Bijzonder

Sinds enige tijd ben ik lid van een internationale scrapbook/craft mailinglist. Behorende bij een website waar ze elke week een leuke techniek demonstreren.
In de fotohoek van die lijst plaatst iedereen steeds dat wat ze gemaakt hebben. Het een nog leuker dan het andere. Natuurlijk is niet alles precies mijn smaak, maar wel alles is leuk om naar te kijken.
Tot nu toe, had ik daar zelf niets geplaatst. Maar vanmorgen dacht ik ineens, laat ik ook eens eea daar zetten. Ik heb wat foto's die al op dit blog staan, en dus bewerkt voor het internet op mijn pc staan. Dus de stoute schoenen aangetrokken, een mapje aangemaakt, en een aantal foto's geplaatst.
Omdat het merendeel van de leden daar amerikaans is, dacht ik tot morgenochtend respijt te hebben wat betreft de reacties. Misgegokt. De hele dag door kreeg ik, uit de meest uiteenlopende hoek, heel leuke reacties. Nou kan het zijn dat iedereen heel beleefd is, al is het er niet minder leuk om.
Alle reacties zijn dat het mooi is wat ik maak. En dat is gewoon leuk.
Zelf vind ik wat ik maak vaak wat strak, en stijf. Mijn stijl is nou eenmaal strak, en precies. Ik hou niet van teveel rumoer op mijn scrap. In de nederlandse scrapwereld val ik, geloof ik, een beetje uit de toom. Dus was het extra leuk om deze reacties te krijgen. Ook mijn scrap on the walls vielen erg in de smaak.
Een aardige opsteker. En stimulerend om op mijn eigen manier door te gaan.

Vuurwerkfeest

Voor mijn zoons is oud en nieuw geen nieuw begin, geen bijzonder moment om van jaar te wisselen. Nee voor mijn zoons is oud en nieuw, zoals mijn jongste het gisteren treffend noemde, Vuurwerkfeest.

Dat begon al bij de oudste, toen die oud genoeg was om het te snappen. Hij wachtte op de vuurwerkkrant (de folder) en liep daar dan dagen mee, om precies het juiste vuurwerk uit te kiezen. Die heeft ook jaren bij Intertoys het vuurwerk verkocht. Dan kreeg hij, als bonus, een mooi stuk groot vuurwerk.

Die luxe hadden we niet dit jaar, maar we hadden wel meer vuurwerk dan we afkonden steken. Ook doordat er minder afstekers waren dan we hoopten.

Desalnietemin was het een prachtig vuurwerkfeest. Omdat Boys will be boys, waren het de jongetjes (tussen de 48 en de 4) die het vuurwerk afstaken, en de meisjes (ik en Lea) die het vuurwerk bekeken.

Boys will be boys...











En toen waren de aansteeklonten op, en het vuurwerk nog niet. Gelukkig lag er nog een sigaar van opa ergens....

href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi6YH-tD6i5fuhPV60T2PyAuZ_StXlCF4GZA5ChRrwxHvHI2_cXlWwq_ET1Ao7Ac3NrfHyYXU-NzSOFfOKED94Sz-1FhntvyigXklPgpzJq9WLWX4S_CLckra_4yEDiUipNglIP/s1600-h/ruurdvuurwerk3.jpg">

Top 2000

Elk jaar luister is, zoals velen, vanaf 2e kerstdag tot zo lang mogelijk op oudejaar naar de top 2000. Muziek is, meer dan andere zintuigen, voor mij gelinkt aan herinnering. Een liedje kan me zomaar 10 of 20 jaar terug zetten, of meer.
Bij het ene nummer ben ik terug gedurende mijn zwangerschap van mijn oudste, bij een ander ineens in de zomer van 2006 toen ik verliefd was. Weer een ander brengt mij terug naar mijn verliefde zelf van 19 jaar, verliefd op de man die de vader van mijn kinderen werd, en die me uiteindelijk zo veel pijn gedaan heeft.

De top 2000 is dit jaar een bitterzoete ervaring. Het is in februari 2 jaar geleden dat mijn toenmalige man verdween eerst uit mijn huis, en daarna uit mijn leven. Schijnbaar is na 2 jaar het moment van rouw aangebroken, en ik rouw gedurende de top 2000. Eerst onbewust, naarmate de week vordert wordt het gevoel steeds duidelijker. Steeds meer komt het verdriet boven, en doe ik het enige wat ik kan op die momenten, ik zoek de eenzaamheid, schud iedereen van me af, en sluit me op in mezelf.

Vanmorgen hoorde ik het liedje van Marco Borsato door de radio schallen, het liedje waarmee hij beroemd is geworden, zijn grootste hit. De meeste dromen zijn bedrog. En toen wist ik het, ondanks het grote verdriet van een failliet huwelijk, het verdriet van mijn kinderen, is er wel een droom uitgekomen.
Naast mij staat een man, die er voor me is, op momenten dat ik hem nodig heb. Een man die de maan voor me zou plukken als ik er om zou vragen. Een man in wiens armen ik mag slapen. Een man die mijn maatje is, mijn vriendje in alle betekenissen van het woord.

'De meeste dromen zijn bedrog, maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog.'

Het verdriet, de rouw zal oplossen, verdwijnen, al zal het wel altijd een blauwe plek blijven, en zal er iets van het verdriet blijven, wat op de vreemdste momenten terug zal komen.
Ik hoop dat de droom ook zal blijven, en dat ik de rest van mijn leven me mag koesteren in de warmte en liefde van Ruurd.

Ik kan het nog

s Avonds voor ik naar bed ga, of eerder op de avond, zet ik de afwasmachine aan, zodat de afwas smorgens als we weer opstaan, schoon is, en in de kast kan.
Gisterenavond heeft de afwasmachine, volgens mij, ook gedraaid, maar als ik hem open vanmorgen, is de afwas nog niet gedaan
Dus zet ik de afwasmachine aan, en blijf luisteren of hij dan wel draait. En ondanks dat de afwasmachine een hoop lawaai maakt, hoor ik toch geen water lopen. Chips, ook dat nog, een kapotte afwasmachine, heb ik dat...

Gelukkig is er nog een klein beetje afwasmiddel, en zo komt het dat ik vanmorgen om half 9 samen met mijn zoon van 10, die spontaan kwam helpen, de afwas stond te doen.
Wel gezellig hoor, zo met mijn handen in het warme sop, samen een grote afwas weg te werken. Ging nog vrij vlot ook, ondanks de afwezigheid van een afdruiprek, want dat is niet mee verhuist.

