 09, 2006
Moderne Tijden
Vanavond, na het eten, wilde ik even stofzuigen, en opruimen.
In de huiskamer zijn nog 3 mensen aanwezig, 2 met een laptop, en 1 achter mijn pc. 1 zat bij tafel.
Op zich was dat niet zo vreemd, al moest ik daar al erg om lachen, dat alle 3 aan het MSNen waren.
Vreemd werd het pas, toen ik door kreeg dat ze MET ELKAAR aan het msn en waren.
Over vreemde gewoonten gesproken.................
In de huiskamer zijn nog 3 mensen aanwezig, 2 met een laptop, en 1 achter mijn pc. 1 zat bij tafel.
Op zich was dat niet zo vreemd, al moest ik daar al erg om lachen, dat alle 3 aan het MSNen waren.
Vreemd werd het pas, toen ik door kreeg dat ze MET ELKAAR aan het msn en waren.
Over vreemde gewoonten gesproken.................
Tagged 2
Na heeeel diep nadenken had ik 6 vreemde gewoonten van mezelf gevonden. Opgeschreven, en dan krijg ik klachten dat ze niet vreemd genoeg zijn. Ik doe dus een tweede poging.
1 Ik ontbijt al jaren met 4 cracottes met bleuband goede start, pure vlokken en bosvruchtenhagel. ALs het op is, en ik ben vergeten te halen, ontbijt ik gewoon niet, ga eerst halen, en ontbijt dan later. Als dat niet kan, heb ik een probleem.
2 Ik ben ernstig mateloos als het om speelgoed gaat. Van de systemen die we hebben, hebben we ook veel. Veel Duplo, veel lego, maar dus ook veel polly pockets, Littlest Pet shop (waar pas op 4 december de eerste binnenkwam hier)
3 Ik ben lichtelijk verzamel ziek. Niet zo zeer voor mijn eigen verzamelingen (beren, Polly Pocket en Origami) maar vooral voor die van anderen. Vertel mij dat je iets verzamel, en het blijft in mijn geheugen hangen, en ik 'vind' overal olifanten, kerststallen, mariabeeldjes etc, etc
4 Ik geloof heilig in Sinterklaas. Al jaren komt dezelfde Sinterklaas, met zijn pieten bij ons langs (IRL) en ik wil niet weten wie het zijn. Voor mij is het Sinterklaas en 2 van zijn Pieten.
Maar dit jaar wel een Sinterklaas die een hart onder de riem stak, waar ik weer een jaar op kan teren.
5 Ik heb een haat liefde verhouding met een kerstboom. Ik vind het leuk als die komt, (16 december) maar ben net zo blij als hij weer gaat (1 januari) Dat is voor mij lang genoeg een kerstboom in huis.
Alle andere kerstversiering, kerststalletje, lichtjes, raamversieringen, mag van mij wel langer blijven hangen/staan.
6 Ik ben verslaafd aan marktplaats. Snuffel er graag rond. Een virutele rommelmarkt,voor iemand gek is op rommelmarkten, is dat natuurlijk het summum. Niet dat ik er nou zo vaak iets koop, maar als ik iets zoek, begin ik daar, wat het ook is dat ik zoek. Marktplaats, en daarna Veilingkijker
Nou maar hopen dat ik in totaal op 6 gekke gewoonten kom:o))))
1 Ik ontbijt al jaren met 4 cracottes met bleuband goede start, pure vlokken en bosvruchtenhagel. ALs het op is, en ik ben vergeten te halen, ontbijt ik gewoon niet, ga eerst halen, en ontbijt dan later. Als dat niet kan, heb ik een probleem.
2 Ik ben ernstig mateloos als het om speelgoed gaat. Van de systemen die we hebben, hebben we ook veel. Veel Duplo, veel lego, maar dus ook veel polly pockets, Littlest Pet shop (waar pas op 4 december de eerste binnenkwam hier)
3 Ik ben lichtelijk verzamel ziek. Niet zo zeer voor mijn eigen verzamelingen (beren, Polly Pocket en Origami) maar vooral voor die van anderen. Vertel mij dat je iets verzamel, en het blijft in mijn geheugen hangen, en ik 'vind' overal olifanten, kerststallen, mariabeeldjes etc, etc
4 Ik geloof heilig in Sinterklaas. Al jaren komt dezelfde Sinterklaas, met zijn pieten bij ons langs (IRL) en ik wil niet weten wie het zijn. Voor mij is het Sinterklaas en 2 van zijn Pieten.
Maar dit jaar wel een Sinterklaas die een hart onder de riem stak, waar ik weer een jaar op kan teren.
5 Ik heb een haat liefde verhouding met een kerstboom. Ik vind het leuk als die komt, (16 december) maar ben net zo blij als hij weer gaat (1 januari) Dat is voor mij lang genoeg een kerstboom in huis.
Alle andere kerstversiering, kerststalletje, lichtjes, raamversieringen, mag van mij wel langer blijven hangen/staan.
6 Ik ben verslaafd aan marktplaats. Snuffel er graag rond. Een virutele rommelmarkt,voor iemand gek is op rommelmarkten, is dat natuurlijk het summum. Niet dat ik er nou zo vaak iets koop, maar als ik iets zoek, begin ik daar, wat het ook is dat ik zoek. Marktplaats, en daarna Veilingkijker
Nou maar hopen dat ik in totaal op 6 gekke gewoonten kom:o))))
vrijdag, december 08, 2006
even stilstaan
Vandaag is het een jaar geleden dat ik ontdekte, of beter kon bewijzen dan mijn man een ander had. Ik 'wist' het al een aantal maanden, maar op directe vragen gaf hij altijd ontkennend antwoord. En ik heb het heel vaak gevraagd.
Maar op 8 december 2005 vond ik 3 smsjes in zijn telefoon. Onze telefoon, want we deelden op dat moment een mobiel.
De datum staat in mijn geheugen gegrift, dat wel. Ik had alleen verwacht dat ik erg verdrietig of melancholisch zou zijn vandaag, maar dat is niet zo. Het is meer een gegeven dan wat anders. Mijn ex heeft in het afgelopen jaar zoveel dingen stuk gemaakt, en me zo vaak zo onheus behandeld,dat het me bar weinig doet.
Meer moeite heb ik vandaag met het feit dat ik een jongentje naar zijn vader moet sturen, die al vanaf gisteren middag in niet mis te verstane woorden verteld dat hij dat niet wil. Maar omdat er met zijn vader niet te praten is, moet hij wel. Daar ben ik, bij voorbaat, al verdrietig over. Ondanks dat ik mijn tijd goed gevuld heb, en een afspraak heb met een leuke man. Ik kijk uit naar het moment dat ik ze weer thuis heb, zaterdagavond.
Maar op 8 december 2005 vond ik 3 smsjes in zijn telefoon. Onze telefoon, want we deelden op dat moment een mobiel.
De datum staat in mijn geheugen gegrift, dat wel. Ik had alleen verwacht dat ik erg verdrietig of melancholisch zou zijn vandaag, maar dat is niet zo. Het is meer een gegeven dan wat anders. Mijn ex heeft in het afgelopen jaar zoveel dingen stuk gemaakt, en me zo vaak zo onheus behandeld,dat het me bar weinig doet.
Meer moeite heb ik vandaag met het feit dat ik een jongentje naar zijn vader moet sturen, die al vanaf gisteren middag in niet mis te verstane woorden verteld dat hij dat niet wil. Maar omdat er met zijn vader niet te praten is, moet hij wel. Daar ben ik, bij voorbaat, al verdrietig over. Ondanks dat ik mijn tijd goed gevuld heb, en een afspraak heb met een leuke man. Ik kijk uit naar het moment dat ik ze weer thuis heb, zaterdagavond.
donderdag, december 07, 2006
Tagged
Annelies daagde me uit 6 vreemde gewoonten van mezelf te melden op het log.
Moet ik wel goed over nadenken. Maar daar komen ze.
1 Ik ben nog steeds gek op knuffelbeesten en poppen.
2 Bij alles wat ik zie, bedenk ik of ik het kan vouwen (origami)
3 Ik heb een hekel aan iemand moeten opbellen, email en sms is voor mij een uitkomst
4 Ik praat vaak over mijn vader, die inmiddels 8 jaar geleden is overleden (en nog steeds wordt gemist)
5 Ik kan slecht tegen het krijgen van complimenten, maar geef ze graag
6 Ik kan geen dag zonder chocolade.
Nu mag ik de pen doorgeven, dus Yvon, doe je best.
