Opruumd deel 2

Zoals veel grootgezin moeder (en misschien anderen ook wel) had ik op zolder een soort van verzamelplaats van kleding en speelgoed dat nog wel eens van pas kwam ' voor de volgende'
Tijdens mijn verhuizing heb ik het speelgoed goeddeels uitgezocht, en geelimineerd wat stuk was, of gewoon niet leuk meer. Aan de kleding ben ik toen, door tijd gebrek, en andere dingen, niet toegekomen. Dat lag op zolder niet in de weg, en uiteindelijk zat het in vacuum zakken.
Tijdens de verhuizing is van de meeste zakken het vacuum verbroken, en dus lagen er een stapel zakken in de hoek van de garage. Nog steeds niemand in de weg.

Vorige week hebben we de garage her ingedeeld, met de bedoeling voorlopig het Origami-, scrapbook- en handwerk materiaal toegankelijk te maken. Dit is gelukt, alleen, er lagen nu een stapel zakken met kleding voor.
Omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en ik heeeeeel erg graag weer wil gaan scrappen, moesten die zakken dus leeg en weg. Maar die zakken zijn gevuld met de kleding van mijn kinderen, de eerste jurkjes van mijn dochter, het verjaardagspak van mijn oudste zoon, mijn eigen eerste jurkjes enz.enz. Dat kan dus niet zomaar weggegooid/gegeven.
Vanmiddag wilde ik wat scrapbook materiaal pakken, toen ik die zakken weer tegen kwam. En ineens was het moment daar, de zakken moesten nu uitgezocht worden.
Vorige week had ik al bedacht dat ik voor alle 6 mijn kinderen een verhuisdoos vol met dierbare kleding zou maken. Inclusief hun eigen eerste lakentje, en eerste babytruitje.
Het was een ' trip down memorie lane' emotioneel soms, maar niet verkeerd. Voor alle kinderen staat er nu een doos met dierbaar spul in de garage klaar, te wachten tot ze die willen hebben. Rafael wilde nu al, die vond het prachtig, al zijn te kleine kleertjes. Grappig genoeg wist hij van dingen zelf dat ze van hem geweest waren. Ook Lea was enthousiast. De oudste 3 zal het op dit moment niet zoveel uitmaken, maar ik denk dat die ook wel vertederd kijken als ze ooit de doos openen, en hun eigen eerste kleertjes tegen komen.

In ieder geval, de scrapspullen zijn nu weer bereikbaar. Er zijn 6 grote zakken naar de kleding inzameling gebracht. Er staat er nog 1 in de garage te wachten op bericht van de voedselbank of er nog iemand een babyuitzet nodig heeft.

Nee he, niet weer !

Mijn stiefzoon loopt de keuken in, en in een opwelling kijk ik hem na op hoofdluis.
Shit, ik zie neten. Dat kan bijna niet, want hij was ' schoon' toen hij hier na de vakantie vertrok (10 dagen geleden) Maar nader onderzoek leert dat hij weer onder de hoofdluis zit. Een paar volwassen, en veel, heeeeel erg veel kleintjes en neten.
Natuurlijk ontdek je zoiets op zondag (of savonds) en is de apotheek dicht :( Dus heb ik beide stiefzonen flink in de olijfolie gezet, en met een luizenkam uitgekamt.
Voor de luizen een kleine ramp, want de olie verstikt ze, en maakt het ze onmogelijk om zich vast te houden. Ze spoelen er als het ware gewoon uit.

Dus maar weer bedden verschonen, extra stofzuigen, extra controle voor de kinderen die hier wonen en zijn.
Alle jassen weer in de was....
Zat ik net op te wachten........................

YES, YES, YES!!!!!!!!!!!!!!!!

Stel je voor, tijdens het wekelijkse rondje boodschappen sta je voor de Aldi en dan gaat je mobiel. Omdat je samen met vriend en twee kinderen bent, en al een uur onderweg, ben je niet gelijk gecharmeerd van een social call, bovendien, degene die belt had het de afgelopen weken spannend, met een erg zieke vader in het buitenland. Je verwacht dus slecht of in ieder geval minder goed nieuws.

Maar dan komt het bericht, luid en duidelijk door. Iemand die je zeeer na staat heeft een aanbieding voor kaartjes van een voorstelling waar je graag heen wilt. Na een seconde nadenken en nog een seconde rekenen, zeg je ja. Je hangt op, en dan duurt het nog tot achter in de Aldi voor het dubbeltje valt, en je iemand belt om te vertellen dat je kaartjes hebt.

Dat is wat me vandaag over kwam. Sabine belde met de mededeling dat ze bij de Globe stond, en dat ze daar nog kaartjes verkochten voor Symphonica in Rosso. Zitplaatsen ook nog. Okay, het is niet de beste plek, maar wat geeft dat? Het gaat om de muziek en om het erbij zijn. 5 november gaan we, samen naar Paul de Leeuw, kijken, luisteren en genieten. Nu alleen nog even oppas regelen, die een nachtje op mijn kinderen wil passen, en een slaapplaats in de buurt van Amsterdam.

Opruumd...

Omdat we met te weinig man hebben verhuisd; omdat we gaan verbouwen en dus een deel van onze spullen opslaan; omdat we het druk hebben en omdat er heeeel veel dingen leuker, gezelliger en aangenamer zijn dan dozen uitzoeken, stonden er nog steeds een heleboel dozen, door elkaar, onuitgezocht in de garage.


Omdat de plannen die we hadden voor vandaag geen doorgang konden vinden, hebben we vandaag, droog en zonnig weer, doorgezet en eerst de garage leeg geruimd. Dat ging vrij voorspoedig, dus ik had goede hoop dat het ook snel allemaal op zijn plek stond.
Misgegokt, die klus nam een paar uur in beslag, maar nu zijn de spullen uitgezocht, staan soort bij soort bij elkaar, en, niet onbelangijk. Ik kan weer bij mijn scrapspullen, Origamipapier en Origami boeken, daarbij staan alle spullen voor de naaimachine op de greep. In een kast.
Tja dat er nu weer 6 verhuisdozen in de huiskamer staan, en 2 boven, daaaar hebben we het maar even niet over.

Pfff

Al een week loop ik me te ergeren aan het huis. Rommelig, niet echt goed opgeruimd, en over het geheel niet naar mijn zin.
Woensdag wilde ik witte tornado spelen, maar behalve moe, had ik toen ook ineens een tweeling op te passen. Vandaag heb ik me dus maar even boos gemaakt.
Eerst boven opgeruimd, en de kinderen (met veel dwang) geactiveerd om OOK op te ruimen. Gek is dat, ze willen nooit opruimen, gaat met veel gemopper als ze echt eens moeten. Is het dan opgeruimd dan vraag ik of ze het nou prettiger vinden. Dat dan weer wel.

Alle was is weg. Behalve het strijkgoed. Al het speelgoed weer opgeruimd. Alle vensterbanken opgeruimd en schoon.
Vervolgens alles gezogen en gedweild. Het is nu 23.40, en ik hoef alleen de badkamer nog, dan douchen en te bed.
Morgen om 9 uur moet ik weer bij een patient zijn.
Nou maar hopen dat het morgen niet weer hoeft, want mijn hobby is het niet echt.

Een Omen???

Al zolang als mijn vriend en ik een relatie hebben, grappen we dat we een tweeling willen.
Twee meisjes, omdat ik dan 4 zoons, en 4 dochters heb, en mijn vriend 2 zoons en 2 dochters heeft. Dan is een en ander in evenwicht. Het is zo langzamer hand ons grapje geworden.
Ook onze wederzijdse kinderen gaan er in mee, en het klinkt als een goed plan.

Gisterenmiddag om half 4 belde het gastouderbureau,of ik een avond op een tweeling wilde passen, twee meisjes. Natuurlijk kon dat, leuk. Alleen, ze kwamen al om half 5, een klein uur later.

Dus heb ik gisteren avond, de hele avond kunnen ervaren hoe het is om een tweeling te hebben, waarvan er 1 niet wilde slapen.

Zou het een teken zijn..........

Aanrader

Na een lange week bij hun vader (lang voor mij, maar zeker ook voor hen) wilden we vandaag nog iets leuks gaan doen met het spul.
Eigelijk stond het circus op het programma, maar ik wilde graag een jurk maken voor mezelf, en de kinderen wilden graag thuis blijven en spelen. Dus besloten we vanavond met ons 5-en (R, ik en mijn jongste 3 kinderen) naar de film te gaan.

Na een geweldig voorfilmpje (over een leerling alien die een aardbewoner wil ontvoeren) werden wij ondergedompeld in de wereld van de keuken.
In het begin is het heel erg spannend, zo spannend dat Rafael (3) op de grond ging zitten (weer op schoot zegt ie, ik heb een snoepje gevonden op de grond, dus ik: Dat moet je niet opeten, dat is vies Hij: nee lekker)

Daarna werd de film, ontroerend, grappig. Een verhaal dat voortrolde als een sneltrein. Waarbij je goed moet opletten met de details, sommige zijn zo snel voorbij dat je de film eigenlijk meerdere keren moet zien om alle details te zien.

Joshua verzuchtte, toen de film af was : Dit is een superfilm, die wil ik nog eens zien. En ik ben het volmondig met hem eens. Dit is er een die zelf ik op DVD wil hebben, en dat komt heeel weinig voor.
Nu wachten we dus maar af wanneer Ratatouille op DVD verschijnt, ik sta als eerste in de rij om hem te kopen.

Alleen versus Eenzaam

Op een internetlijst waar ik lid van ben, ging het gesprek afgelopen week over eenzaamheid, klein netwerk en het maken van vrienden al dan niet via Internet.

Het zette me aan het denken. Jarenlang heb ik me behoorlijk alleen en eenzaam gevoeld. Ik had een relatie, was zelfs getrouwd, echt arm waren we niet, ik was thuis met de kinderen, en mijn partner werkte buitenshuis. Zo op het oog had ik het goed voor elkaar.
Maar de eenzaamheid was schrijnend. Mijn toenmalige partner hield er niet van als er mensen buiten het gezin over de vloer kwamen. Dat hield in dat er savonds na 5 uur nooit meer iemand was. Maar omdat hij vanaf het moment dat de kinderen in bed lagen niet of nauwelijks meer sprak, was ik erg op mezelf aangewezen. Later werd het nog erger omdat hij savonds in bed ging liggen als de kinderen in bed waren, en er weer een paar uur uit ging als ik naar bed ging. Ach, in die tijd had ik savonds dan wel aanspraak van de aanwezige pubers, maar dat is toch niet hetzelfde als een volwassene om mee te praten.

Ik was dus daadwerkelijk behoorlijk vaak alleen, er gingen dagen voorbij dat ik alleen andere volwassenen sprak bij de kassa van een winkel, waarvoor ik speciaal dagelijks een rondje ging, niet omdat ik iets hoefde te kopen, want hij deed de boodschappen, maar omdat ik iemand wilde spreken. Als je niet in staat bent bezoek te ontvangen, is het ook moeilijker ergens op bezoek te gaan.