Voorlopig maar ff met de hand afwassen, in de hoop dat een vriend de afwasmachine weer aan het werk kan krijgen. Zo niet, dan wordt het langer met de hand afwassen, want de keuken is het sluitpost van de verbouwingsbegroting, en dus pas eind 2008 aan de beurt. Maar zoals Suske en Wiske al zongen:

' er is toch niets zo gezellig,
als samen de afwas doen
Je kunt er gezellig bij zingen,
en praat over allerlei dingen
Waarvoor je anders de tijd niet vindt,
en daarom zeg ik je leer mijn kind....
Er is toch niet zo gezellig
als samen de afwas doen'
( lp Suske en Wiske en de gouden locomotief)

Bloggen

Ik wil wel bloggen hoor. Over het opzetten van de kerstboom, waar ik hele mooie foto's bij wil plaatsen, over het naar den Bosch gaan om te tekenen voor het huis dat eindelijk verkocht is. Over de kou, die extra erg is door gebrek aan goede winterjas, over de hoge cijfers die Joshua ineens haalt, en de lol die hij er aan heeft dat hij hoge cijfers haalt.

Je ziet onderwerpen genoeg.
Maar.... Ik blog altijd savonds, en ik heb ineens de mogelijkheid om om 10 uur in bed te liggen savonds, en wat erger is, ik slaap ook voor 11 uur, al een paar dagen. Na alle stress, en drukte, is dat heerlijk.
Blog dan overdag zou je zeggen. Ook dat gaat niet, want overdag pas ik op twee van de allerliefste kleine kinderen. Een meidje dat afgelopen zondag 2 is geworden, en die heel wat feller is dan alle jongentjes waar ik oppas tezamen. Voor haar moet de deur opslot. Wat zowel voor mij, als mijn omgeving errug wennen is. Iedereen is stomverbaasd dat de deur dicht zit.
En een jochie dat zondag 4 mnd werd, een schatje, zo makkelijk als baby waren mijn eigen kinderen niet, maar het is wel het prototype van een handenbinder. Letterlijk,zolang hij in handen is, is het goed, hem neerleggen op een bank, in het stoeltje betekend brullen, tot traantjes aan toe.

Dan is er nog een jongentje van 3, die erg streng wordt opgevoed, en die nu hij ergens is waar de regels wat soepeler zijn, moet wennen aan de vrijheid. om dan tot de ontdekking te komen dat er aan die vrijheid ook grenzen zijn. Grappig proces om mee te maken.

Al met al zoveel drukte, dat ik niet aan de leuke blogs toe kom. Nu eerst maar eens naar Den Bosch, eerst de zakelijke kant van het verhaal, en daarna gaan we ook nog ff samen de stad in.

Birthdaygirls

Daar heb je ze, mijn verjaardagmeiden. Vanmorgen was Lea alleen jarig, en vanmiddag waren ze samen jarig.
Lea was al vroeg wakker, dus na even in bed geknuffeld en gekletst te hebben, gingen we allemaal samen naar beneden. Daar was de kamer versierd en lagen de cadeautjes op tafel klaar.
Lea begon gelijk te regelen van wie wat moest doen, gelukkig hoefden we daaar niet naar te luisteren.
Hoe blij ze was met haar cadeau's kun je op deze foto zien.



De ochtend verliep vrij rustig, met een beetje visite, de middag daar in tegen werd het drukker en drukker. Zeker toen rond half 4 Mascha ook verscheen.
Voor haar ben ik bezig met het maken van een scrapbook van haar eerste 21 jaar. Mooi, bewerkelijk, en emotioneler dan ik dacht is het werken daaraan. Doordat ik afgelopen week ook nog 2 kleine kinderen erbij kreeg om op te passen, was het boek niet af. Vandaar dat ik voor Mascha een tegoedbon heb gemaakt, voor haar boek. Ook de tegoedbon is gescrapt natuurlijk.

Voor:


En achter:


Ze was er blij mee, en ook verrast dat ze het, toch wel traditionele cadeau zou krijgen. En ze wilde er nog niets van zien. Nog wel ff doorwerken voor mij, want ik heb de belofte gedaan dat het boek voor het eind van dit jaar af moet zijn.

We hebben heerlijk samen gegeten, en daarna samen genatafeld, heerlijk dat mijn kinderen dat, allemaal, ook graag doen.



Lea kwam voor het naar bed gaan naar me toe, Moemi, het was een fijne verjaardag, zei ze.

Lang zullen ze leven...

Het is nu 00.04 uur op zaterdag 15 december 2007. 8 jaar geleden had ik nu de tweede wee te pakken. Het duurde nog een uur voor ik door had dat de bevalling begonnen was, en nog 5.14 uur voor ik mijn tweede dochter in mijn armen had.
Een meisje. Ik was zo blij met haar. Mijn meidje.
Nog zie ik mijn oudste dochter verbaasd kijken, toen ik om mijn dochter vroeg, en zij naast me stond, dat was het moment dat het tot haar doordrong dat zij, na 13 jaar, een zusje had, en ik dus 2 dochters.

De kamer is versierd, de cadeautjes gepakt. Morgen vieren mijn beiden meiden hun verjaardag. Mijn oudste dochter is op 14 december 21 geworden.
Haar cadeau ligt niet klaar, is nog niet af. Zij krijgt, traditoneel, een fotoboek van haar eerste 21 jaar. Na enige emotionele blokkades mijnerzijds, zijn het de practische opstakels die zorgen dat het cadeau nog niet af is. Nu ik het ritme te pakken heb, moet het lukken om het nog dit jaar af te hebben, en haar te geven. Voor haar heb ik een mooie tegoedbon voor het boek gemaakt.Samen gaan we morgen naar TeXels om daar een cadeau voor haar te scoren. Dat wat ik gezien heb, neemt ruimte in, en ze woont zo klein dat ik dat even met haar wil bespreken.

Morgen zijn ze samen jarig, en beiden verheugen zich erop, om samen hun verjaardag te vieren. Samen kaasfondue te eten, en samen taart te kiezen en te eten.