Moet ik wel goed over nadenken. Maar daar komen ze.
1 Ik ben nog steeds gek op knuffelbeesten en poppen.
2 Bij alles wat ik zie, bedenk ik of ik het kan vouwen (origami)
3 Ik heb een hekel aan iemand moeten opbellen, email en sms is voor mij een uitkomst
4 Ik praat vaak over mijn vader, die inmiddels 8 jaar geleden is overleden (en nog steeds wordt gemist)
5 Ik kan slecht tegen het krijgen van complimenten, maar geef ze graag
6 Ik kan geen dag zonder chocolade.
Nu mag ik de pen doorgeven, dus Yvon, doe je best.
House for sale wordt House Sold
Zojuist een telefoontje van de makelaar, de tweede kijker, die ook terug kwam heeft een 2e en laatste bod gedaan, en ik heb het, op aanraden van de makelaar, geaccepteerd.
Lager dan ik had gehoopt, maar okay, nu verder. Ik heb tot 1 april om iets anders te vinden, en in te pakken. Ilja zijn 18e verjaardag zullen we in een ander onderkomen vieren.
Ik zal afscheid moeten nemen van het huis waar ik 21 jaar gewoond heb. Waar heel veel voetstappen liggen van me. Maar ook van het huis waar ik heel erg lang heel erg ongelukkig geweest ben. Met een man die op zijn zachts gezegd niet goed voor me was.
Van het huis waar ook heel veel tranen zijn gevloeid, waar ik eigenlijk, als ik heel eerlijk ben pas het laatste jaar, het jaar zonder mijn ex, gelukkig, echt gelukkig ben geweest. Wat ik als veilige haven heb kunnen gebruiken, en waar ik heb kunnen helen.
Maar net als een verband, dat niet meer nodig is, gaat het nu weg. Is het goed. Ik ben er aan toe. Mijn kinderen zijn er aan toe.
Nog een klein probleempje oplossen, en dat is het financiele deel van het verhaal. Tenslotte zal ik ergens moeten wonen, en huurhuizen hier is niet echt een optie, dan ben ik over 7 jaar aan de beurt. En dat kan niet, met een groot gezin. Maar ook hier komt het goed. Tot nu toe is alles goed gekomen, op een manier zoals ik het wil. Dit ook, die overtuiging heb ik.
Lager dan ik had gehoopt, maar okay, nu verder. Ik heb tot 1 april om iets anders te vinden, en in te pakken. Ilja zijn 18e verjaardag zullen we in een ander onderkomen vieren.
Ik zal afscheid moeten nemen van het huis waar ik 21 jaar gewoond heb. Waar heel veel voetstappen liggen van me. Maar ook van het huis waar ik heel erg lang heel erg ongelukkig geweest ben. Met een man die op zijn zachts gezegd niet goed voor me was.
Van het huis waar ook heel veel tranen zijn gevloeid, waar ik eigenlijk, als ik heel eerlijk ben pas het laatste jaar, het jaar zonder mijn ex, gelukkig, echt gelukkig ben geweest. Wat ik als veilige haven heb kunnen gebruiken, en waar ik heb kunnen helen.
Maar net als een verband, dat niet meer nodig is, gaat het nu weg. Is het goed. Ik ben er aan toe. Mijn kinderen zijn er aan toe.
Nog een klein probleempje oplossen, en dat is het financiele deel van het verhaal. Tenslotte zal ik ergens moeten wonen, en huurhuizen hier is niet echt een optie, dan ben ik over 7 jaar aan de beurt. En dat kan niet, met een groot gezin. Maar ook hier komt het goed. Tot nu toe is alles goed gekomen, op een manier zoals ik het wil. Dit ook, die overtuiging heb ik.
zondag, november 26, 2006
Shoppen
Gisteren een heel erg gave dag gehad. Al begon het minder.
Om half 9 zaten we al op de fiets om bijna 7 km af te leggen naar het zwembad waar Joshua moest afzwemmen. Het wind was hard, en helaas, wind mee naar het zwembad toe. Helaas ja, want dan vlieg je heen, en worstel je terug. Andersom is beter. Zeker voor Joshua die eerst een kleine 40 min hard moest zwemmen, en toen hard terug moest trappen. Natuurlijk heeft hij het zwemdiploma gehaald. En ja, het staat ook op de foto, maar analoog.
Ik had een afspraak om met mijn zus te gaan winkelen, maar die was vrijdagmiddag boos weggelopen, en het was op dat moment nog onduidelijk of we wel zouden gaan. Ik had half en half het plan om dan alleen te gaan, maar ik moet ook nog wat voor school doen, achter de naaimachine, wat niet kan als de kinderen om me heen zijn, dus ik twijfelde nog tussen die twee dingen. Onderweg terug kwamen we tante Rachel tegen, en die meldde gelijk dat ze de boot van 12 uur moest hebben, dus gingen we samen naar den Helder.
Ophalen van de kinderen was net zo pijnlijk als altijd, maar ik begin te wennen aan die pijn. Eerder belde ik wel iemand, als de pijn te erg was. En het was erg gisteren, vooral na alle herrie en heibel van afgelopen week door de email. Waarschijnlijk wordt ook dat wel minder, als we beiden aan de nieuwe situatie gewend zijn, en ook accepteren. Wat vreemd genoeg bij de andere partij minder het geval is dan bij mij.
Toen snel douchen, koffie drinken en toen was het al weer tijd om naar de bus te gaan. Op de boot al zat de stemming er goed in,. en bleven we lachen. Gek zo'n zus, ik ken haar al zo lang, en soms is het spitsroeden lopen met haar, maar als ze in goede doen is, is ze gewoon geweldig gezelschap. Vrolijk, intelligent, kunstzinnig, en vooral vol humor.
We hebben lekker bij V&D gelunched, samen 1 gebakje, en 1 broodje, en toen hadden we ruim voldoende. Zeker na de warme chocolademelk met slagroom.
Toen op jacht naar cadeautjes. En geslaagd. Wonderwel goed geslaagd voor een nieuwe pop voor mijn jongste dochter. Die heeeeel graag een pop wilde hebben die huilt. Een heel mooie gevonden in een winkel die heel dure poppen verkoopt, waar ik als poppenliefhebber toch wel verliefd op wordt, een mooie (merk) pop gevonden, die net zo duur was als de goedkope versie in een andere winkel. Deze pop kan tandjes laten groeien:o))) Want een kunstje moest de pop kunnen. Ooit koop ik een Götz pop, maar dan moet ik eerst veel geld hebben.
Onderweg terug zei ik tegen mijn zus, ik vrees alleen dat ik een nieuwe garderobe moet maken voor deze pop, want ze heeft een andere maat dan de poppen die ze al heeft. Waarop zuslief me aankeek, en zei, dat vrees je helemaal niet, dat hoop je:o)) En gelijk heeft ze. Ik heb al zitten speuren naar leuke stofjes voor deze pop.
Maar ook voor de Sint goed geslaagd. Heerlijke onzincadeautjes voor de kinderen. Voor mijn zus een pracht van een bakvorm, die ze graag wilde hebben. Ja helaas was ze erbij, en weet ze dus wat er komt, maar dat geeft niet, ik verzin nog wel iets dat ze niet weet, en graag wil hebben. Ik ken haar goed genoeg om iets te vinden wat ze zelf nog niet bedacht heeft dat ze wil hebben:o)) Energie en tijd ontbreekt om nog een mooie olifant voor haar te maken, anders deed ik dat.
Voor Ilja een geweldig onzin cadeau gescoord, en voor Mascha ook een mooi iets. Maar dat zet ik hier niet neer, ze mochten mijn blog ook eens lezen. Ik verheug me wel al op Ilja zijn reactie als hij zijn cadeau uitpakt. Dat is toch de helft van de lol.
En last but not least, een geweldige spijkerbroek gescoord bij Scapino. Tot mijn verbazing en vreugde een maat 38 die gewoon goed zit, nergens te strak.Eindelijk weer een gewone, houd ik mijn andere voor mijn werk, die zit heerlijk als ik moet werken, maar ik heb liever een aparte werkbroek, op een of andere manier voelt dat prettiger. Moet ik wel weer werk vinden.
Doet me er aan denken dat ik voor de hele volgende week, smorgens een auto en oppas moet regelen, want ik heb weer een client in de Cocksdorp. Wel leuk, deze mensen heb ik eerder in zorg gehad, en die willen, nu ze weer op Texel op vakantie zijn, weer mijn hulp. Dat is een lekker gevoel.
