Warm

Het is warm. Erg warm. Voor mij eigenlijk veel te warm. En voor de oppasbaby ook. Wat resulteerde in een vermoeiende dag, waarbij ik eigenlijk niet veel meer heb kunnen doen dan een oppasbaby koel genoeg houden.
Daarnaast ook nog zorgen dat 2 jongetjes binnen bleven gedurende het heetst van de dag. De tuin lig nl op het zuiden en daar brand je weg tussen 12 en 15. Als de rest van de tuin af is, heb ik een vluchtplekje als het zo heet is. Maar nu nog niet.

Eigenlijk is het nu pas lekker buiten. Maar helaas morgen moet ik ook werken, en als ik niet op tijd naar bed ga, ben ik morgen geen half mens.
Morgenochtend vroeg ga ik wel buiten ontbijten. Kijk dat vind ik nou het leukste van de zomer. Buiten ontbijten,

Cursus

Gisterenochtend cursus, training eigenlijk.
Ik moet zeggen dat ik het moeilijker vind dan ik verwachtte. En inmiddels heb ik wel door wat de reden is dat ik het zo moeilijk vind. Of beter, waarom het me zoveel moeite kost. Tenslotte ben ik opgevoed met de zin ' Praat voor jezelf" en "hou het bij jezelf" Dat (probeer) ik dan ook altijd te doen.
Deze cursus is bedoelt om vanuit je zelf met kinderen te praten, waardoor je openingen geeft voor hen om terug te praten. En dan heb je zomaar een gesprek.

Gisteren zei de cursusleidster: Je moet het wel vanuit je gevoel doen. Want als je zegt: Ruim je jas op, terwijl je denkt Wat kan mij die stomme jas schelen, dan werkt het niet.
Als je ECHT wilt dat de jas opgeruimt wordt, en je brengt dat goed over, dan gebeurt het als je het op deze manier, vanuit je eigen gevoel, zegt.

Tja, en daar gaat het scheef. Ik heb er heel vaak geen gevoel bij. In de periode rond mijn scheiding heb ik mijn gevoel gewoon uitgezet. En vreemd genoeg kan je niet je gevoel een beetje uitzetten. Het is of heel erg uit, en dan komt alles gefilterd, en nagenoeg niet binnen, of het komt helemaal binnen. Bij de geboorte van Cecilia kwam het weer goed, maar ja, in de kraamweek, ben ik door verschillende mensen zo verschrikkelijk gekwest, dat ik het maar weer uitgezet heb, want ik bleef huilen.

Nu ben ik dus heel erg op zoek naar mijn gevoel. En dat blijkt een moeizaam, en pijnlijk proces. Want ook negatieve gevoelens komen boven drijven, en als ik die weer uitzet, gaan ook alle andere dingen weer uit.
En dat ex gisteren weer aan alle kanten over mijn grenzen heen ging, hielp niet echt.

Ook dat nog....

Sta ik vanmorgen de was op te hangen (jaaa, dat kan weer nu Ruurd de tuin aan het aanpakken is) stopt er een auto van gemeentewerken voor de tuin. Of deze auto van ons is.
Op ons bevestigend antwoord had hij een vervelend bericht.

De auto lekt olie, en wij deden daar maar niets aan. Nu werden we verplicht om er iets aan te doen, en daarna wordt de straat hersteld Kosten komen voor onze rekening.
Ik werd boos over het " we deden er niets aan' We doen er alles aan, maar zijn belazerd door de garage.
Okay, dat veranderde de zaak iets, maar de auto moet toch nogmaals naar de garage, en volgende week komt hij kijken of het gebeurd is.

SHIT, weer een onvoorziene kostenpost. Waar we DAT dan weer vandaan moeten halen??? Ruurd heeft overwogen om de auto te verkopen, maar dat zet geen zoden aan de dijk, omdat er toch weer een grote auto voor terug moet.En dan is de lol van het in deze auto rond rijden toch te groot.

Rondje ziekenhuis

Maandag en dinsdag deze week stonden in het teken van ziekenhuis bezoek. Dat van maandag is goed afgelopen, dat van dinsdag helaas weer op een drama.