Toen mijn partner verdween, en mij berooid achterliet, zag ik het heel zwaar in. Ik verwachtte eenzaam en alleeMaar niets is minder waar. Er bleken veel mensen om me heen te zijn. Mensen die met hand en span diensten insprongen waar nodig. De man van een vriendin die ineens met boormachine voor de deur stond om in no time een kapstok op te hangen. Op een zondagochtend oppaste en de fietsen van de kinderen gelijk nakeek.
Elke keer als ik het niet meer zag zitten, kwam er iemand langs, belde er iemand op, en was ik niet alleen.
Ik heb dat als een grote zegen ervaren. Er heeft iemand heel erg op me gepast. Daar ben ik heel dankbaar voor.

Paul de Leeuw heeft het voor me gezongen, en nog steeds raakt de tekst me heel diep als ik het hoor, of lees. Ik hoop dat ik straks, als mijn leven weer in balans is, weer een goede vriendin voor anderen kan zijn. Dat ik kan terug doen wat zij voor mij gedaan en betekend hebben. Zonder deze vrienden, uit onverwachtte hoek, had ik het niet gered.

Alleen ben ik nog vaak. Mijn vriend is alleen in het weekeinde thuis, en de rest van de week ben ik gebonden aan kinderen en schooltijden. Maar eenzaam voel ik me niet meer.

Songtekst: Paul de Leeuw - "Medeleven"

Morgen is er geen morgen meer
Als jij er niet bij bent
'k Voel me hopeloos, tot niets in staat
Als jij niet bij mij bent

Alles zonder jou
Is een weg die ik niet wou
En de toekomst lijkt verdrietig, grauw

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt

refr.:
   Ik ken ze heus niet allemaal
   En ik spreek niet eens hun taal
   Maar ze komen heel de stoet
   En dan weet ik, het is goed

't Is een blik, een arm, een hand
En de tranen in hun ogen
Medeleven, troost van wie dan ook
De warmte van hun mededogen

Je denkt even: dit kan nooit
En m'n toekomst is vergooid
In je eenzaamheid voorgoed verkooid

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt

refr.

Maar zeg nooit: ik ben alleen
Zoveel vrienden om je heen
Die begrijpen wat je voelt
En precies wat je bedoelt

Den Bosch

Woensdagmorgen ging de telefoon, de makelaar die probeert het huis van R in den Bosch te verkopen.
We hadden in de week ervoor contact gehad met de makelaar om te melden dat ik de zaken voor de verkoop voor mijn rekening neem. Ik heb meer tijd en gelegenheid daarvoor.
De makelaar had toen gezegd dat we wel even naar het huis in den Bosch toe moesten om het op te ruimen, en leeg te halen.

Nou is dat een hele ondernemen, die veel planning vergt. Ik werk tenslotte gewoon door deze zomer, heb dagelijks oppas kinderen over de vloer, en moet ook nog nu en dag verpleegkundig werk doen. Weinig vrije dagen dus.
Toevallig was een oppaskindje dat op donderdag zou komen, uit logeren gegaan, en een ander had ineens geen oppas meer nodig. Dus ik had een heerlijke vrije donderdag voor me.
Na het telefoontje van de makelaar, was het verhaal ineens anders. Na mijn oppasactiviteiten van woensdag zijn we naar de boot gereden, van 1800 uur dus. Om even over acht, na een genoeglijke autorit, kwamen we in den Bosch aan.
Na eerst een ronde om het huis, besloot ik te beginnen met het weghalen van het gras tussen de tegels van de achtertuin, dat letterlijk manshoog stond.
Grappig toch hoe het nog licht kan zijn buiten, tot je naar binnen gaat, waar het licht brand. Ga je daarna weer naar buiten dan is het ineens donker. Gelukkig ging ik pas weer naar binnen toen de tuin klaar was, op vegen na.
Inmiddels was het laat, R was bezig met het uitzoeken van zijn spul, en verder was er voor mij op dat moment niet veel te doen.

Nou wil het geval dat het huis in den Bosch in bezit is van 1 element dat ik hier dagelijks mis. Een ligbad. Met R beneden aan het uitzoeken, en voor mij geen werk, kon ik natuurlijk wel even in bad gaan zitten....
Het verkrijgen van warm water was iets minder eenvoudig. De waterdruk in de leidingen was wat laag, bovendien zit er een beetje lucht in de leidingen, doordat ze zolang niet gebruikt zijn. Het duurde dus even voor het water zo liep zonder een oorverdovend lawaai te maken. Maar daarna was mijn badje zo vol.
Met schuim, en een leuk boek heb ik een heerlijk uurtje doorgebracht in een zeer warm bad.
Wat een luxe, een warm bad, een lekker boek, en niemand die je stoort. Ik weet nu weer waarom ik een ligbad in mijn huis wil laten maken.

De volgende morgen, zo tegen half 9 zijn we weer aan de slag gegaan. In het huis in den Bosch is niets meer. Koffie of thee was er niet te maken. Ik had vruchtensap en een ontbijt mee genomen, en gelukkig 1 fles cola.
Daar hebben we op gelopen, want er moest nog een heleboel gebeuren. R ging verder met het uitzoeken en inpakken van zijn garage. De garage die was ingericht als computerkamer cq kantoor. Maar waar de ex van R ook dozen met spul had neergezet die zij niet wilde hebben, het meeste stuk en onbruikbaar, maar zeker weten doe je dat niet, dus moest R ook door al die dozen heen. Een rotwerk, maar ook een werk dat hij alleen zelf kon doen.
Ik ben om half 9 dus maar boven begonnen met schoonmaken. Gewoon van boven naar beneden gesopt, gezogen, gedweild en opgeruimd. Zodanig dat het huis er nu spik en span uitziet. En bewoond, wat natuurlijk de truc is als je een huis wil verkopen. Okay, enig achterstallig onderhoud, maar niets daarvan is fundamenteel. Schilderwerk is het enige wat echt moet.

Gelukkig had ik het meeste buitenwerk al woensdagavond gedaan, want snachts was het begonnen met regenen, en niet meer opgehouden. Met een stanleymes heb ik het kleed dat op het balkon lag in repen gesneden en in over het balkon naar beneden gemieterd. Wat knapte het balkon daarvan op. De makelaar had het goed gezien, dat dat leeg moest.

Al met al waren we tegen 1 uur klaar met poetsen, opruimen en inpakken. In de gang stonden stapel dozen, en computers klaar. Omdat we inmiddels erg toe waren aan iets, zijn we bij V&D gaan lunchen. En omdat we toch in de buurt waren, hebben we een bezoekje gebracht aan de Kwast, een winkel waar zowel R als ik uren kunnen rondbrengen, en we hadden maar een klein half uur, omdat we echt om 3 uur uit den Bosch moesten wegrijden om op tijd thuis te zijn. Om 1900 kwamen mijn kinderen weer thuis van een bezoek van hun vader.
Gelukkig maar dat we weinig tijd hadden, nu hebben we ons beheerst, R wat tekenspullen, en ik een goedkoop scrapbook, een stans en een sjabloon uit de uitverkoop. Bij de kassa lagen nog wat goede papierschaartjes, daar heb ik er ook nog 3 van meegenomen. En toen was het snel naar het huis van R, inpakken en naar huis terug.

Onderweg terug hebben we (dank je wel Kees) gele auto's gezocht. Een oranje auto telt ook, die is tenslotte geel met rood :o)))
We hadden de boot van half 6 terug, moe, maar voldaan, omdat de taak die we ons gesteld hadden volbracht was. Nu is het aan het huis zelf en de makelaar om te verkopen.

Vakantie

Opnieuw beginnen valt me moeilijk deze week. Dit is de week dat de jongste 3 van mijn kinderen goeddeels met hun vader en zijn vriendin doorbrengen. Omdat ze perse geen hele week wilden, hebben we 10 dagen in stukjes van 2 dagen gehakt. Zodat ze steeds 2 dagen en een nacht bij hun vader zijn, en dan weer 1 nacht thuis. Zij zijn blij met deze regeling, en ik hoef ze niet zolang achter elkaar te missen.

Moeilijker is het dat ze er niet gewoon zijn, en vooral dat er nu tijd is om mijn eigen gevoelens en gedachten te laten gaan. Gaat het voortaan altijd zo? De kinderen hebben te kiezen tussen hun vader en moeder? Die onmogelijk samen door 1 deur kunnen? Ik zou graag met mijn ex, tenminste waar het de kinderen betreft on speaking terms zijn, maar helaas lijkt en blijkt dat niet mogelijk.
Zodra ik het woord tot hem richt, begint hij te schelden, en vooral erg oude koeien uit de sloot te halen.
Zo kon het gebeuren dat hij vanmorgen een briefje in zijn handen kreeg, waarop stond dat de kinderen toch wel heeeel erg verbrand waren gisteren op het strand, dat ze sunblock opmoesten, wat was bijgeleverd, en ze niet naar het strand mogen. Omdat een mondelinge overdracht niet mogelijk is.

En dat stemt mij heel triest. Hoe moet dat in de toekomst? Als de kinderen gaan trouwen, examen doen, kinderen krijgen? Of andere belangrijke momenten in hun leven? Moeten ze dan echt kiezen of ze hun vader of hun moeder uitnodigen? Dat is niet wat ik wil voor mijn kinderen, maar ik kan hier niets aan doen of veranderen.
Ik hoop maar dat ook hier de tijd helend zal werken, al is er te veel gebeurd om zomaar 'normaal' met hun vader om te kunnen gaan. Ik blijf hopen op een betere communicatie tussen hun vader en moeder, waardoor het eea voor de kinderen makkelijker wordt.

'foute' huisgenoten

Daar heb je ze, mijn nieuwe 'foute' huisgenoten.
Gisteren heb ik de roze cerubijn gekocht, maar ze was verdrietig zonder haar groene zus. Nu pronken ze samen op de vensterbank. De blote billen naar de straat.
Ik vind ze geweldig, vriend vindt ze heel erg. Hij went er wel aan.

De Bakfiets

De donderdag 2 weken geleden is hij bezorgd, de bakfiets. Een pak van 1 meter bij 90 cm stond in de tuin. 55 kilo zwaar. Liefst hadden we het gelijk uitgepakt, om te zien wat er inzat, maar helaas, de eerste week van de vakantie samen was ik ziek, en bovendien was het steeds van dat nare weer, met veel buien. En een fiets in elkaar knutselen in de regen, is niet echt fijn.
Maar afgelopen week was beter. Dinsdag aan het begin van de middag is vriend begonnen met bouwen en knutselen, en gisterenavond kon ik een rondje fietsen.
De eerste fietsronde was nog niet helemaaal geweldig, het is heel eng zo'n grote bak, en het stuur zat een beetje te los naar mijn smaak, maar de tweede ronde ging al beter.
Nu nog een lange tocht maken om de fiets echt goed te leren kennen, hopelijk hebben we daar morgen tijd voor.
Zo kwam hij binnen, in onderdelen.De tering is geworpen....

Het begint er al uit te zien als een fiets. Weliswaar op zijn kop, maar toch


De bak kan er op. Lastig om te doen als ie op tafel staat.


YES, hij is af !!!!!!!!!


Nog ff de banden oppompen (let op de blote voeten, was die ene bij ook errug blij mee)

De eerste proefrit, leeg. Daarna zijn we nog een rondje geweest door den Burg, met mij in de bak. Gelukkig zijn daaaaar geen foto's van....