Ik zit wel weer lekker in mijn vel. Nu de rest nog. Maandag maar weer eens steggelen met de verschillende uitzendbureau's. Er moet toch ergens werk zijn voor iemand die zo werkwillend is als ik.
Om half 9 zaten we al op de fiets om bijna 7 km af te leggen naar het zwembad waar Joshua moest afzwemmen. Het wind was hard, en helaas, wind mee naar het zwembad toe. Helaas ja, want dan vlieg je heen, en worstel je terug. Andersom is beter. Zeker voor Joshua die eerst een kleine 40 min hard moest zwemmen, en toen hard terug moest trappen. Natuurlijk heeft hij het zwemdiploma gehaald. En ja, het staat ook op de foto, maar analoog.
Ik had een afspraak om met mijn zus te gaan winkelen, maar die was vrijdagmiddag boos weggelopen, en het was op dat moment nog onduidelijk of we wel zouden gaan. Ik had half en half het plan om dan alleen te gaan, maar ik moet ook nog wat voor school doen, achter de naaimachine, wat niet kan als de kinderen om me heen zijn, dus ik twijfelde nog tussen die twee dingen. Onderweg terug kwamen we tante Rachel tegen, en die meldde gelijk dat ze de boot van 12 uur moest hebben, dus gingen we samen naar den Helder.
Ophalen van de kinderen was net zo pijnlijk als altijd, maar ik begin te wennen aan die pijn. Eerder belde ik wel iemand, als de pijn te erg was. En het was erg gisteren, vooral na alle herrie en heibel van afgelopen week door de email. Waarschijnlijk wordt ook dat wel minder, als we beiden aan de nieuwe situatie gewend zijn, en ook accepteren. Wat vreemd genoeg bij de andere partij minder het geval is dan bij mij.
Toen snel douchen, koffie drinken en toen was het al weer tijd om naar de bus te gaan. Op de boot al zat de stemming er goed in,. en bleven we lachen. Gek zo'n zus, ik ken haar al zo lang, en soms is het spitsroeden lopen met haar, maar als ze in goede doen is, is ze gewoon geweldig gezelschap. Vrolijk, intelligent, kunstzinnig, en vooral vol humor.
We hebben lekker bij V&D gelunched, samen 1 gebakje, en 1 broodje, en toen hadden we ruim voldoende. Zeker na de warme chocolademelk met slagroom.
Toen op jacht naar cadeautjes. En geslaagd. Wonderwel goed geslaagd voor een nieuwe pop voor mijn jongste dochter. Die heeeeel graag een pop wilde hebben die huilt. Een heel mooie gevonden in een winkel die heel dure poppen verkoopt, waar ik als poppenliefhebber toch wel verliefd op wordt, een mooie (merk) pop gevonden, die net zo duur was als de goedkope versie in een andere winkel. Deze pop kan tandjes laten groeien:o))) Want een kunstje moest de pop kunnen. Ooit koop ik een Götz pop, maar dan moet ik eerst veel geld hebben.
Onderweg terug zei ik tegen mijn zus, ik vrees alleen dat ik een nieuwe garderobe moet maken voor deze pop, want ze heeft een andere maat dan de poppen die ze al heeft. Waarop zuslief me aankeek, en zei, dat vrees je helemaal niet, dat hoop je:o)) En gelijk heeft ze. Ik heb al zitten speuren naar leuke stofjes voor deze pop.
Maar ook voor de Sint goed geslaagd. Heerlijke onzincadeautjes voor de kinderen. Voor mijn zus een pracht van een bakvorm, die ze graag wilde hebben. Ja helaas was ze erbij, en weet ze dus wat er komt, maar dat geeft niet, ik verzin nog wel iets dat ze niet weet, en graag wil hebben. Ik ken haar goed genoeg om iets te vinden wat ze zelf nog niet bedacht heeft dat ze wil hebben:o)) Energie en tijd ontbreekt om nog een mooie olifant voor haar te maken, anders deed ik dat.
Voor Ilja een geweldig onzin cadeau gescoord, en voor Mascha ook een mooi iets. Maar dat zet ik hier niet neer, ze mochten mijn blog ook eens lezen. Ik verheug me wel al op Ilja zijn reactie als hij zijn cadeau uitpakt. Dat is toch de helft van de lol.
En last but not least, een geweldige spijkerbroek gescoord bij Scapino. Tot mijn verbazing en vreugde een maat 38 die gewoon goed zit, nergens te strak.Eindelijk weer een gewone, houd ik mijn andere voor mijn werk, die zit heerlijk als ik moet werken, maar ik heb liever een aparte werkbroek, op een of andere manier voelt dat prettiger. Moet ik wel weer werk vinden.
Doet me er aan denken dat ik voor de hele volgende week, smorgens een auto en oppas moet regelen, want ik heb weer een client in de Cocksdorp. Wel leuk, deze mensen heb ik eerder in zorg gehad, en die willen, nu ze weer op Texel op vakantie zijn, weer mijn hulp. Dat is een lekker gevoel.
Ik zit wel weer lekker in mijn vel. Nu de rest nog. Maandag maar weer eens steggelen met de verschillende uitzendbureau's. Er moet toch ergens werk zijn voor iemand die zo werkwillend is als ik.
vrijdag, november 24, 2006
Nieuwe tradities
Elk jaar, in de weken voor 5 december, zongen we, met ons hele gezin, voor de open haard, met de gitaar.
Voor dit jaar had ik een zus gevraagd om het zingen op de piano te begeleiden, maar helaas dat lukt niet.
Dus hebben we vanavond gezocht naar een nieuwe traditie, en na enige aanloop moeilijkheden, hebben we die gevonden.
Ik speel geen gitaar, en ook geen piano, dus begeleiden is niet mogelijk. We hebben vanavond eerst gewoon gezongen, zonder begeleiding. En toen hebben we een sinterklaas disco gemaakt. Was heeel gaaf, en heel vrolijk.Wat ik wel ff kon gebruiken.
Morgen weer..... Hopelijk kan Sinterklaas het ook waarderen, maar dat lees ik morgen ochtend wel in de pietenbrief, die gelukkig ook dit jaar elke keer bezorgt wordt.
Voor dit jaar had ik een zus gevraagd om het zingen op de piano te begeleiden, maar helaas dat lukt niet.
Dus hebben we vanavond gezocht naar een nieuwe traditie, en na enige aanloop moeilijkheden, hebben we die gevonden.
Ik speel geen gitaar, en ook geen piano, dus begeleiden is niet mogelijk. We hebben vanavond eerst gewoon gezongen, zonder begeleiding. En toen hebben we een sinterklaas disco gemaakt. Was heeel gaaf, en heel vrolijk.Wat ik wel ff kon gebruiken.
Morgen weer..... Hopelijk kan Sinterklaas het ook waarderen, maar dat lees ik morgen ochtend wel in de pietenbrief, die gelukkig ook dit jaar elke keer bezorgt wordt.
House for sale deel 3
Het begint nu echt heeel erg spannend te worden.
Afgelopen week, woensdagochtend, kwam er weer iemand kijken naar het huis. Deze kijkster bleef heel lang met de makelaar boven, colang dat ik er nerveus van werd.
Bij het weggaan zei ze dat het een heeel warm en gezellig huis was, een echt kinderhuis. Ze wilde me daarme complimenteren. Geen idee hoe ik dat moet interpreteren..
Maar, inmiddels is er een vervolg aan. Deze kijkster wil terug komen, dus komt woensdag weer kijken, nu samen met haar man.
Toch maar eens beginnen met dat bedrijfsplan, want dat kan ineens nodig zijn binnenkort.
Afgelopen week, woensdagochtend, kwam er weer iemand kijken naar het huis. Deze kijkster bleef heel lang met de makelaar boven, colang dat ik er nerveus van werd.
Bij het weggaan zei ze dat het een heeel warm en gezellig huis was, een echt kinderhuis. Ze wilde me daarme complimenteren. Geen idee hoe ik dat moet interpreteren..
Maar, inmiddels is er een vervolg aan. Deze kijkster wil terug komen, dus komt woensdag weer kijken, nu samen met haar man.
Toch maar eens beginnen met dat bedrijfsplan, want dat kan ineens nodig zijn binnenkort.
maandag, november 20, 2006
Bij effecten
Gisteren kwam Mascha terug van voetbal met de nare mededeling dat Oom S. is overleden, vrijdagavond.
