Uiltjes

Vorige week bestelde ik bij ScrapArt een paar stempels.
Daarvan zou er 1 worden na geleverd, dus toen afgelopen vrijdag een enveloppe van ScrapArt op de deurmat viel, dacht ik alleen maar, Dat is snel.
Tot mijn grote verbazing zat er niet mijn stempel in, maar een andere, van een leuk uiltje. Ik had wel eens naar deze stempel gekeken, maar wist toch zeker dat ik hem niet besteld had.
ScrapArt maar eens gemaild, die me terug mailde dat ze een foutje hadden gemaakt, deze stempel had naar een andere klant gemoeten, maar ik mocht hem houden.
Het voelt als een erg leuk cadeautje. Nog leuker was, dat door deze stempel mijn creatieve sappen weer zijn gaan stromen, en er ineens een heleboel leuke uiljes uitrollen. En van de uiltjes ineens kaarten.
Nog geen scrapbook, of andere ingewikkelde dingen, dat is me nog allemaal te veel, maar het begin is er weer, gelukkig.
Er zat gisteren en vandaag tenminste weer inkt aan mijn handen.

Foto's

Zo mooi!




Cecilia als hippie. (met zonnebril van haar broer op)




'Hier showt Cecilia de nieuwste voorjaarscollectie'
Volgens haar broer moeten we Cecilia aanmelden bij een reclame bureau. Dit was een van de foto's die ik voor haar portefolio moest maken van hem.




Als ze zo naast me liggen te slapen, ben ik weer helemaal verliefd. Op allebei.






Sinds een paar dagen grijpt ze echt en gericht. Dus is het leuk om in de box te liggen, met dingen om te pakken bij je in de buurt. Erg lief.

CB

Afgelopen donderdag was het weer zover. Cecilia moest naar het CB.
Na enige problemen om er te komen (Ruurd moest naar de overkant) ben ik er met de buurvrouw heen geweest. Die vond het helemaal niet erg, ze mocht extra met Cecilia tutten.
Na het wegen en meten, bleek ze bij de dokter helemaal gezond.
Even een notitie gemaakt van schijnbare hernia in haar buik. Normaliter moet ze er gewoon over heen groeien, maar wel goed in de gaten houden. Doe ik natuurlijk dagelijks, en last heeft ze er niet van, ik vind het alleen een prettig idee als het ook door de arts in de gaten wordt gehouden.
Tenslotte is het een meid. Met die buik kun je niet voorzichtig genoeg zijn.

Als je alles gehad hebt...

Drukke week. En onhandig genoeg, een zeer been.
Vorige week woensdag is, bij controle in het Gemini, het tape van mijn been afgehaald. Hoe mondig ik ook ben, ik heb me laten overdonderen, want alles in me riep, slecht plan.
En het lijkt er op dat ik gelijk krijg. Voet doet zeer, en ik kan er met de dag slechter op staan. Gelukkig heb ik de krukken nog, maar, ik was weer begonnen met werken, en met tape, en 1 kruk, kon ik aardig uit de voeten.
Deze week was het echter druk, dinsdag had ik er op enig moment 6 onder de 4, inclusief Cecilia.
Das iets te veel, ook wettelijk gezien, dus dat houden we geheim. Gelukkig was het maar heel even bij het overlappen van oppasuren.
Eind van de dag was ik volledig kapot, zo moe.
Dat was dinsdag.

Gisteren had ik er 2, niet de makkelijkste kinderen, maar wel lief. Ging dus al veel beter. Maar het been wil niet, als ik te lang gewoon aan tafel zit, zwelt het op, en gaat het nog meer pijn doen. Wat van de week wel hielp was in een warm bad gaan zitten, en dan in het bad, de voet goed door bewegen. Daarmee nam de zwelling goed af, en kon ik er weer even tegen.
Dus zei ik na het eten, kom ik ga even in bad. Een van de kinderen liet het bad voor me vollopen, maar kwam na 10 minuten terug met de mededeling dat er geen warm water was.

Euh, dat kan niet, we hebben een geiser, dus er moet warm water zijn....
OO, het is al uren belachelijk warm in huis, het klepje van de thermostaat zit ergens vast, en daar moet een monteur bij komen. Ik heb ervaring met dit soort dingen.

Natuurlijk gebeuren dit soort dingen altijd ver BUITEN kantoor uren, dus wat doen we. De monteur bellen? Ja, leuk maar daar hangt ook een errug leuk prijskaartje aan.
Gelukkig heb je dan vrienden, en 1 van die vrienden werkt bij het CV installatie bedrijf, en had gelukkig even tijd om te komen kijken.
Samen met Ruurd heeft hij het probleem opgelost. Maar toen had ik geen zin meer om in bad te gaan.

Namen

Het gesprek gaat over vriendinnen, en ik noem Irene.
O zegt Joshua, daar heb ik van gehoord, wie is dat ook weer?
Ik: Die is hier laatst geweest.
J: O, is dat die met al die kinderen met die sjieke namen?

Op speciaal verzoek...

Net wakker. Zooo lief.

En vooruit, een toegift, zo doet Ruurd het huishouden, zodat ik mijn handen vrij heb voor mijn deel van het huishouden.

Speciaal voor Britt

Op een zondag avond, een week of 5 geleden zocht Ruurd zijn spullen bij elkaar, want hij zou de volgende ochtend met de boot van 6 uur naar Utrecht gaan.
Waar was de telefoon? Na enig beraad toch maar in de broek gekeken die in de was gezeten had, en ja hoor, in een van de vele zakken die die broek rijk is, zat nog steeds de telefoon. Droog, maar verdronken.
Omdat Ruurd wel een telefoon nodig heeft, ook voor zijn werk, heeft hij mijn telefoon meegenomen met zijn simkaart er in. Mijn telefoon is simlock vrij dus dat ging makkelijk.
Beetje lastig was wel dat we daarmee samen 1 telefoon hadden, en we heel wat tijd besteedden aan het heen en weer zetten van de simkaarten. Niet dat ik zo veel gebruik maak van mijn mobiel, ik word wel eens mobiel gebeld.
Woensdag 21 januari moeten we toch naar den helder, en op jacht naar een mobiele telefoon omdat Joshua een mobiel voor zijn verjaardag wil krijgen.
Wij naar de telefoon winkel. Waar we worden geholpen door een jongen van een jaar of 17/18, Leon, die wel een beetje hyper is. Bij dat hyper hoort wel snel denken, reageren, en hij gaat snel mee in de onzin die Ruurd en ik uitkramen, ondertussen wel gewoon zaken doen.

Ruurd heeft een abonnement, en kan over 10 dagen een nieuwe telefoon uitzoeken. Helaas kan dat nog niet gelijk. Hoe nu te handelen? Hij kan een abonnement er bij nemen, maar voor 10 dagen?
Ruurd moet even nadenken over zijn opties.
Ondertussen wil ik een mobiel uitzoeken voor Joshua. Het mobiel van zijn keuze zit vast aan een abonnement. Omdat hij slechts 12 wordt, wil ik perse een prepaid telefoon hebben voor hem. Die wordt het dus niet.
Leon probeert me nog een abonnement aan te smeren, na even nadenken besluit ik dat ik voor hem geen abonnement wil hebben.
Het idee van een abonnement heeft zich echter wel in mijn hoofd geplaatst.
Na even denken besluit ik een abonnement af te sluiten, dan kan Ruurd 10 dagen overbruggen met mijn nieuwe telefoon, en kan hij daarna zelf een mobiel uitzoeken.
Zo gezegd zo gedaan. Ik sluit een abonnement af, of beter, Ruurd sluit een abonnement voor mij af, en terwijl hij de details met de verkoper doorneemt, bekijk ik de mobiele telefoons die op de showtafel lig.
En grap tegen Ruurd dat ik deze ook wel 'vet' vindt. Nee, nee, reageert Leon gelijk, die moet je niet doen. ( ik denk nog even dat het om een slecht toestel gaat) doe die er naast, Die is net nieuw.


