Zaterdag

Zo een gekke dag vandaag. Ruben en Joshua zitten in Praag, Lea en Rafael slapen bij hun vader, en dus waren Ruurd, Cecilia en ik vanaf gisterenavond 18.00 alleen thuis.Dat is vanaf haar geboorte nog niet voorgekomen.
Omdat mijn been redelijk gaat, durfde ik een rondje den Burg aan. We hebben lekker uitgeslapen met ons 3, nou ja, Ruurd sliep uit, en Cecilia en ik, knuffelden en ik las voor, wel gezellig in het grote bed.

Na het opstaan en de koffie zijn we den Burg in vertrokken. Met de bedoeling cadeautjes voor Cecilia te kopen, en te gaan lunchen bij de Hema.
De cadeautjes waren snel gekocht. Boekjes. Altijd goed natuurlijk. Het andere cadeau is al in huis (meld ik maar even niet, want wie weet leest ze mijn blog)
Onderweg naar de Hema stortte Cecilia in slaap, zodat wij heerlijk rustig konden lunchen.
Zelfs slapend trok Cecilia de aandacht van omstanders, waar ze, eenmaal wakker gelijk heel lief naar terug keek.

Het leverde ons een erg leuk gesprek op met de moeder van het gezelschap. Dit had ik heel erg gemist merkte ik. Gewoon deelnemen aan het normale leven.
Bij de Hema scoorden we ook nog een geweldig setje voor Cecilia haar verjaardag. Ik had voor haar achter de naaimachine gewild maar ik zag het vanmorgen niet zitten omdat nog even snel te doen.

Thuisgekomen hebben we lekker even aangetut met ons 2, en Cecilia om ons heen getut. Ruurd heeft lekkere pompoensoep gemaakt, en na het eten kwamen Lea en Rafael weer thuis. Nu zijn we weer een beetje meer compleet. Morgen de jongens ophalen van schiphol.

Herfstvakantie

TJa, die is dus alweer om, helaas. Ik zou een rustige week hebben. Meeste van mijn oppaskinderen zijn met vakantie, en de twee die ik altijd in de vakanties oppas waren bij hun vader.
Dat zou betekenen dat ik een paar dagen geheel vrij was. Ook lekker, kan ik eindelijk eens lekker knutselen ofzo met Lea, dat was tenminste het plan.
Zoals te doen gebruikelijk liep onze week geheel anders.

Maandagochtend werd ik gebeld door de moeder van de baby, dat ze ziek was, en dat de baby daarom niet zou komen. Een uur later werd ik weer gebeld met de vraag of ik alsjeblieft wel wilde oppassen want de baby was wel erg vrolijk en beweeglijk, en zijn toch wel erg ziek.
Natuurlijk wilde ik dat.
Maar uiteindelijk bleek de moeder heel erg ziek, en kwam de baby hele dagen, en de hele week.
Niet echt erg, want een lieve baby, alleen, als hij niet op schoot zit, huilt hij. En dan zo hard dat je het 4 huizen verder kan horen. En ik kan heeeel erg slecht tegen huilende baby's Dat leverder bij tijd en wijle wel enige stress op bij mij.
Met als gevolg dat ik savonds moe en af was, en eigenlijk niets meer wilde.

Gelukkig was Lea begripvol, en meldde ze gisteren dat ze een heerlijke vakantie heeft gehad. We hebben in de avonduren dan ook geknutseld, lekker gegeten, en heerlijk films en tv gekeken.
Volgende vakantie kan ik, hopelijk, weer gewoon lopen, en kunnen we weer leuke dingen buitenshuis doen.

Hoest?

Nee, ik ben niet verkouden, het is smstaal, een van de weinige waar ik graag gebruik van maak.

Na een drukke week maar eens even een update. Vorige week bleek Ruurd griep te hebben. Maar voor we daar achter waren.......
Hij klaagde al een week over ernstige vermoeidheid. Zo erg dat hij bijna dacht te moeten stoppen met werken, en in de ziektewet moest blijven. Voor iemand die eigenlijk daar mentaal nog niet aan toe is, is dat een deprimerende gedachte. En dat uitte hij, en hoe :o)

Zondagavond is hij uiteindelijk boven gaan slapen, en heeft toen tot dinsdagochtend geslapen. De reumaverpleegkundige, die toevallig belde, zei ook dat hij wel griep zou hebben. Humira is een grote ontstekingsremmer, en die maskeert daardoor de symptomen van ontsteking en griep. Geen koorts dus, Maar wel griep, met de bijkomende pijn overal, en de vermoeidheid.
Nou afgelopen week heeft ie die wel een beetje weggeslapen, nog niet helemaal maar opgeknapt is ie wel.

Aan de andere kant heb je dan mijn enkel. Die geneest aardig. Ik loop inmiddels met 1 kruk ipv 2, en geloof me dat is een mega verbetering, want ik werd helemaal gek van die 2 krukken, dan kan je nog geen mobieltje meenemen. Wat een ellende dat alles me nagedragen moet worden.
Maar dat hoeft dus niet erg meer. Kwa pijn kan ik zonder kruk lopen maar dan loop ik niet echt, dan is het meer hupsen, dus helemaal gaat dat nog niet. Voor de rest van mijn lijf is het dus beter dat ik met 1 kruk loop, nou vooruit dan maar.