Maandag moest ik me om 9.15 melden in het AMC. Voor een CT scan. Boot van 6 uur (wat errug vroeg is als je de avond er voor je verjaardag viert)
Gelukkig was Ilja blijven slapen, en reed hij met ons mee. Dat maakte het ritje wel een beetje speciaal. Eerst koffie bij de Plaza, en daarna naar het AMC.
Ilja op de metro gezet, dat is makkelijk vanaf het AMC, en voor een CTscan naar boven.
Daar aangekomen konden we gelijk weer naar beneden, want we werden naar de CTscanner van de EHBO gebracht, dit om de wachttijden te verkorten.
De rontgenoloog was helaas niet eens vriendelijk of voorzichtig, daardoor werd de CT scan een nare ervaring. Gelukkig duurde het maar 2 min. Ik was alleen zo boos over de behandeling dat ik met blote voeten zo ben weggelopen.
Terug naar boven, en eerst melden op de poli orthopeadie. Dat ging echt nog tot 10.50 duren dus we konden wel even weg. Terug naar Ikea gereden, alwaar ik me heb omgekleed in normale kleding. Voor de CT scan moest ik kleding aan zonder metaal, en ja, een spijkerbroek heeft metalen onderdelen.

Terug op de poli begon het wachten. We werden vrij snel naar de afdelingswachtkamer geroepen. Die was vrij vol, mijn gevoel daarover klopte. We moesten erg lang wachten.
Toen het half 1 geweest was, alle patienten weg waren, en de artsen ook verdwenen leken, was ik bang dat ze me vergeten waren.
Maar net toen Ruurd ging vragen, was ik aan de beurt.

De arts wilde nog even naar mijn voet kijken. Hij had wat gevonden, en dat wilde hij weghalen. Maar daarvoor wilde hij dus even naar mijn voet kijken. Ik wilde nog zeggen dat mijn voet erg zeer doet de laatste tijd, maar daar kreeg ik de kans niet voor. Hij keek nog een keer naar de foto, en duwde met zijn duimm en Marrigje riep AU. Goed geschoten dus.
Arts blij, en ik ook blij, want nu blijkt er dus een botsplinter te zitten. In een miniscuul gewrichtje dat onderdeel uitmaakt van de enkel. Dat zo een stomme splinter voor zoveel problemen kan zorgen.
Er wordt een operatie gepland. Normale wachttijd is 6 maanden (waarop ik Ruurd aanstootte en zei dat we dan toch de 2 jaar taart gingen eten) maar de arts wil proberen het op korte termijn te doen. Korte termijn is augustus.
Daarna mochten, nee moesten we gelijk door naar de Anestheasist. Dat was nog een gedoe, maar uiteindelijk konden we om 14.20 terecht. Eerst maar eens lunchen.
Eenmaal terug ging het vrij snel, keurig op tijd aan de beurt, intake, bloeddruk (keurig), gewicht (veeeeeel te hoog) en weer naar de wachtkamer en wachten op de arts.
We zaten eigenlijk net toen we naar binnen werden geroepen.
In het kleinste kamertje dat ik ooit gezien heb als spreekkamer (en dan nog kleiner) eigenlijk pastte we er nauwelijks bij met ons 3en.
Maar de arts was vriendelijk, aardig, en vertelde me dat er meer mensen zijn die niet of niet goed reageren op locale aneasthesie, en hij stelde algehele narcose voor. Dat heeft (na het debacle van de tandarts) beslist mijn voorkeur. Dat werd opgeschreven. Er werd nog even overleg gevoerd met de supervisor over een hartruisje en de verdoving. Er hoefde geen hartfilmpje gemaakt te worden (dat ruisje heb ik mijn hele leven al tenslotte) en de narcose is goed gekeurd.
Dus we mochten (eindelijk) naar huis.

De dag erna ging het ziekenhuis bezoek een stuk minder positief. Ik heb een ontsteking onder een kies, die kies is inmiddels afgebroken, en de verdoving werkt dus niet.
Daarvoor ben ik een tijd terug naar de kaakchirurg geweest, en dat werd een ramp. Deze keer was het minder erg, en tegelijk erger.
In de spreekkamer is eigenlijk maar 1 stoel, en dat is de tandartsstoel. Ik mocht gaan zitten, maar dat weigerde ik, niet voor ik zeker wist dat er niet zomaar geprikt ging worden.
Dat is een slechte zet in de gesprekstechniek, maar van de vorige keer wist ik dat het gesprek gelijk over is als je in die stoel zit.
Maar ook deze arts luisterde niet, deed zeer smalend over het feit dat ik onder algehele narcose ging voor een enkel, en was niet van plan mee te denken over een oplossing voor het trekken van de kies. Als de locale aneasthesie niet werkte bij mij, was ik de enige in de hele wereld bij wie dat was. Hij kon een ander middel prikken meer kon hij met niet bieden.
Ik ben weggegaan. Ik zoek wel even naar een arts die WEL luistert. Inmiddels heb ik via Internet een narcos tandarts gevonden, eens kijken of dat betaalbaar is (vrees van niet) Morgenochtend de verzekering maar eens bellen.