2 weken daarna gingen we, na een smsje van de KPN, eens kijken of mijn mobiel al was gearriveerd.
Een heel andere verkoper hielp ons.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: Euh....
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: euh.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
Nu kwam de verkoper in beweging, liep naar de showtafel, en trok een mobiel uit het rek, en meldde dat dat het merk van onze keuze was.
Jaa, zegt Ruurd, hoe hij eruit ziet weten we, maar we komen hem ophalen.
Weer een blik van verbijstering in de ogen van de verkoper. Nu spoedde hij zich naar een kast, deed die open, en onverrichte zake weer dicht, daar zat deze telefoon niet in.
Ruurd probeerde het nog een keer.
Twee weken geleden heb ik een mobiel besteld, en ik heb bericht gekregen dat ik die hier kan ophalen.
Er ging de verkoper een lichtje op, hij pakte de map met bestellingen, en begon er driftig in te bladeren. Hij kon ons niet vinden, maar hoe kon dat ook, hij had onze naam nog niet gevraagd.
Na even bladeren drong dat gegeven ook tot hem door, en vroeg hij Ruurd om zijn naam.
Ruurd spelde Pieter, Eduard, en ik zag het weer mis gaan, deze jongen begon nu gelijk naar Pieter te zoeken. Pels, zei ik met nadruk, en toen ging het beter, hij kon ons dan niet gelijk vinden, maar zocht iets minder ongecontroleerd.
Omdat hij niets kon vinden, ging hij naar het magazijn. Inmiddels had een oudere verkoopster door dat het niet helemaal soepel liep. Zij kon wel de naam Pels vinden in het boek, maar ook niet de telefoon. Een van de jongere verkoopsters wist te vertellen dat het mobiel dat wij hadden uitgezocht, slechts beperkt leverbaar is, en dat ze zouden bellen als het mobiel was aangekomen

Gisteren gingen we weer naar den Helder. Terwijl we besluiten op de bonnefooi naar de telefoonwinkel te gaan, gaat Ruurds mobiel, zijn nieuwe mobiel ligt voor hem klaar. MIJN nieuwe mobiel dus.
Dus na het ziekenhuis gaan we naar de foonwinkel. Leon werkt, en dus helpt hij ons. Hij weet het hele verhaal nog. Hij weet over welke telefoon het gaat, en zonder noemenswaardige moeite lopen wij even later de winkel uit, ik in het bezit van een gloednieuwe LG Renoir.

En zo heeft Ruurd de telefoon, van Joshua zijn keuze, die bij mijn abonnement hoort, Joshua heeft een prepaid, en heb ik de LG Renoir die bij Ruurd zijn abonnement hoort.

Achterstallig

Zaterdag hebben Tom en Ruurd allerlei dozen van ons bij Tom uit de schuur gehaald. Voornamelijk boeken, speelgoed en lappenstof.
De bedoeling was dat we dat gisteren zouden uitzoeken en opruimen, maar doordat ik toen ziek op bed lag, is er niets gebeurd. Typisch gevalletje van Moeder kan niet ziek zijn :o))

Vanmorgen alleen 2 grotere kinderen om op te passen, dus dan moest het vandaag. Met al het speelgoed, was het ook geen vervelende klus. Sommige spullen staan nu nog niet op de juiste plaats omdat ik daar toch echt een volwassene (lees Ruurd) voor nodig heb. Door die stomme krukken kan ik minder, veel minder zelf dan ik zou willen.

Gelukkig is de koorts weer weg, en de buikpijn bijna, dus kan ik iig weer zelf uitzoeken en leidinggeven. Dan gaat het allemaal wel langzaam, maar gestaag. Ooit heb ik een schoon en opgeruimd huis, en dan ga ik nooooit meer verhuizen.

Ziek

Na alle zieken die er hier waren, ben ik nu zelf geveld.
Koorts, buikpijn, en ellendig. Vandaag een groot deel van de dag in bed gelegen, zelfs een paar uur geslapen.
De koorts daalt gelukkig weer, nu de buikpijn nog......

condoleance

'Moeder, maandag kom ik thuis@
Gezellig jongen
'Nou nee, ik moet naar een begravenis, W belde net dat K zich heeft opgehangen, en ik zat met hem op scouting, hij verkeerde in mijn vriendenkring, en hij wordt maandag begraven, en daar ga ik heen'

Dit vreemde telefoon gesprek voerde ik deze week met mijn zoon van 19. Een van de jongens uit de groep mensen waarmee hij omgaat, had het zo zwaar dat hij geen andere uitweg meer zag, en zich van het leven beroofde.
Een jonge jongen, 20 jaar pas, studerend aan de overkant, baantje bij de Blokker, geliefd bij vrienden. Geen drugs of andere dingen in het spel (zoals zoon zei, Als er iemand netjes was, dan was hij het)

Vanmiddag was de condoleance, en omdat ik jaren met de vader van K in de ouderraad heb gezeten, vond ik dat ik er heen moest. Het zijn geen mensen uit mijn directe kring, persoonlijk diep geraakt was ik dus niet direct.
Toen ik aankwam stond er een hele rij, tot aan de straat aan toe. Jonge mensen, van de leeftijd van mijn zoon, iets jonger, en iets ouder. Tussen de 17 en 21 jaar allemaal. Zoveel jonge mensen, met zoveel verdriet. Alleen dat al maakte diepe indruk op me.
Ik heb vaker in zo'n rijtje gestaan, ook in lange rijen omdat de overledene een bekend, belangrijk of jong persoon was, ook bij plotseling overlijden. Maar nu trof ook de sfeer in die rij me, iedereen was stil, niemand praatte. Hoogstens een groet van mensen die elkaar herkende en ontmoetten in de rij. Zo anders dan de andere keren dat ik in zo'n rij stond.

Binnen stonden de ouders, als enige om de condeleances in ontvangst te nemen, ook dat maakte diepe indruk op mij. Zo stil, zo eenzaam, zo sterk, en zo verdrietig. Bijzonder.

Maandag komt zijn zoon, als het even kan samen met zijn vriendin, om naar een begravenis te gaan.
Iets klopt er niet in deze zin, kinderen van hun leeftijd moeten daar niet mee bezig zijn, zij moeten hun leven opbouwen, en niet afscheid nemen van leeftijdsgenoten.

Ze duimt!!

Is ze niet lief?

Vandaag

Ondanks het vroege wakker worden, was het toch nog een gedoe om iedereen op het juiste tijdstip op de juiste plaats te krijgen en ook nog op tijd bij de boot te zijn, maar het is gelukt.
Voor mij extra spannend omdat er ook nog 1 van 12 ziek op de bank thuis lag, en daar een groot deel van de dag alleen zou zijn. Weliswaar met telefoonnummers om zich heen die hij kon bellen als het niet ging, en buren die ingelicht waren over zijn alleen thuis zijn, maar toch, mijn moederhart was er niet helemaal gerust om. Hijzelf vond het eigenlijk wel lekker.

Na een voorspoedige reis, met een tussenstop in Amsterdam om even Ilja zijn huis te bekijken, en gewoon ff een kopje koffie bij mijn zoon te drinken, waren we rond 13.00 uur in den Bosch.
Omdat de Defender niet in de parkeergarage naast de rechtbank past, moesten we even zoeken naar een plekje. Uiteindelijk lukte dat nog vrij gemakkelijk doordat er een park & ride bij het tegenover de rechtbank gelegen station is gesitueerd.

Cecilia bij haar vader op de buik gehesen, en op naar de rechtbank. Het paleis van justitie in den Bosch ziet er van buiten uit als een heel groot vierkant blok. We moesten toen even zoeken naar de ingang. Ruurd liep voorop om de ingang te vinden, zodat ik met krukken geen stukken 2 keer hoefde te lopen.
Bij de hoofdpoort bleek het gebouw niet uit een groot vierkant blok te bestaan, maar in een carre te zijn gebouwd om een groot binnenhof. Toen we door de poort liepen hoorde ik een verbaasd ' o dag' en toen ik opkeek zag ik iemand die ik van foto's herkende, de ex van Ruurd. De confrontatie, waar ik meer tegen op had gezien dan ik wilde toegeven, viel daardoor erg mee.