Verder is het hier lekker vakantie. Vandaag vertrekken de twee pubers voor de rest van de week naar Praag, zondag komen ze terug. Ik werk wel, maar veel van mijn oppaskinderen zijn met vakantie, dus ik ben (bijna) vrij deze week, Ook wel eens lekker.

KZM

Ruim 15 jaar geleden had ik ook een nestje kittens. Zo als dat gaat, bleef de kleinste van het nest bij ons wonen. Door haar gedrag en haar uiterlijk werd haar naam als snel Klein Zwart Monster. Soms afgekort tot monster, maar meestal voluit uitgesproken. Tot Ruurd in haar leven kwam, en het afkortte tot KZM.

Ze terroriseerde alle katten, zelfs de grote kater, de kater waarvoor de pitbull van mijn zus bang was, bleef bij haar uit de buurt. Lui was ze wel. Geen vreemde kat, of hond werd ooit door haar uit de tuin gejaagd. Maar niets dat in het huishouden gebeurde ontging haar. Haar favoriete plek was boven op de piano. In de zon, voor het raam, zodat ze goed kon zien wat er in de huiskamer, en in de tuin gebeurde.

Toen moesten we verhuizen. Zij ook. Nooit zal ik het moment vergeten dat ik in dat lege huis binnenkwam. Geheel gestript omdat de koper het leeg opgeleverd wilde hebben. Op de lege witte trap, in de grote lege gang, zat Klein Zwart Monster op de trap. Alsof ze zeggen wilde, 'Knappe jongen die me hier wegkrijgt'
De koper wilde haar niet over nemen, en ik wilde haar ook niet kwijt. Gelukkig vertrouwde ze Ruurd goed genoeg om zich door hem te laten pakken, en verhuisde ze ook mee van de Warmoesstraat, naar de Boogerd.
2 dagen later was ze weg. Nergens meer te vinden, zelfs niet bij het oude huis, in de oude buurt. Al haar favoriete plekjes. Ik was erg ongerust. Maar savonds om 10 uur, terwijl ik dozen met kleren stond uit te zoeken samen met een vriendin, kwam ze boven, bij mij op de slaapkamer. Vanaf dat moment was ze bij de Boogerd thuis. Moet ik regelmatig naar een van de andere katten zoeken, naar haar hoefde ik nooit meer te zoeken.

Klein Zwart Monster was wel een mannenkat. Mannen konden rekenen op haar liefde en aandacht Vooral Sander was haar favoriet. Op zijn plek wilde ze liggen, en op zijn bed wilde ze slapen. Toen Sander het huis uit ging, en Ilja zijn kamer overnam, wilde ze niet verhuizen, en bleef ze op het bed van Sander liggen. Ilja werd gedoogd.

Ik niet, tenminste tot voor kort heb ik dat idee altijd gehad. Ik heb regelmatig een haal van haar gehad. Grommen tegen mij, als ze op mijn bed lag te slapen, en ik me in mijn slaap omdraaide. Een gedrag waarop ze vliegles kreeg. Dat dan weer wel.
Maar toen ik geopereerd was, en op de bank plaats nam, kwam ze bij me liggen. Niet alleen bij me in de buurt, maar tegen me aan. Dat was dubbel fijn, want daardoor durfde de andere katten niet op de bank, en dat was prettig omdat die veel onrustiger waren dan Klein Zwart Monster.

Al de dagen dat ik beneden slaap, ligt ze bij me. Min of meer tot mijn verbazing, tot ik me realiseer, dat ze, ondanks haar gedrag, eigenlijk haar hele leven bij mij in de buurt geweest is. Als ik zat te vouwen, lag ze naast me op de bank, als ik patroon ging tekenen, lag ze op een stoel , of op de bank. Ze is tenslotte met mij meeverhuisd, wat me altijd enigzins heeft verbaasd.

Afgelopen week viel het me op dat Klein Zwart Monster niet meer bij me lag, ook had ze ineens moeite met het kattenluik. Midden in de nacht kon ik er uit (op krukken) om de deur voor haar open te doen.
De nacht van donderdag op vrijdag viel het me op dat het stonk in huis. Ik vond een vreemde, stinkende substantie, en heb het opgeruimd. Eerst niet verder over nagedacht, tot het ons opviel dat KZM zo stonk.
Gisterenavond lag ze in de kamer, en ze stonk. We waren allemaal een beetje van slag, want we dachten dat het einde genaderd was. Maar tegen elven knapte ze weer op, en ging ze de hort weer op.
Vanmorgen vonden we de oorzaak van de stank. Ze had een abces van onder haar kin, tot ver over haar borst, en dat was zo ernstig ontstoken dat haar organen waren aangetast. Rottend vlees, dat was de geur die ze verspreidde.
Toen ze , met heel stramme poten langs kwam lopen, ging bij mij de knop om. Hoe erg ik ook aan haar gehecht ben, ik mag haar niet zomaar al die pijn aandoen. Dus ging Ruurd met haar naar de dierenarts. Samen met Joshua om haar vast te houden onderweg.
Ze kwamen zonder Klein Zwart Monster terug. Het abces was te erg, te vergevorderd ook om nog wat aan te doen. Waarschijnlijk heeft het lange tijd gewoekerd zonder dat wij er ook maar iets van gemerkt hebben.