Jarig

Vandaag was ik jarig. 47 werd ik. Wat een leeftijd, maar de verjaardag was er niet minder of anders om.
Omdat het zondag was, kon iedereen uitslapen , behalve ondergetekende. Een pracht cadeautje op een drukke dag was dat ik rustig op kon staan, en zelfs alleen beneden was. Dat gebeurd zelden, omdat dochterlief net zo een vroege vogel is als haar moeder, en dus ook om half 7 wakker is, en opstaat. Meestal erg gezellig, soms irritant.
Vanmorgen eerst een verrassingstaart gemaakt (chocoladecreme en zelfgebakken cake, ernstig lekket)

Daarna een appelplaattaart. Tegen de tijd dat die in de oven stond was het half 9 en druppelden de andere gezinsleden binnen. Al dan niet opgeduwd door andere gezinsleden.
Het was nl cadeautjestijd. Van de kinderen kreeg ik een mooie ketting en armband, van de wereldwinkel, van Ruurd een doos Stabilo stiften 68 voor de kenners. Nu mis ik nog een paar kleuren, maar de spaar ik wel bij elkaar.
Nog geweldiger was de doos vol Intense potleden. Ik heb er nog niet mee gespeeld, want toen ik dat wilde gaan doen, kwam Ilja, en daarna heeft het huis tot bij 10 uur vol visite gezeten.
Heerlijk, echt heerlijk was vandaag.
Helemaal verwacht had ik het niet, want gisteren was een dag vol stress en ellende. Maar vandaag was een dag vol leuke mensen, stessvrij, en gezellg.

Smiddags kwam er veel visite, ook mensen die gezegd hadden dat ze niet konden. Ik voelde me heel erg verwend.

Vandaag (dinsdag) kwamen er zomaar nog 2 pakjes door de deur rollen. 1 uit Winschoten, en een heel bijzondere, en persoonlijke uit Berlijn, waar mijn dochter stage loopt.

Cadeautje

Een nieuw oppaskindje is altijd wennen, zowel voor het kind, als voor mij. Dat heeft altijd tijd nodig. Bij de ene een paar dagen, bij de ander een langere periode. Het hangt van een aantal dingen af. De leeftijd van het kind, de reden waarom ik ga oppassen (dat is lang niet altijd alleen maar omdat vader en moeder werken). De andere kinderen op de oppasdagen. Noem maar op.

Sinds een week hebben we er een oppaskind bij. Een schattig (koreaans) jochie van 3 maanden. Ik pas al jaren op zijn grote zus, en was zeer vereerd dat zijn moeder me ook vertrouwde met de oppas op hem.
Het is een schattig klein manneke. Borstgevoed, en in eerste instantie niet van plan melk uit een fles te accepteren. Dus heb ik van het weekeinde een paar andere flessystemen gekocht om uit te proberen.
De eerste die ik probeerde vanmorgen werd minachtend uitgespugd. Ik vreesde al een herhaling van vorige week, toen hij een hele oppasdag niet wilde drinken. Gelukkig was die dag maar 1 voeding overslaan, maar toch.
Toen ik de melk had overgegoten in een andere fles protesteerde hij eerst ook, maar geheel tot mijn vreugde en verbazing, pakte hij de speen en dronk de hele fles in een teug leeg.
Nadat ik voorzichtig positief was, bleek dit systeem echt te werken, want de tweede, en derde fles pakte hij ook.
Daarna viel hij in een diepe slaap, om om 16.45 weer wakker te worden. Honger.
Zijn moeder zou hem om 17.00 komen halen, dus ik dacht, laat maar, die kan zo aan de borst. Juist toen ik dat zei, ging de telefoon. De moeder, dat ze iets later kwam, tegen half 6 dacht ze dat het zou worden.
Waarop ik dus een flesje borstmelk ging opwarmen.

