Nintendo DS

Zoals bekend (en anders terug te lezen op dit blog) ben ik in het gelukkig bezit van een Nintendo DS, een roze. Gedurende de verhuizing, en de chaos die daarop volgde, heb ik zelf weinig tijd gehad om te spelen.
Mijn zoon, en stiefzoons, echter des te meer. Zoon van 11 is aan het sparen voor een nieuwe Nintendo DS en zoals te doen gebruikelijk hier, als hij de helft heeft, passen wij de andere helft bij.

Het completeren van die eerste helft, kwam aardig inzicht, en ineens zag ik het gebeuren. Hij een nagelnieuwe DS, en ik een afgeleefd ding. Zo een waar de stylus door het vele gebruik uit valt, en de knoppen niet meer goed roze zijn, maar duidelijk gebruikt.
En wat te denken van de krassen hier en daar?

Dus hebben we het omgedraaid. Hij betaald, de helft van het bedrag van de Nintendo DS aan mij, en ik koop een nieuwe Nintendo DS. Ook roze natuurlijk.

Zo gezegd zo gedaan. Zoonlief heeft sinds een week een eigen Nintendo DS, en ik heb, sinds gisteren weer een eigen Nintendo DS, met een nieuw spelletje Pogo Island, wat helemaal leuk en voor mij is. Voor de DS van zoonlief heb ik een nieuw koffertje gekocht, waar hij de DS in kan meenemen, en zijn eigen spelletjes in kan vervoeren. Zo is iedereen weer blij.

De verbouwing

Elke verbouwing gaat gepaard met tegenslag. Tenminste ik heb nog nooit gehoord van een verbouwing die soepel verloopt.
In dit geval was de tegenslag niet voor mij, maar voor de aannemer. Donderdag, een week geleden, was E er wel, maar schitterde T door afwezigheid. Bij navraag bleek dat zijn rug het nu echt niet meer deed, en hij voorlopig even thuis bleef. s Avonds belde T, om te vertellen waarom hij er nu niet was geweest, A zou zijn taak als opzichter van een afstand overnemen tot zijn klus elders in de straat klaar was, en dan zouden ze samen hier komen bouwen. T dacht vrijdag wel weer te kunnen komen werken, maar nee, dat ging (natuurlijk niet) Gevolg van dit alles is, dat de badkamer bijna klaar is (en moooooi wordt) maar dat het voegwerk nu as maandag gaat beginnen.
Gelukkig woon ik in een goed geisoleerd huis:o))) ( even voor de duidelijkheid, ik heb niet de illusie dat dat helpt)

A bleek vrij alround, en behalve riolering ook electriek aan te kunnen leggen. Bovendien, is hij in huis zo goed als onzichtbaar. Soms wil ik wat vragen, en verwacht hem boven, bij de badkamer aan te treffen, maar dan is hij buiten in de tuin bezig. Heerlijk zo iemand, die mag blijven klussen hier.
Donderdag heb ik tegels uitgezocht voor de badkamer. Van die mooie ouderwetse op de vloer, en voor de muur, net van het wit af. Gisteren hebben we tegels uit gezocht voor de badkamer die beneden gaat komen, zwart wit op de vloer, in een blok patroon (en ik denk dat ik het diagonaal gelegd wil hebben) en pikwit op de muur. Want ja, zo als het er nu uitziet, ben ik nog wel even aan het bouwen, en verbouwen, maar MOOI dat het wordt.

Ik zal straks eens wat foto's op mijn blog zetten......

Updates

Afgelopen week was een heel erg hectische.

Het begon met een weekeindje weg, wat resulteerde in een discussie op een email lijst die bijzonder onplezierig verliep en veel tijd op consumeerde.

Maar ik ben er weer, en zal eea aan updates gaan schrijven.

Te beginnen bij dat weekeindje weg.

Dat had nog heel wat voeten in aarde, want in de auto passen 5 personen, en we waren, vrij onverwacht, toch met 6. Maandag een bus gehuurd, dezelfde als indertijd naar Ikea.
Bij het bellen donderdag voor de afspraak van het ophalen bleek een communicatiefoutje een kink in de kabel te leggen. De bus was al aan een ander verhuurd. Wat nu te doen? Op zulk een korte termijn een andere bus regelen bleek heel lastig. Uiteindelijk, na heel wat gebel en gemail was aan het eind van donderdag middag duidelijk dat er een bus was,die op vrijdagavond kon worden opgehaald, en op zondagavond terug gebracht.

Zaterdagochtend vertrokken we om half 8, na de nodige vertrek stress, richting boot. Stalend weer, dus goede zin.Helaas, we voeren het slechte weer tegemoet. Tegen de tijd dat we in Den Helder waren, pakten de donkere wolken boven ons samen, en kwamen de eerste spatten naar beneden.
De reis verliep verder voorspoedig, en de Flierefluiter was zo gevonden. Op de parkeerplaats zag ik al een ander groot gezin. Eenmaal binnen stond het ontvangstcommite al klaar, met pennen, en kleine presentjes, vooral de bellenblaas voor de kinderen viel heel erg in de smaak, bij grote en kleine kinderen.
Na het nodige geklets en gelach onderling begon de jaarvergadering van de Vereniging Groot Gezin op het moment dat hij volgens de agenda al afgelopen had moeten zijn. Ondanks dat was het een zeer constuctieve vergadering. De locatie was niet geweldig voor een vergadering, niet alleen doordat de kinderen om en over ons heen speelden, wat de nodige lawaai veroorzaakte, ook was de ruimte behoorlijk onverwarmd, en daardoor koud.
De voorzitter moest behoorlijk haar best doen om verstaanbaar te blijven, en ook de andere bestuursleden moesten hun verhaal soms herhalen zodat iedereen kon verstaan wat er gezegd werd.
De vereniging is bezig behoorlijk aan de weg te timmeren, en begint bij de politiek bekend te raken. Hierdoor, en door het harde werk van het bestuur, wordt het mogelijk om zaken op de politieke agenda te krijgen.
Er werden enige ideeën besproken om de bekendheid van de VGG nog verder te vergroten.

Na de vergadering werd er gezamelijk, of min of meer gezamelijk, gelunched.
We hebben nog met deze en gene staan praten, maar inmiddels waren we zo verkleumd, dat de aftocht begon, helaas. Want gezellig was het wel.
Na iemand naar de trein gebracht te hebben, vertrokken wij richting Lutten, waar we zouden overnachten.

Door de stromende regen reden we door en richting lutten. Waar het vreemde natuurverschijnsel van buien zeer goed geillustreerd werd op het moment dat we een bui uitreden. Wat een rare gewaarwording is dat. Het ene moment zaten we tussen de stromende regen en het andere moment droog. Een zeer idiote gewaarwording.

In Lutten werden we warm onthaalt, en was het weer geweldig.
Vriendje had van te voren gezegd dat hij vroeg weg wilde, na de koffie. Ik had bij die mededeling smalend gelachen en geconstateerd dat hij er nog nooit geweest was.
Toen wij, tussen 4 en half 5 zondagmiddag wegreden uit Lutten, moest hij me gelijk geven, daar van die plek, kan je niet zomaar weg. Het is een paradijsje, zowel wat gezelschap betreft, als wat huis en tuin betreft. Geillustreerd door mijn frele, timide en vrij verlegen dochter, die uit de auto stapte,en naar de voordeur liep, alsof we er vorige week, ipv vorig jaar voor het laatst geweest was.

Eenmaal thuis zat mijn oudste zoon op ons te wachten. Ter gelegenheid van Moederdag was hij op bezoek gekomen. Een prachtige afsluiting van een prachtige dag.
Heerlijk dat hij er was, en nog meer de prachtige verhalen die hij vertelde. Over zijn nieuwe baan, per 1 juli in Praag. Hij gaat als kok beginnen bij de Four Seasons in Praag. Ik is trots.

Al met al een goed edoch lang en druk weekeinde.

Pff wat een dag.....

Vandaag heb ik, naar ik hoop, de lawaaierigste dag van de verbouwing gehad.
Het plan was dat er een riool zou worden aangelegd. T en E hadden bedacht dat dat via de slaapkamer van Lea en Rafaël zou moeten. A dacht er echter anders over. De oplossing is prachtig, echt eerlijk waar, maar wat een herrie maakt dat. Er moest daartoe nl een gat in het graniet geboord worden. En dat met de verkeerde boor/zaag is niet echt fijn.
Het kleine oppasmeisje dat ik hier had vond al die herrie ook niet fijn, maar doorstond het manmoedig:o)) Rafaël was niet bij de werkmannen (zoals hij ze noemt) weg te slaan. Waardoor zij alle gevaarlijke plekken gelijk afdekten, omdat ze er niet aan moesten denken dat hij er doorheen zou zakken.

Toen ik terug kwam van het naar school brengen van kinderen zat er ook ineens een gat in het plafond van de gang. Gek gezicht hoor, dat je van beneden ineens naar boven kan kijken.
Ik heb er foto's van gemaakt, maar helaas, vriendje heeft de kabel van het toestel in zijn tas zitten, en dus kunnen die niet geplaatst worden. Die komen van of na het weekeinde wel.
De muur in mijn kamer is weer dicht, maar nu heb ik geen stroom in mijn kamer. Ik heb, met behulp van verlengsnoeren een noodvoorziening aangelegd. Waardoor ik nu, in bed, op de laptop dit blog kan schrijven, voor ik ga slapen.....

Verbouwing

Pff, na een zeer gezellig maar druk weekeinde stonden maandag om 8 uur de bouwvakker (om ze maar on eerbiedig te noemen) op de stoep, of beter, in de tuin.
Eerst hebben ze een tijdelijke douche gemaakt in wat nu de bijkeuken is. Dat was nog een heel gedoe, want daar stond een troep in, van de vorige bewoner. We hadden zondag al veel opgeruimd, en weg gedaan, er moest echter nog meer weg.
Daarna begon het leuke werk, het slopen van de oude badkamer. Het muurtje dat er uit moest was zo verdwenen. Erk, een van de 2 mannen, vindt slopen erg leuk werk, en dus was het muurtje zo weg. Wat een troep komt er uit een klein muurtje. Ze zijn wel 50 keer heen en weer de trap op en af geweest met dingen die weg moesten.
Op enig moment zegt Tom, mijn aanspreekpunt, tegen mij, die ene kast, wat wil je daarmee? Tja, die moest gesloopt, en dat was lastiger dan ik had gedacht. Tom helemaal blij, Echt? Ja, echt, ik wil hem kwijt. Dan nemen we hem mee.
En dat deden ze.

Het werk vordert gestaag. De kast is uit de kamer, en de kamer gevuld met dozen. Die eerder in de andere kamer stonden.
De badkamer is er uit. Wat een stof komt daar uit, en het was maar een klein muurtje, met een nog kleiner dwars muurtje. De ruimte is geweldig groot (tenminste ruim groot genoeg voor wat we willen) Natuurlijk lopen we (eigenlijk de harde werkers) tegen allerlei dingen op die onverwacht zijn. Zo zit er in de badkamer niet de gebruikelijke stalen contructie met beton er op gestort. Maar een hele granieten bak. Die dus niet doorloopt naar waar ik hem wil hebben. Wat we nu doen is een polyester bak laten maken, over het graniet heen.
Ik ben heel erg benieuwd hoe het gaat worden. Morgen gaat het bouwen beginnen, zoals ik het nu zie, is het afbreken gedaan. er is meer gebroken dan we hadden gedacht. Maar aan de andere kant, daardoor kunnen ze wel overal goed bij, en wat gebroken is, wil ik er toch af of uit hebben.

Prijs

Vorige week kreeg ik een brief, dat ik via een Bel en Win actie van Margriet, een prijs heb gewonnen. Altijd leuk natuurlijk, en vooral zo leuk omdat het boeken zouden zijn, uit de fortunata serie.
Ik kan me niet herinneren dat ik gebeld heb, maar als het om boeken gaat zal het best wel.
Alleen de brief was geadresseerd op het oude adres, ik moest dus ff bellen om het nieuwe adres door te geven. Natuurlijk heb ik daar nog geen tijd voor gehad (logisch, het bedrijf is telefonisch alleen tussen 9 -12 uur smorgens bereikbaar.)
Eerlijk gezegd was ik het ook vergeten deze week, door alle drukte met vakantie, oppaskinderen en de gebruikelijk huishoudelijke drukte.

Staat gisteren middag ineens een postbode in de achtertuin met een pakje. Ik verwachtte niets, maar dat was dus mijn prijs, 5 boeken. Heerlijk, ook al heb ik geen tijd om te lezen, toch ben ik nog steeds gek op boeken. Het pak was dan wel geadresseerd op het oude adres, volgens de postbode woonde ik daar niet meer, dus hebben ze het daar ook niet aangeboden.

Toch spijt

Tijdens de verhuizing heb ik heeeel erg veel weggedaan. En zoals te doen verwachten, als ik in de weggooi modes sta, gaat er meer weg dan de bedoeling was.
Zo heb ik, tijdens de grote chaos, op het moment dat ik het echt niet meer zag zitten, mijn hele verzameling van het tijdschrift Kinderen weg gedaaan, zonder nakijken op patronen. Dat had ik niet moeten doen, ik heb er gewoon spijt van.
Gisteren, op de Koninginnedag nog gezocht of ik er een paar kon vinden, maar helaas, geen geluk.
Ach, wie is er ook zo gek om Kinderen vanaf 1984 te bewaren??? Alleen mensen zoals ik, en die bewaren ze :o))))
En waarom ik ze mis?? Niet eens omdat ik de patronen nodig heb, maar wel omdat ik het jammer vind dat ik het ene borduurpatroontje niet meer heb, of dat ene poppentruitjespatroon.