Ik zal haar missen.

Kittens 2

Na een dag voeden met AH Katmilk, toch maar overgestapt op kittenmilk. Dat is gewoon flesvoedingpoeder, voor poezen.
Dus sta ik nu babymelk te mengen voor poezen. 3 delen water, 1 deel poeder. Dan de melk in een piepklein flesje, en afkoelen tot drinktemperatuur. Gelukkig had ik gelezen dat je een voorraadje kan maken, en hoefde ik vannacht om 3 uur alleen maar de melk op te (laten) warmen.

Grote handicap in dit geval is dat ik nog steeds met 2 krukken loop, en dus zelf niet of nauwelijks iets mee kan nemen. Hulp van de anderen om me heen is dus echt nodig. De kinderen vinden het voeden en verzorgen van de kleine kittens ook leuk, liefde en aandacht krijgen ze genoeg.
Fles geven kan ik ook delegeren, maar het verzorgen van de buik, nee daar beginnen mijn huisgenoten niet aan. De een vindt het te vies, de ander kan het niet, de rest is te klein of vindt het gewoon niet leuk. Eerlijk gezegd, is het ook niet mijn favoriete bezigheid, maar ach, ik verschoon ook (heeel erg) vieze luiers, dus deze babyplasjes kunnen er ook wel bij.
Mijn enige zorg is dat ik ze nog heb kunnen betrappen op poepen. Maar aangezien de buikjes niet hard of gespannen aanvoelen, denk ik dat dat wel goed gaat komen.

Kittens

Als verrassing beviel de kat 2 dagen na mijn operatie van 3 prachtige kittens. 2 zwarte, en een grijs/wit gevlekte. Zucht, echt blij was ik er niet mee, hoewel jonge katten altijd leuk zijn natuurlijk. Maar ik was net van alle andere kittens.

3 weken oud zijn ze nu dus, en moeder poes heeft van de week besloten dat ze er geen zin meer in heeft. Op woensdagavond verdween ze, en kwam niet terug. Donderdagochtend was ik behoorlijk ongerust, aangereden? Opgesloten? Waar is de poes?
Daarnaast zitten er in een doos 3 kittens die erbarmelijk huilen. Wat moet je met een nestje verweesde kittens? Buiten zetten en doodlaten gaan van kou en honger? Het is door mijn hoofd geschoten maar dat kan ik niet. Nu ze er zijn moet ik er toch ook alles aan doen om ze in leven te houden.

Dus heeft Ruben gisteren katmelk gehaald bij AH, en ben ik dat met een pipetje gaan geven. En? Na de eerste voeding met de hand gegeven, kwam de moederpoes eens even kijken. Maar van haar kittens wil ze weinig meer weten. Helaas, want dat betekend dat er 3 poesjes met de hand worden grootgebracht, en ik denk zomaar dat die dan niet meer op zoek hoeven te gaan naar een nieuw baasje.

Het leuke is, dat ik ze na 2 dagen al goed begin te kennen. De ene zwarte, is gulzig, maar is daardoor zo ongeduldig dat ik hem bijna niet kan voeden (of haar, want daar heb ik nog niet eens naar gekeken)
De andere zwarte snapt heel goed hoe hij melk uit een pipetje kan krijgen. Bij hem moet ik uitkijken dat hij zijn tong niet vacuum zuigt aan het pipetje.
En de kleine grijze is rustiger. Die is makkelijk te voeden en is ook tevreden als ze haar deel gehad heeft.
Ja, je leest het goed, in mijn beleving zijn de zwarte katertjes, en de grijze een meisje.

Nu nog een oplossing vinden voor het warmte en nest probleem, ik denk dat ik ze maar een soort ren ga geven, zoals je dat ook doet met puppies. Moet ik alleen de plek goed uitzoeken.

Nieuws

Okay, het moest er toch van komen. Ik kan niet de rest van mijn leven blijven hupsen met 2 krukken.
Dus begon ik voor het weekeinde voorzichtig mijn voet te gebruiken. Niet belast, dat durfde ik nog niet, maar wel een loop beweging met 2 krukken. Pijnlijk, dat wel, maar het ging!

Vandaag wilde ik het weten, KAN ik op mijn voet staan? Voorzichtig, heeeel erg voorzichtig verdeelde ik mijn gewicht over mijn beide voeten. En het ging!
Volgende stap is lopen. Heen en weer naar de keuken, belast, steunend op 2 krukken ging. Daarna moest ik echt zitten met mijn been omhoog, maar het begin is er.
Pijnlijk is het wel. Maar het gewricht werkt mee, en dat is anders dan ik in 2 jaar heb gevoeld. De grootste verandering is, dat het 'mes' er uit is.
2 jaar lang prikte er iets in mijn enkel, zeker als ik meer liep, of langer stond. En dat is weg!.Gewoon weg.
Ik begin te geloven dat ik straks echt weer kan lopen, zonder problemen. En dat ik weer gewoon aan mijn condititie kan werken.