Nog twijfelend of het de goede deur was, liepen we naar binnen. Al waar de beveiliging en block viel voor de charmes van onze kleine dame, die veilig op de buik van haar vader de liefste glimlachjes liet zien aan mannen van de beveiliging.
Natuurlijk deden wij weer waar we het beste in zijn als we samen op pad zijn, nl lopen geiten met ons twee, (en met de mensen om ons heen)
Ruurd had alles uit zijn zakken gehaald voor hij door het detectie poortje ging. Natuurlijk ging de gong af. de handmetaaldetector ging langs zijn jas, en vond iets, wat Ruurd zo snel niet kon vinden, waarop ik zeg: Ruurd, we hadden toch afgesproken dat je het niet mee zou nemen?" De dame van de beveiliging keek gelijk op, waarop ik me veronschuldigde voor mijn melige gedrag, haar collega's konden er wel om lachen. Een beetje stomme opmerking was het natuurlijk wel van me.
Omdat ik met krukken loop mocht ik ook nog door een speciaal voor mij geopende deur, ipv door de draaideur.
Al met al waren we weer aanwezig. Dit alles onder het toeziend oog van Ruurd's ex.

Eenmaal binnen kwam gelijk de advocaat van Ruurd op ons af. Eigenlijk is het onze advocaat maar omdat het over de echtscheiding van Ruurd gaat ben ik geen partij. Hoewel mijn inkomen, mijn vermogen tot werken, en mijn kinderen en zelfs het inkomen van mijn ex wel ter discussie staan, ben ik geen partij. Beetje vreemd is dat wel eigenlijk.
Gelukkig was ik voor de advocaat wel een partij, en hebben we nog even de zaak doorgenomen in de gang. Omdat we nog even moesten wachten, nog een gezellig gesprekje er achter aan geknoopt. Een aardige vrouw, die Ruurd niet alleen begrijpt, maar ook waardeert, en aankan. Gaf me wel vertrouwen.

De zitting zelf duurde iets meer dan een half uur. In dat half uur heb ik me vermaakt door om me heen te kijken in de hal. Er was genoeg te zien. Mensen in toga, veel beveiliging, ik voelde me alsof ik in een aflevering van Pleidooi was terecht gekomen. Hoewel ik erg gespannen was, was het wel leuk om dat te zien.
Ruurd zou voor het eerst weer echt geconfronteerd worden met zijn ex, en ik hoopte dat ze hem niet te erg uit zijn tent zou lokken , waardoor hij zijn zelfbeheersing zou verliezen en uit zijn slof zou schieten. Bij terugkomst uit de rechtzaal zei zijn advocaat dan ook tegen mij: " Ter geruststelling ik heb maar 1 keer sttt hoeven zeggen"
Voor mij zeker een geruststelling.

Over de zitting zelf kan ik weinig zeggen, daar was ik niet bij, ik neem aan dat Ruurd dat zelf wel zal bloggen.
We hebben nog wel even na gesproken over de zitting, uitspraak is over 8 weken.

De reis terug was gemoedelijk. Even langs Ruurd zijn werk in Groenekan, om Cecilia te showen. Van daaruit zouden we zo doorrijden naar Den Helder, toen we even rond half 6 een smsje kregen dat een goede vriendin van ons de baan had waar ze vanmiddag een sollicitatie gesprek voor had. Toen ze ook nog smste met de vraag hoe het ons vergaan was die middag, zijn we maar ff langs gereden.
Er gezellig was dat ff.
Daarna door gereden naar de boot, waar we ruim voor tijd aankwamen.

Thuis gekomen wachtte ons een mega verrassing, de geadopteerde opa die oppaste vanmiddag, had de tuin gedaan, en heeft idee over hoe de afscheiding gemaakt moet worden. De adoptief oma had het eten klaar. Dat is nog eens fijn thuis komen. We konden zo aanschuiven. Echt heel erg fijn.

Al was de aanleiding minder, het was wel weer heel erg fijn om even samen op stap te zijn.

Morgen

Het wordt een spannende dag morgen. We moeten naar den Bosch naar de rechtbank.
In de hoop dat de alimentatie die Ruurd moet betalen wat omlaag kan. Die is zo hoog dat we momenteel wel voor de kinderen van Ruurd zorgen, maar dat niet kunnen voor mijn kinderen.
Zeker nu ik nauwelijks werk, en dus nauwelijks geld binnen breng is het heel zwaar, financieel.
We hadden gehoopt dat het niet zover zou komen, dat het in de minne geschikt zou kunnen worden. Helaas denkt de tegenpartij er anders over, en dus gaan we morgen, naar Den Bosch

Gereedschap

Zowel mijn vriendje als ik hebben een voorkeur voor gereedschap. Van de week was ik weer eens bezig met iets, en toen realiseerde ik me, dat ik gereedschap heel vaak gebruik waar het niet voor bedoeld is.

Ik gebruik een heattool, bedoelt om embossingpoeder te verhitten, om het fineer van de rand van de box af te halen, zodat we dat kunnen vernieuwen.
Ik gebruik een vouwbeen om op mijn rug te krabben (chronisch jeuk op mijn rug)
De stansmachine voor papier, voor vilt, en dat vilt dan weer om gaten in de gordijnen te repareren.
De naaimachine voor een scrappagina.
De wasmachine om de kleding te verven, en om duplo schoon te wassen.
De strijkbout om strijkkralen te strijken.

En soms, gebruik ik het gereedschap ook nog waar het voor bedoeld is.

Open brief

Beste Ruud,

Voelt raar om je naam te gebruiken, dat doe ik nooit meer, zeker niet als ik je mail of schrijf. Daarmee heb ik je gedepersonaliseerd, dat maakt de pijn minder, draaglijk.

3 jaar geleden is het vandaag dat je me verliet. Als ik er aan denk doet het nog steeds pijn. Ook al heb ik een nieuw leven, en ben ik ook gelukkig met mijn nieuwe partner, ik heb er ook nog steeds verdriet van.

Ik heb vast veel verkeerd gedaan in onze relatie. Ik was nog zo jong toen we samen begonnen. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan, dat ik heel veel van je gehouden heb.

Het doet me nog altijd verdriet dat we er niet samen uit zijn gekomen. Het doet me veel pijn dat onze kinderen moeten kiezen tussen hun vader en moeder. Ik hoop dat we uiteindelijk er zover uit komen dat we beiden de belangrijke dagen van onze kinderen kunnen meemaken. Dat onze kinderen durven uitspreken dat ze een afspraak met jou hebben en daarom geen tijd hebben voor mij. Het doet veel pijn als ik het achteraf hoor.

En toch...

Denk je nog wel eens aan mij, zoals ik wel eens aan jou denk? Maak jij je wel eens zorgen over mij, zoals ik me wel eens zorgen over jou maak? Vraag jij je wel eens af, of je er goed aan hebt gedaan, het door te zetten?
Kijk jij wel eens terug, en denk je dan, misschien hadden we dit, of hadden we zo? Denk je nog wel eens aan al het goede dat we toch ook samen hadden?

Ik wel. Ik vraag me vaak af hoe het met je gaat. Of het wel goed gaat met je, je ziet er zo ongelukkig uit als ik je zie. Je bent ook zo boos bij de sporadische momenten dat we contact hebben, via de mail of bij het overdragen met de kinderen.
Ik hoop dat je gelukkig bent, dat je gevonden hebt wat je zocht. Ik gun je het geluk.

Het ga je goed.