Oom S. is een oom van mijn ex, maar ik kende hem goed. Elk jaar hadden we met de familie van ex, een familieweekeinde. Ik paste goed in de familie, en had met veel een goed en leuk contact. Vooral met 2 dochters van Oom S, en ook met Oom S. en Tante E. zelf.
Helaas, de verhoudingen met ex zijn dusdanig verstoord dat ik niet op de begrafenis kan verschijnen. En dat vind ik bijzonder pijnlijk.
Een lief briefje, en mooie kaart is alles wat ik kan doen, en zal doen. Ik hoop wel dat ik straks een overlijdingsbericht in de bus krijg. Ben er helemaal verdrietig en naar van.
Ongewenste, onbedachte en overwachte bij effecten van een toch al heel nare scheiding.
Oom S. is een oom van mijn ex, maar ik kende hem goed. Elk jaar hadden we met de familie van ex, een familieweekeinde. Ik paste goed in de familie, en had met veel een goed en leuk contact. Vooral met 2 dochters van Oom S, en ook met Oom S. en Tante E. zelf.
Helaas, de verhoudingen met ex zijn dusdanig verstoord dat ik niet op de begrafenis kan verschijnen. En dat vind ik bijzonder pijnlijk.
Een lief briefje, en mooie kaart is alles wat ik kan doen, en zal doen. Ik hoop wel dat ik straks een overlijdingsbericht in de bus krijg. Ben er helemaal verdrietig en naar van.
Ongewenste, onbedachte en overwachte bij effecten van een toch al heel nare scheiding.
zaterdag, november 18, 2006
Hij is er!!!
Gelukkig is het prachtig weer vandaag, zonnig, en niet echt koud. We vertrokken om half 12 naar Oudeschild om daar de Sint in te halen. Tot grote vreugde van Rafaël kunnen we de fietsen parkeren naast de 'feestauto' wat hij nog een tijd aan iedereen weet te vertellen.
We zijn nog op tijd en vinden een plekje vooraan bij het hek. Lea is helemaal gelukkig want haar beste vriendinnetje is er ook, en komt bij ons staan. En dan begint het grote wachten.
Gelukkig is er muziek, en natuurlijk zingen we alle liedjes uit volle borst mee. Heerlijk die gespannen verwachting.
Dan komt de spreekstalmeester van SintNicolaas op Texel, hij zingt mee, en verteld dat de boot van Sinterklaas averij heeft, maar dat de reddingsmaatschappij hun best zal doen Sinterklaas te redden en de boot binnen te loodsen. We zingen hard nog een paar liedjes, zo hard dat Sinterklaas dat op de boot kan horen.
Ineens is er een reddingsboot met Pieten. Die ook gelijk weer vertrekken, dat maakt het geheel nog spannender. Rafaël klemt zich aan me vast, en ziet steeds witter de spanning is van zijn gezichtje te scheppen. Hij wil ook niet meer bij Tante op de arm, alleen bij Moemi. Als ik op enig moment opmerk dat hij wat zwaar begint te worden, zegt hij: dat geeft niet.
Maar dan het grote moment, de boot met pieten, en ook Sinterklaas vaart de haven binnen. Sint komt van de boot, de pieten doen rondjes met pepernoten. Het bekende ritueel, heerlijk bekend, en heerlijk feestelijk. Zo ik nog niet in de stemming was, ben ik dat nu helemaal. We krijgen handen vol pepernoten, pieten maken rare carpriolen om over het hek te komen, precies bij ons. Uiteindelijk komt ook Sinterklaas langs, om een handje te geven. En zowaar, Rafaël durft zijn hand uit te steken, en krijgt een hand van Sinterklaas.
Wind tegen terug, wel een hele trap voor Lea, die het dapper vol houdt. Rafaël is bek af, en ligt bij thuiskomst gelijk op de bank te slapen. Even een ander kind bereid vinden op te passen, want het feest gaat op de groene plaats nog ff door,en ook dat wil ik meemaken natuurlijk.
Het is weer van start gegaan, het leukste feest van het jaar. En ook dit jaar wordt het een geweldig feest!!!
Helaas heb ik nog steeds geen digitale camera, voor foto's verwijs ik naar site van Sinterklaas op Texel.
Vanaf morgen in de lucht.
We zijn nog op tijd en vinden een plekje vooraan bij het hek. Lea is helemaal gelukkig want haar beste vriendinnetje is er ook, en komt bij ons staan. En dan begint het grote wachten.
Gelukkig is er muziek, en natuurlijk zingen we alle liedjes uit volle borst mee. Heerlijk die gespannen verwachting.
Dan komt de spreekstalmeester van SintNicolaas op Texel, hij zingt mee, en verteld dat de boot van Sinterklaas averij heeft, maar dat de reddingsmaatschappij hun best zal doen Sinterklaas te redden en de boot binnen te loodsen. We zingen hard nog een paar liedjes, zo hard dat Sinterklaas dat op de boot kan horen.
Ineens is er een reddingsboot met Pieten. Die ook gelijk weer vertrekken, dat maakt het geheel nog spannender. Rafaël klemt zich aan me vast, en ziet steeds witter de spanning is van zijn gezichtje te scheppen. Hij wil ook niet meer bij Tante op de arm, alleen bij Moemi. Als ik op enig moment opmerk dat hij wat zwaar begint te worden, zegt hij: dat geeft niet.
Maar dan het grote moment, de boot met pieten, en ook Sinterklaas vaart de haven binnen. Sint komt van de boot, de pieten doen rondjes met pepernoten. Het bekende ritueel, heerlijk bekend, en heerlijk feestelijk. Zo ik nog niet in de stemming was, ben ik dat nu helemaal. We krijgen handen vol pepernoten, pieten maken rare carpriolen om over het hek te komen, precies bij ons. Uiteindelijk komt ook Sinterklaas langs, om een handje te geven. En zowaar, Rafaël durft zijn hand uit te steken, en krijgt een hand van Sinterklaas.
Wind tegen terug, wel een hele trap voor Lea, die het dapper vol houdt. Rafaël is bek af, en ligt bij thuiskomst gelijk op de bank te slapen. Even een ander kind bereid vinden op te passen, want het feest gaat op de groene plaats nog ff door,en ook dat wil ik meemaken natuurlijk.
Het is weer van start gegaan, het leukste feest van het jaar. En ook dit jaar wordt het een geweldig feest!!!
Helaas heb ik nog steeds geen digitale camera, voor foto's verwijs ik naar site van Sinterklaas op Texel.
Vanaf morgen in de lucht.
vrijdag, november 17, 2006
Blij
Heb even geaarzeld of ik hier een blogje van zou maken, maar ik ben nu zo blij, dat ik het toch maar doe.
Om allerlei redenen heb ik geen recht op bijstand, huursubsidie, enzovoort enzovoort. Doordat ik spaargeld heb, red ik het allemaal nog, maar het spaargeld is inmiddels niet meer de helft van wat het was een half jaar geleden. En de situatie begint nijpend te worden.
Doordat ik het er met een vriendin over had, heb ik de voorwaarden voor de plaatselijke voedselbank maar eens opgevraagd, en tot mijn schrik blijk ik per direct recht te hebben op hulp.
Zo direct zelfs, dat ik voor 2 dagen een maaltijd kreeg aangereikt vandaag.
En wat zij 2 dagen noemen is voor mij wel 4 dagen, want zulke grote eters heb ik niet. Bovendien zaten er dingen bij als Tahoe en sojagehakt, wat ik als zeeer grote luxe ervaar, dat schap loop ik altijd gelijk voorbij bij het boodschappen doen, want dat is zo duur.
Ik ben zo blij. Eindelijk ff een klein lichtje, al ben ik niet blij dat het moet. Ga weer verder en nog actiever op zoek naar werk dat ik kan combineren met mijn gezin.
Nog een engel is er, mijn zus, die van de week kwam met aardappels, uien en andere groenten uit eigen tuin, maar ook bloem, meel, en thee. Ineens heb ik een koelkast die vol zit, en eten genoeg.
Het maakt dat de lethargie die zich van mij meester begon te maken weer oplost, en ik weer energie krijg om door te zetten, en oplossingen te vinden voor het steeds nijpender wordende probleem, de financieën. Ik laat me er (toch) niet onder krijgen.