Nu maar voorzichtig op de ingeslagen weg verder gaan. Vooral dat voorzichtig zal moeilijk zijn.

Zand

Huishoudelijk gezien werden we, nadat Ruurd de hele week aan de overkant ging werken, net een goed geoliede machine. Iedereen, alle kinderen, wisten waar ze zich aan moesten houden, en iedereen had zijn of haar eigen taak.
Ook kregen we een goede routine, in wanneer er wat gebeuren moest.

En toen werd ik geopereerd, en gaat het genezingsproces veeeeeel langzamer dan ik zou willen.
Dat is zand. Zand in onze geoliede machine.

Wat volgt is irritatie, frustratie en een rommeliger huishouden. En ik kan niet zo goed tegen ene rommelig huishouden. Mijn leven is al zo vol en rommelig, ik kan niet te veel rommel om me heen verdragen.
Maar zelf kan ik het niet, ik heb krukken nodig om vooruit te komen, en dus kan ik nog geen koffie kopje verplaatsten. Ik heb kinderen nodig die mijn benen zijn. En daar ligt het probleem. De kinderen willen niet meer. Die zijn het zorgen zat. IK wil niet meer, ik ben het op de bank hangen zat. Ik doe wat ik kan maar koken en door de keuken rennen gaat gewoon niet (goed) met 1 been, en wat te denken van ff met stapels spullen de trap op rennen?

Gisteren maar weer eens uit gevallen, en helaas blijkt dat nodig, want het had het gewenste effect. Samen met JOshua gekookt, en samen met alle kinderen opgeruimd. Maar het is zo niet wat ik wil. Ik wil weer harmonieus, ik wil weer een geoliede machine. Zonder zand.

We zullen onze schouders er gewoon nog even onder moeten zetten. Nog even vol moeten houden, want de enkel zelf gaat langzaam, heeeeel langzaam maar zeker vooruit. Ik kan nu mijn voet neerzetten, en een onbelaste loopbeweging maken ZONDER dat ik gek word van de pijn. Maar ik moet voorzichtig zijn, want te veel doen, levert een dag erna heel veel pijn op heb ik gemerkt. Dus ik ben voorzichtig. Ik blijf zitten, met mijn been hoog. Want nu wil ik eindelijk eens van die nare, niet meewerkende enkel af.

Doktersbezoek

We waren ruim op tijd in het ziekenhuis, en we waren ook nog eens op tijd aan de beurt. Zou het dan 1 keer gaan zoals we wilden dat het ging? Dat zou in ons geval, heel bijzonder zijn.

Maar nee, eenmaal binnen bleek het toch weer anders te gaan. In het rapport over de operatie stond, dat er geen banden losgemaakt zijn. En dus ging het gips eraf, en hoefde het er niet meer om. Ga maar naar huis en probeer maar te lopen, zei de dokter (arts assistent denk ik)
Deze dokter had ik nog nooit eerder gezien, en dat werkt altijd in mijn nadeel.

Ik probeerde het goed te doen, en me te beheersen. Ik zei nog dat ik het niet een goed plan vond om zonder gips naar huis te gaan. Dat ik 2 jaar lang niet heb kunnen lopen en dat ik niet gelijk zonder iets naar huis wilde.
Maar ja, er was geen medische noodzaak voor gips, dus hield de dokter vol, dat ik zo naar huis kon.

Dan gaat er bij mij iets op slot. Frustratie? Onzekerheid? Gevoel dat ik niet gezien of gehoord wordt? Het gevoel dat ik me aanstel? Ik weet het niet, iets van deze, of allemaal maakt dat ik letterlijk niet meer communiceer. Het enige wat ik dan wil is weg. Maar ja, ik zat in een rolstoel, en Ruurd had mijn krukken buiten mijn bereik gezet. En HIJ wilde niet weg.

Ruurd ging de discussie aan met de dokter. Hield de dokter tegen, toen hij rechtstreeks tegen mij in wilde gaan. Leidde het gesprek in goede banen, en wist de dokter er van te overtuigen dat het een betere zet was, om loopgips aan te laten leggen.

In de gipskamer was het de gebruikelijke chaos. Andere gipskamer, andere werknemers, maar toen wij Harry noemde, bleek hij een bekende,
Het gipsen deed heel erg pijn, maar ik kon al wel mijn voet in een hoek vna 90 graden houden dus ook daar zagen we verbetering.
Nu heb ik dus roze gips, met een schoen die er om vraagt gepimpt te worden.
Langzaam aan mag ik mijn voet gaan belasten. Hopelijk kan ik, met gips, lopen tegen de tijd dat ik weer naar het AMC moet op 4 november.

Rafael

Vanmorgen al heel vroeg ging de wekker. Wij (Ruurd en ik) moesten de boot van 8 uur hebben, en dus om half 8 weg. Daarvoor wilde ik toch echt de verjaardag van Rafael vieren.