Marrigje

Beetje leeg

Door mijn hoofd spelen een paar emotionele blogs. Een dwarrelt al een tijdje door mijn hoofd maar is nog niet af.
De ander vind ik een beetje moeilijk om te schrijven, omdat hij erg persoonlijk is, en misschien wel pijnlijk voor anderen, dan alleen voor mezelf.
De hele dag heb ik zitten denken, zal ik wel, of zal ik niet. Maar de tijd is er nog niet rijp voor denk ik, want het hele blog is zomaar weer verdwenen.

Wat niet verdwenen is, helaas, is het tape om mijn rechtervoet. Afgelopen zondag dacht ik, nog ff en ik kan in ieder geval weer lopen zonder krukken. Vreemd genoeg ging een dag later mijn enkel weer zeer doen, als of ik net gezwikt was, niet zo erg als nu maar een normale zeg maar.
Gisteren is er weer nieuw tape om heen gedaan, nu met een kleurtje. Nou ja, wit tape en zwart tape, volgens Lea is het net een skelet nu. Ik vind het wel grappig, in ieder geval niet dat enge wit. Ik ben van plan uit tape bloemen te stansen en die op het zwarte tape te plakken. Gewoon voor de lol.

Voor de rest ben ik het niet kunnen lopen, het niet kunnen doen wat ik wil, en vooral het afhankelijk zijn van anderen wel heel erg zat. Ik word er chagerijnig van, bozig eigenlijk meer. Vraag ik iemand iets voor me te halen, komen ze met het verkeerde terug. Eerder kon ik nog mijn schouders ophalen, op dit moment heb ik erg veel zin om ergens mee te gooien.
Alles, maar dan ook werkelijk alles kost me meer tijd, of moet door een ander gedaan worden. Ik ben het meer dan spuugzat, ik wil met mijn dochter in de wagen naar buiten. Ik wil nat regenen terwijl ik de kinderen van school haal.
Ik wil gewoon zelf even boodschappen kunnen doen, desnoods op de fiets. Ik wil weer ik zijn.

Cecilia

Als antwoord op de vragen, daar hebben we vandaag niets vreemds aan gemerkt. Ook na een dag geen blauwe plek te zien, ze heeft niet meer, maar ook niet minder geslapen dan anders. Alleen gebruld toen ze in het autostoeltje zat, zoals gewoonlijk. Gelukkig huilt ze niet als we rijden, maar wel als we stilstaan, en ze het zat is.

Ik ben niet boos geworden op Rafael, vond het eigenlijk geweldig dat hij gelijk opbiechtte wat er gebeurd was.
Hij is erg geschokt dat ik er met iemand over gesproken heb. Zoveel indruk heeft het dus wel op hem gemaakt.

Ik ben blij dat het zo is afgelopen. De schrik zit er goed in bij mij.

Geschrokken.

Gisterenavond, tijdens het spitsuur, ligt Cecilia te slapen in de kamer. Ik ben met Ruurd in de Westwing aan het opruimen,en even met ons 2 aan het praten.
Plotseling horen we Cecilia hartverscheurend huilen. Zo snel als ik kan op krukken vlieg ik naar de huiskamer.
Daar aangekomen staat Rafael de wagen heen en weer te wiegen,zoals hij zo vaak doet, Cecilia ligt in de wagen te huilen.
Op mijn vraag wat er met Cecilia is, antwoordt hij gelijk dat hij de wagen anders wilde wiegen, en dat de wagen toen gevallen is.
Dat kon er net niet meer bij, en tegen mijn gewoonte in op zulke momenten, flip ik volledig. Gelukkig is Ruurd in de buurt, en die neemt Cecilia van me over.
Ze was gelijk stil toen ik haar optilde, en intensief onderzoek van Ruurd, en later van mij, kan nog geen blauwe plek ontdekken.
Het lijkt erop dat ze nog erger geschrokken is van het door Rafael terug leggen in de wagen dan van de val zelf. Volgens Rafael begon ze toen ook pas te huilen. Ook zegt hij dat ze niet met haar hoofd op de grond is gekomen, maar omhoog lag te kijken.

Vannacht drong pas goed tot me door wat er had kunnen gebeuren, en dat we mega mazzel hebben gehad. Ik heb van schrik dan ook niet goed geslapen. Voorlopig blijft ze weer heel dicht bij me, al dan niet in de wagen.

Prietpraat

Met 2 zoons die kok zijn, een zoon van 12 die hobbykok is en een partner die hobbykok is, zijn kookprogramma's heel erg favoriet hier.

Als er dus een programma op staat is het niet verwonderlijk dat Rafael(5) de kamer binnenkomt en vraagt: Is dit 'smaken verschillen' of 'Wie is de chef'?

Wist je dat...

.....Cecilia naar een foto van haar vader heeft zitten lachen en praten?
.....Cecilia kan schaterlachen?
.....Cecilia niet tegen kietelen kan?
.....Joshua alleen nog maar voldoendes haalt?
..... Joshua een heel goed tussenrapport had?
...... Lea topo moet leren en daar dan vervolgens een 9 voor scoort?
......Ik woensdag mijn nieuwe telefoon kan ophalen?
......Ik graag het verhaal van die telefoon wil vertelen? Wie kent het nog niet?
......Ik weer een heel klein beetje oppas?
......Dat minder goed gaat dan ik had verwacht?
......Ik dus weer bij de tv in slaap val?
......Cecilia meeste nachten goed slaapt?
......Rafael een lief jochie is van 5?
......Rafael ook een beetje eigenwijs aan het worden is?
......Ruben eigenlijk elk weekeinde hier door brengt?
......Wij dat allemaal heel erg leuk vinden?
......Cecilia Ruben zijn stem herkent als hij haar opbelt?
...... Ruben Cecilia regelmatig opbelt?
......Wij een nieuwe garage deur hebben?
......Ik niets meer kan bedenken voor dit lijstje?

Vervelen

Het allerergste van niet (goed) kunnen lopen is dat ik me verveel.
Niet dat er niets te doen is hier, er is genoeg te doen, de afwasmachine moet leeggeruimd, de kamer gestofzuigd, er moet was gedaan worden, de bovenverdieping is aan een grondige schoonmaak en opruimbeurt toe.
Maar voor al die acties heb ik hulp nodig. Ik heb benen nodig zeg maar. In de afgelopen weken hebben we het gemerkt dat het beste systeem is als ik ergens ga zitten, en rondscharrel met krukken, en aanwijzingen en opdrachten geef. De rest van het gezin zijn mijn benen en volgen marsorders uit.
Dat betekend dat zondag hier gebombardeerd is tot 'opruimdag' Niet leuk, voor niemand, al denken de kinderen soms dat ik het heerlijk vind om 'lui' in een stoel te zitten en hen te laten rondrennen. Als ik zelf mee kan werken met opruimen en schoonmaken gaat het echter zoveel sneller dat er veel meer tijd voor leuke dingen overblijft.
Bovendien verveel ik me dan niet zo op momenten dat er geen benen in huis zijn.

Update been

Gisteren naar het Gemini om het tape van mijn been te laten verwijderen, en een controle bij de arts. Dit was dezelfde arts die mijn been weer voor 6 weken in het gips zetten, 8 weken geleden.
De slecht nieuws dokter, noemde ik hem al, want ook nu weer had hij slecht nieuws.

Niet weer 2 weken tape, maar gelijk een maand tape. Wel tussendoor komen wisselen. Over 4 weken terug voor controle, en dan bespreken hoe verder. Maar reken maar op 3x 3 maanden tape ipv 3x 2 weken tape.
Nou daar ben ik mooi klaar mee.
Rust is de boodschap, geef het tijd, ga niet gelijk lopen rennen.
Al heeft de boodschap dat het nog zo lang gaat duren bij mij een omgekeerd effect. Dan ga ik gewoon weer werken, fietsen, naar school enzovoort, want ik kan toch niet nog een half jaar of langer thuis blijven zitten.

Toen gingen we gisteren even cadeautjes kopen voor Joshua die vandaag 12 wordt. Dus even den Helder in. Niet verder dan het (kleine) overdekte winkelcentrum, en niet meer dan 2 winkels bezochten we. En zeer dat mijn been deed daarna. Dus ik blijf voorlopig weer thuis.