Visite

Vandaag was de dag van visite.
Vanmorgen was de meester van groep 6 op visite. Hij had interesse getoond in mijn bakfiets, mijn oude wel te verstaan. En kwam hem vanmorgen ophalen. Maar niet voordat hij zich gelaafd had aan koffie, en chocolade, hem gevoerd door mijn jongste van 3.
Ook wilde hij wel erg graag het huis zien. Het was gezellig, en uiteindelijk is hij met fiets vertrokken. Ook al weet hij zeker dat hij een andere bakfiets wil kopen. Mijn fietsje is niet ' stoer' genoeg.
Na een snelle lunch, heb ik een chocolade Fudge taart gebakken, voor het bezoek dat met de boot van half 2 zou komen.

Een internet vriendin van mijn vriend. Hij kent haar langer dan dat hij mij kent. We spreken elkaar regelmatig via MSN, en nu had ze eindelijk tijd gevonden (en moed) om naar Texel te komen.
Ze zag er uit alsof ze op poolexpeditie was, toen ze voor de deur, in de brandende zon, uit de auto stapte. Vriendje had haar aangeraden een vest mee te nemen, en een goede jas, want ' het kan nogal koud zijn hier' had hij gezegd. Niet wetend dat Texel het meeste zonuren van Nederland heeft.
Grappig hoe iemand die je nog nooit gezien hebt, zo vertrouwd kan zijn, als je elkaar al op het net hebt ontmoet.
Ze kwam binnen, en was thuis, alsof ze al jaaaaren bij ons over de vloer komt. Zoonlief (3) was eerst wat verlegen, maar dochter van 7 kwam terug van bouwdorp en begroette haar alsof ze al jaaaaren vriendin van de familie was.
Het was erg gezellig, zeker voor herhaling vatbaar. Maar eerst doen we een tegenbezoekje in Amsterdam.

Symphonica in Rosso

Elke zaterdag kijk ik naar Paul de Leeuw, ik heb (bijna) al zijn CD's dus toen Marco Borsato op een zaterdagavond Paul vroeg of hij de volgende Symphonica in Rosso wilde doen, riep ik gelijk Daar wil ik heen.
Toen de kaartjes te koop kwamen, kon ik niet gelijk bestellen omdat ik op dat moment niet wist hoe ik in de tijd zou zitten. Toen ik dat eenmaal wel wist, waren de concerten uit verkocht. Jammer maar helaas, denk ik dan.
Maar toen er vorige week een brief van Delta Lloyd, waar onze hypotheek loopt, in de bus viel, met daarin een persoonlijke code waarmee we kaarten konden bestellen, was ik toch een beetje blij, want nu zou ik misschien toch....
10 minuten nadat de brief op de mat was gevallen wilden we bestellen, maar helaas, ook dit besloten concert was al uitverkocht, op staanplaatsen na. Zowel mijn vriend als ikzelf zijn niet in staat een hele avond te staan, dus helaas, geen kaartjes.
Een blik om Marktplaats leerde dat de kaartjes voor het besloten concert van Delta Loyd daar al te koop werden aangeboden voor woekerprijzen.
Na enig slikken denk ik dan, jammer, dit concert is niet voor mij.
Vriendlief liet het er echter niet bij zitten. Hij mailde Delta Lloyd dat de kaarten al uitverkocht waren en op Marktplaats stonden voor wij de brief binnen hadden.
Krijgt hij, geheel tegen de verwachting in, een mailtje terug dat Delta Lloyd de klacht meer heeft gehoord, en dat ze een extra concert proberen te regelen. Zodra ze meer weten, krijgen we een mailtje..
Ik duim, en duim, en duim...........................

Den Helder

Afgelopen zaterdag zijn we gezellig met ons allen, Vriend, zijn twee zoons, en vriendin van mijn zoon, en ik, naar Den Helder geweest. Den Helder is de dichtsbijzijnde plaats die de naam ' stad' verdient, en als we hier iets nodig hebben wat op het eiland niet te krijgen is, dan gaan we naar Den Helder.
We hadden wat dingen nodig, varierend van breiwol, tot printer, en zijn voor bijna al de taken geslaagd.
Belangrijke bijkomstigheid is een lunch bij V & D, wat een geslaagde dag in Den Helder compleet maakte.

Normaal zou ik dan weer weken niet met de boot naar Den Helder gaan, maar het geval wilde dat ik gisterenochtend in het Gemini kerkdienst had, en daar ook als gastzuster of Zuster van Dienst moest optreden. Dus zat ik gisterenochtend om 9 uur alweer op de boot. Mooie dienst, gezellig koffie na afloop. Er lagen een aantal Texelaars in het ziekenhuis die altijd blij zijn als ze een texelaar in functie tegen komen. Al met al een geslaagde onderneming. Boot van half 1 terug naar huis, met de bedoeling een rustig middagje thuis door te brengen.
Vriend zou zijn zoons op de trein gaan zetten met de boot van 2 uur, even langs Bart Smit waar we zaterdag de aankopen hadden laten liggen, en ze dan op de trein van 3 uur zetten. Ik zou dus een paar uur alleen met mijn eigen jongste 3 zijn, en eerlijk gezegd, verheugde ik me daarop.
Bij thuiskomst bleek echter dat vriend geen zin had om alleen te gaan, en zeker niet alleen terug te gaan. Je kinderen op de trein zetten, en niet weten wanneer je ze weer zult zien is natuurlijk ook behoorlijk heftig en emotioneel. Ik stelde voor om een van mijn kinderen mee te nemen, maar ja, toen ontstond er een discussie over wie er nou mee mocht. Wat bij Vriend de opmerking ontlokte: Waarom gaan jullie niet allemaal mee?
Zo geschiedde.
En zo kon het gebeuren dat ik met de boot van half 1 terug naar Texel ging, en er met de boot van 2 uur weer af ging.
Weer liepen we met een stel kinderen door Den Helder, eerst 5, toen naar de trein, waar het afscheid inderdaad emotioneel was,voor iedereen.
Daarna wilde mijn kinderen toch ook nog even winkels in, zij waren tenslotte zaterdag niet mee geweest.
Uiteindelijk waren we om 5 uur weer op het eiland, en hoef ik voorlopig Den Helder niet meer te zien. Winkelen in Alkmaar is ook heeel leuk.................

Lastige eters??

Wat is de definitie van lastige eters? Ik dacht altijd dat mijn kinderen aan die definitie voldeden. Maar sinds een week weet ik beter.

Voor de vakantie zijn de kinderen van mijn vriend ook op Texel. Duidelijk is dat ze zich thuis beginnen te voelen hier, want zich gedragen, daar is geen sprake meer van. Op zich positief natuurlijk, al is het soms lastig.
Maar het eten, is sinds een week een waar drama.

Mijn kinderen zijn beslist geen makkelijke eters, in die zin dat ze niet veel eten, en veel niet lekker vinden. Maar, wat ze wordt voorgeschoteld, eten ze, zij het bijzonder weinig. De zoons van mijn vriend, lusten weinig tot niets, en zeker geen dingen ' die ze niet kennen' Groenten eten ze al helemaal niet, en vlees alleen als het voor ze in kleine stukjes wordt gesneden (14 en 11 jaar)

Nou wil het geval dat ik vegatarisch eet. Ik zal niet zeggen dat ik compleet vegatarisch bent, want ik eet wel eens kip, en wel eens vis. Ik kook echter vegatarisch, en, al zeg ik het zelf, ik kook lekker.
Maar hoofdzakelijk groente, en een beetje rijst, pasta of deeg erbij. Groenten maken bij mij het hoofdbestandeel uit van de maaltijd.

Koken vind ik leuk, ik houd rekening met de wensen van de kinderen. Zonder inbreng, verzin ik het zelf. En vandaag had ik zin in risotto. Wat tot de favoriete gerechten van mijn kinderen behoort.
Maar nee, de een heeft zich tevreden gesteld met een tosti, en de ander heeft, tegen heug en meug, 3 happen gegeten. Dat zou allemaal nog niet zo erg zijn, als ze er niet zoveel commentaar bij leverde. Als je hier iets niet lekker vindt, hoef je het van mij niet te eten, een boterham is dan een goed alternatief. Maar zeuren over eten, het vies noemen, degene voor wie het bewaard wordt beklagen dat ie het moet eten..... Nee, daar word ik niet blij van.
Gelukkig vallen mijn baksels wel in de smaak, en staat er nog een brownie in de oven. En straks maak ik nog ff een chocoladetaart voor de lunch van morgen. Nemen ze iig lekker afscheid.

Ziek

Komt een man bij de dokter, zegt de dokter, Lang niet gezien, nee zegt de man, ik ben ziek geweest.

Ziek zijn, betekent bij mij, voornamelijk moe, moe en nog eens moe. En Moe, betekent dan slapen.
Vorige week vrijdag, ongeveer een uur voor mijn vriend thuis kwam voor 3,5 week vakantie, storte ik in. Koorts, naar en ellende. Natuurlijk had ik mijn drukste oppas dag ooit. Al mijn vaste oppaskinderen, mijn eigen kinderen, de kinderen van mijn vriend, en nog de nodige vriendjes en vriendinnetjes waren in huis. Ruim 10 kinderen had ik onder mijn hoede, en dan stort een mens in. niet echt handig gepland, maar die dag ben ik goed doorgekomen.
Toen de laatste oppaskinderen waren opgehaald, ben ik te bed geraakt. De hoge koorts bleef uit, maar ik was overduidelijk ziek, en bleef dat tot maandagochtend, al was ik zondag middag wel weer uit bed. Moeders kunnen niet ziek zijn he?
Toen het dinsdag niet beterde , de dokter gebeld, en nu zit ik aan de antibiotica.
Laat ik nou van de antibiotica ook zeer vermoeid raken. Als ik in bed ga liggen slaap ik. Of dat nu om 2300 or om 1700 uur is.
Gelukkig was het weer niet geweldig, zodat we sowieso de meeste tijd thuis doorbrachten. Helaas, was het wel mijn hele vakantie dit jaar. Vandaag is het werk weer begonnen, en heb ik nog 1 weekeinde voor het einde van de zomervakantie. En dan zijn mijn kinderen bij hun vader. De plannen die we hadden, voor het bezoeken van pretpark ofzo, zijn wel de mist in gegaan. Dat hebben we nu op 22 september gezet, nu maar hopen dat het dan mooi weer is....

Zonen

14 was hij, mijn oudste toen hij in westerbork zou gaan logeren. Hij zou daar alleen heen reizen. Met de trein.
Dat is, vanaf hier, een reis van 5 uur, met tig keer overstappen.
Ik zie hem nog gaan, mijn dwarrel, waarbij wij elk ouder gesprek te horen kregen dat hij zo slordig was, dat hij zijn boeken nooit kon vinden. Zonder met mijn ogen te knipperen liet ik hem gaan, er van overtuigd dat hij in westerbork zou aankomen.
Na hem uitgezwaaid te hebben, zei mijn andere zoon (toen 8 ) dat hij dat ook wel zou durven als hij zo groot was. Waarop ik reageerde dat ik hem op zijn 21ste nog niet alleen zou laten gaan, omdat hij in Maastricht zou aankomen, en dan boos zou zijn omdat de trein verkeerd zou zijn gereden.