In de westwing stond zijn grootste wens al op hem te wachten. Wat zou hij daar blij mee zijn. Op de tafel in de westwing lagen de andere pakjes.

Om half 7 waren alle kinderen wakker en beneden. Op mijn tijdelijk bed. Ik gaf Lea opdracht om de pakjes van tafel te gaan halen. Met nadruk op het woord 'tafel' Ze begreep me meteen, en haalde de pakjes op.
9 pakjes in totaal. Want ook Ruben en Joshua hadden een plannetje bedacht.

Hij kreeg een paar sokken, een broek en een tshirt van Simply Colors. In de grote doos bleek een klein pakje te zitten, met daarin een paar sokken. Van Joshua kreeg hij een vreemd gevormd pakjes. Met daarin een linkerschoen. Gelijk wist hij dat het rare pak dat Ruben in zijn hand had, de rechterschoen moest zijn.
In het pakje dat Ruurd gaf zat een fototoestel. Toch een pakje van zijn lijstje. En in het hele grote platte pak zat hiet boek Paraplu, met bijpassende paraplu. Ook dat stond hoog op zijn lijstje.
Rafael was helemaal gelukkig. ZIjn lijstje bestond uit 3 wensen. 2 van die 3 waren vervuld, en boven dat was hij verwend met nieuwe kleren, had Lea een mooie steen voor hem gemaakt op een workshop. Dit was een goede verjaardag.
Toen stelde Joshua voor om naar de westwing te gaan, om daar een cadeautafel in te richten.

Ik wist het voor elkaar te krijgen eerder in de westwing te zijn dan hij. Nog zie ik hem binnen komen, zijn armen vol cadeautjes. Nog zag hij niets. Wij stonden in spanning om hem heen, maar hij zag niets.
Tot Joshua zei: Rafael, kijk eens naar links.
Hij keek, en in plaats van de gillen, wat ik verwacht had zei hij alleen: OOO die is mooi!!
Zijn oogjes begonnen te stralen, zijn cadeautjes werden gelijk in de aanhangwagen gelegd, en zelf ging hij achter het stuur zitten.
Achter het stuur van zijn gloednieuwe skelter. Met 2 stoeltjes en een aanhangwagen (jaaa Moeders weet haar weg op Internet)

Daarna kwam Margriet, en nam het ritueel over. Daardoor heb ik niet gezien dat hij op zijn skelter naar school ging, zijn traktatie achter op. Heb ik ook niet gezien dat hij samen met Cecilia op het achterste stoeltje weer naar huis skelterde tussen de middag.
Gelukkig heb ik wel gezien hoe gelukkig hij was van alle visite en aandacht, Hoe hij genoten heeft van het gourmetten.
Was ik erbij toen hij telefoon kreeg van zijn grote broer uit Italie, en toen zijn grote zus belde.
Hij was echt, volkomen jarig. Zo jarig als je alleen kunt zijn als je 7 wordt.

Morgen

Morgen moet ik naar het AMC, dan gaat het gips er af, en kijkt de dokter ernaar. In het eerste verhaal werd gezegd dat ik daarna 4 weken loopgips ging krijgen, en daarna moest revalideren met fysiotherapie. Maar de dokter die bij mijn bed stond na de operatie, had het erover dat het gips er af ging, de hechtingen eruit, en dan kon ik lopend het ziekenhuis verlaten.

Omdat ik nog steeds pijn heb aan mijn enkel, soms heel erg, ik nog steeds veel pijnstillers slik, hoop ik dat ze er nog gips omheen doen morgen.
Ook ben ik heel erg benieuwd wat de dokter te vertellen heeft. Normaliter spreek je een dokter cq chirurg vlak na een operatie, maar je weel, bij mij, bij ons, gaat het nooit gewoon, en dus heb ik de dokter nog steeds niet gesproken. Wat heeft ie aangetroffen toen hij de enkel open maakte? En wat treffen we morgen aan?

Eerst gaan we morgenochtend de verjaardag van Rafael vieren. Want die wordt morgen 7 jaar. En daar heb ik wel erg veel zin in, want ik heb al zijn wensen kunnen vervullen. Ik verheug me dan ook heel erg op zijn reactie als hij zijn grote cadeau ziet....

Zijn jullie nu ook nieuwsgierig?

2 jaar

Vandaag is het 2 jaar geleden dat Ruurd en ik samen naar de AH gingen, met de bedoeling daarna even verjaarscadeautjes voor Rafael te gaan kopen bij de Intertoys. Ik had dat uitgesteld tot hij er was omdat we dat graag samen wilde doen.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik in de Albert Heijn in het schap van het bier en frisdrank zo erg zwikte dat het me zwart voor ogen werd.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik voor het eerst van mijn leven meemaakte wat gips was. Nog nooit had ik iets in het gips gehad, en nu had ik, hoogzwanger, gips om mijn been.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat we de humor van een been in het gips nog in zagen. Dat we grapjes maakte over bevallen met een gipsenpoot.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik mijn kinderen naar school bracht.