Verdriet

Eigenlijk wil ik al een paar dagen bloggen over de twee schatten van oppaskinderen die er ineens bij zijn gekomen, een jochie van bijna 3 mnd, en zijn zusje van bijna 2. Schatjes, allebei, maar veel werk.
Maar helaas, de gebeurtenissen stapelen zich op, en zijn niet leuk. Ergens is het fijn, voor mij, dat iig de twee kleintjes hier rondlopen, daar word ik tenminste vrolijk van.

Maandagavond werd er nl door Ruurd zijn oudste zoon, over me gescholden tegen Ruurd, gisterenavond werd er tegen me gescholden,door beiden zonen, in bewoordingen die ik niet zal herhalen, niet wil herhalen. Woorden die ik niet eens gebruik als ik heel erg boos ben.
Het gaat me niet in mijn koude kleren zitten. Ik heb er inmiddels 2 nachten slecht van geslapen.

Wat ik er mee moet, weet ik niet. Ik begin te denken dat het voor Ruurd verkeerd is, als wij een relatie hebben. Beiden zonen zeggen dat als ik er niet was, ze wel langs zouden willen komen, en er geen problemen zouden zijn.
Het doet me gewoon heel erg veel verdriet dit alles. En net als we denken dat we in rustiger vaarwater komen, financieel, en emotioneel.

Wel bestede dag.

Een drukke en creatieve dag vandaag.

Vanmorgen, ondanks de vrije zondag, om 7 uur op. Ontbeten, en begonnen met opruimen, dat was ff nodig.Morgen heb ik 2 kleine kinderen op te passen, en dan gebeurt het niet.
Daarna kreeg Lea de geest en die wilde met de strijkkralen spelen, ze heeft een mooie doos gekregen van Sinterklaas.
Omdat ik iets op tafel wilde doen, waarbij ik de gehele tafel bij nodig had, heb ik eerst mijn bureautje leeggeruimd, en voor haar een werkplek vrij gemaakt. Kind was de koning te rijk, en de resultaten mochten er zijn. Ze heeft gedurende de gehele dag een grote prinses bij elkaar gepuzzeld, volgens voorbeeld.

Toen dat allemaal gereed was, heb ik eerst bij een paar foto's scrappapier gezocht. Dat is altijd een leuk werkje, maar omdat ik savonds scrap, dus bij kunstlicht, wilde ik de papieren en foto's van te voren bij elkaar gezocht hebben. Want bij kunstlicht zijn kleuren echt anders. Ik werk nou eenmaal het liefste bij daglicht, helaas is mijn leven nu zo ingericht dat dat gewoon niet lukt. Ik kan alleen savonds, dus bij kunstlicht werken.
Dit bij elkaar zoeken is niet alleen leuk om te doen, maar ook een hele klus. De grap is, dat je denkt, bij deze foto wil ik dit papier, en uiteindelijk niet alleen een ander papiertje erbij zoekt, maar zelfs in een totaal onverwachte kleur of design. Toen die klus klaar was, was het inmiddels 4 uur, moest ik nog stof knippen voor toneelkleding die morgenochtend mee naar school moet, moest er nog gekookt worden, en moesten er ook nog kinderen te bed.
Gelukkig had ik hulp. Joshua schilde de aardappels, Ruurd heeft ze gekookt, ik heb de zuurkool voorbereid, Ruurd heeft er weer een oven schotel van gemaakt. En de worst gewarmd.
Daardoor was voor het eten de stof voor 2 sloven, en 8 herderspakken, geknipt.
Na het eten in een kleine 2,5 uur, alles in elkaar gezet.
Er ligt hier nu een stapeltje kerstkleding op tafel. De naaimachine staat al weer op zijn plek. Achter mij ligt een pizzadoos met papier en bijbehorende foto's.
En nu heb ik ook nog een paar administratieve dingen gedaan die nog lagen te wachten omdat ik gisteren de hele dag weg was, en vandaag creatief bezig was.
Nu nog 1 ding doen, en dan ga ik te bed. Eindelijk, voor het eerst in 2 weken, eens op tijd.

Kast

Gisteren was een drukke, zeer volle dag.

We zijn bezig toestemming te krijgen voor het aanbouwen van een tweede huiskamer ten behoeve van de Kinderopvang, zoals het in de officiele stukken heet.
Natuurlijk moet die ruimte ook ingericht worden, en mijn voorkeur voor tweedehands kennende, kan je je indenken waar ik begonnen ben met zoeken.
Juist; op Marktplaats.
Daar vond ik, al enige tijd geleden DE kast. Alleen maar laden, maar wel een wand van 3 m vol. En een wand ook echt, 256 hoog.

Al sinds begin november ben ik verliefd op deze kast, alleen al van de foto. Echter de kast staat in Twello, niet echt naast de deur. Daardoor was er gisteren pas gelegenheid om de kast te bekijken.
We namen de boot van 8 uur, en waren tegen 10.30 uur in Twello. De verkoper van de kast bleek een restaurateur van meubels, en alleen daarom al had ik de rit graag gemaakt.
We werden binnen gelaten in een pracht van een werkplaats. Die geurde naar lijm, hout, zaagsel en lak. Er stonden meubels in verschillende fases van restauratie, en ik moest me beheersen om niet overal even aan te voelen.
Achter in de werkplaats, waar de kast stond, lagen allerlei onderdelen van oude kasten en meubels, ik zag het onderstel van een tafel, een frontje van een kast, prachtige stukken oud hout. Echt geweldig, mijn creatieve hart ging open.
De kast die ik wilde zien, betaat uit onderdelen, de grootste is 2,95m, maar de kleinste van 1,05m lang stond in de werkplaats opgesteld.
Ik ben om, mits de maat past, want dat moet ik ff bekijken en met de aannemer doornemen.
Ruurd echter moet er nog even over denken. Die is niet van het snelle beslissen. En gelukkig hebben we nog even, want de ruimte waar de kast moet komen te staan, is nog niet meer dan een tekening.

Ik heb geen foto van de kast, en voorals nog ga ik niet het webadres erbij zetten, straks worden jullie ook verliefd, en dan kan ik fluiten naar mijn kast.

Bekeuring = Alfabet

Mijn partner heeft een italiaanse auto, en een italiaanse rijstijl.
Op de weg een opgewonden standje dus. Dat resulteert in regelmatig een enveloppe van het centraal incasso bureau in de bus.
Omdat 1 van mijn stokpaardjes het houden aan de verkeersregels is, ben ik hier dus niet al te blij mee, nog los al dat geld dat voor niets uitgeven wordt.