Hij zit nu in de trein, die zoon. 18 jaar oud inmiddels. Hij is het kind die al zijn administratie op orde heeft, die dan wel geen steriele, maar wel opgeruimde kamer heeft. Het kind dat georganiseerd is, zeg maar.
Hij moet naar Amsterdam. En, belangrijker, vandaag nog terug. De laatste boot moet hij hebben, en dat past allemaal precies. En nu al zit ik te zenuwen, want gaat dat wel goed? Zit hij op tijd in de trein.
Hij belde voor het spoor dat hij moet hebben, en ik heb hem de vertrektijd van de trein ge smsed, en daar 5 min vanaf getrokken, in de hoop dat hij dan meer haast maakt.
In mijn hoofd maak ik al noodscenario's. Waar kunnen ze slapen als ze in Den Helder stranden, en waar als het in Amsterdam al duidelijk is dat ze niet thuis kunnen komen vandaag?

Volgend jaar woont hij in Amsterdam daarom is hij nu een kamer kijken. Laat ik mijn oudste zonder problemen naar Praag verhuizen, voor deze jongen zou ik het liefste naar Amsterdam verhuizen, zodat hij thuis kan blijven wonen. Rare meiden, die moeders............

afscheid

Op een regenachtige zondagochtend zoals het vandaag is, zit ik mijn mail intensiever te lezen dan anders. Dwz, ik klik ook de linken die ik gekregen heb, aan.
Ineens ben ik verzeild geraakt in de familie site van de familie van mijn ex. Een warme en heel hartelijk familie, waar ik jaren deel van heb uitgemaakt.
Elk jaar had de familie een familieweekeinde, in Hattem, met pinksteren. Een aantal jaren zijn wij, met ons gezin, daar ook trouw heen geweest.
En al ging ik niet graag weg, ben nogal honkvast, de familie zag ik altijd graag. Bij het kijken naar de foto's komen de herinneringen dan ook te boven. Aan mensen die me heel dierbaar zijn geworden in de jaren. Mensen die voelen als familie, als vrienden. Mensen die ik graag weer zou zien en spreken, maar die ik het niet moeilijker wil maken, die ik niet in het midden wil zetten, midden in het ' he said' ' she said' verhaal.
Dus heb ik afscheid genomen van die famile.

Maar wat zou ik graag aan G en M mijn nieuwe huis laten zien, en hen kennis laten maken met mijn lief.
Wat zou ik graag met J en R een lange wandeling door de bossen van Hattem maken, ondertussen diepe gesprekken voeren.
Samen eten, de ene avond pannekoeken, gebakken door Oom S, die helaas afgelopen jaar is overleden.
De andere avond spagetti, gemaakt door A, die elk jaar de taak van de maaltijd op 1e pinksterdag op zich neemt.
De beste herinneringen bewaar ik toch aan de gesprekken met M, die ik ook het meeste mis. Hun drukke leven, en mijn verlegenheid houdt het contact tegen. Misschien toch maar eens een briefje sturen???

Een bijzonder deel van de familie spreek ik gelukkig nog wel, en met grote regelmaat. Maar dat deel is nou eenmaal meer mijn familie geworden dan die van ex. Wij delen een stukje geschiedenis waardoor ons leven onverbrekelijk met elkaar verbonden is.

Een beetje triest word ik wel van eht kijken naar de foto's, maar dan kijk ik op, en zie mijn nieuwe leven met nieuwe mensen. Een nieuw plekje op de wereld, en dat gevoelt verdwijt. Het is goed zo.

Fantasie ???

Sinds enige tijd heeft mijn jongste het met grote regelmaat over zijn ' moeder met de groene jas'
Hij komt met bijzondere details die mijn doen twijfelen of het iemand is die hij kent, of een fantasie. Soms komt ze nl ook langs als hij van mij iets niet mag :" Bij mijn moeder met de groene jas mag dat wel"

Maar als hij iets lekkers heeft, dan zegt hij ook vaak: " Bij mijn moeder met de groene jas, hadden we dat ook"

Gisterenochtend, waren wij samen vroeg op, zo rond een uur of 7. Zoonlief kijkt onder de luxaflex door, en zegt tegen mij :" Kijk, daar gaat mijn moeder met de groene jas" Nieuwsgierig als ik ben, kom ik aanlopen, en kijk met hem mee onder de luxaflex door.
" O,", zegt hij " Net gemist"

En dat is pas 3 jaar, dat belooft wat...........

Nostalgie

Moe als ik ben, heb ik rustige klussen op genomen deze dagen.
Zo zit ik vanmorgen een stapel oude libelles door te nemen. Op eens is daar een foto, die ik in 1 blik herken als Oosterend, Kerkplein, of is het nog net Peperstraat?
Iig is het een huis in het dorp waar ik ben opgegroeid. Op de hoek van de straat waar de winkel was, de Vivo, de schilderszaak, en ook de kerk zat in die straat. Dwz, de kerk waar ik naar toe ging. Oosteren werd nl het Mekka van Texel genoemd. Met 5 kerkgemeenschappen
De katholieke, de Nederlands Hervormden, de Doopsgezinde, de Gereformeerde, en de Gereformeerde gemeente.

Bij het zien van de foto ben ik ineens terug. Terug in de tijd, toen ik kind was, en daar rond liep. Het kappersbossie, de school.
Ik weet hoe het klinkt, hoe het ruikt.

Het brengt ook herinneringen terug aan de dag, in oktober 9 jaar geleden, dat we daar mijn vader begroeven. Wij kinderen liepen naast de auto waar mijn vader in lag, en kwamen langs dat huis. Het regende die dagen heel erg, maar toen scheen de zon. En zal de zon net zo op het huis geschenen hebben als op de foto. Al kan ik me dat niet meer herinneren. Ik herinner me de auto, de vader die er zo slapend uitzag, maar die nooit meer wakker zou worden.

Kijkend naar de foto, herinner ik me ook de keren dat ik dat huis in ging, omdat daar iemand woonde met wie ik op zwangerschapsgym had gezeten, en we een bijeenkomst hadden. Die zoon woont nu in Praag. Heeft het daar naar zijn zin.

Toen ik vorig jaar opzoek ging naar een woning, heb ik overwogen om een paar huizen van dit huis af te gaan wonen. Maar al wonen een moeder en een zus van mij nog steeds in dat dorp,voor mij, en mijn bezigheden is het niet handig om daar weer te gaan wonen. Bovendien, ik wil vooruit, en niet terug.

De foto in het tijdschrift, zette me even, zomaar terug in de tijd, maakte een gedachte, herinneringsstorm in me los. En het leuke is, dat ik even de tijd heb om me er aan over te geven...

MOE

Moe tot op het bot ben ik.
Het stof van verhuizing en verbouwing is letterlijk gedaald. De dozen in huis zijn zo goed als weg, en het lijkt dat het leven hier zijn beslag begint te vinden.
En dan komt de terugslag. Die begon al enkele weken terug, maar toen zaten we nog midden in de maalstroom van school, muziekles, zwemles enzovoort. Nu is het vakantie, en vandaag is de eerste dag dat er niets hoeft.
Geen geklus aan huis, geen oppaskind dat vroeg gebracht wordt, geen afspraken op de kalender, niets.
Ik wil vanalles, maar doe niets. Zal straks wel ff een was moeten ophangen, daar zie ik nu nog mega tegenop. Maar ik kan mijn oudste bonuskind moeilijk half naakt rond laten lopen.

Ik zit aan tafel, kijk naar buiten. Om mij heen wordt de wereld weer wakker en gaat aan het werk. Mijn wereld staat even stil. De grote kinderen slapen alle 4 nog, de twee jongste zitten op de bank en kijken samen naar Brum.
Ik neem een kopje thee, en kom tot mezelf.........

Nintendo DS

Zoals jullie weten heb ik een DS.
Soms ben ik meer verslaafd dan anders, en de laatste week was ik erg verslaafd aan Actionloop.
Wat overigens een van de kinderen bij school de opmerking ontlokte : Dat een moeder dat doet............

Meestal als zo'n DS aan mijn handen vergroeid lijkt, zoek ik naar andere spelletjes. Zo wilde ik, al vanaf dat ik een DS heb, het spelletje Zoo Keeper hebben.
Het spel is nieuw niet meer te koop in de winkel, dus surf ik het net over, en uiteindelijk heb ik het vorige week een keer gevonden op Marktplaats.
Een erg leuk spelletje, maar helaas, vinden de anderen van het huishouden dat ook. De DS lijkt momenteel wel vergroeid met de handen van vriendje, tot vermaak van zijn zoons.

Jammer is alleen dat hij weigert Lemmings voor de PSP te kopen, anders konden we ruilen van spelcomputer.

trouwen

Afgelopen week kwam mij ter ore dat mijn ex gaat trouwen. En al snel, op 20 september.
Zo juist hoor ik, bij terugkomst van de kinderen, dat hij dat ook nog doet op een van de duurdere locaties op Texel.
Natuurlijk moet ik het me niet aantrekken, natuurlijk heeft het niets meer met mij te maken. Maar toch, voor zijn kinderen betaalt hij niets, behalve de door de rechter vastgelegde alimentatie. Zelfs voor zijn dochter, die officieel bij hem woont, betaal ik de ziektekosten en haar studiekosten.
Tijdens ons huwelijk was er herrie over elke cent die ik uitgaf aan dingen waar hij het nut niet van inzag, en dat was veel.

Nu hij wil wel op een dure locatie gaan trouwen, en ik moet mijn kinderen meegeven.
Natuurlijk laat ik me niet kennen, ik zal regelen dat ze vrij zijn die dag. Ik zal zelfs zorgen dat ze mooie kleren aan hebben, als het even kan zelfgemaakt.
Ik hoop dat ik mijn pijn voor mezelf kan houden en me niet laten verleiden de feestdag voor de kinderen te verpesten. Als ik niet hoef te werken, regel ik gewoon voor mezelf ook iets leuks........

Zomervakantie

Vandaag begint hier de zomervakantie. Vanmorgen heb ik het spul voor de laatste keer dit schooljaar naar school gebracht.
Straks nemen we afscheid van het schooljaar. Traditioneel buiten, op het plein.
Alle kinderen verzamelen zich op de babbelberg, een kunstmatige heuvel op het plein. Om daar, gezamelijk, het schoollied te zingen.

Alleen, het regende bij het naar school brengen. Volgend buienradar, zou het om 12 uur droog zijn. Ik hoop het maar, het is niet de beste manier om de vakantie te beginnen.

Stief......

De familieverhoudingen zijn een stuk ingewikkelder geworden, zeker voor kinderen.
Gisterenochtend in bed gingen we er nog een keer doorheen.

Rafael (3): Dit is mijn nieuwe vader, en jou nieuwe vader, en Joshua's nieuwe vader, en Moemi's nieuwe vader.
Lea (7): Nee, dat is je stiefvader, en mijn stiefvader
Rafael: En moemi's nieuwe vader
Lea : Nee, dat is moemi's stiefman.

Sander.