Vandaag is het hoeveel weken verwijderd van het moment dat ik zonder na te denken opsta om iets te doen?
Hoeveel weken ben ik verwijderd van mijn kinderen weer naar school brengen smorgens?

WMO

Een tijdje geleden hadden we, weer, geprobeerd om te zien of we wat hulp zouden kunnen krijgen om dit wankele evenwicht wat wij huishouden noemen, te ondersteunen.
Nou, nee. Niet de hulp die we nodig hebben. We kunnen iemand krijgen die de vloer dweilt en die de ramen lapt. Voor het lichtere huishoudelijke werk moeten mijn pubers maar inspringen, en mijn partner, die zelf een erge vorm van reuma heeft, maar een baan heeft, kan wel stofzuigen. Hoe is dat moet doen als ie niet aanwezig is, deed niet ter zake geloof ik.
Maar de hulp die we nodig hebben, boodschappen doen, met de kinderen naar de speeltuin of een keer kinderen van school halen, die kunnen ze niet leveren.
Het enige wat de WMO kon aanraden was eens contact op nemen met het steunpunt mantelzorg.

Dat heb ik eerst tijden laten liggen, maar toen de scholen weer begonnen, Ruurd aan de overkant ging wonen en werken door de week, en dus helemaal vast liep, heb ik maar eens gebeld. En nog eens gebeld, en toen kwam er ineens een operatie en leek het einde van het verhaal in zicht.

Gisterenochtend telefoon:
Goedemorgen, u spreekt met .. van het steunpunt mantelzorg. U had gebeld?
Ik: Ja dat klopt, een tijdje geleden.
ZIj: Ja er is iemand ziek geworden, en nu neem ik de zaken even over. Ik wil graag uw mantelzorg even in kaart brengen. Wie doet het grootste deel van het huishouden bij u?
Ik: Dat moet mijn zoon van 13 zijn.
Zij: En wat heeft u nog meer voor zorg?
Ik: NOu de buurvrouw doet af en toe het grove werk, zoon van 17 stofzuigt en loopt voor me
Dochter van 10 neemt haar broertje van 6 mee van en naar school.
Zij: Tja, wat heeft u nodig?
Ik: Nou feitelijk heb ik nu donderdag en vrijdag iemand nodig, want eigenlijk is het niet zo handig dat ik alleen ben met de peuter.
ZIj: Dan moet uw moeder maar een paar dagen komen helpen.
Ik: Mijn moeder helpt waar mogelijk, en die heeft ook haar eigen dingen, bovendien mijn moeder is ook 79 (nog niet, maar dat scheelt maar 2 weken)
Zij: En uw broer, of uw zus?
Ik: Die hebben gewoon hun werk, en kunnen hier niet helpen de hele dag.
Zij: Nou dan denk ik dat er weinig is wat we voor u kunnen doen. Wat we normaal te bieden hebben is iemand die op een partner past die niet alleen kan zij, zodat de mantelzorger een keer boodschappen kan doen, of even op visite kan. Maar deze hulpvraag kunnen we niets voor doen. Vroeger had je gezinszorg, maar tegenwoordig wordt er toch verwacht dat de buren en familie inspringen.
Ik: De buren werken allemaal, hoe kan ik dan vragen of ze me helpen?
Zij: JA, normaal is het zo dat bij werkenden de kinderen naar de BSO en de opvang gaan.
Ik: Mevrouw, ik BEN de opvang.
Zij: Maar dat kan toch niet? U werkt dus gewoon? Ja dan kunnen we helemaal niets voor u doen, maar ik zal toch eens overleggen.
Ik: Als u zegt dat u toch niets kan doen, hoeft u er voor ook niet nog tijd en energie in te steken. Wat u zegt is dat gezinnen het zelf maar moeten uitzoeken.
Zij: Ja, dat wordt wel verwacht.

Dit laatste deel van het gesprek herhaalde zich een paar keer, want de mevrouw was niet van plan zich met een kluitje in het riet te laten sturen. Ze wilde perse overleggen, en nog een keer met mij overleggen, om daarna pas te vertellen dat ze niets kon doen. Gelukkig kwam de postbode met een pakje, en had ik een heel goede reden dit gesprek te beeindigen.

Een goede dag.

Vandaag kan ik eindelijk zeggen dat ik de pijn onder controle kan krijgen met pijnstillers. Dat is een grote vooruitgang. Betekent dat ik ineens wat kan, Gelukkig maar, want ons kent ons, en dan zou ik gelijk weer teveel doen.
Ik heb even geprobeerd of ik met minder pijnstillers toe kon maar daar werd ik toch niet blij van.
Maar met de pijnstilling goed ingesteld lijkt er wel verbetering in te zitten.

Stilzitten, dat is de grote truc, en tegelijk is dat, voor mij, het moeilijkste wat er is. Dansen met de kinderen kan nl ook als je op de bank zit met je been hoog, maar dan ligt je been echt niet stil. Het was wel leuk, en we hadden wel erg veel lol.