Enige tijd geleden heb ik er uit een grap, een sanctie op gezet. Hij een bekeuring, ik een alfabet voor mijn cuttlebug (stansmachine)
In de voorgaande week, kwamen er 2 bekeuringen binnen, en vandaag een totaal andere enveloppe. Een van Scrap-I-Do, met als inhoud het eerste alfabet. De tweede(die tegelijk besteld is) wordt nagestuurd.

Gek genoeg wil ik nog steeds niet dat hij te hard rijdt, begin ik te sputteren als hij zich op andere wijze niet aan de verkeersregels houdt. Gezien de voordelen voor mijzelf, zou je toch anders verwachten :o))

Heerlijk avondje, foto impressie

Heerlijk avondje

Okay, een dag te laat geblogd, maar daarom niet minder interessant.

Woensdagavond zou Sinterklaas bij ons komen. Omdat de kinderen op 5 december smiddags altijd vrij zijn wilde ik perse dinsdagavond alles klaar hebben. Dat was in zoverre gelukt dat alle cadeaus ingepakt waren, en bijna al de gedichten af waren. Alleen die bij elkaar voegen dat moest nog gebeuren op woensdagochtend, als de kinderen op school bij Sinterklaas waren.
Na een geweldige intocht van de Sint op school, die door de harde wind een beetje in het water viel, en een rondje surprises kijken in de groepen 6, 7 en 8 (en wat een mooie waren er weer gemaakt dit jaar) snel naar huis om de laatste klus te klaren.

Gelukkig werkte mijn systeem, en was ik rond half 11 al klaar met alles, en kon het grote genieten beginnen. Eerst maar ff lekker een bakkie, en tot rust komen, ik kon toch niets anders, want overal in huis lagen nog mensen te slapen.

Om 12.15 gingen we samen (Ruurd en ik) Rafael, Lea en Joshua ophalen. Dat betekende dat we 3 kwartier bij school waren, want Rafael was om 12.15 al uit, Lea om half 1, en Joshua zou officieel om half 1 klaar zijn, maar die was pas tegen 1 uur de school uit. Juf was erg blij met hem, want hij had als enige goed geholpen met opruimen. Kinderen blijven je verbazen (mij wel in ieder geval)

Eenmaal thuis, storte zowel Rafael als Lea in slaap, waardoor ik een heeel rustige middag voor het heerlijk avondje had. Erg makkelijk. Sander en Iva zouden voor het eten zorgen, en de hapjes voor de avond, dus ook daar hoefde ik niets aan. Ik wilde een kamer opruimen boven, maar omdat daar kinderen sliepen kon ik daar niet aan de gang.
De kamer hebben Lea en ik, toen ze weer wakker was, nog maar even gedaan.
Om half 5 kwam Mascha met de boot, en had ik mijn cluppie compleet. Alleen dat was voor mij genoeg om het een geslaagde avond te maken.

Sander en Mascha samen waren weer gelijk als vroeger, en voor het eerst sinds ik hier woon, voelde het goed, vertrouwd en thuis. Sander en Ilja, spraken alleen over keuken werk, en hoe het in hun keuken ging, wat nodig was enzovoort enzovoort. Tot Iva er uiteindelijk wat van zei, toen hielden ze er zeker een uur mee op:o))
Om half 8 kreeg ik een smsje van Sinterklaas dat we bij de voordeur moesten kijken. Daar hing een brief van de Sint, op heel mooi Sinterklaaspapier, dat de pieten het niet helemaal hadden begrepen, wel kadootjes in de garage hadden gebracht, maar aankloppen waren vergeten.
Daarop vertrok de hele stoet naar de garage om daar 2! heel grote zakken vol cadeautjes te vinden. Voor iedereen waren er zeker 6 cadeautjes, voor een aantal zelfs meer.
De eerste paar rondes gingen snel, de cadeautjes werden met vreugde ontvangen, en vooral voor Rafael, erg wakker, want de hele dag geslapen, kon het niet snel genoeg gaan. Het kostte ons erg veel moeite om er de rem op te zetten, maar met behulp van pepernoten/chocoladetaart lukte dat aardig.
Tegen 9 uur werd er van twee kanten van het huis op de deur gebonst. Omdat ik mijn zus verwachtte reageerde ik niet gelijk, maar voor ik het wist vlogen de pepernoten me de oren. Ineens werd het huis bevolkt door 3 pieten en een Sinterklaas. Die toch wel weer erg veel van iedereen wisten.
Gek dat je Sinterklaas dingen verteld die je anders voor iedereen geheim houdt. Dat het verhuizen me toch wel erg veel moeite had gekost bijv.
Na een half uur gingen ze weer weg, en wij weer verder met cadeautjes uitpakken.

We hebben het gered dit jaar, om op 5 december uitgepakt te zijn, al was het nipt. Het was 23.55 toen het laatste cadeautje was uitgepakt. En dus weer 1 uur voor ik in bed lag. Verwend met cadeautjes, maar vooral met gezelligheid. Al mijn kinderen onder mijn dak, wat onder dit dak nog niet eerder was voorgekomen.
Het was een heerlijk avondje.

Voordelen

In afwachting van de verbouwing, staan al mijn origamiboeken opgeslagen in de garage.
Vandaag had ik een sier enveloppe nodig, en natuurlijk is het mijn eer te na om daar voor een papiertje te snijden. Ik moet dat kunnen vouwen.
Nou kan ik, al zeg ik het zelf, heel goed vouwen, maar een geheugen voor al eens gevouwen modellen heb ik niet. Een paar basismodellen, die ik al duizenden keren heb gevouwen, ja die zitten in mijn hoofd verankerd, maar voor de rest...

Na enig zoek werk in de origamitijdschriften die sinds mijn verhuizing zijn binnen gekomen bleek dat ik niet kon vinden wat ik zocht. Toen ik eenmaal met papier in handen zat, kwam het ontwerp vanzelf, en werd het zelfs, al vouwende, beter en beter.

Uiteindelijk had ik een precies op maat gemaakte enveloppe die ook nog eens sluit zonder hulpmiddelen. Het heeft voordelen, als je je spullen niet op de greep hebt.