Om allerlei redenen heb ik geen recht op bijstand, huursubsidie, enzovoort enzovoort. Doordat ik spaargeld heb, red ik het allemaal nog, maar het spaargeld is inmiddels niet meer de helft van wat het was een half jaar geleden. En de situatie begint nijpend te worden.
Doordat ik het er met een vriendin over had, heb ik de voorwaarden voor de plaatselijke voedselbank maar eens opgevraagd, en tot mijn schrik blijk ik per direct recht te hebben op hulp.
Zo direct zelfs, dat ik voor 2 dagen een maaltijd kreeg aangereikt vandaag.
En wat zij 2 dagen noemen is voor mij wel 4 dagen, want zulke grote eters heb ik niet. Bovendien zaten er dingen bij als Tahoe en sojagehakt, wat ik als zeeer grote luxe ervaar, dat schap loop ik altijd gelijk voorbij bij het boodschappen doen, want dat is zo duur.
Ik ben zo blij. Eindelijk ff een klein lichtje, al ben ik niet blij dat het moet. Ga weer verder en nog actiever op zoek naar werk dat ik kan combineren met mijn gezin.
Nog een engel is er, mijn zus, die van de week kwam met aardappels, uien en andere groenten uit eigen tuin, maar ook bloem, meel, en thee. Ineens heb ik een koelkast die vol zit, en eten genoeg.
Het maakt dat de lethargie die zich van mij meester begon te maken weer oplost, en ik weer energie krijg om door te zetten, en oplossingen te vinden voor het steeds nijpender wordende probleem, de financieën. Ik laat me er (toch) niet onder krijgen.
woensdag, november 15, 2006
Open
De kast is open, ik kan er weer dingen in zetten, en uitpakken.
Zonder sleutel helaas. Uiteindelijk was Ilja het zat, en hij heeft uren zitten prutsen om de pinnen uit de scharnieren te krijgen. Maar het is gelukt, zonder al te veel schade.
Nu toch maar een slot monteren, en de deur er weer in.
Zonder sleutel helaas. Uiteindelijk was Ilja het zat, en hij heeft uren zitten prutsen om de pinnen uit de scharnieren te krijgen. Maar het is gelukt, zonder al te veel schade.
Nu toch maar een slot monteren, en de deur er weer in.
Bureaucratie
Vorige week valt er een rekening voor de schoolkosten ROC op de mat. Die had ik even laten liggen tot er weer wat gestort zou worden. Gisteren had de docent gezegd dat er een mogelijkheid was tot het in termijnen betalen. Daar dus maar eens achter heen gebeld.
Na wat doorverbinden, want gelijk het goede loket is natuurlijk ook moeilijk, blijkt dat het inderdaad mogelijk is in termijnen te betalen, wel in 2 termijnen.
Nou, erg veel schiet ik daar niet mee op, had er liever 4 gehad, maar goed okay dan. Ik wil al vragen om het formulier op te sturen, als de mevrouw aan de telefoon meld, dat het twee termijnen zijn die bijna direct na elkaar afgeschreven worden, er zit, volgens haar zeggen, nauwelijks een maand tussen. Bovendien komen er 10 euro aan administratiekosten bij.
Dat gaat me te ver, dus zal ik de nota toch nog maar even laten liggen, en maar weeeer het spaargeld aanspreken, nu kan het nog, het begint aardig te slinken........
Na wat doorverbinden, want gelijk het goede loket is natuurlijk ook moeilijk, blijkt dat het inderdaad mogelijk is in termijnen te betalen, wel in 2 termijnen.
Nou, erg veel schiet ik daar niet mee op, had er liever 4 gehad, maar goed okay dan. Ik wil al vragen om het formulier op te sturen, als de mevrouw aan de telefoon meld, dat het twee termijnen zijn die bijna direct na elkaar afgeschreven worden, er zit, volgens haar zeggen, nauwelijks een maand tussen. Bovendien komen er 10 euro aan administratiekosten bij.
Dat gaat me te ver, dus zal ik de nota toch nog maar even laten liggen, en maar weeeer het spaargeld aanspreken, nu kan het nog, het begint aardig te slinken........
dinsdag, november 14, 2006
Oud verdriet....
Ik kan natuurlijk een blogje schrijven over hoe ik me nu voel, maar het wordt veeeel beter weergegeven door een mooie tekst, van Acda en de Munnik (hoe kan het ook anders, zouden mijn kinderen zeggen, die gek worden van mijn muziek keuze, vooal omdat die bij tijden beperkt is)
Oud Verdriet
Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht
Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet cafe
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee
Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt:"Nu heb ik rust"
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken , weken, maanden
Na het echte groot verdriet
Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank
Ik kom soms midden in het lachen
Dat zó overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan....
Tekst Thomas Acda
Oud Verdriet
Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht
Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet cafe
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee
Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt:"Nu heb ik rust"
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken , weken, maanden
Na het echte groot verdriet
Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank
Ik kom soms midden in het lachen
Dat zó overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen
Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet
Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan....
Tekst Thomas Acda
zondag, november 12, 2006
Boos
Het komt niet vaak meer voor gelukkig maar vanmiddag heb ik het even gehad. Hele kamer vol lego, en in plaats van opruimen, zoals hen gevraagd wordt, wordt de troep alleen maar erger en mijn irritatie hoger.
Uiteindelijk, na een uur zwoegen is eea bijna klaar, maar beginnen de kinderen te gillen en te doen, en ben ik het zoooo zat, dat ik (nog een keer) uit mijn slof schiet, en het hele spul naar boven verwijs. Met de mededeling dat ik ze wat doe, als het boven een troep wordt....
Joshua pakt zijn gameboy, loopt de kamer uit met de mededeling: Ik vind je leuker als je blij bent.......
En daar kan ik het mee doen. Het werkt wel, want de boze bui is gelijk verdwenen, nu de troep nog (en de sleutel terug)
Uiteindelijk, na een uur zwoegen is eea bijna klaar, maar beginnen de kinderen te gillen en te doen, en ben ik het zoooo zat, dat ik (nog een keer) uit mijn slof schiet, en het hele spul naar boven verwijs. Met de mededeling dat ik ze wat doe, als het boven een troep wordt....
Joshua pakt zijn gameboy, loopt de kamer uit met de mededeling: Ik vind je leuker als je blij bent.......
En daar kan ik het mee doen. Het werkt wel, want de boze bui is gelijk verdwenen, nu de troep nog (en de sleutel terug)
Sint Maarten
Vanwege Sint Maarten waren de kinderen heerlijk vroeg thuis, al om 3 uur.
Er is een huis vol, want behalve een oppaskindje, zijn ook de twee neefjes op bezoek. Kinderen vinden het heerlijk en in de opmaat tot Sint Maarten (en Sinterklaas) zet ik een bak pepernoten op tafel, die in no time verdwenen is.
Om half 6 is het verzamelen hier. Een oppaskindje wilde graag met ons lopen, en Lea wilde met een vriendinnetje lopen. Lekker volle bak dus. 3 moeders, 1 vader en 6 kinderen.
Even na half 6 vertrekken we. En na de buren blijken de kinderen echte kinderen uit het centrum, want ze gaan van etablisement naar etablisement. De groters weten precies wat je waar krijgt, naar de chinees voor kroepoek, naar die snackbar voor ijs, naar die voor patat, en naar AH voor een zakje snoep.Het gaat de kleintjes te hard, dus besluiten we te splitsen. De twee grote jongens gaan samen met 1 moeder en 1 vader samen door, en de andere 2 moeders met 4 kleintjes. Wij gaan naar Tante, en als we daar geweest zijn willen ze naar de Bioscoop. En gelukkig maar, want al is het van Tante naar de bioscoop nog geen 30 m lopen, we zijn doorweekt als we daar aankomen. Regen, storm, en tot grote schrik van de kinderen ook onweer. We schuilen bij de bioscoop tot de regen ernstig verminderd is, en eenmaal weer buiten, is de stemming eruit. Ze willen naar huis.
De andere moeder en ik proberen het nog, we doen nog een paar huizen aan, maar als we dan langs huis lopen willen ze echt niet meer, en hoe ik ook probeer, met buren en nog een rondje door de straat, het is over en uit, ze willen naar huis.
Verbazingwekkend wat ze in dat uurtje en met die paar huizen hebben opgehaald. Geheel tevreden zijn ze, ze mogen nog snoepen, en spelen met hun allen nog zeker een uur. Heel gezellig.