Tegen de tijd dat de fles warm was, was het manneke flink boos. Maar, na dat zijn eerste dorst/honger gestild was, had hij tijd om eens goed om zich heen te kijken. Voor het eerst sind ik oppas keek hij me eens goed aan. En nog eens.
Daarna besloot hij dat het goed was, en schonk mij zijn mooiste glimlach, en daarna nog een keer.

Ik was helemaal blij met die glimlach. Voelde me ook vereerd dat hij me die gunde. Ik heb echt een leuke baan!

Heftig

Na een week hard werken, heb ik zaterdag een training. Een Gordontraining. Als ik dan gastouder ben, wil ik de beste gastouder zijn die ik kan zijn, en zal ik alle trainingen en cursussen gaan volgen die dat bewerkstelligen.
Ruurd doet mee, zowel voor zijn eigen ontwikkeling, alswel omdat het prettig is iets samen te doen. Daar komen we gewoon te weinig aan toe door de tijd heen.

Het was een heel leerzame eerste dag. We hebben erg gelachen, maar ook veel geleerd. Een van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb, is dat je niet om half 2 snachts moet gaan slapen als je smorgens een intensieve training hebt.

Vrijdagavond nog laat met de jongens in een ernstig en goed gesprek geraakt, en dat duurde tot een uur of 1, en daarna toch maar slapen. Goed gesprek, heeel verkeerd tijdstip.

Dokters

Gister was een doktersdagje geloof ik.
Ik had een telefonische afspraak met de orthopeed uit het AMC. Die niet hoorde wat hij had willen horen. Maar we wachten nog steeds af of het effect van de prik misschien toch nog komt.
Net toen ik tussendoor even met de was bezig was belde de huisarts. Die heeft voor elkaar gekregen dat er een kaakchirurg naar mijn kies gaat kijken. Hopelijk mag ie er dan eindelijk uit, want de kies ernaast raakt ook aangetast door de onsteking in mijn kaak, die er echt al 4 jaar zit.
Bovendien vertelde ze me, dat ik na de prik binnen 20 uur pijnvrij had moeten zijn, want dat is de gebruikelijke reactie van mensen op dit middel. Dat is ook wat ik heb kunnen vinden. Maar helaas, ik reageer natuurlijk weer anders dan verwacht.
Ik blijf positief, en roep dat we in ieder geval nu wel weten waar we moeten zoeken.

Een klein uur later belde de assistent van de kaakchirurg zelf al voor een afspraak. Ik kon vandaag al terecht, maar helaas, ik moet eea regelen voor ik wegkan, dus nu staat de afspraak op 22 juni.
Hopelijk lukt het om eea snel af te handelen, doet mijn enkel het straks ook gewoon weer, en ben ik dan weer voor jaaaaaren van al die dokters verlost.
Want eigenlijk wil ik gewoon saai. Beetje werken, beetje prutsen met inkt, stempels en foto's, beetje werken in de tuin (die nu een woestenij is), lekker spelen met de kinderen in speeltuin, lekker fietsen met mijn dochter, gewoon een saai bestaan.
Maar nee, ik moet natuurlijk weer de moeilijke weg.

Staan!

JA Hoera, ik kan weer staan. Met ongeveer zoveel pijn en ellende als voor de prik. En gelukkig maar, want vandaag moet ik gewoon weer werken.
Een leuke dag, dat wel, want vanmorgen komt er een nieuw oppaskindje. En nieuw is ie want hij is pas 3 maanden oud.

skype

Een zware dag gisteren. Veel pijn,veel frustratie, en veel wanhoop.
Maar alles werd goedgemaakt door een heerlijk skype gesprek met mijn oudste zoon. Die zit in Italie, en werkt lange dagen, daardoor weinig tijd voor telefoon, mail, of skype.
Een gesprek met hem is een klein cadeautje voor mijn moederhart.