Voetnoot:
Om begrijpelijke redenen kan het resultaat pas op het blog gezet worden, als de enveloppe op zijn bestemming is.

Werkstuk

Joshua zit in groep 8, en moest voor het eerst een werkstuk maken. Na de eerste opstart problemen, ging hij enthousiast aan de gang. Boeken lezen, teksten schrijven. Okay, ik moest hem af en toe ff porren, want een spelletje doen, op straat klooien met vriendjes, of tv kijken is natuurlijk leuker dan een werkstuk maken.
Toch heeft hij, redelijk vlot, al de hoofdstukken op papier. Door allerlei omstandigheden is het hem niet gelukt om zijn typediploma te halen, dus zat ik gisteren een heel werkstuk uit te typen (zijn volgende actie is dat type diploma halen, want dit doe ik dus niet nog een keer :o))

Het leuke van een werkstuk uittypen is dat ik het nu dus ook, helemaal, letter voor letter gelezen heb. Hij heeft een leuke schrijfstijl, en had een leuke vorm gekozen.
Het hele werkstuk is geschreven alsof hij tegen iemand aan praat. Hij gaat het gesprek aan met zijn lezer. Geen opsomming van saaie feiten, maar een echt goed, en leesbaar verhaal, waarbij de feiten ook nog kloppen. Ik was aangenaam verrast door mijn makkelijke, vaak ongeinteresseerde zoon.

En toen kwam ik bij het laatste hoofdstuk, eerst wilde ik dat stuk tekst knippen, omdat ik vond dat het niet kon, maar hij wilde het er perse in:

'Dit is het laatste hoofdstuk. Gelukkig maar want het wordt een beetje saai. Ik kijk liever tv, of speel een spelletje. Niet dat een werkstuk maken stom is ofzo, maar ik heb wel andere dingen te doen.'

En daarna gaat hij weer over tot het serieus schrijven van het laatste hoofdstuk.
Toen ik uitgelachen was, heb ik de tekst toch maar ingetypt.

Beslissing

Op de vooravond van 2008 sta ik voor een moeilijke beslissing. Ik hou niet van beslissingen nemen, en al helemaal niet van het nemen van moeilijke beslissingen. Beslissingen laat ik liever aan anderen over, de natuur, God, Ruurd, Sinterklaas desnoods, zolang ik het maar niet zelf hoef te doen. Helaas zit het niet zo in elkaar, en moet je af en toe.

Al sinds het begin van onze relatie hebben Ruurd en ik samen ook een kinderwens. Toen we eenmaal in dit huis woonden, besloten we er voor te gaan. Al vrij snel lukte het en was ik zwanger, helaas eindigde die zwangerschap in een miskraam. Na lang denken besloten we het nog een keer te proberen. Ook die zwangerschap eindigde in een miskraam,
Omdat 3 keer scheepsrecht is, wilden we toch nog een poging doen. Afgelopen week was de zwangerschapstest positief. Ik misselijk en beroerd, dus een goed gevoel erbij. Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Weer ging het mis. En dus sta ik, staan wij, voor de beslissing, proberen we nog even door, of stoppen we. Besluiten we dat het voor ons niet is weggelegd?

Ik vind het een moeilijke beslissing. Toen mijn jongste werd geboren, was mijn gezin compleet. Sindsdien is mijn situatie zodanig veranderd, dat een kindje welkom zou zijn, meer dan dat, zeer welkom. Er zijn echter meer factoren waar ik rekening mee moet houden. Mijn ex krijgt ook een kind, en wat doe ik mijn kinderen aan, als ik ze binnen een half jaar confronteer met nog een broertje of zusje erbij? Hun welzijn, geluk en gevoelens zijn voor mij zeer belangrijk. Mag ik het ze aandoen?

Pff, beslissingen nemen is niets voor mij.

ja versus nee

Nee zeggen is niet mijn sterkste eigenschap geloof ik. En soms is dat zeeer onhandig.
Zo werd mij enige tijd geleden gevraagd of ik de kleding van het kersttoneelstuk van groep 7 wilde verzorgen. Die doen dit jaar het klassieke kerstverhaal, en ondanks een zolder vol verkleedkleding, geen kleding voor de herders, engelen, koningen Maria en Jozef. Natuurlijk wil ik dat, samen met de naaiclub van school, die onder mijn bezielende leiding staat :o))
Maar helaas, van de naaiclub is er 1 die geen kinderen meer op school heeft, en een ander die dusdanig in de sores zit momenteel, dat haar hoofd niet staat naar naaien, of naaiclub.
Ondertussen heeft mijn zus, die met kinderen van haar les, ook een kerststuk doet, mij gevraagd of ik voor haar stuk ook de kleding wil verzorgen.
Het is een alternatief stuk, dus niet al te veel kleding, bovendien is de uitvoering pas 23 en 26 december, dus even uitstel, maar toch, nog meer kleding. Ook daar krijg ik hulp van 1 moeder, maar ook daar moet ik dat initieren.
Ondertussen wil ook de goedheiligman aandacht, en ik kan je vertellen, het is erg moeilijk om in dichtmodus te geraken als je kerstkleding zit te maken.
Als klap op de vuurpijl, zijn er in december ook nog 2 dochters jarig, die ook recht hebben om mijn (creatieve) aandacht.

Om een en ander in goede banen te leiden, draai ik de hele dag, ook als de kinderen naar school zijn, sinterklaasliedjes, klassiek maar ook van Jochem van Gelder, Henk Temming, en Recht zo die gaat. Terwijl mijn handen kerstspul fabriceren, wordt mijn hoofd gevuld met Sinterklaas, druppelt de stemming, de ideeen binnen, en wordt de dichter in mij langzaam tot leven gewekt.
En zoals elk jaar neem ik me voor, volgend jaar eerder te beginnen, zodat de eindejaarsstress eens een keer aan mij voorbij gaat. Wetend dat dat me niet zal lukken :o))) Uiteindelijk ben ik graag druk, heb ik graag veel om handen, en voel ik me beter als er veel werk onder de kurk zit.
Later, als ik oud ben, ga ik wel rustig aan doen.