Het begin is er....

Gisteren aan het eind van de middag belde hij op, en om 19.10 stonden ze ineens in mijn tuin. Mijn aannemer, die als alles goed gaat, de gemeente meewerkt, en we geen al te gekke dingen tegen komen, mijn huis voor mij zal maken zoals ik het hebben wil. Te beginnen met een toilet boven.

In het eerste plan, wilde ik een badkamer, met ligbad boven. Op de tekening kon dat makkelijk, en het kan ook makkelijk, echter, eenmaal wonend hier, vind ik het zo jammer om de heerlijk grote slaapkamer voor de kinderen op te offeren voor een badkamer. Plan is dus veranderd, als de gemeente meewerkt, wil ik graag een badkamer beneden, waar nu de bijkeuken is. Omdat dat nog even kan duren, doen we het anders. Boven worden twee inbouwkasten opgeofferd voor de badkamer. Die komt dan tot de gevel, dan kunnen we aanvragen een raam in de gevel te maken zodat er onlucht kan worden, en daglicht in de badkamer kan binnenstromen. Een bovenlichtje, want dat is in stijl met de huizen in de buurt. In de badkamer zal dan een toilet gebouwd worden, een wasbak en een douche.
De aannemer heeft zijn plannen aangepast en kan niet aankomende week, maar de week daarna beginnen.
Het begin van wat waarschijnlijk een serie van verbouwingen, opknapbeurten en aanpassingen zal zijn, met uiteindelijk resultaat, een droomhuis, met een droomtuin.

Speeltuin

Tegenover ons nieuwe huis ligt een eenvoudige speeltuin. Die natuurlijk een grote aantrekkingskracht op mijn en andere kinderen uitoefent. Zo ook op Rafaël van 3. Met zijn grote trekker speelt hij het liefste in de speeltuin, echter van mij, zijn moeder, mag dat niet altijd. Soms vind ik het nou eenmaal handiger als hij gewoon in de tuin speelt (die ook niet klein is).

Dus toen hij zojuist richting speeltuin vertrok, heb ik hem terug gehaald. Hij was boos, heeel erg boos. Moeder is stom. Okay, dat geeft niet, als hij maar in de tuin blijft.

Even later heeft hij wat anders bedacht, hij wil plantjes water geven. Als hij binnenkomt met de gieter in zijn hand om die met water te (laten) vullen, vraagt zijn broer van 18 hem:" Hoe is het kleine man?" Waarop Rafaël antwoordt: "Ik ben boos op moeder, die moet ergens anders wonen."

Om vervolgens in de keuken te roepen: "Moemi jij moet mij optillen...."

Zondagavond

He, welke kat is dat? vraagt vriendje vanavond na het eten terwijl hij de keuken aan het opruimen is. Kitty Zegt Lea, zonder aarzelen, waarop vriendje zich hardop afvraagt waar haar buik dan gebleven is.
Ineens is het hele huis in rep en roer. Jonge katten, ergens, maar waar. Boven, zoveel is duidelijk.
Uiteindelijk vinden we ze ergens achter de gordijnen. 3 roept Lea gelijk aan haar beide broers, en naar beneden waar haar oudste broer uithangt.

Het blijken er 4. 4 natte hoopjes wol, die achter het gordijn verstopt liggen. We verplaatsen ze toch maar, en nu liggen ze, samen met hun moeder, in een verhuisdoos te slapen.

Lea heeft gelijk haar zus, en haar tante gebeld om het heugelijke nieuws mee te delen. Het heeft toch altijd iets feestelijks, een geboorte. Of het nou mensenkinderen of kattenkinderen zijn.

auto

Wegens overmatige drukte deze week geen blog van mijn hand. De drukte bestond er onderandere uit dat ik een client had aan de andere kant van het eiland. Dat betekent dat ik deze week elke dag oppas en een auto moest lenen.
Afgelopen jaar heb ik veel gewerkt in de particuliere verpleging en voor alles buiten een straal van 7 km van mijn woonplek leende ik ergens een auto. Nou is het bijna onmogelijk altijd dezelfde auto te lenen, dus heb ik een heel scala een auto's gereden.
En toen woensdagochtend. Ik had met een moeder van een oppas kindje afgesproken dat ik haar auto mocht lenen, en zij zou een uurtje op mijn jongste passen. Bij school ruilden we, een bakfiets met kind, voor een auto.
Nog voor ik het dorp uit was, was ik verkocht, wat een auto. En buiten het dorp helemaal, op het lange rechte stuk was het gewoon genieten. Zo wil ik wel auto rijden, en zo ga ik het zelfs nog leuk vinden ook.
Bij thuiskomst probeerde ik nog even de auto te ruilen voor de bakfiets, maar helaas, ze trapte er niet in. Gelukkig voor mij, mocht ik donderdagochtend nog een keer ik deze prachtige Renault Megane rijden. Nu mijn vriendje er nog van overtuigen dat dat de meest geweldige auto ter wereld is. Tot nog toe wil hij er niet aan...........

Dozen vervolg

Omdat het nu toch in mijn hoofd zat dat die garage leeg moest, heb ik vandaag, samen met mijn 18 jarige zoon, een gat geslagen in die garage.
Het was net schatgraven. Hij was op zoek naar nog 2 dozen met zijn spullen, voornamelijk computerspul vermoed ik, daar hij zijn kledingkast compleet heeft verhuisd, ingeruimd en wel.
Behalve enige orde in de chaos van de garage, hebben we ook een aantal dozen naar binnen verhuisd, naar de desbetreffende plek.
Ik heb 1 doos van mijn 2 dozen kleding gevonden, een doos met beddegoed (hehe, eindelijk weer dekbedhoezen over de dekbedden) Het boek dat ik aan het lezen was, al ben ik inmiddels aan een ander begonnen, en heb ik voor lezen nog steeds te weinig tijd, ik ben wel erg blij dat ik het boek weer kan pakken, en uitlezen want het is prachtig.
In de keuken staan weer 7 dozen die uitgepakt moeten worden, in de kamer staan er 3 nieuw, en zijn er al 3 leeg.

Verhuizen is vreselijk, ik hoop het nooit meer hoeven doen.

Das Texel

Alle dozen staan dus nog in de garage. De dag heeft minder uren dan ik zou willen, en ik heb op zaterdag altijd meer klussen dan ik denk.
Daar kwam bij, mijn zus belde of ik mee ging naar een rommelmarkt. Natuurlijk ga ik mee.
Vriendje mocht mee, als hij zijn mond hield. Maar gelukkig had hij er ook plezier in, en kon hij ook lachen om de zussen onzin die we ten toon spreidden. Lekker giebelen om onzin boekjes, en prullaria waarvan we geen van twee een idee hadden wat het was. Wel hebben we beiden een tas spul gescoord. Zij 12 boterham bordjes, en ik een koektrommel. Beiden natuurlijk een paar boeken, en vooral kook en bakboekjes. Tot groot vermaak van de verkopende dames doken we samen, vaak tegelijk, op de aanwezige bakboekjes, en kwamen we uiteindelijk met een paar dezelfde thuis.
Natuurlijk zijn we bekend als de bonte hond daar, en werd ik op een gegeven moment aangesproken door een van de verkopende dames, met de vraag of de brief over de betaalde hypotheek rente wel op het juiste adres was aangekomen. Daar ik pas verhuisd ben.
Na dat bevestigend antwoord, bleek ik nog andere gegevens nodig te hebben voor het invullen van mijn belasting over 2006. Zij zou zorgen dat ik die deze week had, zodat mijn adviseur aan het werk kan.
En omdat het Texel is, kwam ze vandaag even die gegevens langs brengen, ze moest toch in de buurt zijn.

Dozen

Okay, verhuizen bestaat in eerste instantie uit je hele leven in dozen pakken. Een heel werk, emotioneel ook nog in mijn geval. Maar dan.
Al die dozen moeten worden verplaatst naar het nieuwe huis. Zoveel is duidelijk. Dat is dus zondag 2 weken geleden gebeurd. Op alle dozen staat wat er in zit, en waar het heen moet, handig bedacht en uitgevoerd toch?
Ware het niet dat al die dozen, kleine hoeveelheid uitzonderingen daar gelaten, in de garage zijn geplaatst. Die zo vol is met dozen, er niets meer bij kan.
Komt nog bij dat er, in de haast, niet gekeken is naar zware dozen onderop, lichte dozen boven, waar door de, goed gestapelde dozen, ook nog eens in gezakt zijn, en scheef tegen elkaar aan leunen. Waardoor het bijna onmogelijk is om een doos te pakken te krijgen.
Tot overmaat van ramp heeft bij het sluiten van de garage, maandag avond, een van de pubers de garage zo dicht getrokken dat de grote deur in het slot gevallen is. Deze deur is alleen van binnen uit te openen, maar de garage staat zo vol, dat we niet bij die garage deur kunnen komen.
Plan voor vandaag: De garage leeg halen, en op het terras de dozen op bestemming stapelen. Dozen met boeken, origami en scrapboek spul, gaan weer terug in de garage, de rest wordt in de juiste kamer geplaatst. Dan kan ik in de loop van de week weer een stuk of wat dozen gaan legen. Lijkt me heel erg leuk om weer te weten waar spullen zijn. Nu is het geijkte antwoord op de vraag:"Waar is....?" " Rechts onder in de garage, kan ook links onder zijn....."

GEEL

Een klein jaar geleden zat ik bij een vriendin en haar kinderen in de auto. Naast mij zat haar oudste zoon, die mij ineens een ram gaf, onder vermelding van een of ander auto merk.Na nog 3 van die rammen omdat ik de type auto gewoon zo snel niet herken, heb ik het spel omgestuurd naar een kleur auto. Gele auto's dan mocht ie rammen, en ik ook als ik ze eerder zag.
Dit spel is een eigen leven gaan leiden, en ook als ik met anderen in de auto zit, meppen we wat af.

Vanmiddag zit ik op de bakfiets, en ineens krijg ik een tik van mijn jongste zoon, die voorop op de bakfiets zat. Toen ik verwonderd vroeg waar ik die aan te danken had, hij had me tenslotte nog net er voor verteld dat ik lief was, antwoordde hij, me met zijn grote ogen verwonderd en onschuldig aankijkend: "Een gele auto moemi, dan moet ik je toch slaan?"

We hebben nog heel wat gele auto's gezien vandaag.....

Hamtaro

Ik breek maar even in op dit blog, voordat een van mijn groot-mensen het verhaal verteld. Dat kan natuurlijk niet goed gaan.
Al weken waren mijn groot-mensen zenuwachtig bezig allerlei spullen in dozen te stoppen. Van die lekkere grote, waar ik me heeerlijk in zou kunnen verstoppen. Jammer genoeg kan ik mijn wereld niet uit, en kan ik de wereld van de groot-mensen en klein-mensen alleen maar door het raam zien.
Na een paar weken van die zenuwachtige spanning zijn mijn groot-mensen en klein-mensen ineens verdwenen. Ik blijf alleen in huis achter, met twee zwarte poezen.
Soms laten mijn groot-mensen een gaatje open in mijn wereld, waardoor ik kan ontsnappen en de menswereld in. Als de groot-mensen me zien zoeken, plakken ze dat gaatje dicht, dan lukt het dus niet. Nu mijn groot-mensen en klein-mensen er niet zijn, neem ik mijn kans waar. Ik ga op zoek.
Gelukkig, de groot-mensen zijn slordig geweest, er is een gaatje, ik kan er uit.
Het kost een beetje moeite, maar het lukt me door het gaat, op de stenen te komen. Ik moet nog verder naar beneden, en de dozen die er de vorige keer stonden zijn weg. Groot-mensen zijn niet alleen weg, ze nemen ook steeds dozen en kisten mee. Mijn pootjes hebben gelukkig goede nagels, het lukt me naar beneden te komen.
Ik duik onder de kachel, en vind daar een truitje, lekker zacht, daar kan ik wel een nestje van maken. Net op tijd overigens, want ineens komen er weer groot-mensen binnen. Een van hen stevent op mijn wereld af, tilt het op, en neemt het mee. Ben ik ff blij dat ik daar niet in zit. Weg zijn de groot-mensen weer. Ik ben weer alleen, met mijn nestje. Dat is lekker, beetje knagen, en lekker zacht nestje...
O, deze wereld is een beetje minder leuk dan ik dacht. Ik zie een poot van een kat op me afkomen, en vlucht weg van dit lekkere plekje, op zoek naar een veiliger heenkomen, onder dat grote zwarte ding daar kan die kat niet komen. Ze blijft het wel proberen, waar zijn die groot-mensen als je ze nodig hebt? Nergens he, zo zijn groot-mensen, die vergeten je gewoon.
Net als ik het op begin te geven, hoor ik wat. Zouden ze terug komen? Ja, daar zijn ze. 2 groot-mensen en een klein-mens. Met zaklantarens. Zoeken ze mij? dat geloof ik niet, ik kruip nog verder weg in een hoekje.
Ze jagen wel gelijk de kat weg, zouden ze toch voor mij komen dan?
O kijk, mijn groot-mens zit op de grond, die is wel leuk, ik ga even kijken. Als ze me ziet, is ze helemaal blij, Kijk daar is hij, roept ze. Het andere groot-mens pakt me op. Dan stoppen ze me ergens in waar het helemaal donker is. Kan me niet veel schelen, zolang er geen katten zijn.
Oi, ze tillen me door de lucht, en dan hoor ik een donker gebrom. Dit heb ik nog nooit mee gemaakt, wat willen die groot- mensen en klein-mens nu toch?
Het gebrom stopt. Weer ga ik door de lucht. Ze halen me uit mijn donkere hokje, en stoppen me ergens anders in. Waar ben ik nu weer? O wacht, dit ken ik. Dit is mijn wereld, ik ruik het, en ik zie het. Ik ben weer thuis. Bij mijn eigen groot-mensen, en ook mijn klein-mensen. In mijn eigen wereld.
Voorlopig blijf ik weer in mijn eigen wereld, en laat ik de gaatjes voor wat ze zijn. Tot ik zin heb in weer een nieuw avontuur....