Een dag (of 2) later

Of het de bedoeling is van de prik, weet ik niet. Maar inmiddels ben ik via 1 kruk weer terug bij het lopen op 2 krukken. Ik kan de enkel helemaal niet belasten zonder gek te worden van de pijn. Ik ben vanmorgen maar op de bank gaan zitten, en eigenlijk zit ik daar nog. GEK word ik er van.
Had ik eindelijk een manier gevonden om toch nog enigszins te functioneren, geven ze een prik in die voet, en in plaats van beter gaat het slechter en slechter.
Ik worstel me wel door vandaag heen. Had leuke plannen die ik allemaal niet kan uitvoeren.
Dit was niet wat ik me voorstelde bij dit weekeinde. Ik wil weer lopen, naar buiten, met mijn dochter voor op de fiets naar de cocksdorp fietsen. Of samen met zoonlief naar het bos (dat is dichterbij en voor hem te doen) maar nee, ook dat lijkt me niet gegund te zijn. Hoelang nog???
En vooral, hoelang hou ik het nog vol zonder depressief te worden? Ben er zo verschrikkelijk klaar mee. Met de pijn, en de instabiliteit van de enkel., maar ook met het afhankelijk zijn, met het hulp nodig hebben van mijn kinderen, met het niet kunnen lopen en goed in mijn lijf zitten. Eigenlijk moet ik aan de lijn gaan doen, maar ik kan het niet opbrengen.

AMC

Gisteren was het (weer) zover. voor de uitslag van de MRI moest ik (en gingen wij) naar Amsterdam.
We moesten daar om 10.40 zijn, en dus namen we de boot van 7 uur. Wel vroeg hoor (vooral als je wakker schiet omdat iemand VOLLUK roept. Geen idee wie het was, misschien heb ik het wel gedroomd. iig was ik om 6 beneden)
Gelukkig maar dat we zo vroeg waren, want we zaten vlak bij Amsterdam toch redelijk lang in een file (wat ben ik dan blij dat ik op Texel woon, want daar heb ik dus echt een hekel aan) Maar we hadden gelukkig nog tijd om bij Ikea te ontbijten en limonadesiroop (en Daim) te scoren.

Daarna op naar het AMC. Het wachten duurde langer dan de vorige keren, maar met Cecilia die de hele boel vermaakt, is de tijd toch zo om.
De uitslag van de MRI was teleurstellend. Geen duidelijke afwijkingen. Nu dus een CT scan. Die moet gemaakt worden op een dat de dokter polikliniek draait, Dat scheelt weer een ritje.
Er zit in de enkel een piepklein gewricht, dat zit op de plek waar ik pijn aangeef. Dat zou ontstoken kunnen zijn, en dat is , omdat het zo klein is, niet zichtbaar op de MRI. Omdat het bot zelf niet zichtbaar is op de MRI moet er een CT scan gedaan worden. Als test, en als het meezit behandeling, heeft de dokter, staande de vergadering, 1 ml tremacord ingespoten. De prik was heeeeel pijnlijk, dat moest nl op de plek die altijd het meeste zeer doet. Ik moest liggen, en dan een prik. Ik kon echt wel janken, zo pijn deed dat.
Na het maken van een hele rits afspraken was ik het zo zat, dat ik alleen maar naar huis wilde.
Dus zijn we gelijk door gereden. Even gestopt bij Ikea om een lunch te scoren en Cecilia te verschonen.
Eenmaal thuis deed mijn enkel het helemaal niet meer. Eerst maar eens op de bank dan.
Na een uur kon ik mijn enkel niet meer bewegen zonder pijn. En dat terwijl ik nog weg moest ook savonds. Uiteindelijk maar voet in brace en schoen gehesen, en met 2 krukken toch naar de vergadering.

Nu zit ik thuis. Het is minder pijnlijk dan gisteren, maar elke stap doet nu wel zeer. Ik weet zeker dat dat niet de bedoeling was van de arts. Voordeel is dat het wel precies de plek was die hij raakte. Het pijnpunt is dus wel gevonden. Nu de oplossing nog....

Nog ziek

Gisteren was een hangdag.
Na een vliegende start gisteren liep de koorts weer op, en wilde Cecilia niets anders dan hangen. Liefst op mijn schoot, maar bij gebrek aan beter ook wel bij haar vader, of broers. Maar zodra ik in beeld kwam, toch het liefste bij mij.
De koorts bleef oplopen, en ze werd steeds slomer, apatisch bijna. Om half 2 dus toch maar de dokter gebeld. En wonder boven wonder, zonder problemen konden we om 15.50 terecht.
Cecilia heeft een dubbele oorontsteking, waarbij er 1 is doorgebroken, en de ander nog dicht zit. Keel was rood, en dik. Ziek dus. In overleg besloten dat ze gelijk begon aan antibiotica. Ook omdat we donderdag naar het AMC moeten, en zij mee moet. Ook maar eerder paracetemol geven. Bij thuiskomst dus een pilletje paracetemol gegeven, daar reageerde ze in zoverre op dat ze wat wilde eten. Endaarna snel weer op schoot, en slapen.