Nooit gewoon

Bij het ophalen van de kinderen op woensdagmiddag is het altijd een heel geregel. Vandaar dat ik nog vrij laat bij school ben.
Ik sta, op de hoek bij school, nog heel even na te praten met een andere moeder, als er een jongentje van school in paniek naar me toeloopt, hij krijgt geen lucht.
Ik beuk hem eerst op zijn rug, en bij geen effect, pas ik de heimrich greep toe, wat eigenlijk niet mag bij kinderen, maar je moet wat.
Na twee pogingen, hij is groot, en stevig, krijgt hij weer lucht. Pff, zijn kleur wordt van wit weer wat roze, als hij ineens weer naar zijn keel grijpt, en piept dat het erg veel pijn doet.
Ik zet mijn jongste uit de bakfiets, achterop de fiets van de andere moeder, laat het jongetje instappen. Racen naar de dokter.
Daar was gelukkig de dokter aanwezig, de jawbreaker zat inmiddels vast in de slokdarm, deed vreselijk veel pijn. Maar die loste vanzelf op. Gelukkig.

Ik heb het jongetje maar terug gebracht naar zijn moeder, die inmiddels telefonisch op de hoogte was gesteld van het ongeval.

GAAF!!!

Zit ik rustig, voor het naar bed gaan nog ff mail te checken. Gaat ineens de skype pringel, I die me belt uit Tsjechie. Omdat ik geen headset aan mijn pc heb, duurt het ff voor ik aan kan nemen, en zijn ze al weg.
Tot ik op het lumineuze idee kom om terug te bellen. En ja hoor, daar hoor ik ze. Hun stemmen in mijn oor.
Helaas kunnen ze mij niet horen, en na enige pogingen geef ik het op, en chatten we verder.
Maar zooo gaaf om ff hun stem te horen. Ben er letterlijk door ontroerd.

Ik ga morgen gelijk zorgen dat mijn skype het doet, EN dat er een headset standaard aan mijn lappie zit.

Moeders.............

Hij is er weer........

Ja, hij is er ook weer. Helaas moest ik werken vanmorgen, dus kon ik niet om half 9 op de stoep staan. En nog meer helaas, kon ik niet vannacht al op stap,want hier was die actie ook.
Maar de eerste 2 hoofdstukken zijn voorgelezen, en we zitten er al weer lekker in.
Groot voordeel van voorlezen is, dat ik niet door kan lezen, alleen kan lezen als we er allebei zijn. Ik doe er dus lekker lang over. Gelukkig maar, want het is de laatste, daar wil ik lang van genieten.

Hij is er weer........

En wij hebben hem binnen gezongen, gevlagd, en gefeest.

Het was gelukkig zeeeer prachtig weer, de kinderen in pietenpak gehesen. Op naar de haven. Ik was gevraagd ook vlaggetjes uit te delen. Voor mij dus een wat andere intocht dan andere jaren. Maar ik mocht en kon genieten met mijn kinderen. Eerst van de aankomst in de haven, en daarna ( al vlaggetjes uitdelend) van zijn intocht in den Burg.
Wij, Texelaars, nemen Sinterklaas heeel serieus, dus was, de burgemeester, zoals het een stadsvertegenwoordigster betaamd, de hele dag bij Sinterklaas in de buurt.Deed met hem de rondleiding door Den Burg, en was ook al de tijd aanwezig bij het grote feest in Den Burg.





Thuis nemen we Sinterklaas ook altijd zeeer serieus. Met veel zang, schoenen en spanning.
Vroeger in ons vorige leven, speelde de vader altijd gitaar om het zingen te begeleiden. Daar heb ik een oplossing voor gevonden, in de vorm van een geweldige zus die naar mijn huis komt om, op de piano, de liedjes te begeleiden. We zingen altijd lang, en hebben een groot reportoire. We kennen de ouwe getrouwen (zie de maanschijnt door de bomen, zie ginds komt de stoomboot) de klassieken, die niet veel meer gezongen worden ( Sinterklaas, zegt moe; Jongens heb je het al vernomen) en de nieuwe (Sinterklaas is verdwemen; Sinterklaas is gekomen) En alles wat er tussen zit. Daarbij zingen we van alle liedjes 2 of 3 coupletten, die iedereen uit volle borst meezingt. Die traditie heb ik van huis mee genomen,geintroduceerd bij mijn eigen gezin, en ook in mijn nieuwe leven weer meegenomen.
Ik ga nu naar bed, de schoenen zijn gevuld, de brief van Piet hangt, niet aan de open haard, maar wel boven de schoenen, zo dat de kinderen het gelijk zien, als ze morgenochtend beneden komen.
Het lijkt in dit nieuwe leven, en nieuwe huis, te lukken met de Sinterklaas traditie. Ik word er helemaal vrolijk van.

Verdrietig

Vanmorgen, ik alleen thuis, en eindelijk lekker bezig met een scrapwerk, gaat de bel. Een buurman komt vertellen dat er een jonge zwarte poes bij de dierenarts ligt. Ze is doodgereden.
Of wij er een missen.
Inderdaad, Zwartje heb ik gisteren de hele dag niet gezien, en dinsdagavond heb ik haar ook al gemist. Ik maakte me al ongerust, en weet diep van binnen gelijk dat het Zwartje moet zijn.
Dat gevoel wordt later nog bevestigd als ik zie dat de plek waar ze gevonden is, recht tegenover de ingang van de Boogerd is, waar wij wonen. Heel dicht bij dus.

Ik bel de dierenarts. De dierenartsenpraktijk zit naast de school van mijn kinderen, eigenlijk wil ik even gaan kijken als ik toch naar school ga. De dierenarts zegt dat ik dat beter niet kan doen. Haar koppie is niet meer herkenbaar. Op mijn, dan kan ik beter niet komen kijken, zegt hij Marrig dat moet je ook echt niet doen.
Helaas heb ik alleen zwarte katten, en kan ik haar alleen identificeren als ik haar koppie kan zien. Morgen gaat Ruurd kijken, hij kan het nl ook voelen aan haar vacht en aan haar staart. Zo heeft hij John Doe ook geidentificeerd.

Omdat Zwartje nog steeds niet gesignaleerd is, ga ik er vanuit dat ze dood is, en ben ik gewoon verdrietig. Ik weet ook niet hoe ik herhaling van die drama zou kunnen voorkomen. Ja de katten verbieden buiten te zijn, maar dat kan en wil ik ze niet aandoen.