Hier is hij dan, mijn oudste, met mijn jongste zoon.
Samen op de laatste dag dat ze samen in Nederland wonen.
Samen met de kinderen, vriendje en zijn kinderen zijn we vandaag naar Amsterdam afgereisd om daar een leuke middag samen door te brengen. Door het weer vanmorgen hadden we gekozen voor een bezoek aan Nemo. Wat op zich al een groot succes was.
Toch voelde het anders, en ik moet me sterk vergissen als het niet voor mijn oudste ook anders voelde. Het zal een lange tijd duren dat hij ze weer in levende lijve zal zien, en dan is hij op bezoek. Op bezoek in Nederland, en dat voelt anders, dan moet er van alles, omdat je elkaar maar zo kort ziet.

Op dit moment zit hij in het vliegtuig, nog een uurtje, dan is hij in zijn nieuwe vaderland, waar hij morgen om 1300 uur bij zijn nieuwe baas begint.
Al ben ik heel trots op hem, en vind ik het fantastisch. Toch was ik hevig geemotioneerd toen ik hem weg zag lopen, naar zijn fiets. Om zijn laatste spullen bij zijn huis te gaan halen, en dan door zijn huisbaas/ buurvrouw naar schiphol te worden gebracht.

Nog een emotie kwam er bij mij boven. Ik was er met mijn vriend, waar ik echt van hou, van wie ik heel blij word. Maar toch, dit had ik graag samen met zijn vader beleefd. Het is toch onze zoon. De jongen die wij gisteren 23 jaar geleden met veel liefde hebben ontvangen. Die wij samen hebben groot zien worden. Wij hadden daar toch samen moeten staan? Maar helaas, ook dat mag niet zo zijn.

Zoonlief heeft beloofd morgen te laten weten hoe zijn eerste werkdag was. Ik heb hem beloofd regelmatig iets van me te laten horen. Praag is niet zo ver weg. Het voelt alleen anders dan Amsterdam.

GELUKT!

Na heel wat surfen op het net, en heel wat mailtjes naar verschillende bedrijven gestuurd te hebben, heb ik er eindelijk 1 gevonden die op Texel bezorgd.
Nadeel, de fiets is een bouwpakket, maar vriendje heeft erg veel zin in het bouwen van een (bak)fiets, dus die mag zich uitleven, en als het niet lukt, gaan we alsnog naar een fietsenmaker.

Het is deze geworden, maar dan in het geel (toch veeel vrolijker dan zwart nietwaar)
Voor de technischi onderons nadere specificaties vind je hier

Bakfiets

Zoals bekend woon ik op een eiland. Niets mis mee, eigenlijk in tegendeel, heerlijk wonen,voor kinderen helemaal geweldig.
Het waddeneiland waar ik woon heeft alles wat een mens zich kan wensen, met daarbij een heleboel ruimte om te fietsen en te wandelen, en wat dacht je van het strand?

Goed, dit gezegd hebbende kom ik toch tot 1 ding waar ik minder blij mee ben, en dat is de reactie van de overkant.
Sinds mijn ex verdwenen is, beweeg ik me hoofdzakelijk voort op een kleine bakfiets. 2 kinderen voorop, en 1 kind achterop. Voorop zitten geen gordels, dus de kinderen die voorop zitten, moeten wel netjes blijven zitten. Wat niet elk kind kan of wil, en die zit dan dus achterop op het stoeltje.
Nu heb ik echter af en toe, 3 peuters onder mijn hoede, en omdat ik dan toch naar school moet, moeten er 2 voorop zitten, en 1 achterop. En dan is de fiets vol ook.
Mijn wens is dus een grotere bakfiets, 1 waarbij er 4 kinderen in de bak kunnen, en eventueel 1 achterop. Met gordels.
Surfend op het internet vind ik de ene na de andere bakfiets. Ook waarbij staat aangemeld dat ze door heel nederland bezorgen. Wijs geworden, vraag ik altijd even na wat ze met Heel nederland bedoelen. En helaas, de waddeneilanden horen niet bij Heel Nederland. En nog meer helaas, tot nu toe is het me niet gelukt een bedrijf te vinden dat een bakfiets, op een afgesproken tijd, bij de Teso in den Helder wil afleveren. Dan kan ik hem ophalen, overzetten en van de boot naar huis fietsen.
Alternatief is een bouwpakket kopen, die worden nl door de TNT bezorgd, maar dat durf ik, vooralsnog, niet aan............
Wordt vervolgd

Poezenmoeder

De kleine poesjes worden groot, en een van hen, toevallig de kleinste uit het nest, heeft van het weekeinde uitgevonden hoe het kattenluik werkt.
Wat zag ik nu vanmorgen gebeuren?

John Doe (zo heet hij) komt vanuit achter in de kamer aangerend, klimt door het kattenluik, en vliegt de tuin in. Moeders houdt hem scherp in de gaten, ze was net aan het eten, en twijfelde bij deze actie van haar zoon even, ging er uiteindelijk toch achteraan.
Eenmaal in de tuin, riep ze hem, met dat speciale keelgeluid dat moeder poezen maken als ze hun kinderen roepen. John Doe kwam aangehuppeld, en kreeg van zijn moeder op zijn donder. Hup naar binnen jij. En hoe hij ook draaide, en huppelde, hij kon niet anders dan zijn moeder naar binnen volgen. Ook al ging zij als eerste weer naar binnen. Alsof ze hem aan een onzichtbaar touwtje met zich mee trok.
Ik was diep onder de indruk, en aangenaam geraakt door de zorgzaamheid van moederpoes.

Vanavond bij het was opruimen, kwam John Doe weer aangestuiterd, door het kattenluik. Als een stuiterbal achter een paar blaadjes aan, en voor ik binnen was, stuiterde hij al voor me uit, door het kattenluik de kamer in. Zijn broertjes en zusje volgen zijn bewegingen met aandacht, maar maken geen aanstalten ook het kattenluik te proberen, ze vinden het nog erg eng.

bezoek

Zoo leuk dit weekeinde. Woensdag was ik jarig, en zaterdag kreeg ik nog visite. Annelies kwam met 2 kinderen op visite. En zoals te doen gebruikelijk, was het weer woest gezellig.

Annelies had een heeel leuk cadeautje bijzich voor mijn verjaardag, Astrid een opdracht voor Ruurd ( wil je in mijn poeziealbum schrijven?)

Omdat ik uiteindelijk donderdagavond pas Annelies aan de telefoon had, hadden we afgesproken dat ze zelf de taart mocht uitzoeken. Dus bij de koffie deden we het met (niet te versmaden) Ikea koekjes. Onderwijl kwijlend kook en bakboeken bekijkend. We kwamen uit op schuimige citroenreepjes.
Terwijl Ruurd en een stel kinderen ff boodschappen gingen doen voor de lunch zetten wij de taart in de oven.

Ruurd kwam terug met rivierkreeftjes, sinds een paar weken ben ik daar verslaafd aan. Hij heeft ze een keer voor me gemaakt, en al hou ik niet van erg scherp eten, die rivierkreeftjes zijn verslavend lekker.

Na de lunch en de taart wilde Annelies graag mijn nieuwe speeltjes zien. Dus zijn we samen aan het knutselen gegaan, nou ja, ik liet zien hoe de cuttlebug werkt, en de scraparatus.
Dat was een groot succes moet ik zeggen. Annelies en Astrid en Juul niet minder, zijn net zo verslaafd als ik:o)) And I have the pictures to proof it................

Anekdote

Breng ik zojuist mijn zoon en zijn vriendin naar de bushalte. Zij vertrekt morgen weer naar Tsjechie, en hij voor een week weer naar Amsterdam. Nog 2 weken, dan verhuist hij ook naar Tsjechie, reden te over dus voor een meer speciaal afscheid.

Bij het teruglopen zie ik twee oude dames staan, de een komt net haar tuin uit, de ander liep langs. Beide met een rolator. De dame die uit haar tuin komt, houdt de ander staande. Ze buigen zich over elkaars rolator de een wijst iets aan op de rolator van de ander. En daarover wordt gediscusieerd.
De ene dame had haar remleidingen aan elkaar vast gemaakt met een veter, en dat vond de andere een heel handige oplossing want met die remleidingen (die uitsteken) blijf je altijd over al aan hangen.
Toen ik langs liep, begonnen ze het mij ook omstandig uit te leggen.

Ervaringsdeskundigen aan het werk:o)))

Ballet

Ik had een belachelijk druk weekeinde.
Wat voor een groot deel gevuld was met de ballet uitvoering van mijn jongste dochter. Ik had me opgegeven als vrijwilliger achter de schermen. Voor 2 dagen.
Ik ben gek op het sfeertje achter het toneel. Zonder dat ik zelf ook maar de minste behoefte heb op het podium te staan, voel ik me graag betrokken bij een uitvoering.
Bovendien hoefde ik op deze manier niet in de clinch met haar vader, kon hij gewoon komen kijken wanneer hij wilde, en had ik daar geen last van. Berekend?? Ja vast, maar het werkte wel.

Het thema van de voorstelling was tegenstellingen, dat uitte zich in de dansen, snelle en langzame dansen, Modern en Klassiek, jong en oud, en dan door elkaar. Hierdoor werd het een zeer dynamische voorstelling.
De groep van mijn dochter deed het fantastisch, ik ben echt trots op ze. Ze spetterde van het toneel af, zondagmiddag nog meer dan zaterdagavond. Graag over twee jaar weer erbij, en (nog) meer betrokken bij het geheel.

Groepsfoto van de Dansmix 2

Impressies uit de kleedkamer voor de voorstelling


Ze deden steen, papier, schaar, en steeds meer kinderen gingen meedoen. Was nog best lastig ze rustig te houden. Maar een lol dat ze hadden. Zondag waren ze zo mogelijk nog nerveuser dan zaterdag, en waren ze nog luidruchtiger.

Lea voor

En Lea tijdens de voorstelling

Roddel

Eigenlijk wilde ik een gezellig blog schrijven over de kittens, daartoe heb ik zelfs erg leuke foto's gemaakt. Maar er is iets dat me op dit moment even meer bezig houdt.

Sinds mijn scheiding werk ik oa als gastouder. Ik heb in totaal 6 kinderen onder mijn hoede. Met 5 ervan zijn er geen problemen. De meeste haal ik op van school, en soms breng ik er eens eentje.
Nooit een probleem. De kinderen en ik hebben het gezellig, doen leuke dingen en is gewoon goed.

1 kind, jongetje is moeilijk. Vooral voor zichzelf, al werkt zijn manipuleer, en gedrein wel eens op mijn zenuwen, vooral omdat hij het alleen in publiek doet. Als er andere volwassenen bij zijn.
Zo ook vorige week. Toen ik hem van school haalde. Natuurlijk ging hij huilen, natuurlijk trooste ik hem , en vervolgens wilde ik naar huis gaan. Omdat ik nog even werd aangesproken door een andere moeder, liet ik hem even los, en toen ik hem weer zag, stond hij bij een schoolopa te huilen.
Omdat ik zeker wist dat er niets was, heb ik hem een hand gegeven, en gezegd dat we gingen. Dit hele proces herhaalde zich nog een keer bij een juf.