Savonds maar even gedouched met haar, en een zetpil gegeven. Daar reageerde ze heel erg op, de koorts daalde, en zij sliep. De late dosis Antibiotica was een gevecht (ik vind het ook heel vies, alleen al het idee dat ik het moet innemen brrr) maar vanmorgen om 7 uur werd ze er niet eens wakker van. Wel heeft ze nog koorts, ik hoop maar de dat antibiotica aanslaat.
Hoewel het heerlijk is als ze zo op schoot hangt, en alleen haar moeder wil, heb ik liever de vrolijke actieve Cecilia, die geen tijd heeft om op schoot te zitten, en overdag eigenlijk helemaal geen tijd heeft voor haar moeder.

Ziek

Cecilia is ziek. En zelfs zo ziek dat ze er naar van is. De vorige keren dat ze koorts had, was ze heel erg hyper, maar nu is ze gewoon ziekziek (zoals ik het uitdruk)
Vervelend is alleen dat oppaskindje Q zich ook ellendig voelt. En bij hem uit dat zich door gillen en krijsen. En OOK door op schoot te willen zitten.
Daardoor heb ik dus vandaag de hele dag ofwel 2 gillende kinderen of 2 kinderen op schoot gehad.

Nu ligt mijn meiske naast me te slapen, ruim 40 graden koorts, en ziek.
Hopelijk voelt ze zich morgen weer beter, want dit is helemaal niets.

Zaterdag

Dan is het weer zaterdag. Een vrije dag. Zo heet dat dan, maar de druk om te 'ontspannen' is groot, erg groot. Ik werk heel hard momenteel, 12 uur per dag, 5 dagen per week, omdat er een moeder een cursus doet, en de jongens bij ons zijn.

Voor mijn relatie met deze twee jongens (die na de cursus 40 uur per week in de opvang gaan blijven) is het heel goed geweest. Maar voor ons allemaal is het zwaar. Voor moeder, die behalve werk ook thuis nog heeft, voor de jongens, die elke dag vroeg uit bed moeten omdat moeder met de boot van 8 uur moet, en voor mij, omdat ik elke dag vanaf half 8 paraat, gezellig en aanwezig moet zijn.

Dus moet ik zaterdag uitrusten, en leuke dingen doen. Alleen, hoeveel plannen en ideeen ik heb door de week, op zaterdag komt er niets uit mijn handen. Ik surf wat, wat ik stom vind, en dus staar ik gewoon wat rond. Cecilia hangt aan mijn arm, is ook moe van een hele week kinderen.
Ik wil wel, maar ik kan niet, ik lijk wel gewoon 'op' te zijn.
Maar als ik niet vandaag en morgen dingen doe, kom ik er weer een week niet aan toe. De druk is groot. Zo groot dat ik er snibbig en naar van word, vooral voor mezelf. Dat gehang ook. Niets voor mij eigenlijk.

De post werkt ook niet mee, want het pakje dat ik verwacht is ook vandaag niet bezorgd. Nieuw speelgoed wil wel eens inspirerend werken. Maar zelfs die luxe heb ik niet.
Het enige zinnige dat ik vandaag heb gedaan, is een verlanglijstje gemaakt voor mijn verjaardag, op verzoek van Ruurd omdat ik toch wat specifieke dingen hebben wil. Bovenaan het lijstje staat een nieuwe enkel, als iemand weet waar ik die kan krijgen, wil die dan even mailen/bellen/schrijven? Want op een dag als vandaag vliegen de muren weer op me af. En zelfsstandig kan ik niet eens tot het eind van het tuinhekje komen...
Nu ga ik eens proberen of ik nog kan vouwen. De bloemen van de week lukte aardig....