Bij mijn vorige huis werden er geen katten meer doodgereden vanaf het moment dat ze niet meer door de voordeur naar buiten mochten. Ook al kwamen ze wel aan de voorkant van het huis, als ze niet door de voordeur de straat op schoten, waren ze kennelijk voorzichtiger.
Bij dit huis zou zo'n truc niet werken, ze kunnen alleen achter uit, waar een grote tuin en een rustige straat op ze wacht. De drukke straat is echt wel 10 m verder op. Buiten mijn blikveld zelfs.

Huisdieren een grote bron van vreugde, maar helaas ook van verdriet zo nu en dan.

Kleertjes maken

Gisterenavond aan tafel ' out of the blue' vroeg Lea me, of ik kleertjes wilde maken voor de baby.
Ik zal zeer vaag gereageerd hebben, want we hebben een heel ander gesprek, en ik weet zo gauw niet over welke baby ze het heeft. Ik denk nog even dat ze het heeft over Baby Chouchou, die ze voor haar verjaardag heeft gevraagd.
Maar nee, ze bedoelde de baby van haar vader en zijn vrouw.
Ik reageerde eerst met, dat doet S zelf maar. Daar kwam van Lea de reactie op, dat S dan helemaal niet kan! (met nadruk)
Mijn vriendin en mijn partner vonden het belachelijk dat ik het zelfs maar overweeg. Maar ja, het is wel haar vader, en haar halfbroertje of halfzusje. Misschien doe ik het dus toch wel.
Laat ik haar stof, en patroon uitzoeken, en maak het alleen. Ben ik het middel, het gereedschap voor haar.
Gelukkig hoe ik er nu nog niet over na te denken. Ik vind dit een moeilijke.

Big brother is watching you....

Vriendje en ik, hebben de gewoonte om dagelijks regelmatig en doorlopend met elkaar via MSN te communiceren. Deze gewoonte is ontstaan in de tijd dat hij nog aan de overkant werkte, en ik op Texel zat. Zijn werk is achter de computer zitten, dus MSN stoort dan het minste.

Nu hij thuis werkt, is het vaak makkelijk en minder storend, om ff een MSN berichtje te sturen als ik wat weten wil, of wat wil regelen. Zo ook vanmorgen, ik was in de huiskamer aan het werk, en hij zat in zijn kantoor te programmeren.
Rond 11 uur heb ik een berichtje gestuurd, en hij iets terug. Daarna is het venster open blijven staan.

Inmiddels is het laat in de avond, en Linux heeft, tot mijn vriendje de computer afsloot,keurig voor mij bijgehouden wat hij aan het doen was. En dat aan mij doorgegeven door middel van korte berichtjes.

(11:12:04) # ruurd (l) marrigje has left the chat.
(11:12:44) # ruurd (l) marrigje is now Away From Computer.
(12:57:28) # ruurd (l) marrigje is now Online.
(12:58:57) # You are now marked as Idle.
(13:25:10) # ruurd (l) marrigje is now Idle.
(13:38:34) # ruurd (l) marrigje is now Online

En dat tot 2300 vanavond.

Scrappen

Na een stressvolle dag, met veel ingewikkelde gesprekken, is het met toch gelukt vanmiddag aan het scrappen te geraken. En omdat ik al zolang wist hoe deze scrap er uit moest zien, was hij ook nog zo klaar.
Daarna heb ik, samen met mijn oudste dochter, een boekje gemaakt vooor haar presentatie, waarbij ik mijn nieuwe Bind-it-all kon gebruiken, wat een fijn aparaat is dat zeg. Ben nu nog blijer dan vorige week dat ik het gekocht heb. Het is zijn geld meer dan waard.
En zoals dat werkt, door het scrappen is het weer gaan stromen, dus de volgende scrappagina zal spoedig volgen.

Ambivalent....

Gisteren kwamen de kinderen thuis met een nieuwtje. De nieuwe vrouw van hun vader is in verwachting.
Leuk voor haar natuurlijk, zij wilde graag een gezin. Maar hoe sta ik er tegenover?
Ik heb eigenlijk geen idee. Ik maak me zorgen over wat voor (financiele) concequenties het zal hebben voor mijn eigen kinderen.
En tegelijk denk ik, als wij nu samen toch nog een kind krijgen, na 2 miskramen dit jaar ben ik wat voorzichtig, zal de goegemeente dan niet zeggen: Zij moet ook zo nodig... En maakt dat mij wat uit?

Ergens ben ik nu opgelucht dat ik niet ook zwanger ben, want we waren dus tegelijk zwanger, en zouden elkaar dan op zwangerschapsgym, oid zijn tegen gekomen. Dat had ik toch niet leuk gevonden.

vroeger

Ik zit het fotoarchief bij te werken dezer dagen. Een hele klus, en ook erg confronterend op momenten.
Ik kom ook veel foto's tegen van origami, scrap en kaarten werk, dat ik in die periode maken. Ik merk ook dat ik het erg mis, dat creatief bezig zijn, ofwel het prutsen met papier.
Tuurlijk, het werk voor de SP is uitdagend. Ik doe het met veel plezier, vooral omdat het aanspraak maakt op mijn hersenen en denkvermogen, daar wordt in het dagelijks leven te weinig aanspraak op gemaakt, dat is heerlijk.
Het werk voor de Folklore zou ik ook niet willen Folkloremissen.Dat doe ik al zolang, met zoveel plezier, dat ik blij ben dat ik er, na 1,5 jaar alleen maar aan de zijlijn, er weer volop tegenaan te kunnen gaan.
Het huishouden, kinderen en kinderopvang vragen ook een groot deel van mijn tijd, en dan ben ik ook nog wel eens gewoon moe.
Maar wat zou ik graag de mooie foto's die ik vind scrappen. Of een mooie jurk maken voor de verjaardag van mijn jongste dochter. De tijd daarvoor ontbreekt me, maar ook de energie, en de zin om er aan te beginnen. Van te voren voelt het al als te veel werk. Langzaam verdwijnt de mist om mijn hoofd echter, mis ik het creatief proces,vooral het proces in mijn hoofd. Ik mis het met mijn handen met papier bezig zijn, het oplossen cq uitpuzzelen van een ingewikkeld origami diagram.Of beter nog, het ontwerpen van een origami model dat ik perse wil vouwen maar waar ik geen diagram kan vinden.
Ik kom ook tot het besef dat het bedrog, de scheiding, en alles wat er mee samenhangt er dieper in heeft gehakt dan ik me realiseerde, of wilde realiseren.
Nu, bijna 2 jaar later word ik mezelf weer, kriebelen mijn vingers om creatief bezig te zijn, en ontbreekt me de tijd.
Dit is een ander blog geworden dan ik van plan was. Soms is een blog een soort van Mandala, waarbij de woorden hun eigen weg gaan, die ik minder kan sturen dan ik zou willen.
En net als een Mandala heeft het blog zijn eigen, verhelderende werking.