(maar lekker dat het was. Even in H&M kleertjes kijken en kopen voor Cecilia, een hele lading kleren voor Joshua, en ik heb een geweldig mobiel gescoord, maar daarover later meer)

Overdenking

Mijn moeder vroeg me van de week, Je uitwonende kinderen, wie belt er op, zij jou, of jij hen?
En daar moest ik over nadenken. De kinderen bel, sms, mail, of skype ik, als ik te lang niets van ze gehoord heb. Ik vind dat ze recht hebben op hun eigen leven, dat ik me niet moet opdringen in hun leven. Mijn moeder vertelde dat haar zus haar kinderen elke zondag belt. Mijn zus en ik, beiden woonachtig in den Burg, zijn de delinquenten in dit verhaal. Mijn oudste broer die in Los Angelos of in Cario woont, heeft regelmatiger contact met moeder dan ik.

Die gedachte maakte dat ik er eens dieper over na ging denken. Het is niet dat mensen niet belangrijk zijn, dat ik niet geinteresseerd ben in anderen. Verre van dat, ik heb eigenlijk een zeer nieuwsgierige aard, weet graag alles, en wil altijd mee denken of helpen als het nodig is.
Waarom doe ik het dan niet? Waarom pak ik niet dagelijks de telefoon om 1 van mijn vriendinnen of vrienden te bellen? Waarom laat ik het toe dat vriendschappen verwateren?
Gisteren was er een programma op tv, van mensen die 30 jaar of meer bevriend waren met elkaar. Waarom heb ik dat niet?

Omdat ik van oudsher een verlegen persoonlijkheid heb, en door ervaringen uit het verleden ook nog eens onzeker en kopschuw geworden ben.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik gemaakt was van wegwerpmateriaal, gaat lang mee, maar uiteindelijk gooi je het weg.
Dat gevoel heb ik eigenlijk niet meer, maar als ik wat minder in mijn vel zit komt toch erg snel het gevoel boven drijven dat 'men' niet op mij zit te wachten.
Daar moet ik aan werken. Ik had nog geen goed voornemen voor 2009, dit is een goede.
Sterker worden, een betere vriendin zijn, en attenter zijn. Me niet laten overschaduwen door mijn eigen demonen en angsten.

Nog meer hoog bezoek

Op een blog van een wederzijdse vriendin stond een foto van die vriendin met Cecilia op haar arm.
Daarop kwam een reactie met :Ik wil ook zo'n foto.
Na wat heen en weer gemail van de week, was het vandaag toch zover. Cecilia ging kennis maken met Irene. Of moet ik zeggen, Irene kwam kennis maken met Cecilia.

De familie had de boot van half 12 uit den Helder, en nam de boot van 8 uur weer terug, en eigenlijk waren we geen van allen al uitgepraat.
Wat we gedaan hebben? Gekletst, lekkere dingen gegeten, nog meer gekletst, en tenslotte met elkaar kaasfondue gegeten. En toen was het zomaar al weer bijna 8 uur. Heerlijk zo'n dag.
Cecilia heeft weer prachtige kleertjes gekregen, waarvan ze de kleinste bijna aan kan.
Mijn arm is ook weer helemaal uitgerust, want met Ruben en Irene in huis, was ik blij dat ik zelf voed, anders had ik haar de hele dag niet vast gehouden.

Noodhulp

Van het nieuws krijg ik nog niet veel mee, ik zit thuis en op een of andere manier komt het niet binnen. Niets voor mij, ik ben normaal een nieuwsjunkie, maar momenteel wil het niet erg.
Het enige nieuws dat binnen komt, en dat ik ook volg is de oorlog in Gaza.
Vandaar dat ik deze oproep overneem van het blog van Anja Meulenbelt. Daar staat meer informatie op over de toestand in Gaza. Hoe meer hulp voor Gaza, hoe beter.


Noodhulpactie Gaza
Geplaatst onder: Actie, Palestina/Israël om 11.03 uur
Stichting Kifaia zet samen met een aantal andere organisaties een noodhulp actie op. Er komen straks voor het NCCR een enorme hoeveelheid nieuwe gehandicapten bij, die verzorgd moeten worden. Vanuit Gaza krijgen we te horen waar het meeste behoefte aan is, zoals verbandmateriaal, medicijnen, pampers. De Israelische organisatie Physicians for Human Rights, die veel doet in Gaza, zal voor ons de spullen aanschaffen, en een konvooi organiseren, dat klaar moet staan om Gaza binnen te rijden zo gauw het kan, en zo gauw het NCCR weer aan het werk kan.

Het plan is bijna rond. Zo spoedig mogelijk meer nieuws.
Kifaia is een van de organisaties die daarvoor hun gironummer openstellen, maar ook andere organisaties zullen dat doen.
Het gironummer is 8207589, Stichting Kifaia, Amsterdam. Zet erbij: noodactie.

Voor Annelies

Het eerste kraamcadeautje kwam van Annelies. Ze past het nu, en verdient dus een plekje op het blog.

En daarmee ben ik weer bij, 4 blogjes in een keer, met veel foto's. Niet mijn gewoonte om dat te doen, het was alleen even nodig vandaag.

CB

6 kilo gewogen. Bloot natuurlijk ook al krijg ik daar altijd commentaar van de assistent over. Een luier weegt ook, maar dat maakt schijnbaar niet uit. Ik wil het altijd graag precies weten.
Ze groeit dus een kilo per maand op het moment.


Meten 56,5 cm.


En dan de prik...


'Dat is gemeen'


Tegenwoordig krijgen de baby's met 2 maanden 2 prikken, in elk beentje 1.
Na de tweede prik duurde het even voor Cecilia gekalmeerd was. Niet vanwege de pijn, ze was hoofdzakelijk boos! En leg haar dan maar eens uit dat ze beter een prikje kan krijgen, dan heel ziek worden... Gelukkig heeft ze er verder geen last van gehad.

Het bewijs.

Toen ik zwanger was, beloofde Ruurd me, dat hij ook luiers zou verschonen. En tot mijn stomme verbazing, hij doet het ook nog....

Het bureau

Op 24 oktober 1998 overleed mijn vader plotseling aan een hartstilstand.
Na de eerste roerige maanden belde mijn moeder op een zonnige januari middag op, met de mededeling dat het bureau van vader voor mij was. Vader had dat zelf zo gezegd tegen moeder, omdat ik het zo'n mooi bureau vind.
In het huis waar ik toen woonde was er, op dat moment, geen plek voor. Maar toen we naar dit huis gingen kijken, wist ik gelijk waar het moest komen te staan. Na de verbouwing.
En afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver, het bureau werd opgehaald.

Gedoe

Of zoiets.
Ziek geweest, geen koorts ofzo, maar een flinke keelontsteking, en savonds, als ik zou kunnen bloggen, heb ik geen zin meer in de computer.
En dat terwijl ik heel veel te vertellen heb, en heel erg veel leuke en mooie foto's (met en zonder) verhaal heb om te laten zien.

Eigenlijk moet ik nu dus even doorbijten, maar dat doe ik niet. Ik zet de computer uit, en ga slapen.
Welterusten

Nieuwjaarsconcert

Elk jaar begint mijn nieuwe jaar pas echt als ik het Wiener Philharmoniker : Wir wünchen ihnen ein Prosit Neujahr, heb horen zeggen.
Dus vanmorgen om 11.15 stemde ik af op nederland 1 voor het Nieuwjaarsconcert.
En iedereen kijkt mee. Zo ook Cecilia.











En het lijkt erop dat ze het leuk vond....

Kijk eens!

Ze lacht. Ze kan het al een tijdje, maar is er heel zuinig mee, en afgelopen week lukte het me eindelijk om er 1 op foto vast te leggen.

Nieuwjaar

Voor alle lezers die niet in mijn mailbox wonen.