Verhuizing deel 2

Zaterdag 31 maart.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Helaas heb ik geen van de mensen die aanboden te helpen verhuizen kunnen bereiken, en staan we er smorgens met ons tweeën voor. Als ik bij het zwembad zit met zoonlief, wordt ik gebeld door vriendje, dat hulp is gearriveerd.
En wat voor hulp. Een vriend van de voedselbank, die vaak gezegd heeft dat hij wilde helpen en een auto had. De man is ook niet helemaal zonder gewrichtsklachten, en snel gaat het niet, maarwel gestaag door. Zaterdag versjouwen vriend en hij een groot deel van de dozen uit de 'verhuiskamer' en, op mijn verzoek, het grootste deel van de meubels. Omdat hij smiddags even een paar andere dingen moest doen, hebben vriend en ik een paar uur alleen. Vriend zet in die tijd een bed in elkaar, en ik zorg voor de boodschappen, en pak nog een paar dozen in, in het oude huis.
Savonds, als de kinderen weer thuis zijn (vroeg want Ex moet ook verhuizen) hebben we een heel fijne avond in ons nieuwe huis. Vriend en dochter(7) zetten samen haar bed in elkaar. Ik heb er van genoten. Ze deden het echt samen, er is geen onvertogen woord gevallen, en het bed zit, zonder stress, goed in elkaar.
Ondertussen sloop ik een kast uit elkaar, en maak de boekenkasten leeg. Deze kasten zijn blijven staan in het nieuwe huis, en van de boeken die er in staan, vind ik er zelf maar 1 interessant, die pluk ik er dus uit, de rest moet naar een rommelmarkt.
Samen met zoon(10) sleep ik er 3 naar beneden (voor de kinderboeken die zo snel mogelijk moeten worden uitgepakt) en 1 naar mijn slaapkamer (want helemaal zonder boeken kan ik niet, dus een boekenkast in de slaapkamer is van levensbelang)
Als zoon (17) thuis komt uit zijn werk gaan vriend en hij nog voor een laatste ritje en kunnen we eindelijk naar bed. 1 uur is het dan al, en ik ben kapot. Morgen is er gelukkig meer hulp....

Verhuizing deel 1

Vrijdag 30 maart,

Even terug denken en vertellen. Er is zoveel gebeurd de afgelopen week, dat ik savonds mijn bed in rolde, en geen energie had om te bloggen. En geloof me, ik heb het wel geprobeerd, maar met ogen die dicht vallen van vermoeidheid is het slecht bloggen.

Vrijdag dus.
eea zat al tegen, want de ouders van L, mijn oppas baby hadden echt niet begrepen dat het lastig zo niet uitermate onhandig is om een extra kind erbij te hebben als je aan het verhuizen bent. Zelf had ik het goed opgelost door een wissel in te plannen, waarbij L en mijn eigen jongste naar L zijn andere oppasmoeder ging. (achter af hoor ik van het gastouderbureau, dat ze dat wel heel vreemd hadden gevonden, nogmaals zucht)
De kelder bleek ook nog eens zo vol te zitten dat het ons een hele ochtend kostte dat leeg te halen, en de tuin nam goeddeels de middag in beslag. Er stond vrijdag nl van 8 uur smorgens tot 4 uur smiddag een grote vuilcontainer voor de deur. Dat ging dus voor.
Tegen vier uur konden de eerste grote dingen pas verhuisd worden. Mankracht die zou komen helpen kwam niet opdagen en dus stonden we met 3 man een poging te doen eea voor elkaar te krijgen. Niet echt te doen dus.
Hetgeen resulteerde in een paniek aanval mijnerzijds die eindigde met het kapot gooien van mijn mobiel. Dat had ik laatst ook al een keer gedaan, en omdat alleen gooien die keer niet genoegwas, heb ik er op gesprongen tot er echt niets van over was. Het lucht wel op. Maar onhandig is het wel, zo zonder mobiel. Zeker als je in twee huizen aan het werk bent, en je wel voor de ander bereikbaar moet zijn. Toen ik dus enigszins bekoeld was, de tuin en de kelder leeg en in de container, ben ik een bezemsteel (die was gebroken bij het werk) gaan halen. En daarna even door gelopen naar PhoneHouse voor een nieuw mobiel. Die jongen heeft nog nooit zo snel een mobiel verkocht, want ik was binnen 5 minuten binnen en weer buiten. Waarbij het grootste deel van de tijd nog werd besteed aan wachten tot de klant voor ons geholpen was en de kassa vrij.
Gaat vriend even later toch een nieuwe bezem kop halen (die was toch ook stuk) en komt na enige tijd terug met een bezem kop, EN een nieuw mobiel. Toen had ik er dus twee. Niet echt handig, wel grappig in alle stress.
Ondanks het harde werk, en versjouwen van meubels, konden we niet in eht nieuwe huis slapen deze nacht. Dus zijn we na het eten, voor de laatste nacht naar het oude huis vertrokken. Raar idee, nog een nacht slapen op de plek waar ik al 22 jaar sliep. In het huis waar ik elke kraak van ken, waar ik blindelings naar de wc kan lopen, en de spullen uit de keuken en kast kon trekken. Afscheid voelt raar, onwerkelijk bijna. De spanning van verhuizen, en de verwachting van het nieuwe huis voeren de boventoon. Morgen slapen we in ons nieuwe huis............

Paaszondag begon als alle andere paaszondagen, ware het dan in een nieuw huis, met een paar extra kinderen.
Kinderen vroeg wakker, bij mij in bed, wachten tot ze naar beneden mogen om paaseieren te gaan zoeken.

Geen nette kleren dit jaar, want die zitten nog in dozen die onvindbaar zijn. Rustig de dag beginnen dus. Kopje thee, paaseitje,en ondertussen de was opvouwen.Ik twijfel nog even of ik naar de kerkdienst in den Helder zal gaan, maar besluit dat het met de verhuizing niet zo'n slim plan is. Een gewone rustige zondag dus, tot........

8.45, paniek in de speeltuin, als ik naar buiten kijk zie ik Joshua op de grond liggen, en huilen. Nou huilt deze niet zo snel, dus dat is mis. Ik vlieg het huis uit, de speeltuin in, en daar ligt Joshua, met een kapotgezicht. Vriend en buurman zijn al terplaatse en constateren ook dat het mis is. Verdere inspectie leert dat zijn arm gebroken is. En ja, dat kon ik zo zien, en ook wat voor breuk, en hoe aan te pakken. Dat betekent dus, Den Helder.
Echter, 8,45 betekent dat het tegen 9 is als de artsenpost is gebeld en het besluit Den Helder is genomen, wat weer betekend dat het de boot van 10 uur gaat worden. Arme Joshua, eerst een uur pijn lijden, dan een half uur op de boot in de auto.
Op de boot had vriendlief de vertegenwoordigheid van geest om het personeel van de TESO te vragen om een personeelslid van de teso op te merken dat hij in een rij wilde zodat hij er snel af kon, omdat hij een kind met gebroken botten in zijn auto had. We werden keurig midden voor gemanouvreed. Tot mijn grote verbazing werd er vlak voor het afrijden op het raampje getikt. Was dit de auto voor het Gemini? Ja, kom maar dan. Voor ons stonden 3 auto's, die mochten weg, de rij er naast werd tegen gehouden, en de rij achter ons ook. Toen een auto naar onze auto toeterde, omdat we zo langzaam reden, kreeg die een vermanend vingertje van het Teso personeel.
Tegen de tijd dat we in het ziekenhuis zijn, is Joshua murw van de pijn en zijn gezicht nat van het huilen.
Gelukkig is er een geweldige zuster, die meeleeft, en Joshua in alles bijstaat, alles goed uitlegt en hem volledig op zijn gemak wist te stellen, ondanks de pijn, de schrik en de ongewoonte.
Omdat het een dubbele breuk was (beide botten in zijn pols zijn gebroken) EN eea niet op zijn plaats was blijven zitten, werd besloten de arm onder algehele narcose te zetten.
Vriend naar huis gestuurd, want daar waren de kinderen onder de hoede van een 16 en 18 jarige achter gebleven en dat wilde ik toch niet de hele dag laten duren. Die had dus de boot van half 12 weer terug, en was om 12 uur weer thuis.
Ondertussen was Joshua naar de OK gereden en had ik daar, bij de deur helaas, afscheid van hem moeten nemen. De zuster heeft me naar de kinderafdeling gebracht, en daar begon het wachten. Ze hadden gezegd een half uur, dus het eerste half uur ging prima, daarna vond ik dat ze nu snel moesten komen, anders ging ik hem zelf wel halen.
Gelukkig duurde het toen nog maar een kwartier voor ze me kwamen halen, en ik weer in een gang mocht wachten tot Joshua uit de verkoeverkamer kwam. Ook daar liet ik me weer overdonderen en had ik natuurlijk gewoon mee moeten lopen naar binnen. Net toen ik bedacht dat ik gewoon naar binnen zou gaan, kwam hij eruit. En een praatjes dat hij had. Helemaal groggy van de narcose. Hij bleef het zelfde verhaal vertellen, maar hij was er weer!

Eenmaal op de kamer kwam de arts vertellen dat hij behoorlijk boos was geweest toen ze hem wakker maakte, want hij lag net lekker te dromen en toen moest hij wakker worden. Als in een flash back had hij toen alles opnieuw beleefd en waar daar niet helemaal blij van geworden. Tot hem verteld werd dat alles achter de rug was, en hij weer naar zijn moeder ging.
Omdat hij bleef praten heb ik hem heel even alleen gelaten, en toen ik terug kwam, was hij ver weg. Het boek dat ik, uit voorzorg, meegenomen had, kwam goed van pas.

Tegen 2 uur werd hij weer wakker, en had iets meer praats, nog steeds pijn, maar een stuk minder. Tussen 4 en 5 mochten we naar huis. Hij wilde rond 3 uur aangekleed en klaar zitten om te gaan. Maar de pijn nam toe, en de tranen begonnen weer te stromen. Op de boot (van half 5) een paracetemol gegeven, en nu ligt hij op de bank tv te kijken.
Al met al een heeeel andere eerste paasdag dan in ik gedachten had vanmorgen. Wel weer wat anders dan dozen sjouwen:o)))

zucht

Zoals bekend mag worden geacht, verdien ik mijn geld als oppas moeder. Ook oppasmoeders hebben wel eens een dag vrij nodig, zoals vandaag, de dag van de verhuizing. Zou heel erg handig zijn als ik geen oppaskinderen in huis had vandaag.
Op vrijdag is de dag dat er altijd een klein jochie komt, 1,5 bijna, en heel lief. Vorige week zijn ouders ingelicht dat ik vandaag ga verhuizen, en of ze het anders kunnen regelen, vrijdag. Grote paniek bij de ouders. Omdat ik ze ken, had ik het al ingecalculeerd, en een noodplan bedacht. Dit jochie heeft nl 2 oppasmoeders, waar hij een paar dagen per week is. Zij had andere afspraken deze vrijdagochtend, anders hadden we geruild van dag deze week Nu hebben we het anders opgelost.
Het nare in deze situatie is, dat ik deze ochtend niet kan doen wat ik zou willen doen. Ik zit vast in een heel klein opgeruimd plekje in mijn kamer, waar een klein jongetje zeer gelukzalig met een duplo auto zit te spelen.

spannend....

Dinsdagochtend blogde ik, dat de koop van het huis nog geen doorgang kon vinden omdat we 10000 euro te kort kwamen aan liquide middelen. Daarna zijn we gaan regelen, makelaar bellen, om te proberen toch een sleutel verklaring te krijgen, de notaris bellen om te melden dat de verkoop van donderdagochtend 10 uur niet door kon gaan maar naar dinsdag 3 april NA 11 uur moest gaan.
We hebben hier en daar aan wat touwtjes getrokken, maar om half 3 was er nog geen mogelijkheid tot het lenen van 10000 euro, tja, wie heeft zo'n bedrag in zijn achterzak zitten??? En durft het aan het uit te lenen?

Er zijn echter wel van die mensen. Vlak voor ik naar school moest, opende ik heel even mijn mail. En daar was er een berichtje van een vriendin die het me/ons wel wilde lenen.
Na de eerste schok, en reflexmatig nee, bedacht ik me, en werd het een volmondig ja. Dus werd er een groot bedrag naar mijn rekening overgeboekt.
Echter, van postbank naar bank duurt een dag, soms meer.