Eind van de middag begon Cecilia te klagen over oorpijn, binnen een uur huilde ze klaaglijk. Voor nu hou ik het op paracetemol en neusspray. Ze wilde wel 'Pappa Belleh' wat momenteel haar hoogtepunt van de dag lijkt te zijn.

Een leuk stukkie is het niet geworden vandaag, meer een korte update van hoe het hier gaat. Morgen zal ik beter mijn best doen. Voor nu, welterusten allemaal.

Mantelzorg

Maandag vandaag. En ik moet werken. JA geloof het of niet, maar ik werk gewoon door. Om verschillende redenen. De eerste is dat de operatie zo snel gepland werd uiteindelijk dat het voor niemand mogelijk was op zulke korte termijn nog iets te regelen.
Andere redenen is dat ik er toch voor Cecilia moet zijn, en geloof het of niet, maar die dame heeft door dat haar moeder vast zit, en is dus mega ontdeugend. Als ze samen speelt, is het voor mij veel makkelijker. En de belangrijkste reden is eigenlijk dat het voor mij goed is om iig iets te doen te hebben. Na een weekeinde op de bank, verplicht niets doen (wat ik trouwens niet helemaal heb volgehouden) ben ik daar echt weer helemaal klaar mee.
Neemt niet weg, dat er voor mooi iemand bij zou moeten. Iemand met goed werkende handen en voeten. Iemand die ff snel Cecilia kan helpen als ze moet plassen, of iemand die ff limonade kan inschenken, indien gewenst. Voor mij is dat nu allemaal ff lastiger.

Maar ja, waar haal je zo snel iemand vandaan? Mijn eigen sociale kring wil best, maar of ze hebben momenteel zelf veel aan hun hoofd, of moeten naar school, werk of hebben andere verplichtingen. Daarbij is mijn kringetje een beetje gekrompen de laatste 2 jaar. Ik hoop dus dat er zomaar ergens,vanuit onverwachte hoek iemand komt die 5 dagen wil helpen.

Tegenvallen

Natuurlijk is het mijn eigen stomme schuld, of misschien wel struisvogelpolitiek. Maar ik had gedacht, geopereerd, een dag of 2 pijn en ellende, en dan kan ik weer volledig uit de voeten. Tenslotte loop/liep ik al 2 jaar met pijn en een voet die niet wil wat ik wil. Met gips zou dat toch alleen beter worden?
Dus had ik voor woensdag hulp geregeld, en verder zou het toch gewoon kunnen?

Nou het valt dus vies tegen. Het is nu zondag, en ik slik nog steeds pijnstillers omdat het anders niet gaat. Mijn been naar beneden laten hangen is een slecht plan, dan wordt de pijn zo hevig dat pijnstillers ook niet helpen.

Toen ik vrijdag belde voor medicijnen naar het AMC, werd me op het hart gedrukt om toch zoveel mogelijk rust te nemen. Maar hoe ik dat moet doen met een weerbarstige peuter is me niet helemaal duidelijk. Gelukkig komt morgen haar vriendje weer, dan is ze wat gezeglijker.
Vandaag hang ik nog op de bank in de hoop dat veel rust het genezingsproces versnelt.

School,

Aan het begin van het schooljaar heb ik een gesprek gehad met de schoolleider van de basisschool van 2 van mijn kinderen. Daar heb ik uitgelegd dat ik niet op school kan komen, behalve als ik vervoer heb, en dat dat heel erg vervelend is , ook voor mijn kinderen.
Daarna probeerde ik, via de mail, in contact te komen met de juffen van beide kinderen. Ik heb uitgelegd dat het voor mij onmogelijk was om op school te komen. Zeker overdag, maar dat ik zonder vervoer gewoon aan huis gebonden ben, doordat ik niet kan lopen.
Duidelijker kan ik het niet maken.
Doordat de situatie thuis voor mijn kinderen niet 'gewoon' is, door de extra dingen die ze moeten doen omdat ik daar tekort schiet, leek het me zinvol dat de juffen en ik eens om tafel gingen over de huidige situatie.
Begin deze week heb ik beide juffen laten weten dat ik geopereerd zou worden. Verder is school even op de achtergrond geraakt, omdat ik alle energie nodig heb gehad om voormezelf dingen te regelen.

Krijg ik zojuist een berichtje van de juffen, dat ik volgende week op een ochtend welkom ben om over de kinderen te praten. Want op een andere manier willen ze niet praten.
Hebben ze dan niet gelezen? Hebben ze niet begrepen dat ik nu echt helemaal niet naar school kan komen omdat ik in het gips zit? Ik ben echt heel erg teleurgesteld in de belangstelling van de school in de thuissituatie van de kinderen. Ik denk toch dat zeker op de basisschool, dat van invloed is op het kind.

Ik heb teruggemaild, maar het gaat vast weer 2 weken duren voor ik antwoord krijg. Zal ik ze dan ook vertellen dat ik op Rafael zijn verjaardag niet op school kan zijn? Want dat ik dan weer in het AMC ben? Of zou dat verspilde moeite zijn, want het heeft er alle schijn van dat de school niet geinteresseerd is.