Eerste Pinksterdag

Vroeg wakker. Ik zou zo graag eens willen uitslapen, maar om 7 uur ben ik gewoon mijn bed meer dan zat. Dus uit bed, naar beneden, en samen met de meiden naar de film "Step Up 2" gekeken.
Sinds een paar weken doe ik dat op zondagochtend samen met Lea, en die had een vriendinnetje te logeren. Samen naar films kijken die wij wel leuk vinden, maar die mannen niet. Musicals, dansfilms, en meer van dat soort. Bevalt ons prima. Lea is net zo'n vroege vogel als ik, daarom is zondagochtend zo'n goed tijdstip.

Daarna toch een poging gedaan om de kamer op te ruimen, om mij onduidelijke redenen voelt de huiskamer altijd als een troep. Daarna een poging gedaan om iedereen op te starten, want we wilden naar de boot van 11 uur. Dat lukte een beetje te goed. Lea, Rafael, en het vriendinnetje gingen in de auto zitten, daardoor ging het inpakken net ff langzamer, en konden we pas om 10.50 wegrijden, wat net ff te laat is. Maar om 11.30 zat, bijna, iedereen toch in de auto, toen bleek dat er een kleine kat ontsnapt was, en die liet zich niet zo makkelijk vangen.
Daardoor was het toch weer een race naar de boot, die we overigens zo op konden rijden. Lang leve de V kaart.

Aan de overkant besloten we via de binnenwegen naar Nibbixwoud te rijden. Alleen kwamen we uit op een punt wat we niet verwachtten, en toen deed Ruurd maar wat, ondertussen zeggend dat hij was verdwaald. Aangezien Ruurd een Tomtom op pootjes is, was dat een hilarische opmerking.
We reden dan ook rechtstreeks Nibbixwoud in, alleen van een andere kant als verwacht. Onderweg hebben we een paar prachtige huizen te koop zien staan, en gezamelijk gefantaseerd dat we er zouden wonen.

In Nibbixwoud werden we hartelijk onvangen door de jarige, en het cadeau viel in de smaak. Ik had een mandje met scrapspullen samen gesteld. Wat erg leuk is om te doen, mandje neer zetten, en er steeds iets bij gooien, al moet ik zeggen dat ik bij het leeuwenaandeel hulp heb gehad, want zo goed winkel ik niet tegenwoordig.
Heerlijk buiten gezeten, in de schaduw want de zon was fel en ik voelde het gelijk prikken. Lekker taart gegeten, en met de jarige, en andere aanwezigen gebept. De kinderen speelden in de speeltuin, of binnen achter de computer. Cecilia liep er tussen door, gekleed in een prachtig setje uit de familie van de jarige. Ze stal er de show mee.

Om 8 uur savonds reden we weer richting de boot. De terugreis was rustiger dan de heen reis, omdat we saai over de snelweg reden. Geen geexperimenteer op dat tijdstip, want de laatste boot gaat onherroepelijk om 21.30. Maar die haalden we dan ook ruim.
Thuis wachtte een verrassing, zoonlief uit Amsterdam was ondertussen thuis gekomen, en wachtte ons op. Gezellig.

En daar we niets gewend zijn, zijn de eerste kinderen pas een kwartiertje op, en maken we ons op voor een rustig dagje.

Nog meer post

Donderdag verzucht ik, tegen mijn oppaszoon van 3 :" Ik wil een pakje uit Amerika"
"Ik ook" zegt hij.

"Wat zit er dan in een pakje uit Amerika?" Vraag ik

Hij is even stil, en roept dan, blij dat hij het weet: "STEMPELS!"

Hoezo geintegreerd in het huishouden???!

Post

Ik heb besteld in Amerika, stempels. Begin deze week bericht gekregen dat de pakjes zijn verstuurd.
Omdat het tegenwoordig in enveloppen wordt verstuurd, is er geen tracking code. Geeft niets, want ik heb al vaak gemerkt dat de tracking code niet werkt, dat pakjes onvindbaar zijn of niet verstuurd volgens die code, terwijl ik ze keurig met 4 tot 5 dagen in de bus krijg.

4 dagen?? Dan zou het NET kunnen op zaterdag. Dat zou leuk zijn, met het pinksterweekeinde nieuwe stempels om mee te spelen...

Gisteren staat de TPS voor de deur MET een pakje. En de vraag: "Mag ik dit pakje bij jou afgeven? Het is voor de buurvrouw van nr 12"

Natuurlijk mag dat.