Hij achter op de fiets, zoon van 3 voor in de bak, en naar de volgende school. Wetende dat zijn tranen over zouden zijn, zodra we de hoek om fietsen.
Dit was ook zo. Eenmaal bij de andere school heb ik even met hem gesproken, en daarmee was het eigenlijk wel over. Op de fiets naar huis, had hij hele verhalen.
Thuis gekomen stond er een vriendin van zijn moeder, andere ouder van die school, me op te wachten om dit jongetje van me over te nemen. Ze wilde met hem avond 4 daagse lopen. Natuurlijk geen probleem, en hij is met haar mee gegaan.

Een dag later hoorde ik, dat ik heb staan krijsen als een viswijf, aan het jongetje getrokken heb, andere ouders heb afgebekt, en erger. Gelijk Hendrik Haan uit Koog aan de Zaan, wordt het verhaal natuurlijk steeds erger, en nu hoor ik zojuist dat het verhaal ook bij de Blokker, waar de moeder van het jongetje werkt, wordt verteld aan een ieder die het horen wil.
Moeder reageert echter niet op bellen of sms mijnerzijds behalve de mededeling dat ze 'van de week' langskomt. En dat is nu ruim een week geleden.

Ik weet wie het verhaal verspreid. Ik weet ook dan andere ouders die het gezien hebben, vertellen dat het niet zo gegaan is, maar ja, het negatieve legt meestal meer gewicht in de schaal.
Voor mijzelf is het echter wel prettig dat ik dat ook hoorde, want ik ging aan mezelf twijfelen.

Hoe wapen je je tegen een roddel? En als die er is hoe ontkracht je zoiets?

Prietpraat

Na het naar school brengen sta ik nog even met de buurvrouw te praten, op de stoep. Rafaël is alvasst naar binnen gegaan.
Kom ik binnen, en zeg, meer uit gewoonte dan omdat ik hem verdenk, Hoe stout ben je geweest?
zegt hij : Ik ben 1000 stout geweest.
Waarom vraag ik.
Hij wilde snoepjes van Joshua pakken,en dat had hij ook gedaan, maar hij was heel schuldig.

Dus zeg ik, als je zo stout bent, moet je op de trap gaan zitten.
En dat deed hij, wel even speelgoed verzamelen om op de trap mee te kunnen spelen:o))

Shoppen

JAAA, hij staat er, mijn nieuwste aanwinst (volgens mijn viendje ben ik aan het inhaal shoppen) Een prachtige Husqvarna Viking Sapphire 850. Met zoveel mogelijkheden dat ik de eerste jaren nog niet ben uitgespeeld ermee, hoewel, met zo'n goeie en doordachte naaimachine wil je steeds meer doen en maken natuurlijk.

Met veel leuke gadgets er aan, en erbij, wat te denken van een draadinrijger bij de naald? En een mesje bij het spoeltje?
Erbij heb ik me bezondigd aan 4 extra naaimachinevoetjes. 1 om elastiek op te stikken, een blinde rits voetje, een voetjes om mn dunne tricot stoffen mooi te transporteren, en een voetje om plooitjes in de stof te maken. Nooit meer het gespeld van tig plooitjes, gewoon de stof in het voetje schuiven, en hij doet het zelf. Het is zelfs mogelijk om de stof dan tegelijk op een andere stof te stikken, de niet plooit. Ik kan niet wachten tot ik dergelijke dingen moet en kan maken.
Tenslotte heb ik nog een biaisbandvoetje besteld, die hadden ze niet op voorraad. En omdat mijn oude naaimachine toch volgende week moet worden opgehaald door vriendje zouden ze proberen die volgende week te hebben.

Bij de naaimachine kreeg ik een werkboek, met daarin allerlei oefenprojecten die de naaimachine kan. Ik denk dat ik dat gewoon ga doen, al die dingen. Dan weet ik gelijk hoe de machine werkt.
Zuslief bestelde al een rok bij me, en had ook nog wat verstelwerk voor me liggen. Ik kan dus even vooruit.

Ik voel me als een kind op sinterklaasavond, met al die gave dingen voor me op tafel.

Titel

Afgelopen week had ik een nieuwe titel. Ik ben al lees-moeder geweest, luizen-moeder, televisie-moeder, toneel-moeder, knutsel-moeder. En nog veel meer.
Deze week was ik bezem-moeder bij de avond-4-daagse met school.

Dit houdt in dat ik achteraan de sliert loop, en alle achterblijvers 'opveeg' en motiveer om door te lopen. Soms hoef ik dan niets te doen, maar vaker is het hard werken, en zacht lopen.

Het weer werkte de laatste dagen gelukkig mee, we hebben een paar spatjes regen gehad, letterlijk een paar spatjes. Heerlijk gewandeld. Alleen vond ik de route erg saai. We zijn de bebouwde kom amper uit geweest, terwijl er zulke leuke routes buiten het dorp te bedenken zijn. Maar goed, dat is de beslissing van de organisatie.


Donderdag de afsluiting. Samen met de groep die de 10 kilometer de Groene Plaats over, tussen een haag van toeschouwers naar het eindpunt.




Vanaf het eindpunt druppelde iedereen zelfstandig terug naar school, alwaar het blarenbal gegeven werd. Omlijst door heftige muziek werden daar de medailles uitgedeeld, tot mijn verbazing liep ik al weer de 8e keer mee (voor medaille, ik heb vaker meegelopen zonder medaille) Ooit, toen ik zelf met school meeliep, kreeg de meester de 25 medaille, dat heeft diepe indruk gemaakt, dat wilde ik ook. Vandaar dat ik sinds een paar jaar weer elke keer voor een medaille mee loop.



Tot mijn grote verbazing stonden, toen ik op het schoolplein aankwam (als bezem-moeder ben je altijd de laatste) kinderen te jumpen. Daar hadden ze toch nog energie voor.
















Na een klein uurtje was het feest af, en ging iedereen weer huiswaarts.

Op naar de fiets-3-daagse..............

Lekkage

Na een lange avond en een korte nacht stond er vandaag eigenlijk een grote opruim en schoonmaak beurt van het huis op mijn agenda. Even wat achterstallig onderhoud.
De bovenverdieping is (weer) voorzien van een dunne laag stof, die niet weg wil omdat er nog steeds bouwstof neer dwarrelt (houdt dat ooit op?) En er moest dringend eens gestofzuigd worden ook boven, wat betekende dat ik eerst enige tijd bezig ben de Littlest Petshop van mijn dochter op te ruimen.
Gelukkig vroeg wakker, en fit. Zoonlief dook onder de douche, en andere zoon liep naar beneden om met zijn DS te spelen. Hij riep naar boven, Kom eens kijken moeder, er is hier water.
SHIT, lekkage, en ik ben allergisch voor lekkage.
Gelukkig klonk zijn roep allarmerender dan het was. Er was inderdaad een behoorlijk natte plek bij het plafond, en er drupte ook gestaag water naar beneden. Omdat het nog vrij vroeg was (6.30) heb ik er een emmer onder gezet.
Om half 8 de aannemer gebeld, en 10 min later stond de eerste bouwer in de kamer, en T zelf een paar minuten erna.

De enige manier waarop ze erbij konden, wat via het plafond van de woonkamer dat helaas, helaas open moest.

Toen het plafond eenmaal open was, was de lekkage snel gevonden. Het verhelpen kostte meer tijd. Er was een afsluit ring ergens stuk. Niets aan te doen, niemands schuld, maar wel heel erg vervelend.
En, door al dat gedoe, heb ik dus niet grote schoonmaak kunnen houden vandaag. Dat ga ik nu dus morgen doen.

De beer is los

Omdat ik bijna jarig ben.
Omdat vriendje zei dat het al een half jaar geleden was dat ik een duur cadeau van hem gekregen had
Omdat ik het al heel lang hebben wil
Omdat het leuk is
en zo kan ik nog heeeel veel redenen verzinnen waarom ik nu een nieuw speeltje heb. Een pracht van een digitale camera. Gisteren bezorgd, en vandaag bestudeerd, en het werkt, ik weet ook nog hoe het werkt. Alleen de laatste stap nog nemen. Het plaatsen van een foto op mijn blog.

En na enig zoeken, en puzzelen, is dat ook gelukt. En nu weten jullie gelijk, wat voor camera ik heb.

AF

Eindelijk, na enig door werken, en veeeel te laat naar bed, zijn ze af.
12 rokjes van zwart tule voor de ballet dames. Helaas zijn er 15 meisjes, dus mag ik volgende week nog 3 rokjes fabrieken, maar deze hoeveelheid is af!!
Kan ik me morgen even wijden aan mijn huishouden, dat ook wel eens aandacht nodig heeft.

Modus

Had ik vorige week een week waarin alles tegen zat en er niets uit mijn handen kwam, deze week lijk ik in een meer geslaagde modus te staan.

Je kent dat wel, zo'n dag dat alles tegen zit, waarop je, naar algemeen gezegde, beter in bed had kunnen blijven. Nou zo'n week had ik vorige week. Gehaast richting school, fietssleutel kwijt, dus lopen en te laat ( en dit herhaaldelijk met verschillende sleutels en fietsen)
Voor Ballet moet ik 12-15 rokjes maken die woensdag af moeten, en heel vorige week heeft de naaimachine op tafel gestaan, er gebeurde niets, en geen rok werd in elkaar gezet.

Sinds zaterdag lijkt het omgekeerd. De was ligt ineens gewoon weer in de kast gevouwen en wel, en niet, zoals vorige week, in de wasmand in verschillende stadia van het was proces.
De kamer is weer opgeruimd en schoon (en lijkt dat wel te blijven op miraculeuze wijze)
De rokjes vliegen in elkaar, ik doe er ineens 1 per half uur. Nou blijven de vrije halve uren, waarin ik een rok kan maken, wel schaars, maar er hoeven er nog 5, dus dat moet wel lukken vandaag.
We zijn op tijd op school, op ballet, op de avond-4-daagse. Zonder dat ik er extreem veel moeite voor hoef te doen.
Nou maar hopen dat het deze week even zo blijft...........

we hebben 4 kleine poesjes...............

Die ineens behalve de kamer ook de rest van het huis hebben ontdekt, en, nog lastiger, ook de buitendeur. Omdat we een aantal bouwvakkers hebben rondlopen hier, en de tuin geheel aan de straat ligt, is dat een beetje lastig.
Gevolg, elke keer als er iemand binnenkomt struikelt die over 2, 3, of 4 poesjes die bij de deur zitten te wachten tot ze naar buiten kunnen. Een van de kleine hing net in de gordijnen bij de tuindeuren in de hoop via het raam naar buiten te kunnen:o)))
En bij gebrek aan buiten, vind je ze nu ook op de trap. Wat erg lastig is, daar de trap bedekt is met zwart hoogpolig tapijt, en de katjes net zo zwart zijn.
Gelukkig is Lea vrij, die de hele ochtend niets anders doet dan kittens tellen, en beknuffelen.