Kraambezoek

Al op 2 november hadden we het plan, en gisteren is het ten uitvoer gebracht. Kraambezoek uit Winschoten.
Voor zulk hoog bezoek bak je natuurlijk taart, en zorg je dat je huis schoon is. Daar sta je ook vroeg voor op, om gezamelijk te zorgen dat het huis schoon is, en dan ga je, in je netste kleren op de bank op het hoog bezoek zitten wachten.
Toch??
NOT,
Door het toenemende vakantie gevoel, waren we allemaal pas na 10 uur uit bed, en pas tegen half 12 was iedereen in beweging. Toen Britt dan ook meldde dat ze de boot van 12 uur hadden ( en er dus 2 boten voeren) sloeg de stress toe. Maar zie, opruimen is erg weinig werk, want voor Britt de straat in kwam rijden, was de puinhoop van de westwing weer bewongen, en zag het huis er gewoon goed leefbaar uit (gelukkig heeft ze niet boven gekeken)

Ruben en Joshua hadden op de markt oliebollen gehaald. Iedereen kreeg een oliebol, en koffie voor wie dat wilde.
De kinderen waren gelijk vertrokken naar de, opgeruimde, westwing, om daar te ontdekken dat een oppasmoeder een soort speelgoedwinkel cq vergaarbak is, er er voor elk wat wils aan speelgoed bleek te zijn.
Cecilia werd bewonderd, en omgekeerd Rembrandt ook, die met zijn prachtige bruine ogen gelijk iedereen om zijn vinger wond. Vlak voor we aan tafel gingen ontdekte de kinderen van Britt 1 voor 1 de speeltuin, en vonden ook Ruben en Joshua dat het tijd werd om naar buiten te gaan.
Even dachten we rustig aan tafel te kunnen gaan, maar zodra ze zagen dat we gingen zitten kwamen ze 1 voor 1 weer binnen, en uiteindelijk zaten we toch met 11 man aan tafel. Het brood, de soep ging er grif in, al het lekkere beleg werd uitgeprobeerd.
Na het opruimen van de lunch was er voor iedereen taart, lekkere zeebanket gebak, door Joshua gemaakt.
We hebben nog heerlijk gekletst, en met de boot van 5 uur vertrokken ze allemaal weer.
Een heerlijke dag.

Roze wolk

Een kleine 14 uur na de geboorte van Cecilia gebeurde er iets waardoor ik met een smak van de roze wolk afviel.
Dat was het begin van een zeer moeilijke periode. Financieel, emotioneel en familiair niets dan ellende, en stress.
De gipsen poot hielp ook niet in dit proces. We waren meer bezig met overleven dan met genieten.

Vandaag was ik goeddeels alleen met Rafael en Cecilia, en of het daar aan ligt, of aan ander gesternte, de roze wolk ten aanzien van Cecilia is weer even terug. Zo maar ineens, weer rust in mijn hoofd, en vreugde in mijn hart.

Misschien duurt het maar kort, misschien langer, voor nu geniet ik er even extra van.
Als ik er even niet ben, ik zit met Cecilia op een roze wolkje, links van de regenboog.

Internet

Ook al ben ik vaak te vinden op het internet. Eigenlijk is het mijn 'ding' niet.
Het gaat me vaak te traag, inloggen bij sites vind ik gedoe, als dat moet ben ik weg. Kortom, ik ben er te ongeduldig voor.

Zojuist probeerde ik in te loggen bij de site van de Margriet. Dat is al jaren mijn 'lijfblad' dus je zou mogen verwachten dat die site aan mijn verwachtingen voldoet.
Niets is minder waar. Ik heb daar, ooit, een account aangemaakt, en vooruit, als ik dan het forum mag lezen, moet dat maar.
Natuurlijk weet ik mijn wachtwoord niet meer, dus vraag ik een nieuw wachtwoord aan. Wachtwoord komt zonder mankeren mijn mailbox binnen rollen. Met een activeringscode, die ik nodig heb om mijn account weer te activeren.
Tuurlijk gaat het een keer mis, en zuchtend vraag ik een tweede keer een wachtwoord aan.
Ook dat komt, zonder problemen, mijn mailbox inrollen, en ik activeer mijn account.
Vreemd genoeg wil het programma dan een paar basale dingen van mij weten, ik ben ook de beroertste niet, en vul die gegevens opnieuw in.
Ik druk op verzenden.
Dan komt het: "Deze gebruikersnaam bestaat al", krijg ik als reactie.
Ja oliebollen, dat ben ik.
Ik ben weer helemaal klaar met die website, en ga wat anders doen.
Internet en ik..................

tweede kerstdag

In het vervolg van eerste kerstdag stond 2e kerstdag in het teken van mensen die niet met ons, met mij, willen praten.

Het begon erg vrolijk gisterenochtend. Ik met een paar kinderen opstaan, heerlijk naar een barbiefilm op tv gekeken. Daarna met meer kinderen naar de fabeltjeskrant musical, waar ik van leerde dat een Jukebox een ouderwetse Ipod is.
Na de lunch begon het, Ruben en Daniel gingen naar Leiden, en vandaar uit naar Den Haag, naar het kerstfeest van Ruurd zijn familie, waar wij niet echt welkom zijn. Voelt raar. Gelukkig komt Ruben vandaag weer terug, Daniel ging liever naar Den Bosch om daar de rest van de vakantie door te brengen.
Om half 5 was er een kerkdienst in de Cocksdorp. Op ons paasbest (en dat met kerst) vertrokken we erheen. Geweldig is het toch om de kinderen zo bezig te zien. Lea had een heuse rol, en kende, als een van de weinige, ook de tekst uit haar hoofd. Verblikte of verbloosde niet toen de microfoon onder haar neus werd gehouden. En ze zingt ook niet onverdienstelijk.

Voor me zat haar vader, die stug voor zich uit bleef kijken, ook toen het spel zich naast mij, met Cecilia als baby Jezus afspeelde. Raar hoor, 23 jaar getrouwd en bijna 25 jaar lief en leed gedeeld, en ineens kan ik niet aan hem vragen hoe het is, waarom hij alleen is, en wil hij niet eens mijn richting in kijken. Ik word er nog altijd triestig van.

Na het kerstspel gingen we naar Oosterend, waar mijn moeder een high tea had klaarstaan. Erg lekker, en gezellig.
Tot mijn zus binnenkwam. Of nee, het werd er niet minder gezellig van, wel vreemder. Want mijn zus, naar wie Cecilia vernoemd is, wil sinds haar geboorte niet meer met me praten, en ontkent het bestaan van Cecilia gewoon volkomen. Pijnlijk, verdrietig, en vreemd.
Ik hou me maar aan mijn afspraak met mezelf, dat ik geen ruzie heb, met niemand niet. En als anderen mij niet willen, en mijn kinderen niet, is dat hun probleem. Maar echt vrolijk word ik er niet van.

Ik realiseer me dat mijn beeld gekleurd is. 3 jaar geleden, nog maar 3 jaar geleden, zat mijn huwelijk in crisis, en wist ik dat het op een scheiding zou uitdraaien, al wist mijn partner het toen nog niet. Sinterklaas, Kerst, en oud en nieuw zijn sindsdien bitterzoet gekleurde dagen.
Met momenten waarin de pijn vanwege scheiding, gemis van kinderen door mijn ziel snijdt. Met momenten waarin ik intens geniet van de kinderen die kerstspel spelen, de gezelligheid van het samenzijn met ieder die mij lief is.
Ook realiseer ik me, dat ik nog gevoeliger ben voor al deze emoties omdat ik nog maar 8 weken geleden ben bevallen van een prachtige dochter. Ergens zal het nodig zijn dat ik dit scala aan emoties doorloop, beleef en herbeleef. Daarna ben ik weer mijn vrolijke, positieve zelf.

Incompleet

Kerst 2008, nog vreemder en pijnlijker dan voorgaande jaren.
Het begon er al mee dat Lea heel ziek op de bank lag, en ik alleen al daarom niet naar de kerk kon. Ik vier al jaren eerste kerstdag in den Helder, in het Gemini. Met krukken en baby, was het me nog wel gelukt dat ook dit jaar te doen, met een zieke dochter thuis op de bank, zag ik het niet zitten.