Dag 2

Ik wilde een verslag schrijven van de operatie, maar de ghostwriter heeft zo een geweldige taak verricht, dat ik het niet eens ga proberen.

Gisteren naar den Helder voor gips. Daar deden ze nogal schamper over het feit dat het in het AMC vergeten was. Dat is natuurlijk ook vrij slordig, maar wel gebruikelijk voor mij. Bij mij gaat er nooit iets gewoon, dat had ik van te voren gezegd.

Op dit moment doet het been nog behoorlijk pijn, gelukkig wordt er gekookt voor me. Ook ben ik erg blij dat ik vandaag per ongeluk vrij ben, en dat Cecilia is opgehaald voor de schoolfotograaf. Ben ik ff een uurtje alleen, echt alleen. Ik heb het koud, en ben misselijk, heel naar allemaal.
Hopelijk voel ik me morgen weer een stuk beter, want morgen moet ik gewoon weer werken.

Maar gelukkig hebben we hulptroepen. Mijn moeder kookt vanavond, en de kinderen, groter dan Cecilia, zijn GEWELDIG. Joshua doet boodschappen, Ruben maakt schoon, en alle kinderen helpen met Cecilia. Van het weekeinde blijf ik in bed, Hoe meer rust nu, hoe beter denk ik.
Als eerst de pijn maar weer eens verdwenen is....

de dag die was

Zo. Ik mag deze keer ghostwriten voor Marrigje. Die ligt lekker uit te slapen op de bedbank die we afgelopen weekend hebben geregeld om op te slapen.

Zoals ze zelf zegt gaat er ook nooit iets normaal. Afgelopen vrijdag had Marrigje eindelijk de planner van het AMC telefonisch aan de haak geslagen en toen die riep dat het nog wel acht maanden ging duren hield ze het niet meer droog. Natuurlijk niet na al twee jaar een gevecht te moeten leveren met haar enkel en met het onbegrip alom. Wie de schoen past trekke hem aan, al denk ik dat de meeste lezers hier die schoen niet hoeven aan te trekken. En nee, het ging weer niet normaal. Want de beste man liet uit zijn mond vallen dat er dinsdag een patiënt uitviel en of we.... JA NATUURLIJK. Zo'n buitenkans moet je niet laten lopen.

Ten eerste een misverstandje over welke boot. Het oorsprongkelijke plan was om de boot van zes uur te nemen maar om even over half zes stond onze aangenoma halverwege de trap en dan ga je dat niet halen. Dus de boot van zeven. Mooi weer, veel grondmist. En dus veel fileleed. Maar uiteindelijk toch nog op tijd gearriveerd. Marrigje ingeboekt en omgekleed in operatietenue. Ik kan me voorstellen dat je je dan in de verdrukking voelt. Anyway, om kwart over elf werd ze richting OK afgevoerd en was ik haar kwijt. Daar liep ik met haar bedelarmband, haar paarse klaagbandje en aan mijn pink nogal losjes haar trouwring. Ja dat maak ik er maar van want geregistreerdpartnerschapsring is minstens 96 keer woordwaarde plus zes maal bonus. Als het al op het bord past.

Ik zou naar Diemen om wat te klooien maar kwam er achter dat ik geen sleutel bij me had. Dus weer terug. Even wat eten. En wachten. Wachten. W a c h t en. En nog meer wachten. En een highscore op de PSP die mee was. En wachten. En net toen mijn grens wel zo'n beetje bereikt was kwamen ze me halen omdat ze weer op zaal lag. Dan toch nog uren bezig en bleek dat ze geen gips had. Oeps. Na enig telefoneren met Den Helder daar voor morgen een gipsbeurt geregeld. Via een orthopeed die de dokter daar wel aardig vind maar wij minder. Ander verhaal. Dus op zeker moment op weg. Bedelarmband omgedaan en toen zou ik haar ring van mijn pink halen. Geen ring. Wel paniek. Enfin, na enig gedoe suggereert de zuster van zaal of ik wellicht mijn handen gewassen heb in het toilet. Ik stiefel naar het toilet. Duik in de bak met papieren handdoekjes en jawel, teruggevonden! Laat ik duidelijk zijn dat dat een flink pak van mijn hart was en dat dat de zuster van zaal een drietal kussen op haar wang heeft opgeleverd. Verdiend!

In de Land Rover heb ik Marrigje achterin op het bankje geparkeerd, suffend met kussens onder voet en achter rug en ik met een raampje open voor de frisse lucht terug door alle A9-files richting huis. In Den Helder nipt de boot van half acht gemist, dus uiteindelijk pas om negen uur thuis. Na alle wederwaardigheden gedaan te hebben is het dan nu even tijd om een stukje te schrijven om jullie allemaal weer even scherp te krijgen :-) Bij deze.

Ik ben er klaar voor

Krukken staan klaar, de ziekenhuispas is ingepakt. Ik heb gegeten (n ou ja, ik mag nog tot 3.45 vannacht eten, maar ik ga er toch echt mijn bed niet voor uit)
Morgenochtend om 6 uur met de boot, dus ik ga zo slapen.

Ja ik zie er tegen op, en ik kijk er naar uit. Duim maar voor me.