Eraf

Eindelijk,vandaag was de dag. Joshua telde de dagen, en vanaf gisteren de uren tot het zover was.
Vandaag mocht, eindelijk, het gips er weer af. Ondanks dat hij de dagen telde, vond en vindt hij het heel erg eng, zo'n gipsloos armpje.
De zenuwen gierde dus door zijn keel tegen de tijd dat hij aan de beurt was. Van de weersomstuit,deden zijn zus (7) en broertje (3) enthousiast mee met zenuwen (lees vervelend zijn)

De broeder was echter heel aardig tegen Joshua, gaf hem het gevoel dat hij wist wie hij was, en wat hij gedaan had. Het gips was zeer snel verwijderd, maar dan. Toch maar een controle foto. Dus eerst weer naar de rontgen, en daar wachten. Dan naar het kleedhokje en daar wachten, foto maken en weer wachten tot ze doorgeven dat die gelukt is, weer naar de gipskamer en daar wachten tot we naar binnen mochten.
Eenmaal binnen moesten we op de arts wachten, en nog meer wachten. Vooral omdat ik kon zien dat de arm goed vast zit, en er geen problemen waren, duurde dat lang, heeel lang.
Toen uiteindelijk de dokter kwam, vertelde hij dat de arm er goed uit ziet, en Joshua nog een week of 2 heeeeel voorzichtig moet zijn, met balspellen en stoeien enzo, maar wel moet en mag zwemmen (gelukkig maar, want daar is ie dol op)
Hij heeft nu een witte en een bruine arm, en is zo blij als blik dat hij weer gewoon Joshua is, zonder gips.

Dagje uit

Het leuke van een vriendje uit Den Bosch is dat je af en toe sociale verplichtingen hebt aan de overkant. En omdat we dan toch aan de overkant zijn, combineren we die met dingen die we zelf kiezen.
Zo kon het gebeuren dat we tweede pinksterdag vroeg opmoesten op de boot van 9 uur te halen. Die boot bleek een sociale gebeurtenis opzich, want ik geloof dat heel Texel tweede pinksterdag sociale verplichtingen had aan de overkant:o)) erg gezellig bootje dus.

Eerst reden we naar Nibbixwoud waar we een heerlijk bezoek brachten aan A, een gezamelijke vriendin van R en van mijzelf. Ook een groot gezin, dus je zou denken dat de kinderen daar wat gewend zijn, maar toch hoorde ik een van de dochters verzuchten, wat is het druk aan tafel zeg:o))
Zoals te doen gebruikelijk bij A, werden we erg verwend met zeeer verse cake, en bij de lunch verse broodjes en overheerlijke kippensoep. Die zoon van 3 verorberde met brood met appelstroop (geen combi, maar hij vond het lekker, al at hij niet zo heel veel)

Om even over 2 ging de weg weer verder, op naar Koudekerk aan de Rijn. Daar was ik nog nooit geweest, en ik zag er dus best wel tegen op, verlegen als ik ben. De ontvangst was echter hartelijk, en na enige aanloop problemen mijnerzijds, werd het gezellig. Het waren wel erg veel mensen waarvan ik er heel veel niet van kende. En daar heb ik altijd erg veel moeite mee. En R ken ik dan wel 10 jaar, de rest van de familie is nog redelijk nieuw.

Daar het hele gebeuren buiten plaats vond, in een geweldige tuin, heb ik me weer verbaast over het verschil in de natuur. De pioenrozen waren daar al bijna uitgebloeid, terwijl ze hier nog in de knop staan, en de Hortensia is daar al bijna in bloei, en hier beginnen nu de eerste knopen zichtbaar te worden, alleen de rozen oogden het zelfde als hier.

Om half 7 moesten we huiswaarts keren, om toch iig de laatste boot te kunnen halen. Omdat het niet druk was op de weg, waren we ipv om 9 uur, al voor half 9 in den Helder, en hadden we dus een boot eerder. Wat R de opmerking ontlokte dat hij al een echte Texelaar aan het worden was, die er voor zorgde zo op tijd te vertrekken dat hij de voor na laatste boot weet te halen. Dit wordt er een die bij Parijs weet hoe hard hij moet rijden om de boot van half 2 te halen.

Verbouwing

Na een paar dagen ernstige drukte, weer even tijd voor een blogje.
Donderdagochtend kwam ging het van start, het jekkeren. Na een half uur zei ik tegen T dat ik blij was dat het gebeurde, maar dat ik hem vanavond niet meer aardig zou vinden. Gek genoeg was ik tegen de middag aan het geluid gewend. Het is ook lekker dempend op een gekke manier. Omdat ik toch niets kon doen of horen, ging de telefoon ook ineens niet meer (of ik hoorde hem niet dat kan ook)
Vrijdag was, wat jekkeren betrof, nog erger. Begonnen het echte jekkeren donderdag tegen de middag, door voorbereidende werkzaamheden, op vrijdag konden de mannen gelijk van start, en begon de herrie al om 8 uur, om op pauze na, door te gaan tot 16.00 uur.
Mijn vrijdagse oppaskindje viel echter, zoals te doen gebruikelijk, na de lunch in slaap, en werd pas wakker toen de mannen pauze hielden, vlak na 3 uur. De stilte was toen ook oorverdovend. De mannen zelf waren wit, wat vooral bij T goed te zien was, daar die normaal gesproken weinig haar heeft:o) Nu had hij een witte helm, alleen zijn ogen, en oren (bril en gehoorbeschermers) waren nog gewoon bruin.

Het is bijna klaar, dinsdag nog een uurtje of wat, maar dan ben ik er niet, en de kinderen ook niet, dus dat is voor ons geen probleem. De gevel wordt daarna gezandstraald om de resten klimop te verwijderen, en dan komen de nieuwe voegen. Bij de gemeente gaan we een nieuw straatbordje halen, op die schone opgeknapte gevel hoort ook een nieuw naambordje vinden wij.

verbouwingspech

Het moest er van komen. De verbouwing van de badkamer verloopt zo soepel, en spoedig, er moest iets mis gaan. En dat deed het, en goed ook.
De muren moesten gestucked worden. Dat is donderdag (hemelvaartsdag) en zaterdag gebeurd. En mooi geworden, ik ben er zo blij mee, dat er van mij niet eens tegels tegen aan hoeven (gebeurd natuurlijk wel:o)))
De muren in de slaapkamer hebben ze gelijk ff meegenomen, en die zijn nog veeeeel mooier.
Dat is dus duidelijk niet het probleem.

Het probleem ontstond zaterdagavond. Ikz at achter de naaimachine, en de jongens zaten boven een dvdtje te kijken. Toen ineens alle stroon er uit klapte. En wat we ook probeerde, we kregen een en ander niet weer aan de gang. Behalve als we boven de spanning er afhaalde, dan hadden we in de rest van het huis wel stroom, zo niet, dan was er helemaal geen stroom.
Nou ja, boven slaap je, en met een zaklamp kan je je bed ook vinden, daar ga ik geen electricien, of aannemer voor bellen.

Zondag aan het begin van de avond, kwam aannemer T, langs om te kijken of het stuckwerk al droog genoeg was om te kunnen tegelen maandag. Natuurlijk heb ik hem toen wel even gevraagd naar de stroom te kijken. Ook hij kon niets vinden. Maandag ochtend om 8 uur stond A al op de stoep om te kijken of hij iets kon vinden.De nieuw gemaakte stopcontacten zijn nagekeken, maar niets aan de hand, en de aardlek sloeg er zo mogelijk alleen maar sneller uit dan de avond ervoor.

Om acht uur kwam T, met een kacheltje voor de badkamer om het stuckwerk sneller te laten drogen. Hij zou een electrien bellen, en dan zou ik van hem horen.
Om 10 uur had ik ook in de huiskamer geen stroom meer. Zo op het oog geen stop er uitgeslagen, de aardlek deed eht ook nog, maar stroom ho maar.
Gelukkig is zoon van 18 iets dapperder dan ik, en uiteindelijk heeft hij een nieuwe stop op de groep van de huiskamer gedraaid, en ja hoor, dat was het probleem, gelukkig, in de huiskamer weer stroom, dan was tenminste iets. Ik had toen wel een uur zonder gezeten, en vreselijk zitten balen, wat mijn humeur niet ten goede kwam.

Aan het eind van de dag kwam T weer langs. Hij had de electricien gebeld, en die had gezegd, droog die badkamer eerst maar, het is gewoon vocht. Als je aan het eind van de dag terug komt, en de stroom doet het nog niet, dan kom ik, en gaan we aan de slag.
T komt kijken, draait de stroom er aan, en stak alle lampen aan, en.... de stroom bleef het doen. Het was gewoon vocht geweest.

Morgen gaat er begonnen worden met tegelen. EN gaan ze jekkeren, om te kunnen voegen.
Maar nog leuker, morgen gaan we de verdere verbouw plannen bespreken.

Nintendo DS

Zoals bekend (en anders terug te lezen op dit blog) ben ik in het gelukkig bezit van een Nintendo DS, een roze. Gedurende de verhuizing, en de chaos die daarop volgde, heb ik zelf weinig tijd gehad om te spelen.
Mijn zoon, en stiefzoons, echter des te meer. Zoon van 11 is aan het sparen voor een nieuwe Nintendo DS en zoals te doen gebruikelijk hier, als hij de helft heeft, passen wij de andere helft bij.

Het completeren van die eerste helft, kwam aardig inzicht, en ineens zag ik het gebeuren. Hij een nagelnieuwe DS, en ik een afgeleefd ding. Zo een waar de stylus door het vele gebruik uit valt, en de knoppen niet meer goed roze zijn, maar duidelijk gebruikt.
En wat te denken van de krassen hier en daar?

Dus hebben we het omgedraaid. Hij betaald, de helft van het bedrag van de Nintendo DS aan mij, en ik koop een nieuwe Nintendo DS. Ook roze natuurlijk.

Zo gezegd zo gedaan. Zoonlief heeft sinds een week een eigen Nintendo DS, en ik heb, sinds gisteren weer een eigen Nintendo DS, met een nieuw spelletje Pogo Island, wat helemaal leuk en voor mij is. Voor de DS van zoonlief heb ik een nieuw koffertje gekocht, waar hij de DS in kan meenemen, en zijn eigen spelletjes in kan vervoeren. Zo is iedereen weer blij.

De verbouwing

Elke verbouwing gaat gepaard met tegenslag. Tenminste ik heb nog nooit gehoord van een verbouwing die soepel verloopt.
In dit geval was de tegenslag niet voor mij, maar voor de aannemer. Donderdag, een week geleden, was E er wel, maar schitterde T door afwezigheid. Bij navraag bleek dat zijn rug het nu echt niet meer deed, en hij voorlopig even thuis bleef. s Avonds belde T, om te vertellen waarom hij er nu niet was geweest, A zou zijn taak als opzichter van een afstand overnemen tot zijn klus elders in de straat klaar was, en dan zouden ze samen hier komen bouwen. T dacht vrijdag wel weer te kunnen komen werken, maar nee, dat ging (natuurlijk niet) Gevolg van dit alles is, dat de badkamer bijna klaar is (en moooooi wordt) maar dat het voegwerk nu as maandag gaat beginnen.
Gelukkig woon ik in een goed geisoleerd huis:o))) ( even voor de duidelijkheid, ik heb niet de illusie dat dat helpt)

A bleek vrij alround, en behalve riolering ook electriek aan te kunnen leggen. Bovendien, is hij in huis zo goed als onzichtbaar. Soms wil ik wat vragen, en verwacht hem boven, bij de badkamer aan te treffen, maar dan is hij buiten in de tuin bezig. Heerlijk zo iemand, die mag blijven klussen hier.
Donderdag heb ik tegels uitgezocht voor de badkamer. Van die mooie ouderwetse op de vloer, en voor de muur, net van het wit af. Gisteren hebben we tegels uit gezocht voor de badkamer die beneden gaat komen, zwart wit op de vloer, in een blok patroon (en ik denk dat ik het diagonaal gelegd wil hebben) en pikwit op de muur. Want ja, zo als het er nu uitziet, ben ik nog wel even aan het bouwen, en verbouwen, maar MOOI dat het wordt.