Vanmorgen om 10 uur zou de akte passeren bij de notaris en moest er een groot bedrag gestort zijn op de rekening van de notaris. Om 9.10 stond het geld nog niet bij mij op mijn rekening. Waarop ik mijn zoon van 17 jaar opdracht gaf mijn vriend te wekken, en even op te passen, ik vloog , ongedouched in joggingbroek en sweater, naar de bank.
Daar was een allervriendelijkste dame me behulpzaam. Eerst gekeken of het niet toch al op mijn rekening stond, en toen heeft zij, ondanks de afwezigheid van kredietruimte een bedrag van ruim 23000 euro op de rekening van de notaris gestort. Alles bij elkaar 20 minuten werk.

Terug naar huis, in vliegende vaart omkleden, en huis afschouwen en naar de notaris. Nog steeds enigszins gestressed kwam ik daar binnen. Eenmaal aan tafel noemde de notaris in een zin een paar dingen die geregeld waren, oa dat het geld op de rekening van de notaris stond. R en ik keken elkaar aan, onder tafel kreeg ik een zet, maar ik haalde zeeeer opgelucht adem. We konden het huis kopen.

Een uur later met een bos bloemen eerst maar eens de bankemployee bedankt voor haar geweldige interventie. Het hoefde niet, zei ze, maar vond ik wel.

Thuis gekomen wilde ik toch zien, hoe verschrikkelijk rood ik stond. Tot mijn stomme verbazing was het goed gegaan, en stond ik niet rood. Vlak na de transactie naar de notaris, was het bedrag van de postbank op mijn rekening gestort. Zo snel, dat ik de bank niet eens rente verschuldigd ben.

Stress

Toen ik gisterenavond rustig bij mijn zus zat te eten, belde R op met de mededeling dat we een probleem hadden.
De hypotheek verstrekker, Delta Loyd, die steeds gezegd had dat de hypotheek rond was, en dat een overbruggingskrediet prima kon, meldde eind van gisterenmiddag ineens dat het allemaal niet kon.
Tenzij we een bedrag meenemen dat 10000 euro hoger is dan wat we aan liquide middelen hebben.

Grote stress, aan beide kanten die naarmate de avond vorderde toenam. Na enig heen en weer gebel, en later gewoon gepraat, hebben we toch nog maar een keer de hypotheek adviseur gebeld, en een paar concrete vragen voorgelegd. Zijn uitleg maakte veel duidelijk, stress niet helemaal weg, verminderd was het wel.

Gelukkig is inmiddels wel duidelijk dat we het huis wel kunnen kopen, en ruimte over houden voor de geplande verbouwingen, echter verhuizen zullen we een paar dagen later dan we hoopten. En dat is weer stress op zichzelf. Dus hebben we gisteren besloten dat we binnen 10 jaar niet weer een keer verhuizen.............

Hoogtepunt

Van de verhuizing, of eigenlijk is dat een diepte punt.
De keuken is er uit, dwz, alleen het aanrechtblad zit er nog, verder is alles weg. Daardoor is het hart van het huis ook wel verdwenen. Vrijdag heb ik nog uitgebreid gekookt (nieuw kookboek(je) en ik kon het niet laten iets uit te proberen) en zaterdag was mijn fornuis weg.
Kinderen bij vader, en vriendje naar de overkant om zijn huis leeg te halen. Hij kwam gisterenavond terug met een bus vol spullen en dozen, die ook weer een plekje moesten vinden in deze super chaos.
Heel even dacht ik, ik kap ermee, maar na een diepe zucht, en 6 keer diep ademhalen, alles hergeschikt,en nu past het weer, en kan ik ook bij mijn wasmachine.
Nog even, nog heel even troep en afbreken, en dan mag ik weer gaan opbouwen.

Practisch pak ik een huis in, om elders verder te gaan. Emotioneel breek ik mijn leven af, pak het in, sorteer het, en herschik het. Ik ben gezegend met een fabeltastisch geheugen, wat op dit moment meer een vloek lijkt dan een zegen. Aan elk ding kleeft namelijk een herinnering. Vreemd genoeg brengen de fijne, leuke en lieve herinnerringen me het meest van slag. Tranen om voorraadbussen bijvoorbeeld.
Maar het is goed, het loutert, het maakt het afscheid nemen heel bewust. Als ik nu verhuis, neem ik een groot deel van mijn pijn en verdriet niet meer mee, en kan ik letterlijk met schone lei een nieuw leven gaan bouwen.

notaris

Afgelopen maandag belde ik de notaris. Ik wist nl nog steeds niet wanneer de akte voor ons nieuwe huis gaat passeren, maar wel dat de akte voor het huis waar we nu wonen passeert, en dus wanneer ik hier uit moet.
Daar dat op 3 april valt, is het nog kort dag. Met het oog op alle voorzieningen die ik moet melden dat ik ga verhuizen, leek het me zaak eens naar de datum te informeren.
Ik kreeg een allervriendelijkste dame aan de telefoon, die me binnen 3 minuten wist te vertellen dat haar collega er mee bezig was, en dat die me terug zou bellen. Dat was smorgens om 10 uur. Om half 4 had ik nog niets gehoord, dus zelf maar weer de telefoon ter hand genomen, notariskantoor gebeld. Na enig aandringen kreeg ik een van de notarissen zelf aan de lijn. Die mij omstandig begon uit te leggen waarom hij me de datum nog niet kon vertellen. Al die informatie had ik al, ik wilde alleen weten hoe het er inmiddels voor stond. Toen ik me liet ontvallen dat ik dat allemaal goed en wel vond, maar dat ik toch een datum wilde hebben, verzuchtte de notaris dat hij mijn partner had gesproken en Mn P begreep het wel.
Daarmee mijn nekharen overeind hebbende, heb ik hem, zeeer omstandig uitgelegd, dat ik een probleem had als ik niet deze week wist wanneer mijn akte ging passeren.
Na enig aandringen mijnerzijds wist de goede man uit te brengen dat hij me zou bellen zodra hij meer wist.

Wie schetst mijn verbazing als vanmorgen, juist op het moment dat ik mijn beklag over de situatie deed tegen een vriendin,de bovengenoemde notaris zelf belde om mij te melden dat hij in zijn agenda vrijdagochtend 30 maart had ingepland onze akte te laten passeren. Hij had zijn informatie nog niet compleet, maar zou zorgen dat dat tegen die tijd wel het geval was.
Voor de zekerheid heeft hij later toch maar mn P ook gebeld om dit te melden....

Poes

Vandaag is mijn achterdeur weer dicht, en kan ik eindelijk een bres slaan in het uitzoeken en inpakken van de administratie. Die moet nog wel een beetje terug te vinden zijn, daar er ook belasting aangegeven moet worden.
De inhoud van mijn postbakjes uitgestalt op tafel.. Deze, toch niet klein, ligt al snel geheel vol met allerlei stapeltjes van papieren die niet weg, maar waar dan wel, opgeruimd moeten worden.

Om half twee ga ik de deur uit, om pas na 3 uur weer naar de tafel te kijken, om verder te gaan met uitzoeken en opruimen. De tafel staat in de zon, en boven op alle stapeltjes liggen, languit, twee zwarte poezen, te slapen in de zon. Op mijn vraag of ze weg willen, krijg ik twee zeer lome blikken, maar geen beweging.
Gelukkig voor hen, moet ik nog een keer de deur uit om nog een kind op te halen, en krijgen ze een uurtje respijt, dan zullen ze echter echt moeten vertrekken.

Auto

Lea haar klas gaat vandaag op excursie naar de boerderij van een van de klasgenoten, waar al lammetjes geboren zijn. Heel leuk natuurlijk. Dus toen ik door de klasseouder werd gevraagd om mee te gaan, zei ik, na een blik in mijn agenda, ja graag.
Maar ik neem Rafaël wel mee. Oo was het antwoord, ik moet toch een extra auto regelen.
Waarop bij mij ineens een lichtje ging branden.
Gaat het om begeleiding, of om rijden? Het gaat om rijden, mee naar de boerderij hoeft niet.
Op mijn mededeling dat ik geen auto heb, viel ze stil. Na enige seconde kwam er een bedrukt, O dat wist ik niet, uit. Het ging gelijk over.
Ik was enigszins verbaasd dat er zo vanuit gegaan wordt dat iedereen een auto heeft (of 2) dat er niet eens meer gevraagd werd of ik wilde rijden. Er werd gevraagd, wil je mee, wat had moeten impliceren, dat ik ook een auto vol kinderen reed.

Koud!!!

Koud was het gisteren, zoveel is zeker. Om het geheel nog erger te maken, was precies gisteren gepland dat de deurpost en kozijn van de openslaande tuindeuren in deze woning gerepareerd zou worden.
Dit hield in, dat er toen ik om 9 uur van school terug kwam, er 3 mannen in mijn tuin aan het werk waren, en ik een paar uur later zonder tuindeuren, en dus zonder afsluiting naar buiten zat.
Het breken ging, wonderbaarlijk snel. Rafaël was op een stoel gaan zitten, op veilige afstand, en hield de boel in de gaten, ondertussen commentaar gevend. Waar de mannen gelukkig erg leuk mee omgingen.

Tijdens de koffie probeerden ze me te rellen door te zeggen dat ze het zo lieten, en morgen(vandaag dus) af kwamen maken, omdat ze een spoedklus in de Koog hadden. Zo jammer voor ze, dat ik er gewoon in mee ging, niet verblikte of verbloosde en hen vooral adviseerde die spoedklus niet te laten lopen.

Aan het eind van de middag zat de deur er weer in, maar nog niet gebruiksklaar, ik moest overal afblijven en vooral niet poetsen. Ik heb me beheerst.
Zoon van 17 niet. Die heeft, geheel alleen, de piano, die naast het raam stond, naar de andere kant van de kamer verhuist. Ongelofelijk hoe sterk die jongen is. En eigenwijs, want echt goed voor je rug zijn deze kracht uitspattingen niet.
Ik heb helaas geen foto van wat er onder de piano lag, maar dat was ook een bijzondere vondst. Schilderijen en kinderkunstwerken die al JAREN kwijt waren, verhuizen nu zomaar mee.

De volgorde van actie bij de Boogerd is wel bepaald door deze dag, dat is weer een groot voordeel.

Ikea

Na een enerverend weekeinde, moest ik eerst ff bijslapen voor ik aan een verslag kon beginnen. Bovendien was de jongste gisteren ziek, dus ook nog eens weinig tijd.

Zondagochtend vroeg op, erg vroeg voor de meeste leden van het huisihouden, want we wilden de boot van 9 uur halen. Het was ff aanpoten. Vooral omdat het hele spul alles klaarzette wat meemoest en vervolgens in de auto ging zitten wachten tot het vanzelf aan kwam wandelen, onderwijl moeders roepen dat ze moest opschieten.
Maar goed de boot werd ruim gehaald.

Na een rustige en voorspoedige heenreis, kwam Ikea in zicht. We maakten een kleine omweg langs de rai, vanwege het missen van een afslag, maar zelfs dat kon het goede humeur niet bederven.
Eerst maar een rondje door de showroom, Lea was het helemaal eens met onze bedkeuze, voor onszelf was het wat moeilijker, dus bij de bedden zijn we veel tijd kwijt geraakt. De kleinste werd gelukkig door een grote onder zijn hoede genomen, anders was heel Ikea op een kleine ramp uitgelopen, want die dacht werkelijk dat hij in een heeeeel erg groot speelparadijs was beland, en rende als een ongeleid projectiel alle kanten op. Was ook elke keer zomaar weer in het niets verdwenen.

Aan het einde van de route vonden we Annelies, en mijn oudste zoon, en zijn we gaan lunchen. Bij Ikea kan je errug lekker lunchen, dus het was nog een toer om de kinderen te beperken in hun keuze. Het was natuurlijk ook al tegen 12 uur, en de laatste keer dat ze wat gehad hadden was om 9 uur op de boot.
Maar het lukte zonder mopperen en we hadden een gezellig lunch met hun allen. De kinderen mochten daarna even spelen bij het kinderland, waar wat speelmeubels zijn neergezet ter lering en vermaak van de kinderen.
Ondertussen hebben Annelies en ik ons gebogen over haar lijstje.
Annelies bedacht daarna dat het voor de kinderen leuk was om naar het kinderparadijs te gaan, en R bedacht voor de jongens hetzelfde. Ik zou, met 2 pubers de tafel opruimen en naar het magazijn gaan.
En toen waren we iedereen kwijt. Lang leve de mobiele telefoon, daarmee hielden we enigszins contact.

Maar samen met zoonlief (17) en zijn vriendin (15) door Ikea geslierd, en heerlijk overal gekeken, en geshopt. Zoonlief blij gemaakt met 11 m stof voor een nieuwe dekbedhoes (die moeders moet maken natuurlijk) zodat hij twee hoezen heeft bij zijn gigantische dekbed. En natuurlijk verdwenen er weer een paar groene kussenslopen en bijbehorende kussens in de winkelwagen.