Ik heb maar "tot woensdag" gezegd. DAN zal het pakje toch wel aangekomen zijn????

Boos

Gisterenavond, na het eten werd Lea thuisgebracht door een vriendin. Lea doet mee aan een toneel uitvoering, en dus hebben ze nog een paar extra lange repetities. Tot 7 uur. Dochter van vriendin doet ook mee, en zij reed deze week.
Na een genoeglijk bakkie koffie, ging ze, met dochter, rond 9 uur weer richting huis.
Dat was ook het moment dat ik vanuit de westwing weer terug liep naar de huiskamer, door de keuken.

Had ik verwacht dat die was opgeruimd? Ik denk het wel, want dat er in de keuken nog geen bordje in de afwasmachine was gezet, schoot me mega verkeerd.
En ik was boos, erg boos.
Ik kan geen moment verslappen, want zodra ik verslap, gaat de rest van het gezin helemaal uit. Dat was ook het verwijt dat ik kreeg toen ik boos reageerde. Ik zat toch ook koffie te doen? En ik had niet gezegd dat de keuken gedaan moest worden. Ja doei, er kon geen kopje meer op het aanrecht gezet worden, en de vieze pan van het eten stond nog gewoon vet te wezen op het fornuis.
De afwasmachine vullen was al een groot verschil geweest.
Zucht, een beetje meer medewerking zou mijn leven zoveel makkelijker maken. Een beetje meer zelf denken en niet afwachten tot ik het zeg.
Want toen ik eenmaal begon aan de keuken, kwamen de hulptroepen zonder problemen op gang, want helpen willen ze best wel, en opdrachten uitvoeren willen ze ook best wel. Alleen het besluiten wat er moet, en wanneer, dat laten ze graag aan mij over....

Lijst

Elke dag heb ik een soort van lijst van dingen die gedaan moeten worden. Een aantal dingen doe ik standaard (zoals de was) maar ook schoonmaken, koken, en kinderen verzorgen. Dat zijn de dingen die boven aan de lijst staan.
Lager op de lijst staan dingen als boek lezen, gamen, met stempels en inkt spelen. Maar zijdelings komen die dingen wel dagelijks langs. Ik surf over het net naar stempels, bereid eea voor, of probeer iets uit. Ook zonder creatief bezig te kunnen zijn, ben ik er mee bezig.
NOg lager op de lijst staan dingen als tv kijken (behalve Casulty op zaterdag, daar moet iedereen voor aan de kant), maar ook huishoudelijke klussen die ik of niet zo belangrijk vind, of waar ik echt een hekel aan heb. Ramen lappen, of verstelwerk bijv.

De dingen die op de lijst staan worden in volgorde van belangrijkheid uitgevoerd. Zo is het voor mij heel belangrijk een opgeruimd en schoon huis te hebben. Daar zorgen we dus met elkaar voor. Hoewel ik mijn standaarden voor een schoon en opgeruimd huis de laastste 20 maanden ernstig heb bij moeten stellen. Zo is mijn tuin (toch ook onderdeel van het huishouden) is me echt een doorn in mijn oog, maar mijn enkel belet me daar actie in te ondernemen. Wat ik echt erg jammer vind, want al is tuinieren niet mijn ding, het zware lichamelijke werk dat er nu gedaan moet worden, is dat weer wel.

Wat ik steeds vaker merk, is dat al het werk waarbij de computer nodig heb, als eerste van de lijst afvalt als ik moe ben. Dan heb ik geen zin in mailen, in bloggen, in surfen of wat dan ook met de computer. Ik heb prachtige foto's die ik ook echt wel wil laten zien, maar dan moeten de foto's op mijn computer, en dat is me dan gewoon te veel.
Er zijn blogcandy's waar ik best aan mee wil doen, maar dan moet ik dat blog in mijn sidebar plaatsen, en ik heb nog niet uitgevonden hoe dat moet. Dat moet ik gaan uitzoeken, en daar heb ik dan geen zin in.

Als ik lang niet blog, of foto's niet plaats die ik wel zou moeten plaatsen, dan vind ik dat echt wel vervelend. Maar ja, het echte leven neemt het gewoon over.
En het echte leven bestaat uit werk, huishouden, beetje hobby, en vooral uit veel, heel erg veel kinderen.