Ik zal straks eens wat foto's op mijn blog zetten......

Updates

Afgelopen week was een heel erg hectische.

Het begon met een weekeindje weg, wat resulteerde in een discussie op een email lijst die bijzonder onplezierig verliep en veel tijd op consumeerde.

Maar ik ben er weer, en zal eea aan updates gaan schrijven.

Te beginnen bij dat weekeindje weg.

Dat had nog heel wat voeten in aarde, want in de auto passen 5 personen, en we waren, vrij onverwacht, toch met 6. Maandag een bus gehuurd, dezelfde als indertijd naar Ikea.
Bij het bellen donderdag voor de afspraak van het ophalen bleek een communicatiefoutje een kink in de kabel te leggen. De bus was al aan een ander verhuurd. Wat nu te doen? Op zulk een korte termijn een andere bus regelen bleek heel lastig. Uiteindelijk, na heel wat gebel en gemail was aan het eind van donderdag middag duidelijk dat er een bus was,die op vrijdagavond kon worden opgehaald, en op zondagavond terug gebracht.

Zaterdagochtend vertrokken we om half 8, na de nodige vertrek stress, richting boot. Stalend weer, dus goede zin.Helaas, we voeren het slechte weer tegemoet. Tegen de tijd dat we in Den Helder waren, pakten de donkere wolken boven ons samen, en kwamen de eerste spatten naar beneden.
De reis verliep verder voorspoedig, en de Flierefluiter was zo gevonden. Op de parkeerplaats zag ik al een ander groot gezin. Eenmaal binnen stond het ontvangstcommite al klaar, met pennen, en kleine presentjes, vooral de bellenblaas voor de kinderen viel heel erg in de smaak, bij grote en kleine kinderen.
Na het nodige geklets en gelach onderling begon de jaarvergadering van de Vereniging Groot Gezin op het moment dat hij volgens de agenda al afgelopen had moeten zijn. Ondanks dat was het een zeer constuctieve vergadering. De locatie was niet geweldig voor een vergadering, niet alleen doordat de kinderen om en over ons heen speelden, wat de nodige lawaai veroorzaakte, ook was de ruimte behoorlijk onverwarmd, en daardoor koud.
De voorzitter moest behoorlijk haar best doen om verstaanbaar te blijven, en ook de andere bestuursleden moesten hun verhaal soms herhalen zodat iedereen kon verstaan wat er gezegd werd.
De vereniging is bezig behoorlijk aan de weg te timmeren, en begint bij de politiek bekend te raken. Hierdoor, en door het harde werk van het bestuur, wordt het mogelijk om zaken op de politieke agenda te krijgen.
Er werden enige ideeën besproken om de bekendheid van de VGG nog verder te vergroten.

Na de vergadering werd er gezamelijk, of min of meer gezamelijk, gelunched.
We hebben nog met deze en gene staan praten, maar inmiddels waren we zo verkleumd, dat de aftocht begon, helaas. Want gezellig was het wel.
Na iemand naar de trein gebracht te hebben, vertrokken wij richting Lutten, waar we zouden overnachten.

Door de stromende regen reden we door en richting lutten. Waar het vreemde natuurverschijnsel van buien zeer goed geillustreerd werd op het moment dat we een bui uitreden. Wat een rare gewaarwording is dat. Het ene moment zaten we tussen de stromende regen en het andere moment droog. Een zeer idiote gewaarwording.

In Lutten werden we warm onthaalt, en was het weer geweldig.
Vriendje had van te voren gezegd dat hij vroeg weg wilde, na de koffie. Ik had bij die mededeling smalend gelachen en geconstateerd dat hij er nog nooit geweest was.
Toen wij, tussen 4 en half 5 zondagmiddag wegreden uit Lutten, moest hij me gelijk geven, daar van die plek, kan je niet zomaar weg. Het is een paradijsje, zowel wat gezelschap betreft, als wat huis en tuin betreft. Geillustreerd door mijn frele, timide en vrij verlegen dochter, die uit de auto stapte,en naar de voordeur liep, alsof we er vorige week, ipv vorig jaar voor het laatst geweest was.

Eenmaal thuis zat mijn oudste zoon op ons te wachten. Ter gelegenheid van Moederdag was hij op bezoek gekomen. Een prachtige afsluiting van een prachtige dag.
Heerlijk dat hij er was, en nog meer de prachtige verhalen die hij vertelde. Over zijn nieuwe baan, per 1 juli in Praag. Hij gaat als kok beginnen bij de Four Seasons in Praag. Ik is trots.

Al met al een goed edoch lang en druk weekeinde.

Pff wat een dag.....

Vandaag heb ik, naar ik hoop, de lawaaierigste dag van de verbouwing gehad.
Het plan was dat er een riool zou worden aangelegd. T en E hadden bedacht dat dat via de slaapkamer van Lea en Rafaël zou moeten. A dacht er echter anders over. De oplossing is prachtig, echt eerlijk waar, maar wat een herrie maakt dat. Er moest daartoe nl een gat in het graniet geboord worden. En dat met de verkeerde boor/zaag is niet echt fijn.
Het kleine oppasmeisje dat ik hier had vond al die herrie ook niet fijn, maar doorstond het manmoedig:o)) Rafaël was niet bij de werkmannen (zoals hij ze noemt) weg te slaan. Waardoor zij alle gevaarlijke plekken gelijk afdekten, omdat ze er niet aan moesten denken dat hij er doorheen zou zakken.

Toen ik terug kwam van het naar school brengen van kinderen zat er ook ineens een gat in het plafond van de gang. Gek gezicht hoor, dat je van beneden ineens naar boven kan kijken.
Ik heb er foto's van gemaakt, maar helaas, vriendje heeft de kabel van het toestel in zijn tas zitten, en dus kunnen die niet geplaatst worden. Die komen van of na het weekeinde wel.
De muur in mijn kamer is weer dicht, maar nu heb ik geen stroom in mijn kamer. Ik heb, met behulp van verlengsnoeren een noodvoorziening aangelegd. Waardoor ik nu, in bed, op de laptop dit blog kan schrijven, voor ik ga slapen.....

Verbouwing

Pff, na een zeer gezellig maar druk weekeinde stonden maandag om 8 uur de bouwvakker (om ze maar on eerbiedig te noemen) op de stoep, of beter, in de tuin.
Eerst hebben ze een tijdelijke douche gemaakt in wat nu de bijkeuken is. Dat was nog een heel gedoe, want daar stond een troep in, van de vorige bewoner. We hadden zondag al veel opgeruimd, en weg gedaan, er moest echter nog meer weg.
Daarna begon het leuke werk, het slopen van de oude badkamer. Het muurtje dat er uit moest was zo verdwenen. Erk, een van de 2 mannen, vindt slopen erg leuk werk, en dus was het muurtje zo weg. Wat een troep komt er uit een klein muurtje. Ze zijn wel 50 keer heen en weer de trap op en af geweest met dingen die weg moesten.
Op enig moment zegt Tom, mijn aanspreekpunt, tegen mij, die ene kast, wat wil je daarmee? Tja, die moest gesloopt, en dat was lastiger dan ik had gedacht. Tom helemaal blij, Echt? Ja, echt, ik wil hem kwijt. Dan nemen we hem mee.
En dat deden ze.

Het werk vordert gestaag. De kast is uit de kamer, en de kamer gevuld met dozen. Die eerder in de andere kamer stonden.
De badkamer is er uit. Wat een stof komt daar uit, en het was maar een klein muurtje, met een nog kleiner dwars muurtje. De ruimte is geweldig groot (tenminste ruim groot genoeg voor wat we willen) Natuurlijk lopen we (eigenlijk de harde werkers) tegen allerlei dingen op die onverwacht zijn. Zo zit er in de badkamer niet de gebruikelijke stalen contructie met beton er op gestort. Maar een hele granieten bak. Die dus niet doorloopt naar waar ik hem wil hebben. Wat we nu doen is een polyester bak laten maken, over het graniet heen.
Ik ben heel erg benieuwd hoe het gaat worden. Morgen gaat het bouwen beginnen, zoals ik het nu zie, is het afbreken gedaan. er is meer gebroken dan we hadden gedacht. Maar aan de andere kant, daardoor kunnen ze wel overal goed bij, en wat gebroken is, wil ik er toch af of uit hebben.

Prijs

Vorige week kreeg ik een brief, dat ik via een Bel en Win actie van Margriet, een prijs heb gewonnen. Altijd leuk natuurlijk, en vooral zo leuk omdat het boeken zouden zijn, uit de fortunata serie.
Ik kan me niet herinneren dat ik gebeld heb, maar als het om boeken gaat zal het best wel.
Alleen de brief was geadresseerd op het oude adres, ik moest dus ff bellen om het nieuwe adres door te geven. Natuurlijk heb ik daar nog geen tijd voor gehad (logisch, het bedrijf is telefonisch alleen tussen 9 -12 uur smorgens bereikbaar.)
Eerlijk gezegd was ik het ook vergeten deze week, door alle drukte met vakantie, oppaskinderen en de gebruikelijk huishoudelijke drukte.

Staat gisteren middag ineens een postbode in de achtertuin met een pakje. Ik verwachtte niets, maar dat was dus mijn prijs, 5 boeken. Heerlijk, ook al heb ik geen tijd om te lezen, toch ben ik nog steeds gek op boeken. Het pak was dan wel geadresseerd op het oude adres, volgens de postbode woonde ik daar niet meer, dus hebben ze het daar ook niet aangeboden.

Toch spijt

Tijdens de verhuizing heb ik heeeel erg veel weggedaan. En zoals te doen verwachten, als ik in de weggooi modes sta, gaat er meer weg dan de bedoeling was.
Zo heb ik, tijdens de grote chaos, op het moment dat ik het echt niet meer zag zitten, mijn hele verzameling van het tijdschrift Kinderen weg gedaaan, zonder nakijken op patronen. Dat had ik niet moeten doen, ik heb er gewoon spijt van.
Gisteren, op de Koninginnedag nog gezocht of ik er een paar kon vinden, maar helaas, geen geluk.
Ach, wie is er ook zo gek om Kinderen vanaf 1984 te bewaren??? Alleen mensen zoals ik, en die bewaren ze :o))))
En waarom ik ze mis?? Niet eens omdat ik de patronen nodig heb, maar wel omdat ik het jammer vind dat ik het ene borduurpatroontje niet meer heb, of dat ene poppentruitjespatroon.