Eenmaal in het magazijn was een groot deel van de familie snel terug gevonden, alleen Annelies was en bleef zoek. Op herhaaldelijk bellen kwam geen reactie. Eerst maar eens het magazijn leeggerooft, hoewel,de bedden pasten niet in onze bus, die moeten volgende week nog gescoord worden. Maar wel uitgezocht, en gezien waar ze staan in het magazijn, dus dat kan even gehaald worden.
Zonder de bedden hadden we toch een kar vol, met spul voor het nieuwe huis, en , natuurlijk, knuffelbeesten voor de kinderen.

R en de andere kinderen op weg gestuurd om in te laden, en opzoek naar Annelies, en de meiden.
Annelies was snel gevonden, geheel verbaasd dat ze 'zoek' was, en nooit haar mobiel gehoord:o))
Samen met Annelies nog een keer het rondje van de winkel gedaan, en vervolgens, het magazijn nog een keer leeggekocht. Stom genoeg me verteld bij de staanders van haar stellingkast, dus ze heeft er 2 te kort meegenomen. Maar verder wel haar vitrinekastje gevonden, de bureaukastjes voor de jongens en de speelgoedkast voor in de hal en de meidenkamer.
De meiden opgehaald in het speelparadijs, waar ze helemaal moegespeeld vandaan kwamen. En weer langs de kassa.
Omdat ik niet door Ikea kan lopen zonder iets te scoren moest ik ook nog een paar dingen afrekenen, waaronder de grote knuffel van Lea, die meegeweest was naar het speelparadijs.

Langs de kassa, in laden, en op naar Den Haag waar we op een verjaardag verwacht werden.
Zo als te doen gebruikelijk was het daar erg gezellig, en was het veel te snel weer 6 uur en moesten we weer weg. Terug naar den Helder.
Achteraf hadden we een stuk rustiger aan kunnen doen, wnat in den Helder bleek dat de boot niet voer, en dat pas weer later (wanneer kon niemand ons vertellen) zou doen. Wel een nieuwe, te hoog water deze keer, meestal vaart de boot niet wegens te laag water. Grappig genoeg kwamen we precies achter de buurvrouw in de rij terecht. Wij hadden geluk, de boot vertrok om 21.10 weer richting Texel, en dus hebben we maar een klein uur hoeven wachten. Er waren mensen die al vanaf 17.30 aan het wachten waren. Maakt het eiland gevoel weer groter.

Al met al, een drukke, maar welbestede dag.
De Ikea aankopen staan in de gang te wachten op het nieuwe huis.

Naar

Vorige week belde de makelaar uit Den Bosch, dat het huis daar een rommel was. Omdat we al van plan waren het huis te gaan bekijken, zitten we dit weekeinde in den Bosch.

Mijn zoon van 17 was al vooruit gereisd en belde om 2 uur vanmiddag dat het redelijk leeg was daar. Het klonk heeel erg leeg op de achtergrond, dus ik was voorbereid.
Maar wat ik aantrof, tart elke beschrijving.
Afgelopen maanden heb ik heel wat huizen bekeken, waarvan een aantal al kortere of langer tijd leegstonden,maar al die huizen waren meer gemeubileerd dan dit.
Het huis is leeg, van wat er in het convenant stond wat hier hoorde te blijven is meer dan de helft verdwenen. Van wat er is blijven staan is het merendeel ook nog stuk, of incompleet.

Het is triest, heel triest. Triest voor degene die het zo terug vinden, maar toch ook triest voor degene die denkt op deze manier te moeten handelen. Het sterkt mij in de overtuiging dat eerlijkheid het langste duurt, en ik ben dus blij dat ik anders gehandeld heb. Ook al heeft mijn ex ook bijna niets uit het gezamelijk huishouden overgehouden, ik heb hem alles meerdere keren aangeboden, en elke keer riep hij overduidelijk dat hij het niet wilde hebben.Zelfs zijn persoonlijke bezittingen heb ik hem op moeten dringen. Ik neem echter niets mee dat niet van mij is, daarbij gooi ik ook niets weg wat niet van mij is. Mocht hij het niet willen hebben, kan hij dat zelf doen.

Na de eerste schok, heb ik besloten dat ik mijn humor er maar eens in moest gooien. Dat werkt altijd. Het kostte enige overredingskracht mijnerzijds, maar ook vriendje ging uiteindelijk overslag. En heeft zijn woede, gedeeltelijk weggelachen.
Nu gaan we over tot actie. Met het convenant in de hand, kijken wat er mist en foto's maken om te bewijzen hoe het er uitziet hier. Dan eea regelen via de advocaat.
Ik snap niets van exen. En dat is lastig, want ik ben er zelf ook een.......

Update verhuizing

Er zit schot in, eindelijk. En tegelijk ook niet.
Het inpakken gaat voorspoedig, al gaat het langzamer dan ik zou willen. Wat wel onvermijdelijk is als ik me realiseer dat ik OOK nog een huishouden draaiende moet houden, en alles alleen doe. Nee, dat is niet helemaal eerlijk. Mijn zoon van 17 werkt keihard mee, hij sjouwt, organiseert, en verzet bergen werk. Alleen het werk dat hij doet, is zwaar maar 'dom' werk. Het uitzoeken en bedenken, het werk dat heel tijdrovend is, komt op mij neer. Wat nemen we mee, wat mag weg, en waar dan naartoe? Als het mee gaat, in welke kamer moet het dan terecht komen, of slaan we het op tot na de verbouwing?
Inmiddels ben ik bijna zonder werkbladen, en heb ik juist geregeld dat de keuken er een week voor onze verhuizing (hoop ik) uitgesloopt gaat worden. Mijn zus neemt de honeurs in de keuken (haar keuken) voor me waar.

We weten nu nog steeds niet wanneer de akte precies gaat passeren. Hoogstwaarschijnlijk 29 maart, maar het kan ook 30 maart of 2 april worden. En dat is meer dan balen, want eerder mogen we er niet in. De verkopers weigeren een sleutelverklaring af te geven, en kunnen zelf niet eerder passeren. Ik zou er niet zoveel moeite mee hebben, als niet de makelaar ons eerst achter de broek heeft gezeten omdat er eerder gepasseerd moest worden, en het huis al 3 jaar leegstond. Nu hebben wij heeel hard gewerkt om alles optijd geregeld te krijgen, extra geleend om de akte eerder te kunnen laten passeren, en dan werkt de verkoper tegen.
Maar ik zou ik niet zijn, als ik er niet gelijk een positieve draai aan zou geven. Later passeren, betekend ook meer tijd om rustig in te pakken, en dus heb ik lekker tijd om even met mijn kinderen te knuffelen en op verjaardagsvisite te gaan.
Zondag gaan we Ikea leegkopen, samen met de kinderen, en daar heb ik mega veel zin in!

Gek

Tussen alle rompslomp voor de hypotheek, het inpakken van allerlei papier, en het klaar maken van de makkelijke en snelle maaltijd, realiseer ik me opeens dat het vandaag donderdag is.
Donderdag is de distributie dag van de voedselbank hier. En al een aantal maanden heb ik elke week toch wel enige stress, want de ophaal tijd is kort, tussen 3 en 4 mag je je pakket ophalen.
En vanaf deze week hoef ik niet meer. Doordat ik ben gaan samenwonen is mijn gezinsinkomen zodanig gestegen dat ik geen recht meer heb op voedselhulp. Na mijn vriend daar over te hebben doorgezaagd, dat hij zich heeeel goed moest realiseren wat hij deed, heeft hij zich toch bij mij laten inschrijven.
Waarmee ik dus van de voedselhulp af ben. Ondanks mijn grote vreugde en dankbaarheid voor de hulp die ik van hen heb ontvangen, is het toch een opluchting dat ik het niet meer nodig heb.

Het voelt gek, om niet meer op donderdag het pakket te halen, en nog gekker om gewoon weer boodschappen te doen. Voel me bijna schuldig met alles wat ik in mijn karretje gooi. De aangeleerde zuinigheid raak ik, denk ik, hoop ik, nooit meer kwijt.

afval

Verhuizen geeft afval, en helaas voor mij, op dit moment meer dan ik af kan voeren.
Vroeger hadden we hier grof vuil, kwam eens in de 2 weken langs, en nam mee wat er op de stoep stond (moest je wel bellen van te voren) Tegenwoordig nemen ze niet meer dan een kuub mee, en weet je wel hoe weinig dat is? Als je aan het verhuizen bent, heb je snel meer dan 1 kuub per week aan afval. Wel mag je, bij de vuilstortplaats 250 kilo per dag aanleveren, gratis. Zie je me al gaan, op mijn bakfietsje? 6km heen met 250 kilop afval voorop, dat past niet eens.

En dan nog het huisvuil, dat stop ik in vuiliszakken, en in de container die ook eens in de 2 weken geleegd wordt. Enige tijd geleden had de gemeente besloten dat de groene container niet meer elke 2 weken, maar eens in de maand zou worden geleegd, de andere 3 weken zou dan de grijze worden geleegd. 2 weken geleden werd de groene geleegd, en dus zou deze week de grijze geleegd worden. Dus de grijze, en die van mijn vakantie vierende buurvrouw gevuld met vuilniszakken. Komen ze gisteren toch de groene legen.
Geeft niet, in de herkansing, op donderdag legen ze de container van de chinees tegenover mijn huis. Dus heel vriendelijk gevraagd of ze de grijze bakken van mij, en de buurvrouw ook wilde legen. Maar nee, dat is niet de bedoeling van de heren. Die mij daarmee met een probleem opzadelen, want ik kan het huisvuil niet meer kwijt, en blijf daarmee met een achterstand zitten. Ze nemen hier nl ook geen losse vuilniszakken mee. Afval moet in de container zitten, anders blijft het staan. Ik ga maar eens een list verzinnen.......

Dozen

Overal, maar dan ook werkelijk overal staan nu dozen, in meer of mindere mate van gevuldheid. De volle dozen staan in de kamer die vroeger kinderkamer was. De platte nog niet gebruikte dozen staan in de kamer die vroeger de kamer van mijn oudste dochter was.
Door het hele huis staan dozen met spullen. Dozen met boeken, knutselboeken, en rommeltjes, die we niet kwijt willen, maar ook niet echt meer nodig zijn (om gek van te worden)

De kringloopwinkel is gebeld, die maakt een afspraak om kasten, speelgoed en andere overbodige artikelen te halen.
Maar in de gang stapelen gaat echt niet meer dus staan er dozen in de kamer.
En dan is eer nog het gemis aan bananendozen. Nergens zijn ze te krijgen. En sommige dingen passen in geen enkele verhuis doos, en zijn heeel erg onhandig om zo mee te verhuizen. Scrapbooks bijv, of grote vellen Origamipapier. Zal ik mijn hobby's toch maar opgeven??.......
Nee toch maar niet, want als of ik nog geen boeken genoeg had, heb ik zojuist een bod gedaan om 5 prachtige Origamiboeken......
Die passen vast wel in een gewone verhuisdoos

Als je alles gehad hebt.........

Vriendje heeft een ex. Al langere tijd geen relatie meer, en sinds een jaar is ex ook officieel ex.
Toch is Ex jaloers. En dat is heel vervelend, vooral voor vriendje. Maar sinds deze week ook voor mij.
Ex gebruikt hun kinderen als wapen, die mogen niet naar hun vader, want hun vader heeft een vriendin.
Dat hij verhuisd is, is reden tot grote woede? paniek? afkeer? Ik weet het niet, ik concludeer alleen dat er dagen zijn dat de telefoon onophoudelijk gaat, met onzin teksten, of scheldtirades, en vervolgens zijn er weer dagen zonder enig contact. Ook niet met zoons.
Dit alles stemt me heel verdrietig.

Voor mij heeft ex natuurlijk geen goed woord over. Dat is niet erg, ware het niet, dat ex dat, in onparlementair taalgebruik, uit tegen zoons. Die dat op nogal grove manier weer tegen hun vader uiten.

Een nieuwe relatie beginnen, is altijd moeilijk, voor alle partijen. Leuk, maar moeilijk. Deze extra complicatie is iets waar ik niet op gerekend had. Mijn eigen ex toont ook tekenen van grote jaloezie.
Vreemd eigenlijk, want beiden ex-en zijn degene die de ontbinding van het huwelijk hebben geinitieerd.

Inpakken en ............

Verhuizen betekent, natuurlijk, inpakken.
Dus pak ik, sinds afgelopen vrijdag in. Het vreemde is, dat toen de boeken in de kast stonden, het meeviel met het aantal, maar ik nu doos na doos vul met boeken en nog eens boeken. Meer dan eens overvalt me de behoefte alles in de prullenbak te gooien, maar tot nog toe heb ik mezelf ervan te weten weer houden.

Dan de foto's. Natuurlijk moeten die ook ingepakt en uitgezocht worden. Maar 23 jaar foto's van een gezin door je handen laten gaan, valt nog lang niet mee, al schittert de vader door afwezigheid op de meeste foto's, en zijn de gezinsfoto's voornamelijk foto's van de kinderen.
Het trouwalbum gaat mee, dat kan ik niet weggooien, maar het gaat op zolder, in een vergeten hoekje. Ooit ben ik blij dat ik het nog heb, tenslotte is ook dat een onderdeel van mijn leven.

Dan de kleding. Nou vind ik kleding uitzoeken, voor de kindereen 2x per jaar al het ergste klusje wat ik kan bedenken, nu moet het helemaal rigoreus. Gelukkig kan ik het nodig hier en daar kwijt, en was het toch weer nodig eea uit te zoeken.