Daardoor miste ik de gebruikelijke dosis kerstliedjes, waardoor het nog moeilijker was om in kerststemming te komen. De mensen, en kinderen, die wel thuis waren, zijn allemaal van die nachtbrakers, dat een vroeg gezamelijk ontbijt ook geen optie was. Nou hadden we dat compleet met kerstbrood ook al op de dag voor kerst gedaan. Waardoor ik het niet echt als gemis ervoer als wel een beetje kalig vond.
Lea ziek op de bank, ik met een gipsenpoot ernaast, en de rest van het huis in diepe rust. Gelukkig zijn er dan nog kerstfilms, dus hebben Lea en ik, samen naar Casper het vriendelijke spookje in kerstsfeer gekeken. En daarna naar de Fabeltjeskrant musical. Erg gezellig. Dat dan weer wel.

Toen eenmaal iedereen op gestaan was, en de gebruikelijk huishoudelijke mededelingen waren afgehandeld, ging de gamecube aan. Ruben wilde wel Pikmin spelen, dus de rest van de dag ging op aan poppetjes uit planten oogsten, en andere poppetjes verslaan.
Aan het eind van de middag, Ilja en Lea naar hun vader gebracht om daar het kerstmaal te gebruiken. Waarna wij ook het kerstmaal gingen bereiden. Gourmet, wat ook met 4 personen erg gezellig was.

Tegen half 8 kwamen de anderen ook weer thuis van het kerstdiner. Joshua en Rafael hadden bij hun vader geslapen en waren dus langer weggeweest.
Het voelde weer een beetje compleet. Want hoe gezellig ook, er mist toch altijd wat.
Tweede kerstdag zullen Ruben en Daniel in den Haag vieren, dus mist er weer wat. En zo blijft het schipperen, en in mijn slechte momenten baal ik erg van dat altijd incompleet zijn.
Ik zou zo graag meer dagen hebben zoals 5 december, met het hele cluppie ongedwongen bij elkaar.
Gelukkig zijn er meer goede momenten, en kan ik erg genieten van wat er wel is, in plaats van verdrietig te zijn om wat er mist.
Maar gemis is er altijd.

Bijzondere kerstballen

De kerstboom staat, sinds zaterdagavond.
Omdat een deel van de kerstspullen nog bij de aannemer staan opgeslagen, is hij een beetje donker. Gelukkig vonden we wel nog een doos kerstballen, vooral beertjes en zelfgemaakte spullen, dus mooi is ie wel.
In de kerstboom hangen twee heel bijzondere 'kerstballen'.
Gekregen van de postbode, zoals de kinderen het hier zeggen, maar vooral van twee heel bijzondere vriendinnen.

Kleine kleertjes

De kast is te vol, dus moet ik opruimen.
Bij het uithalen van de kast, kom ik kleertjes tegen die al te klein geworden zijn. Daar heb ik altijd moeite mee, het opruimen van de eerste kleine kleertjes. Daarna vind ik het niet erg meer, maar die eerste lading.
Gelukkig groeit Cecilia goed, maar is ze niet al te lang, dus is het alleen een kleine maat 50 die er uit gaat, dus ik mag nog even genieten van de kleine kleertjes. Van de week had ze zelfs een pak mt 56 dat nog gewoon aan de grote kant was.
Aan de andere kant heb ik ook een pakje mt 56 al uit de kast gehaald omdat het te klein was.

Storing

Elke zaterdagavond tussen 9 en 10 kijk ik tv. Casualty, een britse ziekenhuisserie, die al ruim 30 jaar loopt, en waarvan ik de laatste 15 jaar denk ik gezien heb.
Gisterenavand had het wat voeten in aarde, maar om 21.10 zat ik voor de tv. Casualty. Iedereen weet het, dan moet je moemi met rust laten, of meekijken, of wegwezen.

Ik zat net in het verhaal, zat me enigszins te ergeren aan Sean, die zijn vrouw zomaar naar Saoudi Arabie wil verplaatsen, en aan Jessica, zijn vrouw, die gewoon meegaat, terwijl ze zwanger is van een andere man. Sean gaat dan ook aan de lopende band vreemd. Ja het niveau van die britse serie is uitermate hoog te noemen.

Toen ineens, Poef, de tv uitging, en het om me heen ook wel erg donker was. Mijn eerste gedachte was, dat de aardlek eruit was, omdat we de kerstboom aan hadden staan. Toen drong het tot me door dat de, lichtelijk irritante, kerstversiering verderop in de buurt ook opgehouden was met knipperen.
De stroom was uitgevallen. Niet alleen bij ons, en bij ons in de straat, nee het grootste deel van het durp was donker.

Voor de kinderen was het een groot avontuur. Ruurd en Joshua zijn een rondje gaan rijden om te kijken hoe groot de storing was, en Lea en Rafael zaten voor het raam naar buiten te kijken. Op straat was het erg gezellig, de buren stonden buiten in de kou met zaklantaarns aan te praten. Wij hebben kerstliedjes zitten zingen. Ondertussen naar buiten kijken, want zo donker zie je het zelden hier. Voor onze deur staat nl een straatlantaarn, dus licht genoeg ook snachts.

De storing duurde ruim een uur, toen de tv het weer deed was op BBC Strickly come dancing.

Dochters

13 december 6 weken



14 december 22 jaar.



15 december 9 jaar

Boos, of op zijn minst geirriteerd...

Sinds ik in het gips thuis zit, werkt Ruurd thuis. Met als belangrijkste reden dat de kinderen van en naar school gebracht kunnen worden zonder al te veel regelen. Hij doet de 'buitendienst' zeg maar.
Dus rijdt hij, tussen zijn werk in, 4 keer per dag naar school om de kinderen te brengen en weer op te hVaak neemt hij buurkinderen mee heen en weer. Altijd even snel, want er moet gewoon gewerkt worden. Op deze manier is het goed geregeld, en is iedereen tevreden.

Komt er van de week op school, een ouder naar een vriendin van ons toe.' Zeg, jij kent die Ruurd nogal toch? Wil jij niet eens zeggen dat het belachelijk is dat ie met de auto de kinderen naar school brengt? Hij woont verdorie op de Boogerd. Dat is helemaal niet nodig'

Wat zou ze denken, dat Ruurd, werkloos, dan wel huisman is? Dat hij alle tijd heeft om kinderen te halen? Nog los van het feit dat zij dan wel kan fietsen, Ruurd doet dat (meestal) gewoon veel pijn. Zou het haar niet opvallen dat ik niet aanwezig ben op het schoolplein, al heel veel weken niet? Want voor ik door mijn enkel ging, was ik er ook minder dan gewoon omdat de combinatie veel werken en zwangerschap gewoon zwaar was, daarom haalde mijn zus regelmatig de kinderen tussen de middag op.

Zo'n reactie vind ik op zijn zachts gezegd irritant

Vrijdag

Ben best een beetje trots op mezelf, want we hebben het gisteren toch maar goed gered met ons 5-en. Joshua heeft geweldig zijn best gedaan, en extra gelopen. Hij heeft boodschappen gedaan en extra opgeruimd.
Lea heeft me geweldig geholpen met de was, en Rafael heeft hand en spandiensten verleend.

Natuurlijk redden we het wel. Alleen, de kinderen zijn, zoals dat heet las ik laatst Jonge Mantelzorgers. Het is niet anders, en als ik me nou maar rustig hou, en niet te veel wil, is dit allemaal tijdelijk.
Maar ja, vanmorgen kon ik ze weer niet naar school brengen, want nee, de buitendienst gaat niet, ook fietsen niet. Zou ook te link zijn, met een been dat gewoon niet wil. We twijfelen of we een rolstoel, danwel scootmobiel moeten gaan regelen for the time being

Om me aangenaam bezig te houden heb ik gisteren papier besteld zodat ik een scrapbook kan maken over de eerste dagen van Cecilia. Dan heb ik in ieder geval iets leuks om te doen, tijdens mijn huisarrest.