Joshua houdt het veel langer vol, en komt pas om half 9 thuis, met een tas vol snoep die hij broederlijk deelt met zijn kleine broer en zus. (en met zijn moeder)
Er is een huis vol, want behalve een oppaskindje, zijn ook de twee neefjes op bezoek. Kinderen vinden het heerlijk en in de opmaat tot Sint Maarten (en Sinterklaas) zet ik een bak pepernoten op tafel, die in no time verdwenen is.
Om half 6 is het verzamelen hier. Een oppaskindje wilde graag met ons lopen, en Lea wilde met een vriendinnetje lopen. Lekker volle bak dus. 3 moeders, 1 vader en 6 kinderen.
Even na half 6 vertrekken we. En na de buren blijken de kinderen echte kinderen uit het centrum, want ze gaan van etablisement naar etablisement. De groters weten precies wat je waar krijgt, naar de chinees voor kroepoek, naar die snackbar voor ijs, naar die voor patat, en naar AH voor een zakje snoep.Het gaat de kleintjes te hard, dus besluiten we te splitsen. De twee grote jongens gaan samen met 1 moeder en 1 vader samen door, en de andere 2 moeders met 4 kleintjes. Wij gaan naar Tante, en als we daar geweest zijn willen ze naar de Bioscoop. En gelukkig maar, want al is het van Tante naar de bioscoop nog geen 30 m lopen, we zijn doorweekt als we daar aankomen. Regen, storm, en tot grote schrik van de kinderen ook onweer. We schuilen bij de bioscoop tot de regen ernstig verminderd is, en eenmaal weer buiten, is de stemming eruit. Ze willen naar huis.
De andere moeder en ik proberen het nog, we doen nog een paar huizen aan, maar als we dan langs huis lopen willen ze echt niet meer, en hoe ik ook probeer, met buren en nog een rondje door de straat, het is over en uit, ze willen naar huis.
Verbazingwekkend wat ze in dat uurtje en met die paar huizen hebben opgehaald. Geheel tevreden zijn ze, ze mogen nog snoepen, en spelen met hun allen nog zeker een uur. Heel gezellig.
Joshua houdt het veel langer vol, en komt pas om half 9 thuis, met een tas vol snoep die hij broederlijk deelt met zijn kleine broer en zus. (en met zijn moeder)
In de rij...
Gisterenmiddag nog even snel boodschappen doen. Ik was laat, dus het was heeeel erg druk bij de AH, waar ik altijd mijn boodschappen doe. Niet erg, ik weet de weg, en had niet erg veel nodig, dus toch snel de winkel door, en op naar de kassa.
Nou heb ik de vreemde gewoonte om bij de vaste cassiere te gaan. Er zijn er 3 waar ik voor in de rij ga staan, pas als die er niet is, kies ik de kortste rij.
Dus loop ik, bij het laatste schap waar ik iets hebben moet, naar voren om even te kijken wie er bij welke kassa zit. Op zaterdag zit mijn favoriet er niet, maar M. meestal wel. Zo ook gisteren. Een mevrouw met kinderwagen, samen met haar man, zeggen tegen me dat elke rij even lang is, en dat het niet uit maakt. Ik zeg nog, dat het me daar niet om gaat, maar dat ik even moet kijken wie er bij de kassa zit, die boodschap komt niet over , blijkt later.
M. zit bij kassa 2, dus ik loop even om het schap heen, want dan sta ik recht voor kassa 2, de gebruikelijke opstel route bij AH. In dat schap ga je naar kassa 1 of kassa 2. Ik sta even in de rij, en dan blijkt dat er een tweede rij voor kassa 2 staan, maar schuin vanuit het andere schap. Dat ik dat niet heb gezien toen ik daar stond komt omdat die mevrouw met kinderwagen en haar man, de eerste waren in die rij, er zijn wat mensen achteraan gesloten. Ik laat dus keurig ruimte zodat zij kunnen invoegen, en wil daar achter aan sluiten, ritsen zoals op de snelweg, zeg maar.
Dan ineens bemoeit de vrouw voor het echtpaar zich ermee. Zij zegt, hard, tegen de man van het stel, dat ik in de verkeerde rij sta, en probeer voor te dringen. Ik reageer enigszins verbaasd, dat ik gewoon in de rij sta, en dat zij niet te klagen hebben want dat zij gewoon voor mij aan de beurt zijn.
Zij beginnen heel hard om zich heen te zoeken voor steun, dat ik achter hen stond en om gelopen ben voor tijdwinst.. Ik zeg, Ik loop niet om voor tijdwinst, ik wil bij deze kassa, dus ik ben daar voor recht in de rij gaan staan. Ik snap niet waar u zich druk om maakt, want u bent voor mij aan de beurt, ik doe niet eens een poging voor u te gaan.
Maar ze zijn het er overduidelijk niet mee eens, en blokkeren mij de mogelijkheid de kassa te gebruiken. Mopperen nog even door, en zoeken bijstand bij omstanders, die ze niet krijgen overigens.
Het lukt me om rustig te blijven, en ik blijf stoicijns staan. Inmiddels zijn er achter mij 2 rijen ontstaan, een voor kassa 1 en een voor kassa 2, zoals te doen gebruikelijk op die plek. Ik voeg in bij de rij voor kassa 2, en het probleem is opgelost.
Het ritsen gaat ook achter mij naadloos door. Want er blijven 2 rijen bestaan voor kassa 2.
Nou heb ik de vreemde gewoonte om bij de vaste cassiere te gaan. Er zijn er 3 waar ik voor in de rij ga staan, pas als die er niet is, kies ik de kortste rij.
Dus loop ik, bij het laatste schap waar ik iets hebben moet, naar voren om even te kijken wie er bij welke kassa zit. Op zaterdag zit mijn favoriet er niet, maar M. meestal wel. Zo ook gisteren. Een mevrouw met kinderwagen, samen met haar man, zeggen tegen me dat elke rij even lang is, en dat het niet uit maakt. Ik zeg nog, dat het me daar niet om gaat, maar dat ik even moet kijken wie er bij de kassa zit, die boodschap komt niet over , blijkt later.
M. zit bij kassa 2, dus ik loop even om het schap heen, want dan sta ik recht voor kassa 2, de gebruikelijke opstel route bij AH. In dat schap ga je naar kassa 1 of kassa 2. Ik sta even in de rij, en dan blijkt dat er een tweede rij voor kassa 2 staan, maar schuin vanuit het andere schap. Dat ik dat niet heb gezien toen ik daar stond komt omdat die mevrouw met kinderwagen en haar man, de eerste waren in die rij, er zijn wat mensen achteraan gesloten. Ik laat dus keurig ruimte zodat zij kunnen invoegen, en wil daar achter aan sluiten, ritsen zoals op de snelweg, zeg maar.
Dan ineens bemoeit de vrouw voor het echtpaar zich ermee. Zij zegt, hard, tegen de man van het stel, dat ik in de verkeerde rij sta, en probeer voor te dringen. Ik reageer enigszins verbaasd, dat ik gewoon in de rij sta, en dat zij niet te klagen hebben want dat zij gewoon voor mij aan de beurt zijn.
Zij beginnen heel hard om zich heen te zoeken voor steun, dat ik achter hen stond en om gelopen ben voor tijdwinst.. Ik zeg, Ik loop niet om voor tijdwinst, ik wil bij deze kassa, dus ik ben daar voor recht in de rij gaan staan. Ik snap niet waar u zich druk om maakt, want u bent voor mij aan de beurt, ik doe niet eens een poging voor u te gaan.
Maar ze zijn het er overduidelijk niet mee eens, en blokkeren mij de mogelijkheid de kassa te gebruiken. Mopperen nog even door, en zoeken bijstand bij omstanders, die ze niet krijgen overigens.
Het lukt me om rustig te blijven, en ik blijf stoicijns staan. Inmiddels zijn er achter mij 2 rijen ontstaan, een voor kassa 1 en een voor kassa 2, zoals te doen gebruikelijk op die plek. Ik voeg in bij de rij voor kassa 2, en het probleem is opgelost.
Het ritsen gaat ook achter mij naadloos door. Want er blijven 2 rijen bestaan voor kassa 2.
vrijdag, november 10, 2006
Kast
In het huis waar ik nu in woon, heb ik een kamer en suite, compleet met suite deuren. Voor die deuren zit, zoals te doen gebruikelijk, een kast, links en rechts. De kast links gebruik ik als administratie kast, en heeft momenteel geen deur. De kast rechts is servieskast en de deur daar sluit met een sleutel.