De tuin veranderd langzaam, nou ja, langzaam, in een verzamelplaats van spul dat wegmoet. En nee, dat is niet voor de verkoop, dat is alleen nog maar goed voor de vuilstortplaats.
Wel heb ik nog een garderobekast (hout met louvredeurtjes) een buffetkast, en 2 keer een 2 persoonsbed in de aanbieding. Ben er nog niet helemaal uit of ik het op het internet zet, of naar de kringloop breng.
Iets in mij is wraakzuchtig, want bij de kringloop ziet ex zijn eigen kasten en bedden terug, en kan die daar kopen. En dat idee staat me erg aan.
Ik ga maar weer verder, er moet ook nog gegeten worden vanavond, en de tafel ligt vol met..............
juist boeken natuurlijk.

Zielig

Wat is dat toch met mannen?? Bij het minste kuchje, of pijntje zijn ze gelijk levensgevaarlijk gewond of ernstig ziek.
Mijn vriend is hierop geen uitzondering. Sinds gisteren avond is hij ziek, en nadat hij zelf ook geconcludeerd heeft dat hij echt ziek is, en niet vandaag 5 uur in de auto gaat zitten, is hij echt zielig.

Het is hier koud (20 graden maar volgens hem min 6) En als de kippensoep niet gelijk boven wordt gebracht, smacht hij naar kippensoep. Dus die ga ik maar eens opwarmen, en dan stop ik hem gewoon weer in bed. Lekker boven, en blijf zelf nog ff een uurtje beneden zitten.

Huis

Gisterenmiddag belde de makelaar, met de mededeling Gefeliciteerd.
Met andere woorden, het huis waar ik wil wonen, is, onder voorwaarden, van mij nee, van ons. Ik ben nog lichtelijk geschokt van blijdschap. Ineens is het inpakken anders. Ineens weet ik waar ik zal zijn, waar mijn kerstboom zal staan, waar ik de 18e verjaardag van mijn zoon zal vieren.
Wauw, is eigenlijk het enige woord dat hier past.
Ach, kijk zelf maar...


Vooral de keuken is om verliefd op te worden,













en wat te denken van de zonnige achtertuin,










En de serre??













En het gaat nog mooier worden, want we hebben plannen.

Het huwelijk

De dag begon gisteren al vroeg. Ik moest nog veel (dacht ik) en de kinderen waren ondanks een late dinsdagavond bij hun zus, ook vroeg wakker.
In de koelkast was op miraculeuze wijze een kom koekjesdeeg verschijnselt, waar de kinderen met veel plezier nog koekjes van gebakken hebben voor de huwelijksreceptie. Onderwijl kon ik eea opruimen, nog snel ff een wasdraaien, en wat wasvouwen.
Vriendje, die boven in zijn bed lag te slapen, kreeg koffie en een valentijnscadeautje op bed. Toen dat allemaal achter de rug was, was het pas 8 uur.
De strijkplank neer gezet en eerst de bruidsmeisjesjurk, en daarna de bruidsjurk gestreken, en nagekeken op losse draadjes.
Terwijl ik daar mee bezig was, kwam iemand de taarten en koekjes en de Duplo halen voor in de receptiezaal.
Gelukkig was alle onrust gedaan toen de bruid, stralend zenuwachtig verscheen. Ook haar beste vriendin, was er gewapend met fototoestel en vooral een goed humeur.
Om half 12 vertrok de bruid, met mijn vriendje om haar getuigen van de boot te halen. Ondertussen zetten wij een snelle lunch klaar, en na we gezamelijk gelunched hadden, heb ik eerst het bruidsmeisje, en daarna mijn jongste aangekleed (die gelijk daarom kwam melden dat hij een stomme piemel had, en een natte broek, dat kon dus weer opnieuw gedaan worden)


En toen de bruid, de jurk, en de rest naar boven. Een bruid in bruidsjurk, is toch een ander gezicht dan een aankomende bruid in bruidsjurk bij het (af)passen. In de badkamer transformeerde mijn zus, van zus, tot een stralende bruid, die ik met trillende handen haar haar zag doen.






Toen ze gereed was, verzamelde het gezelschap zich onderaan de trap, om daar de bruid naar beneden te zien komen, vooraf gegaan door haar bruidsmeisje.
Bruid bleef nog even alleen achter, terwijl het gezelschap naar de kerk vertrok.


Tot mijn grote vreugde was onze moeder in de kerk aanwezig. Ze had breed aangekondigd er niet te zijn, maar gelukkig was ze er toch. Een pak van mijn hart.
De bruidegom stond, bij de deur, zenuwachtig te wachten, samen met zijn zoon.
Het koor stond boven al klaar, wat zeg ik, beide koren stonden klaar. Mijn zus zingt nl in het vrouwenkoor, en haar man in het mannenkoor, dus zongen beide koren gezamelijk tijdens de huwelijksceremonie.

Even voor half 2 opende de pastoor de grote deuren van de kerk, alwaar de bruid, gewoonte getrouw, door naar binnen zou komen, maar al wie er verscheen, geen bruid. Tot de zijdeur zich opende, en de bruid binnen schreed. Vanwege de regen had ze een jas aan gehad, en niet met jas aan de kerk binnen willen komen. Samen staken ze bij het Maria altaar een kaarsje aan, waarna ze gearmd, door het middenpad de kerk in liepen.
Halverwege het middenpad, draaide beiden zich even om, en zwaaiden naar de koren, die dat gebaar zeer waardeerde, en (natuurlijk) allemaal terug zwaaide.

Toen het bruidspaar eenmaal zat, begon de dienst. Een klassieke katholieke dienst, met 3 lezingen, geloofs en schuldbeleidenis, veel zang (door het koor) en een pracht van een preek cq toespraak van de pastoor. Ik zal de preek niet herhalen, alleen dat het duidelijk was dat de pastoor bruid en bruidegom goed kent, en daardoor met een aantal uitspraken de lachers op zijn hand had. Bovendien heeft hij tijdens de preek een nieuw woord laten vallen, dat een blijvende uitspraak binnen de parochie zal worden.

Zeer ontroerd was ik tijdens het delen van het brood van bruidegom en bruid. Waarbij de bruidegom zijn hostie in twee breekt en met zijn bruid deelt. Ik ken het gebaar heel goed, en vind het altijd een mooi gebaar, maar het nu te zien gebeuren door twee mensen die me zeer dierbaar zijn, maakt het extra ontroerend.
De zegen voor het bruidspaar was ook zeer ontroerend, en persoonlijk.
Samen staken ze vervolgens de doopkaarsen aan, en samen de bruidskaars. Ook al zo'n ontroerend moment.

Tijdens het slotlied, verlieten bruid en bruidegom samen door het middenpad te kerk. Waarop de pastoor, geschrokken zijn hand voor zijn mond sloeg en tegen mij fluisterde: Er zijn geen bloemen!!!
Dat kwam omdat hij ff vergeten was het bruidsmeisje vooruit te sturen. Bruidsmeisje vertrok daarop achter het bruidspaar aan, toch nog rozenblaadjes strooiend.

De receptie was ongelooflijk vol. Ze hadden op 60 mensen gerekend, en het waren er waarschijnlijk 120, zo niet meer. Voor hun goede doel, de vrienden van de olifant, hebben ze ruim 500 euro opgehaald, waar ze natuurlijk heel erg blij mee zijn. Maar meer nog met de warmte die hen omringde, de mensen die door het delen in de bruidstaart aangaven niet alleen getuige te willen zijn bij het huwelijk, maar ook van het huwelijk.

We hebben het bruidspaar, met al hun spullen, thuis gebracht. En hebben thuis nog ff doorgefeest, door een lekker maaltijd te nemen, en de pubers vervolgens de kamer te laten voor de meest vreselijke tekenfilms.

Getrouwd!!!

Het is gelukt. Ze zijn getrouwd. Morgen volgt een uitgebreid verslag, daar ben ik nu te moe voor. Bovendien wacht ik op de foto's zodat die er gelijk bij kunnen.

Vandaag was mooi, liefdevol en bijzonder. Ik heb heel wat traantje gelaten. Tranen van ontroering, om mijn mooie lieve kleine zusje. Tranen van blijdschap, om de prachtige warme dienst, de volle feestzaal, en het geluk dat van mijn zusje afstraalde. Maar helaas ook tranen van verdriet om het gedrag van mijn moeder, broer en zus. Die gelukkig wel aanwezig waren, maar het daar ook bij lieten. Geen woord met mij, of de bruid hebben gewisseld.

Morgenochtend, als hier de boel weer rustig is, zal ik een lang verslag schrijven, dat gelardeerd met foto's van de bruid, en de bruiloft, geplaatst zal worden.

Het kan verkeren....

Stel, je hebt een vriendje die niet alleen lief en leuk is, maar ook spontaan de afwasmachine leegruimt. Dat klaag je toch niet?
Dat wordt echter wel anders, als je de volgende avond als het eten op tafel staat, enige tijd naar de opscheplepels zoekt,die onvindbaar blijken, en blijven. Ook na het nakijken van alle laden in de keuken, en de huiskamer.
Zoonlief zocht zelfs in de koelkast (zou hij ze koud willen houden?) en in de magnetron (misschien wil hij ze warm houden)

Om een en ander nog lastiger te maken heeft het vriendje bellen ook geen zin, want die heeft zijn telefoon bij jou laten liggen, en is zelf honderden kilometers verderop. Nou maar hopen dat vriendje nog weet waar de opscheplepels zijn als hij zijn mobiel komt ophalen.

Mislukt

Gisteren,bij het passen, speciaal met een digitale camera foto's van de jurk gemaakt.
Die wilden we via de laptop op het log zetten, maar helaas, de tijd ontbrak, en de laptop is nu weer verdwenen.

Al wat ik kan doen is vertellen dat hij heel erg mooi is, en de bruidsmeisjesjurk bijna af.
En de belofte doen, dat de foto's woensdag, na de bruiloft, zullen volgen.

Dan vertrek ik nu weer naar de naaimachine, want de andere jurk moet ook af, en wel vandaag, want morgen moeten er taarten gebakken worden.

Half 12 vrijdagochtend

Half twaalf, vrijdagochtend.
Terwijl ik de laatste hand leg aan de trouwjurk voor woensdag, trouwt mijn zus(je) voor de wet.
Gisteren heb ik haar, haar trouwrok voor deze dag gebracht. In de tailleband heb ik twee hartjes geborduurd. Een zegen en gelukwens in een.
Nu heb ik een kaarsje voor hen aangestoken. Gek genoeg voel ik me er emotioneel onder. Alsof het mijn dochter is die trouwt vandaag, en niet mijn kleine zusje.

We vieren een feestje

Vandaag hebben we een soort van feestje. Dwz, we zullen gezellig met elkaar, extra lekker eten, met een speciaal toetje.
Vandaag is het nl een jaar geleden dat ex mij /ons verlaten heeft. Een gedenkwaardige dag dus. Dat kun je doen door een hoop tranen en melancholie, het leek mij echter beter om er een feestdag van te maken.
Al heb ik het leven nog niet helemaal op de rails. Moet er nog een (finaciele) strijd gestreden worden. Ik ben wel weer wie ik ben, en wie ik wil zijn. Ik ben niet meer weggestopt, onderdrukt, en gekleineerd.
Ik mag zijn. Dat is grote winst. Natuurlijk heb ook ik mijn momenten van tranen, wanhoop en verdriet, de boventoon in mijn leven wordt echter gekenmerkt door geluks momenten.
Geluk omdat het met mijn kinderen goed gaat. Geluk omdat er iemand is, die van me houdt en me neemt zoals ik ben. Geluk omdat de zon schijnt door de wolken heen.
Geluk omdat het oppaskindje zo verschrikkelijk gek doet dat ik dubbel lig van het lachen.
Geluk omdat er zoveel aardige mensen om mij heen zijn, die nu ook op de koffie kunnen komen.
Geluk omdat er zoveel pijn, zorgen, angst en verdriet gewoon verdwenen zijn, opgelost als sneeuw voor de zon.
Ja, al met al genomen, is 6 februari eerder een feestdag, dan een dag van verdriet.

Weekeinde

Elk weekeinde, met in het zicht 1 dag zonder kinderen, plan ik van alles. Meestal verheug ik me op ongestoord achter de naaimachine, vouwen of anderzins creatief bezig zijn. Maar elke zaterdag moet ik weer bekennen dat ik niets van dat al gedaan heb. Het klopt gewoon niet, dat mijn kinderen niet bij mij zijn, geen contact met me mogen opnemen, als ze dat nodig vinden.
Dus elke zaterdag is leeg, voelt leeg, en wordt gevuld door achterstallig huishoudelijk onderhoud dan wel de boodschappen.
Dus ligt de trouwjurk nu wel geknipt klaar, maar zit er nog geen pand aan elkaar. Ik ga nu dus de naaimachine op tafel zetten, de trouwrok afmaken (is alleen nog stikken van de rits, de rest is klaar, maar de rits was op het moment supreme verdwenen)

Spanning

Hebben we van de week een huis uitgezocht, en eindelijk een gevonden waar we wel willen wonen. Is er nu het probleem van de financiering.
De makelaar, mijn makelaar wel te verstaan, belde zojuist. De verkopers zijn erven. Dit zijn er 3. 1 wil perse de vraagprijs, nr 2 wil er zo snel mogelijk vanaf, en nr 3 laat niets van zich horen.
Bij berekening, zou er zo'n 25000 van de vraagprijs af moeten, en is het nog goed betaald. Maar of ze dat willen....