Gisterenochtend eerst maar eens gestofzuigd (of is het stofgezogen) en gedweild,daar knapte mijn humeur ernstig van op, want ik hou erg van een schoon en opgeruimd huis. Zover is het nog niet, maar de huiskamer en keuken kunnen er weer mee door nu. Vandaag ga ik maar lekker scrappen voorzover Cecilia het toelaat.

En dan....

Is ineens alles anders. En stort het hele systeem in elkaar.
Vanaf het moment dat ik door mijn enkel zakte tot vorige week, kon Ruurd zonder veel problemen thuis werken. Nu heeft hij een klus in Amsterdam, en moet hij daar ook naar toe. Dat betekend dat hij vanmorgen met de boot van 8 uur is vertrokken en morgenavond terug komt. En volgende week zelfs 4 dagen weg zal zijn.
Normaal gesproken zou ik dat ongezellig vinden, maar er geen problemen mee hebben. Echter nu ik op krukken loop is het wel een beetje een probleem.
Alleen krukken zou zelfs nog wel lukken maar op krukken lopen en voor een kleine baby zorgen is wel erg lastig.
Het huishouden, dat de laatste weken toch al rommeliger en slordiger is als ik prettig vind, zal nog lastiger bij te houden zijn. Waardoor het nog rommeliger en slordiger zal verlopen.

Even zag ik het niet zitten vanmorgen. Aangezien ik al lang geleden geleerd heb dat tranen op zulke momenten niet helpen, zet ik de schouders er maar onder. Eerst maar eens ontbijten...

Sinterklaas

Sinterklaasavond, begon eigenlijk al smorgens vroeg.
Ik had mezelf voorgenomen wel Sinterklaas in te halen op school. Ik had het op de haven al gemist, ben al weken niet op school geweest, en wilde heel graag 'gewoon' Sinterklaas feest vieren op school. Dus stonden Ruurd, Cecilia, en ik in de regen op het plein op de Sint te wachten.
Ruurd had Cecilia zijn pet op gezet, waardoor het meisje helemaal afgeschermd was voor de regen. Want al regende het niet hard, het regende wel gestaag door, en werden we toch erg nat.
Er zat een zwarte Piet vast op het dak van de school. Daar had hij snachts in een piepklein tentje geslapen, maar nu durfde (of kon) hij er niet af.
Dus werd de brandweer gebeld, en die kwam al snel. Tot ons aller verbazing zat Sint ook in de brandweerauto, en stonden er twee zwarte Pieten op het dak van de auto.
Na wat gestuntel van de Pieten, stond de ladder goed, kon Piet van het dak, en wij allemaal weer neer binnen.
In school even een rondje suprises kijken gedaan. De bovenbouw (groep 6, 7 en 8) maakt suprises voor elkaar, en elk jaar is er gelegenheid tot het bekijken van de suprises. Er waren weer heel mooie bij, leuk om de groei te zien in de suprises. Ook leuk om te zien dat er momenteel weinig ouders zijn die de suprises hebben gemaakt. Ik vind het toch leuker om de knutselwerken van de kinderen te zien. Lea had ook erg veel lol in het maken van de suprise, alleen het gedicht was moeilijker, daar heb ik dus mee geholpen.

naar huis, waar we eerst de laatste cadeaus hebben ingepakt, Ruurd en Ilja zijn toen nog wat laatste cadeaus gekocht, want doordat Ruurd onverwacht donderdag toch naar Utrecht moest, en maandag ziek was, lagen we ernstig achter op schema. Ik moest toen nog een kleine 30 gedichten maken, want Cecilia was de dag ervoor zo onrustig geweest dat ik geen 10 minuten achter elkaar had kunnen doorwerken. Vrijdagmiddag was ze zo lief, 4 uur achter elkaar te slapen waardoor ik door kon dichten.

Om 1 uur kwam mijn oudste met zijn vriendin uit Praag. Zij ging even bij vrienden op bezoek, en hij dook de keuken in. Waar we allemaal erg blij mee waren, want er kwamen erg lekkere dingen uit de keuken.
Ruurd heeft de hele dag heen en weer naar de boot gereden, want iedereen zat op een andere boot, maar rond 6 uur was de hele club aanwezig en waren we met 14 man in feeststemming.
We zaten net voor een lekker maal klaar, toen Lea en Rafael een bult cadeautjes ontdekte in de WestWing.
Na het uitsorteren gingen we toch maar een beetje eten, en daarna begonnen we met uitpakken. Grappig om te zien dat ook de kinderen niet gelijk cadeautjes begonnen uit te pakken maar rustig afwachtten tot ze aan de beurt waren.

Zoals gebruikelijk was de jongste eerst aan de beurt, want ook Cecilia was aardig bedacht door Sinterklaas. Zo ontrolde zich het gebruikelijke beeld, van om de beurt een cadeautje, een gedicht voorlezen, uitpakken. Zoals gebruikelijk ging elk cadeautje een rondje, omdat iedereen in elk cadeautje geinteresseerd was. Er werd veel gelachen, rake opmerkingen gemaakt, de sfeer was vrolijk, gezellig en liefdevol.
Tot om 9 uur ineens Sinterklaas met 3 pieten voor het raam stond. Lea zag hem het eerst, en Rafael vloog naar de deur. Ilja nam de honeurs waar, en deed dat met verve. Hij was beleefd, gebruikte de juiste woorden tegen het hoog bezoek.
Sint had (letterlijk) voor iedereen een vriendelijk woord, en iedereen moest bij Sinterklaas komen, en op schoot zitten. Omdat we een professionele fotograaf in ons midden hadden heb ik minder foto's gemaakt dan anders, de foto's van Cecilia bij Sinterklaas heb ik dus nog niet.
Sinterklaas was geweldig, hij wist nog alle dingen van voorgaande jaren, de Pieten waren rustig (moe) maar werden wakker toen Ilja het menu van zijn werk vertelde.
Nadat iedereen bij Sinterklaas was geweest, wilde Ruben nog even op schoot speciaal voor de foto. En ging de Sint weer verder, uitgezwaaid voor Lea en Rafael. Mascha met een opdracht voor volgend jaar achterlatend, de kostuums van Sint en Piet ontwerpen, met behoud van de traditie. Ben benieuwd wat ze bedenkt :o)

We hebben thee gedronken, en zijn toen door gegaan met het uitpakken van de cadeautjes. Mascha werd zo verwend dat ze riep dat ze geen cadeautjes wil voor haar verjaardag, volgende week (krijgt ze toch natuurlijk). Iedereen is erg verwend. 2 Pieten hadden erg mooie gedichten gemaakt. Door tijdgebrek kwam een van die pieten er helaas zelf bekaaid vanaf, wat gedichten betreft, volgend jaar zal ik beter mijn best doen.
Het streven was om op 5 december ook klaar te zijn met uitpakken, maar dat hebben we (weer) niet gehaald. Maar het was een geslaagde avond. Mijn december is goed begonnen.

Het CB

Vandaag mocht Cecilia voor het eerst naar het consultatiebureau. Hoewel ik weet dat er veel commentaar is op het consultatiebureau ga ik er altijd wel graag naar toe. ff wegen en meten, en een gezellig gesprek met de CBarts en/of verpleegkundige.

Cecilia is 54,5 cm lang, weegt 5 kilo, en heeft een groot hoofd, (40cm ontrek) maar dat wisten we al. Het hoofdje groeit netjes volgens de curve is alleen erg groot.
Verder doet ze het helemaal geweldig.

Alleen haar neusje zit zo vol, dat ze het vanmorgen bij het wakker worden echt benauwd had. Zit niet in de longetjes maar hoger, dat is gunstig. Dus extra neusspray, en een ui bij het bed.
Ik hoop dat het helpt.