Gisteren tussen de middag wil ik de tafel dekken, en kom dan tot de ontdekking dat de sleutel weg is. Waarschijnlijk gevallen denk ik nog, en omdat we haast hebben tussen de middag even de borden die, gelukkig, nog in de vaatwasser stonden gebruikt. Konden we iig eten.
Na de lunch de hele kamer op zijn kop gezet maar de sleutel is en blijft weg.
Door drukte in de middag, heb ik niet op tijd de vaatwasser weer aan gezet, en moeten we voor het avondeten borden lenen van de buurvrouw.
savonds heeft Ilja ook nog een keer de kamer op zijn kop gezet, zelfs onder stoelen en banken gekeken, maar nog steeds geen sleutel.
Waarschijnlijk heeft Rafaël de sleutel gevonden en er mee gespeeld, maar HIJ weet niet meer waar hij de sleutel heeft gelaten, en ik heb al op alle plekken waar hij gisteren heeft gespeeld gekeken, zelfs boven.
Het heeft ook wel wat, kamperen in eigen huis.
Gisteren tussen de middag wil ik de tafel dekken, en kom dan tot de ontdekking dat de sleutel weg is. Waarschijnlijk gevallen denk ik nog, en omdat we haast hebben tussen de middag even de borden die, gelukkig, nog in de vaatwasser stonden gebruikt. Konden we iig eten.
Na de lunch de hele kamer op zijn kop gezet maar de sleutel is en blijft weg.
Door drukte in de middag, heb ik niet op tijd de vaatwasser weer aan gezet, en moeten we voor het avondeten borden lenen van de buurvrouw.
savonds heeft Ilja ook nog een keer de kamer op zijn kop gezet, zelfs onder stoelen en banken gekeken, maar nog steeds geen sleutel.
Waarschijnlijk heeft Rafaël de sleutel gevonden en er mee gespeeld, maar HIJ weet niet meer waar hij de sleutel heeft gelaten, en ik heb al op alle plekken waar hij gisteren heeft gespeeld gekeken, zelfs boven.
Het heeft ook wel wat, kamperen in eigen huis.
maandag, november 06, 2006
ff bij praten
Druk en enerverend weekeinde.
Stel je voor, je ontmoet iemand op Internet. Het klikt en via MSN babbel je wat af met z'n tweeen. Dus besluit je elkaar op een rustig moment ook eens in het echie te ontmoeten. Die plan ik natuurlijk op een moment dat er geen kinderen in huis zijn. Van de 5 thuiswonende kinderen zouden er vrijdagavond geen thuis zijn, dus had mijn MSN maatje een kamer gehuurd in de buurt en zouden wij uit eten gaan samen.
Echter, de 3 jongste kinderen wilden perse thuis blijven vrijdag, verandering in plannen. Dan zou hij bij ons komen eten. Ook leuk, minder rustig maar wel leuk. Oudste dochter belde smiddags om te zeggen dat ze ziek was, en ook naar huis kwam. Heel gezellig, dat wel, maar ipv rustig uit eten, wel een andere setting. En om het geheel ter af te maken, had ik een dwingende uitnodiging gekregen van mijn moeder om daar te komen eten, ter gelegenheid van de verjaardag van mijn oudste broer, die in Nederland was ten tijde van zijn verjaardag. Dus je ontmoet iemand voor het eerst irl, en dan gelijk mee naar je moeder. Is een wat zotte situatie.
Na de verjaardag heb ik hem nog ff ingemaakt met Tetris Attack, heerlijk iemand gevonden te hebben waarbij dat lukt, en daarna heb ik hem de deur uit gegooid. Had ik toen MSN maar niet aangezet, dan had ik nog redelijk op tijd in bed gelegen ook:o)))
Zaterdag hadden we wat meer tijd om ook ff met elkaar te praten, maar zaterdag is ook mijn klusjes dag, en die ging gewoon door. Echt een rustig weekeinde was het dus niet, maar zeker voor herhaling vatbaar.
Zondag was al een niet veel rustiger dag.sMorgens naar den Helder, waar ik hoorde dat een van de vrijwilligers een paar weken daarvoor was overleden. Heel erg naar dat ik dat niet op tijd gehoord had, ik was er nu helemaal naar van. Zo een lieve en vrolijke vrouw,en dan zomaar weg. Nou ja, ze was heel ziek, maar toch....
Eigenlijk had ik nog naar een feestje gemoeten, maar dat zag ik smiddags niet meer zitten. Een half uur fietsen, en dan gehaast na een half uur feestje weer terug omdat de buurkinderen te oppas kwamen. Niet erg, wel heel jammer want het was een leuk feestje waar ik veel zin in had.
Vandaag begon rustig, behalve dan dat ik de administratie moest bijwerken, en daar gewoon een broertje dood aan heb. Maar alle spullen uitgezocht, ook van mijnoudste zoon, want zijn postbakje was ook overvol.
Begin van de middag was het gedaan met de rust. Een vriendin kwam melden dat ze door haar makelaar was gebeld en dat hij haar het pand waar ik mijn oog op had laten vallen, te koop had aangeboden. Dus ik heb mijn makelaar maar gebeld, met de mededeling dat het pand nu in de verkoop is, gaat hij er achter aan.
Hij vertelde tevens dat mijn kijker van donderdag, nog niet uitgedacht is. Ze was wel erg weg van mijn huis, dus ik duim me rot. Heb zelfs voor mezelf een kaarsje aangestoken. Zou het allemaal gaan lukken nu??????
Stel je voor, je ontmoet iemand op Internet. Het klikt en via MSN babbel je wat af met z'n tweeen. Dus besluit je elkaar op een rustig moment ook eens in het echie te ontmoeten. Die plan ik natuurlijk op een moment dat er geen kinderen in huis zijn. Van de 5 thuiswonende kinderen zouden er vrijdagavond geen thuis zijn, dus had mijn MSN maatje een kamer gehuurd in de buurt en zouden wij uit eten gaan samen.
Echter, de 3 jongste kinderen wilden perse thuis blijven vrijdag, verandering in plannen. Dan zou hij bij ons komen eten. Ook leuk, minder rustig maar wel leuk. Oudste dochter belde smiddags om te zeggen dat ze ziek was, en ook naar huis kwam. Heel gezellig, dat wel, maar ipv rustig uit eten, wel een andere setting. En om het geheel ter af te maken, had ik een dwingende uitnodiging gekregen van mijn moeder om daar te komen eten, ter gelegenheid van de verjaardag van mijn oudste broer, die in Nederland was ten tijde van zijn verjaardag. Dus je ontmoet iemand voor het eerst irl, en dan gelijk mee naar je moeder. Is een wat zotte situatie.
Na de verjaardag heb ik hem nog ff ingemaakt met Tetris Attack, heerlijk iemand gevonden te hebben waarbij dat lukt, en daarna heb ik hem de deur uit gegooid. Had ik toen MSN maar niet aangezet, dan had ik nog redelijk op tijd in bed gelegen ook:o)))
Zaterdag hadden we wat meer tijd om ook ff met elkaar te praten, maar zaterdag is ook mijn klusjes dag, en die ging gewoon door. Echt een rustig weekeinde was het dus niet, maar zeker voor herhaling vatbaar.
Zondag was al een niet veel rustiger dag.sMorgens naar den Helder, waar ik hoorde dat een van de vrijwilligers een paar weken daarvoor was overleden. Heel erg naar dat ik dat niet op tijd gehoord had, ik was er nu helemaal naar van. Zo een lieve en vrolijke vrouw,en dan zomaar weg. Nou ja, ze was heel ziek, maar toch....
Eigenlijk had ik nog naar een feestje gemoeten, maar dat zag ik smiddags niet meer zitten. Een half uur fietsen, en dan gehaast na een half uur feestje weer terug omdat de buurkinderen te oppas kwamen. Niet erg, wel heel jammer want het was een leuk feestje waar ik veel zin in had.
Vandaag begon rustig, behalve dan dat ik de administratie moest bijwerken, en daar gewoon een broertje dood aan heb. Maar alle spullen uitgezocht, ook van mijnoudste zoon, want zijn postbakje was ook overvol.
Begin van de middag was het gedaan met de rust. Een vriendin kwam melden dat ze door haar makelaar was gebeld en dat hij haar het pand waar ik mijn oog op had laten vallen, te koop had aangeboden. Dus ik heb mijn makelaar maar gebeld, met de mededeling dat het pand nu in de verkoop is, gaat hij er achter aan.