En nu zit ik dus een soort van in de stress. Eindelijk iets goeds gevonden, loopt het weer ergens op vast. Dat zal toch niet????
Ik ga maar een trouwjurk maken vanmiddag.

Gevonden!

Ik heb het gevonden, het huis waar ik wil wonen, waar ik, met mijn gezin en mijn geliefde wil neerstrijken om tot rust te komen, en misschien zelfs wel, oud te worden.
Nee het is geen stopboerderij, met veel grond, geen kasteel in Frankrijk. Het is een 2 onder 1 kap woning, waar nog een aantal dingen aan moet gebeuren, niet direct maar wel op termijn.
Maar het huis is warm en vriendelijk, en heet mij, en de mijnen welkom. De makelaar was mede-enthousiast, maar omdat er toch het nodige moet gebeuren, gematigd. Hij gaat puzzelen en rekenen over wat het zou moeten kosten, en dan komen we, gezamelijk, met een bod.
Ik ben helemaal hyper en 10 kilo lichter. En het mooiste van het verhaal?? Het huis staat al leeg. Dzw, als het ons huis wordt, kunnen we er zo in.
Er zit een keuken in, om verliefd op te worden.Wie mij kent, weet hoe belangrijk dat voor mij is, ik kook en bak graag en veel.
Nu maar hopen dat de prijs wordt wat we willen, en we de financiering rond kunnen krijgen. Al verwacht ik geen problemen op dat gebied.

Keuzes

Na een paar slapenloze nachten, en een heleboel gepuzzel, zijn we gisteren nog eens langs het huis gereden, en langs een ander huis, wat in aanmerking zou kunnen komen.
En toen begon het gepuzzel, en gepieker. Tot groot ongenoegen van Joshua hebben we een groot deel van de zondag middag over de computer gebogen gezeten. Puzzelend op mogelijkheden, zowel financieel, als ruimtelijk.
Uiteindelijk hebben we wel besloten dat er NOG een huis is dat we willen zien, voor we waar dan ook toe besluiten. Moeilijk zoiets.

Ondertussen zijn we wel begonnen met inpakken en weggooien. Ik heb een pracht van een zoon, die met zijn 17 jaar een geweldige hulp voor zijn moeder is in deze. Wat kan die gozer buffelen. Helaas heeft hij behoorlijk hooikoorts en dat wil dus zeggen dat hij na een middag en een dag in het stof, nu heel rode ogen heeft, en blijft snotteren, maar wel de voldoening dat er 1 kamer zo goed als leeg is, en als ik me niet vergis, is een tweede vanavond nog veel leger. We lopen alleen vast op het afwezig zijn van bananen dozen bij de diverse buurtsupers, maar dat probleem gaan we ook nog wel takkelen.

En dan is er ook nog het probleem van de trouwjurk. De trouwrok is zo goed als klaar, alleen de rits nog, die was in huis maar is verdwenen, een nieuwe is gelukkig zo gehaald. De jurk is echter een ander probleem. Het patroon is tijdig besteld, zij het wat laat omdat zus toch een ander patroon wilde. De levering is echter vertraagd. Hopelijk komt ie wel deze week aan, zodat ik kan knippen. Ik zit wel de hele week met een stel oppaskinderen, waarvan 1 nieuw, maar gelukkig wil en kan zuslief wel een uurtje komen oppassen, zodat ik kan knippen. En anders verzin ik wat anders, ga een avondje langer door, of zet vriendje zaterdag en zondag voor de zorg van de kinderen, en stoom dan even door. Of zal ik een vriendin uitnodigen een paar dagen te komen logeren?? Ook nog een optie. Wie biedt zich aan?

Vrede gesloten

Na een nachtje slapen, piekeren en praten heb ik geloof wel vrede geloten met het huis.
Het kan, het past, en inderdaad als overgangs woning is het niet verkeerd, en zeker waardevast.
Betekend echter wel dat er heeel veel weg moet, meer dan ik wil, en bedacht had. Zo ook het kastje uit de keuken waar ik eigenlijk wel heel erg aan gehecht ben, en, vrees ik, ook boeken. Dat laatste vind ik geloof ik het ergste.
Maar ja, de piano moet echt mee, daar ik een kind heb dat er graag op speelt, en aangezien ik mijn geld verdien met kinder opvang is het niet slim om veel speelgoed weg te doen.

Moet wel uitkijken want als ik in de weggooi stemming ben, gaat er altijd gelijk veel weg. Zo denk ik nu dus om al mijn origami en scrapbook materialen weg te doen. Gelukkig heb ik verstandige kinderen die me tegen mezelf beschermen.
Komt nog bij dat er een tweede huis in Amsterdam ingericht moet worden binnen afzienbare tijd, dus misschien toch ergens een opslagruimte huren??
Nou ja, problemen zijn er om opgelost te worden. En een oplossing komt altijd uit onverwachte hoek.

Huis gekeken

Tja, en daar sta je dan. Het is niet het droomhuis dat ik zou willen. Maar wel ruim genoeg om elk kind een slaapplek te bieden. Deze woning heeft 5 slaapkamer, en dan bedoel ik kamers, geen hokjes zoals in dit huis. En nog een bergzolder waar je niet kunt staan, maar okay, je kunt er wel wat wegbergen. En een boel kastruimte.

Zoals de makelaar zei, alles klopt, behalve je gevoel. De woning is goed. Nieuw (maar ja, gewend aan een monument, vind ik dat altijd), en goed in de verf. Kleine keuken, ruime huiskamer, minder ruim dan ik zou willen, maar niet verkeerd. Dus onder bod nu. Eens kijken wat de mogelijkheden zijn. En dan maandag maar een afspraak maken bij de bank, voor een hypotheekadvies, en de rest.
Weet niet of ik blij, opgelucht, of verdrietig ben, alle 3 geloof ik.

Huis kijken

Al de hele middag zit ik te surfen op het net, in de hoop dat er ergens nieuwe huizen in de verkoop zijn, waar ik kan en wil wonen. Den Burg is, mede door mijn werk als gastouder, de eerste optie. Al weet ik een heel leuk huis in Oudeschild te koop......
Dan belt de makelaar, het huis waar ik eventueel wel naar toe zou willen, is toch verkocht aan een ander, dat was nog even onduidelijk van de week. Jammer. En dus een afspraak gemaakt voor een ander, nieuwbouw, huis.
Nieuwbouw huizen hebben voor een groot nadeel, de beneden verdieping is klein en de ruimte zit in de slaapkamers, ik wil dat graag anders om. Ik moet wel wonen over 2 maanden, en dit staat te koop. Huren is geen optie hier en van de gemeente niets meer gehoord.
Ik voel me onder druk gezet, en ben geneigd op voorhand ja te zeggen, ook als het huis me erg tegen staat.
Het stemt me verdrietig.

Aan de andere kant. Kijken is altijd leuk, en als dit niet het droomhuis is, maar wel goed voelt, wat let me dan dit te kopen, erg duur is het niet (en misschien nog wel iets af te dingen) en te blijven kijken naar huizen? Misschien dient het droomhuis, voor een droomprijs, zich volgend jaar ineens aan.

Verhuizen

Voor kinderen is verhuizen een heftige gebeurtenis, zelfs op voorhand. Mijn kinderen kijken mee naar foto's, en denken mee om mogelijkheden. Een van de opties die ik open houd, is toch ook het verhuizen van het eiland af. Liever niet, maar ik zit niet in de luxe situatie dat ik erg veel eisen kan stellen, helaas.

Dus zaten we zaterdag toch iets anders in de trein, en keken we iets anders naar buiten dan daarvoor. Af en toe werd er iets genoemd, als optie om te wonen. Tot ik op een gegeven moment opper dat we ook een woonboot kunnen kopen. Het plan komt aan, en spreekt mn Joshua (natuurmens bij uitstek) erg aan. Hij denkt er even over door, en zegt dan: Dat is goed Moemi, als die boot dan wel in de eendevijver ligt!

(red: de eendenvijver is de waterplas nog geen meter diep, naast de school waar de kinderen heen gaan)

Feestje

Na een kort nachtje, vroeg op. Vandaag gaan we met ons alles (moeder, en 4 kinderen) naar Den Haag. Daar is een feestje van de familie van Ruurd, en wij zijn uitgenodigd.
Zoals te doen gebruikelijk loop ik van te voren te stressen en vraag me in gerede af waarom ik me heb laten overhalen. Het zou veeeel rustiger zijn als ik gewoon met het spul thuisbleef, zeker omdat maandag Joshua jarig is, en er ook nog tractatie gemaakt moet worden.
Eenmaal op de boot is de stress verdwenen, en samen met de kinderen heb ik een gezellige reis naar Den Haag.
Op het station staan Ruurd en zijn zoon ons al op te wachten. We proppen ons allen in een kleine auto, en rijden Den Haag verder in.
De kinderen stappen uit de auto, en omdat de zoon van Ruurd al vooruit gelopen is, zijn de kinderen binnen en uit zicht voor ik mijn tas uit de auto heb gehaald.
Binnen blijken ze zich er behoorlijk thuis te voelen, en eigenlijk heb ik ze niet meer gezien tot het eten.
In den Haag was het bijna gewoon dat ik er was, dat voelde wel bijzonder. Net als de vorige keer kwam ik in de keuken terecht, voor mij toch de beste plek.

Verder heb ik met een nichtje van Ruurd lekker zitten vouwen. Ik had een boek en papier voor haar meegenomen, en dat was een schot in de roos. Leuk zulke kinderen.

Na het (overheerlijke en overdreven veel) eten en het heerlijke gebak, zijn we richting den Bosch gegaan. Rafael was zeer onder de indruk van de lichtjes, eerst de stoplichten, toen de lantarens en tenslotte de blauwe verkeersborden.
En toen, ineens, was het stil achterin, en sliep het kleine manneke. Lea was al in slaap gevallen, en Joshua hield het ter nauwernood vol tot Den Bosch.
Nu slaapt het hele stel, en ik kruip ook onder de wol.
Wel een goed bestede dag, en ik ben blij dat ik uiteindelijk toch gegaan ben.

Verrassing

Gisteren belde mijn zus, of ik tijd had savonds om even een uurtje bij haar langs te gaan. Want ze had een verrassing voor me. Ja, dat ging wel lukken, Ilja had verder geen plannen, en wilde wel ff een uurtje oppassen.
Het naar bed brengen liep wat uit, en dus vertrok ik uiteindelijk pas tegen half negen richting mijn zus.
Daar aangekomen werd me gezegd een speciale deur open te doen, en daar stond een stomend bad voor me klaar, de badkamer verlicht dooor kaarsjes, boekjes naast het bad, en een kopje thee met een zelfgebakken muffin werd erbij bezorgd.

Wat een zaligheid, eindelijk weer eens in een heet bad. Voor mij de ultime ontspanning. Ik heb heerlijk een paar uur liggen weken, met mijn zus op een kruk ernaast, lekker alles eens even op ons gemak, ongestoord doornemend.
Om 11 uur was ik, heerlijk rozig, weer thuis.
Heerlijk zo'n zus. Na alle ellende die ze heeft moeten doormaken, is haar leven zo ver op de rails dat ze in staat is anderen te helpen, en precies het goede te doen. Dat geeft deze verrassing nog eens extra diepgang.

Kind of Zwarte stift

Gisteren hadden we tot 2 uur een oppaskindje dat niet wilde slapen, en dus iets minder precies opgeruimd gisterenavond bij het naar bed gaan.
Vanmorgen nogal hectisch, en daardoor was die ene cd pen me ontgaan.
Rafaël was heerlijk aan het spelen. Met het Wielen van de bus spel. Lekker op de grond. Hij zat heerlijk mee te zingen met het liedje.
Na de lunch bleek wat hij had zitten doen. De gele bus, van het spel, is nu een zwarte bus.
Gelukkig is dat plastic, en is eea vrij makkelijk weer schoon te maken. Stift opgeruimd, en debus veilig gesteld.
Wil de andere zoon aan het werk, en ineens schiet me te binnen, dat we nog een oude tafel, klein (in mijn oog) op zolder hebben staan, en dat het wel wat zou zijn als we die in de kamer zetten. Lekker voor de kinderen om aan te tekenen, en fijn voor de groters om aan te werken, en niet hoeven op te ruimen als we gaan eten. En ook lekker voor mij als ik volgende week aan de trouwjurk begin, kan ik daar de naaimachine laten staan. Gewoon fijn een extra werkblad in de kamer.
Terwijl zoon en ik staan te overleggen, neemt het kleine manneke de gelegenheid te baat, om met een andere zwarte stift, de dekenkist die sinds een week in de kamer staat zwart te schilderen. We keken echt 5 sec niet naar hem. En waar hij die zwarte stift nou weer vandaan had, is me een raadsel.
En het ergste was nog, dat hij vervolgens met een heel eigenwijs gezicht van onder een te grote pet, ons aankeek, wetend dat hij stout was, maar zo ontwapend ontdeugend dat we niets anders konden dan in lachen uitbarsten.

Gelukt!!