Hij vertelde tevens dat mijn kijker van donderdag, nog niet uitgedacht is. Ze was wel erg weg van mijn huis, dus ik duim me rot. Heb zelfs voor mezelf een kaarsje aangestoken. Zou het allemaal gaan lukken nu??????
donderdag, november 02, 2006
Kijker, vervolg
Nou, daar was ze dan. Ik ken haar van school, weet dat ze in dezelfde situatie zit als ik, net gescheiden, en op zoek naar nieuwe woonruimte. Ook bij haar ging het nogal plotseling, al was er geen ander in het spel.
Samen met de makelaar liep ze een rondje in en om het huis. Geen idee wat ze gezegd hebben en wat ze er van vond. Ik heb het huis, en de buurt een beetje aangeprijst, al was dat niet echt nodig, want een goede vriendin van haar, is mijn buurvrouw. Verder geen idee van het resultaat. Ik begreep van de makelaar dat ze al meerdere huizen hebben bekeken samen, en dan leer je een pokerface te bewaren. Maar aan háár zou ik mijn huis wel willen verkopen.
We hebben nog gezamelijk koffie gedronken, en over ditjes en datjes gesproken.
Toen ze weg waren kwam bij mij de terugslag. Het is toch niet niets, je huis te verkopen. Zeker niet als het verplicht vrijwillig gebeurt. Het is een emotioneler gebeuren dan ik had ingeschat van te voren. Iemand die kritisch je huis door loopt. Het huis waar zovele voetstappen van mij in zitten, het huis waar ik zoveel liefde heb gegeven. Een huis is duidelijk meer dan een verzameling stenen. Het is mijn toevluchtsoord, mijn veilige haven. De plek waar mijn kinderen gemaakt en geboren zijn.
En toch... het is een goede beslissing geweest het huis te koop te zetten en er afscheid van te gaan nemen. Ik moet ook daarin opnieuw beginnen, en dat kan hier niet.
Samen met de makelaar liep ze een rondje in en om het huis. Geen idee wat ze gezegd hebben en wat ze er van vond. Ik heb het huis, en de buurt een beetje aangeprijst, al was dat niet echt nodig, want een goede vriendin van haar, is mijn buurvrouw. Verder geen idee van het resultaat. Ik begreep van de makelaar dat ze al meerdere huizen hebben bekeken samen, en dan leer je een pokerface te bewaren. Maar aan háár zou ik mijn huis wel willen verkopen.
We hebben nog gezamelijk koffie gedronken, en over ditjes en datjes gesproken.
Toen ze weg waren kwam bij mij de terugslag. Het is toch niet niets, je huis te verkopen. Zeker niet als het verplicht vrijwillig gebeurt. Het is een emotioneler gebeuren dan ik had ingeschat van te voren. Iemand die kritisch je huis door loopt. Het huis waar zovele voetstappen van mij in zitten, het huis waar ik zoveel liefde heb gegeven. Een huis is duidelijk meer dan een verzameling stenen. Het is mijn toevluchtsoord, mijn veilige haven. De plek waar mijn kinderen gemaakt en geboren zijn.
En toch... het is een goede beslissing geweest het huis te koop te zetten en er afscheid van te gaan nemen. Ik moet ook daarin opnieuw beginnen, en dat kan hier niet.
Kijker
Straks komt ze, de kijker voor mijn huis, ons huis. En dus moest er gisteren gepoetst worden.
Boven, kasten uitgeruimd, en extra gestofzuigd, maar ook, frontjes weer aan kasten gemonteerd.
Ik had nl alles wat kapot ging, niet gerepareerd in de hoop de taxatiewaarde naar beneden te halen. Nu het huis verkocht gaat worden, is het juist zaak de waarde weer te doen stijgen, dus werd er gisteren geschroefd, geboord, en timmert. Gevolg?! Ik heb weer kastjes met deurtjes in de keuken, de kast in de kinderkamer heeft eindelijk de benodigde latjes, en de andere kast heeft weer de benodigde scharnieren.
De aannemer komt vanmiddag om het kozijn van de openslaande tuindeuren op te meten, en de dakdekker komt even wat pannen recht leggen die er met de storm van gisteren nacht zijn afgewaaid.
Het kan wel, allemaal..
Boven, kasten uitgeruimd, en extra gestofzuigd, maar ook, frontjes weer aan kasten gemonteerd.
Ik had nl alles wat kapot ging, niet gerepareerd in de hoop de taxatiewaarde naar beneden te halen. Nu het huis verkocht gaat worden, is het juist zaak de waarde weer te doen stijgen, dus werd er gisteren geschroefd, geboord, en timmert. Gevolg?! Ik heb weer kastjes met deurtjes in de keuken, de kast in de kinderkamer heeft eindelijk de benodigde latjes, en de andere kast heeft weer de benodigde scharnieren.
De aannemer komt vanmiddag om het kozijn van de openslaande tuindeuren op te meten, en de dakdekker komt even wat pannen recht leggen die er met de storm van gisteren nacht zijn afgewaaid.
Het kan wel, allemaal..
woensdag, november 01, 2006
Gewoon
Hier kan het nooit eens 'gewoon' Of zou dat voor mij gewoon zijn?
Gisteren weer zo'n dag. Stof geknipt, en ondanks dat ik op tijd begonnen was, toch op een holletje naar school, waar ik niet eens gewenst was, want Lea ging met een vriendinnetje mee, dus alleen de broodtrommel kwam weer mee naar huis.
De middag verliep nog relatief rustig, alhoewel de jongste er een sport van maakte heel lang en heel hard 'Moeder' te roepen, zodanig dat ik het tegen de tijd dat die naar bed moest echt niet meer kon horen. Maar verder hebben kinderen heerlijk met de duplo gespeeld en ligt de kamer nu vol rails want het was zo mooi geworden, het mocht blijven staan (heerlijk dat ik dat nu gewoon kan doen, zonder commentaar, dagen lego of duplo werken in de kamer)
En ineens gebeurde er vanalles tegelijk. De mevrouw van de Pica typecursus voor Joshua stond op de stoep, het oppas kindje werd op gehaald, en Ilja en ik werden opgehaald om naar een condoleance tegaan.
Aangezien de Picadame niet in mijn agenda stond, was ik die helemaal vergeten. Gelukkig was Mascha bereid de honeurs waar te nemen. Wat mee werkte is dat we inmiddels ervaring hebben met de picacursus, wat uitleg een stuk makkelijker maakte. Het is gelukt, Joshua gaat Pica doen.
De condoleance was iets minder eenvoudig. Duurde, door de grote belangstelling, langer dan verwacht. De vergadering van de avond heb ik maar gelaten voor wat het was. Er moest ook nog was gevouwen worden en opgeruimd.
Gisteren weer zo'n dag. Stof geknipt, en ondanks dat ik op tijd begonnen was, toch op een holletje naar school, waar ik niet eens gewenst was, want Lea ging met een vriendinnetje mee, dus alleen de broodtrommel kwam weer mee naar huis.
De middag verliep nog relatief rustig, alhoewel de jongste er een sport van maakte heel lang en heel hard 'Moeder' te roepen, zodanig dat ik het tegen de tijd dat die naar bed moest echt niet meer kon horen. Maar verder hebben kinderen heerlijk met de duplo gespeeld en ligt de kamer nu vol rails want het was zo mooi geworden, het mocht blijven staan (heerlijk dat ik dat nu gewoon kan doen, zonder commentaar, dagen lego of duplo werken in de kamer)
En ineens gebeurde er vanalles tegelijk. De mevrouw van de Pica typecursus voor Joshua stond op de stoep, het oppas kindje werd op gehaald, en Ilja en ik werden opgehaald om naar een condoleance tegaan.
Aangezien de Picadame niet in mijn agenda stond, was ik die helemaal vergeten. Gelukkig was Mascha bereid de honeurs waar te nemen. Wat mee werkte is dat we inmiddels ervaring hebben met de picacursus, wat uitleg een stuk makkelijker maakte. Het is gelukt, Joshua gaat Pica doen.
De condoleance was iets minder eenvoudig. Duurde, door de grote belangstelling, langer dan verwacht. De vergadering van de avond heb ik maar gelaten voor wat het was. Er moest ook nog was gevouwen worden en opgeruimd.
Abonneren op:
Posts (Atom)