Gisterenochtend ben ik met de boot van 9 uur naar Alkmaar vertrokken, samen met mijn zus. Tot mijn schrik kwam ik er op de boot achter dat ik en geen geld, en geen bankpas bij me had, die waren nog in bezit van zoonlief, maar ala, dat mocht de pret niet drukken. Tenslotte gingen we niet zomaar winkelen, maar met een speciaal doel voor ogen.
Mijn zus gaat nl trouwen op 14 februari, en daarvoor heeft ze natuurlijk een jurk nodig. En gisteren gingen we stof kopen voor haar trouwjurk.

In Alkmaar aangekomen hebben we eerst wat gegeten ( bij Martinique, een aanrader) en daarna de budgetboek onveilig gemaakt. Dit is mijn absolute favoriete winkel in Alkmaar, waar ik het liefste uren doorbreng, en gelukkig is mijn zus net zo gek op boeken als ik, dus hebben we ons overgeven aan de wereld van het boek. Deze budgetboekenwinkel heeft nl behalve boeken uit de witte boekenhal, ook een afdeling tweedehands, en die is het leukste. Na enige tijd kon je ons samen terug vinden in een pad, op de grond. Zij met de bladmuziek, ik met de hobbyboeken, waar ik geheel teleurgesteld werd door het feit dat er werkelijk niets leuks tussen zat.
Terwijl zij zich nog te buiten ging aan bladmuziek, ben ik terug gegaan naar de afdeling bakboeken, die aan het begin van de winkel zit, en daar heb ik wel een pracht van een bakboek gescoord. Deze actie kostte ons een uur ofzo. Toch maar weer verder, naar de stoffenhal, onderweg heel veel andere winkels gezien en bezocht.
UIteindelijk kregen we alletwee de slappe lach, want inmiddels hadden we veel geld uitgegeven en nog niets gekocht waarvoor we onderweg waren gegaan.
Gelukkig vonden we vlak daarna de stoffenhal die we zochten (natuurlijk was ik ff vergeten op Internet de route uit te stippelen, maar echt erg was het niet)
Daar binnen liepen we gelijk tegen de goede stoffen op. Helemaal geweldig zoiets, en voor een leuk prijsje ook. Ik had me voorbereid op achterlijk hoge prijzen voor een meter stof, maar de duurste stof die we hebben gekocht, was 14 euro per meter. En dan is het te doen. Okay, je hebt wel veel meters nodig, maar dan nog is het goedkoper dan er een kopen, bovendien krijgt ze nu percies wat ze wil.
We werden geholpen door een alleraardigste verkoopster, die ons ook nog de nodige korting gaf. Daardoor hebben we veel meer meters stof dan we afgerekend hebben. Heel wat beter dan de mevrouw in de sjieke modewinkel die ook bruidsjurken verkocht, die ons toebeet, dat we de jurken niet zo mochten aanraken (hoe moet je ze dan passen vraag ik me af) Ik denk dat ze ons voor vervelende pubers hield, die kwamen kijken en niet kopen, uiteindelijk kreeg ze dus gelijk, want natuurlijk hebben we niet eens meer gekeken na die opmerking.

Ik was, na aankoop van de stof, helemaal blij. Terwijl het voor mij alleen maar werk betekent, want nu moet er een trouwjurk, en een bruidsmeisjesjurk gemaakt worden. En een mooie lange rok voor het burgelijk huwelijk. Daar ga ik straks maar eens aan beginnen.

Op weg terug naar het station heb ik mezelf nog verwend met een heel mooie klassieke CD.Die bij thuiskomst iid net zo leuk was, als hij in de winkel leek. Dat wordt de komende weken niet inpakken, maar een trouwjurk maken. Dat is ook veel leuker natuurlijk.

mond gesnoerd

Zoals eerder gemeld, heb ik 2 nieuwe oppaskinderen. Die beiden voor het eerst te maken kregen met mijn zoon van 17. Na enig griezelen, was de oudste van de twee gecharmeerd door haar grote oppasbroer. Wilde naast hem zitten aan tafel.
Zoonlief, op zijn beurt, zou deze dame wel eens even leren tellen. Een, Twee, Drie, Boel. Nou is het tel vermogen van S (4 jaar) niet erg groot, maar dat dit niet klopte wist ze wel. Ook de pogingen van zoon om zijn broertje van 3 in het complot te betrekken mislukte.
Aan tafel ging het dus van Een, Twee, Drie, Boel, en dan het antwoord van S Nee, niet goed.
Dit ging enkele keren over tafel, tot S tegen zoon zei Ga nu maar lekker eten..

Te verbluft om een goed antwoord te geven stak zoonlief een hap in zijn mond.

Vriend

Tja, even voor alle duidelijkheid, sinds enige tijd heb ik dus een vriend. Hij heeft zich al aangemeld in de commentaren, en zijn naam is in mijn blogs ook al een paar keer gevallen.
Dus echt nieuws zal het zijn voor de geregelde blog lezer/lezeres.

Ruurd en ik zijn, in goed nederlands, een item. Hoe we het in een vat moeten gieten, weten we nog niet, er hangen nog een hoop haken en ogen aan. Maar dat we samen verder willen is ons meer dan duidelijk. En zoals ik altijd zeg, als mijn zoon en schoondochter, 22 en 23 jaar oud, een lange afstandsrelatie weten te onderhouden (nu al ruim 2 jaar) dan moeten wij dat ook kunnnen.

oppas

Na deze week zal je van mij niet meer horen dat oppassen een makkelijke baan is, of makkelijk geld verdienen, hoewel wel een erg leuke baan.
Dinsdagmiddag kwam de eigenaar van het gastouderbureau binnen met de vraag, Heb jij de rest van de week iets te doen? Op mijn ontkennende antwoord volgde het verzoek of ik op 2 kindjes wilde passen. Natuurlijk wil ik dat, wanneer komen ze? Nou, morgen om 7.45, en ze blijven waarschijnlijk slapen. Oeps, dat is een taak.

De volgende ochtend werden er om kwart voor 8 twee prachtige meiden afgeleverd. Moeder moest naar den Helder om te bevallen, en de BSO heeft daar geen faciliteiten voor. Hier waren ze meer dan welkom. Maar, de meiden zijn geen ' nee' gewend. Hun wil is wet, en als je het niet met ze eens bent, dan zetten ze het op een gillen. De oudste (4) had snel door dat gillen hier betekend dat je op de trap zit (en dat is heeel ongezellig), de jongste (2,5) is een hardere dobber. Ze weigert het te leren, en heeft dus, regelmatig op de trap gezeten. Maar ze begint het trucje door te krijgen, en vraagt om wat ze wil en of nodig heeft op een ander manier. Praten doet ze helaas nog niet wat de communicatie een beetje bemoeilijkt.
De twee dagen dat ik op ze zou passen zijn er inmiddels 4 geworden, en vermoedelijk komen er nog meer bij.
Ondanks dat dit echt als werk voelt, zijn het erg leuke en lieve meiden, die heel goed bij de andere kinderen passen, en ik hoop dat ze voor vast komen. Als deze meiden voor vast komen, samen met hun broertje (dat dus donderdagmiddag geboren is) en er komt nog een baby bij, dan zou het kunnen...............
Maar zover durf ik niet eens te denken.

grap

Was ik net gewend aan het gebruik van een computer, hield de pc er weer geheel mee op.
Gelukkig heb ik nu even een laptop tot mijn beschikking. Met daarop een eigen account.

Wat gisteren tot een heeeel absurde gedachte leidde.
Omdat we beiden online waren, konden we met elkaar MSN-en, gebruikmakend van 1 computer.
We hebben het nog niet uitgeprobeerd, maar het kan wel.
Wat ik inmiddels wel gedaan heb, is mail sturen naar de andere gebruiker van deze laptop.

Ongekende mogelijkheden heeft zo iets....

Voorgesteld en goedgekeurd

24 december was er een familie bijeenkomst van Ruurd zijn familie, de eerst waarop ik acte de precence zou geven. Heel spannend allemaal. Ondanks het verdriet dat mijn kinderen 2 hele dagen bij hun vader zouden doorbrengen, en ik ze dus moest missen.
We namen de boot van 1 uur, samen met Ilja die zijn kerst zou doorbrengen in Eindhoven.
De kinderen afgezet bij het station, en zelf door naar Callantsoog, waar we de nacht zouden doorbrengen, en vandaaruit, op naar Den Haag.

Na een heel gezellige, en knusse reis (gedurende welke ik gelukssterretjes heb zitten maken) kwamen we in den Haag aan. Ik ken Den Haag helemaal niet, dus keek mijn ogen uit. Voor ik het wist stopten we in een wijk waar in mijn oog alle deuren het zelfde zijn,hier was het dus. Ik moet bekennen dat ik toen behoorlijk zenuwachtig werd.
Wat gelijk over was, toen ik binnen was, en gelijk werd omhelst door een kleine doch zeer vriendelijke dame, die de schoonzus bleek te zijn.
De broers, die buiten in de tuin zaten, in de vreselijke kou, waren al net zo warm in hun welkom.
Eenmaal binnen in de huiskamer, waar behalve een grote lange tafel, een heleboel mensen aanwezig waren, bleek het voornamelijk een gezellig ongeregeld zootje, van het soort mensen waar ik me heel erg bij thuis voel. Gesprekken die ergens over gaan, veel gelachen, maar ook serieuse onderwerpen passeerde de revue. Ik voelde me in ieder geval heel erg thuis daar.
Toen Ruurd zijn zussen kwamen werd ik kritischer bekeken. Bleek ook door Ruurd zijn reactie, die kreeg gelijk iets beschermends.Heel lief, en warm.

Aan het einde van de avond was zelfs nichtje J (11 of 12, dat weet ik niet precies) om. Die was nl hogelijk beledigd (en terecht in mijn oog) dat ome Ruurd niet even gemeld had dat hij zijn vriendin mee zou nemen. Maar het feit dat ik fladderende kraanvogels, en geluksterretjes kan vouwen , en bereid was dat haar ook te leren, maakte veel, zoniet alles goed.

We vertrokken rond half 10, omdat we nog helemaal terug moesten naar Callantsoog. Ik kan terug kijken of een geslaagde avond. Hopelijk kan ik de hele club ook een keer op Texel ontvangen....

DS

De vrijdag voor kerst kwam Ruurd, met medeneming van een berg spullen, waaronder de zo zeer begeerde DS. Met het spelletje Brain Training erbij. Tetris was in Den Bosch uit verkocht.

Gevolg: Ik ben nu zwaar verslaafd aan Sudoku, een puzzel die ik nooit heb willen leren, en zit elke dag trouw een berg sommetjes te maken (dat stimuleerd de prefrontale cortex, wat je hersenen zou verjongen)
Het spel Tetris kreeg ik er voor Kerst nog bij. Door de verslaving aan de Sudoku heb ik dat pas een dat of 3/4 geleden Tetris uitgeprobeerd. En ja hoor, gelijk weer zwaar verslaafd.

Gisterenavond, om half 11 in bed, en nog even een spelletje uit proberen.... het was 12 uur geweest voor ik WEER op de klok keek. Ik ben maar gaan slapen....... tenminste dat zou ik zijn gaan doen, als ik dat ene smsje niet had verstuurd........

Huis kijken

De woensdag voor kerst, belde de makelaar dat er een huis was, waarvan hij dacht dat ik het moest zien. Dus ben ik gaan kijken. Een nieuwbouw woning, op zich niets mis mee, doch uitgewoond. Ik kwam er echter heel triest vandaan. Dit huis was het beslist niet.

Vandaag echter, ben ik bij een tweede huis gaan kijken, is bijna net zo klein als het vorige, oud, en met enig (doch niet veel) achterstallig onderhoud. Maar ik geloof dat ik verliefd ben. Wat een lief huis, en wat voelt dit goed.
Ik heb zelfs al de aannemer gebeld om eens samen te kijken wat er mogelijk is, en wat ik gelijk kan, en wat op termijn zal moeten gebeuren. Er zal een extra slaapkamer gecreeerd moeten worden, en een badkamer ge update (want het is nu een grote kast met douchekop)
Dit huis zit in mijn kop, dit is het iig het soort huis dat ik zoek, het voelt goed. Gek he, ook hier moet ik mijn halve inboedel weg doen, en weet ik niet of ik met mijn boeken terecht kan, en toch.. hier trek ik zo in, zonder morren.
Met de makelaar heb ik afgesproken dat we nu nog niets doen, ik heb nog even, en wie weet, komt er morgen een nog beter huis te koop, je weet het niet. Op dit moment staat dit huis hoog op mijn lijst.

Kleine ramp

Nou ja, een grote voor een pc adict als mijzelf.
De zaterdag voor kerst craste mijn pc, en pas sinds gisteren heb ik weer enig contact met de buitenwereld via mijn computer. Nou ja, computer, in een gereedschapsbak zit een moederboard, met een paar draadjes, waarmee mijn beeldscherm is verbonden aan de kabelaansluiting.
Ik kan dus weer bloggen, (eindelijk, want er is heel erg veel gebeurd afgelopen week)
mail lezen via webmail, en weer op MSN, waar een zeker iemand veel aan gelegen is.

Ben bij dat ik weer online ben. Al ben ik wel ff afgekicked van de pc.
Nog even bedenken of ik een boel kleine blogjes maak, op onderwerp, of 1 grote. Zal ik er eens een pol aan wijden?? Wat willen jullie????