Je hebt van die dagen.........

En vandaag is zo'n dag. Zo'n dag dat uiteindelijk alles lukt
Door het weggaan van de week, liep ik een beetje achter met het huishoudelijk werk. Vooral de was is het eerste dat dan blijft liggen. Ik heb een hekel aan de was, en vooral aan wasvouwen, wat vreemd is, als je bedenkt dat vouwen (origami) een van de dingen is die ik het liefste doe.
Bovendien heb ik vergadering na vergadering van verschillende organisaties. Leuk, maar het vreet tijd. Daarnaast moet ik ook nog het nodige voor de toneelkleding van school doen, en wil ik ook nog scrappen, met de leuke foto's die klaar liggen.

Vanmorgen zag ik het allemaal ff niet zitten, het lijstje van activiteiten leek alleen maar langer te worden, zonder dat ik aan de andere kant dingen kon afstrepen.
En dan ineens, lopen de dingen voorspoedig. De vergadering is kort, waardoor ik daarna nog ff naar huis kan om nog een was in de droogtrommel te stoppen, en een kopje koffie kan drinken.Dan moet ik naar het gemeentehuis om een aanvraag weg te doen, dat kost altijd veel tijd vanwege de wachttijd bij het gemeentehuis, vandaag was ik binnen de 5 minuten! in en uit het gemeentehuis, en had tijd genoeg om rustig naar school te lopen, sterker nog, ik had een kwartier over!

Smiddags veel kunnen doen, aan opruimen, het eten was EN op tijd klaar, en unaniem tot erg lekker verklaard. Aan tafel waren de kinderen gezellig.
Na het eten gezamelijk, zonder ruzie, alles opgeruimd. Ik kon rustig voorlezen, zelfs 2 hoofdstukken.
In de loop van de avond, de patronen gezocht, en gevonden voor de verkleedkleding voor het schooltoneel, huiswerk voor de cursus van morgen gemaakt, en het grootste deel van de was gevouwen.
Het leek allemaal in elkaar te passen. Als ik dit nou vast kan houden, komt het allemaal goed.
Nu eerst maar eens van mijn wel verdiende rust genieten

Symphonica in Rosso deel 2: Het concert.

Het concert was geweldig. Paul de Leeuw was geweldig, de muziek prachtig, met een symponie orkest erbij. De show zat geweldig in elkaar, zeer professioneel, tot in de puntjes georganiseerd, en toch oogde het als een uitgebreide Mooi! weer de Leeuw uitzendig. Chaos en ongeorganiseerd ogend, want ook die shows zijn tot in de seconde georganiseerd.

Paul de Leeuw zong prachtig, smierde zoals geen ander het kan. Veel van zijn liedjes raakte me diep. Sommige vanwege de man die naast me zat, sommige vanwege andere momenten uit mijn leven.
Ik heb genoten van de grap waarbij Paul de Leeuw Borsato het podium opriep, en dat bleek Leontien Borsato te zijn, die overigens mooi kan zingen.
Ik heb erg gelachen om een aantal van Paul zijn grappen, het blijft een valse nicht natuurlijk die man. Maar wat een vakman, en wat een conditie 3 uur lang, zonder pauze, het podium bezetten, en dan 5 avonden achter elkaar.

Voor ons zaten een paar mensen die overduidelijk niet voor Paul de Leeuw waren gekomen, maar voor Marco Borsato. Het eerste optreden van Marco Borsatoe was dat niet storend, maar bij het tweede optreden van hem was het wel (een beetje) storend. Nog voor Marco Borsato 1 teen op het podium had gezet, vlogen ze omhoog, en waren over enthousiast. Het was ook wel grappig om te zien, en verbijsterend om me te realiseren dat mensen voor een optreden van 3 liedjes van iemand. Ik wist dat er zulke mensen bestonden, maar was ze nog nooit in het wild tegen gekomen.

Ach, over het optreden kan ik nog veel meer zeggen. Het was geweldig, ik ben blij dat ik het gezien heb. De uitgenodigde artiesten maakten indruk. Het decor was geweldig. Paul deed, tot mijn grote vreugde, ook een paar ' stille' liedjes. Wat ik knap en dapper vind in zo'n groot station. Maar ze kwamen over, en het publiek werd zo niet stil, dan toch rustig.
Ik zou er nog heel veel over kunnen zeggen, over het optreden van Adje, over de gekke streken die Paul de Leeuw uithaalde,over het prachtige mij nieuwe lied dat hij zong, maar dan wordt het verslag helemaaaaal zo warrig, dus ik hou er mee op.
Ik weet wel dat ik EN de DVD, EN de CD hoop op mijn lijstje zet. Want ik was al fan, en na gisterenavond ben ik het nog steeds.

Symphonica in Rosso deel 1:de reis

Gisteren was het zo ver. 5 november 2007, op naar het Gelredome in Arnhem.
Dit had nog enige voeten in aarde. Sinds ik kaartjes had gekocht, was er een en andere veranderd in het leven van mijn zoon van 18. Wat tot gevolg had, dat hij kaartjes, goede kaartjes, over had voor Symphonica in Rosso. Ondanks een aanbieding op Marktplaats, en rond vertellend dat we kaartjes over hadden, was ik daar zondagavond nog niet van af. Toen ik zondagavond een vriend aan de telefoon had, en vertelde dat ik de volgende avond naar Paul de Leeuw ging, wilde hij ook wel. Op mijn, dat kan ik, ik heb kaartjes over, wlde hij ze wel hebben.
Ook dit had enige voeten in aarde, maar na wat heen en weer gebel, kwam hij de voucher toch even halen, en zou de rest verder zelf regelen. Ik blij dat ik iemand blij gemaakt heb met de kaartjes, hij blij met de kaartjes, goed geregeld toch?
Dat leek zo, tot hij maandagochtend belde, dat het toch wat ingewikkelder was, en hij niet wist of hij nu wel naar Symphonica in Rosso kon. Het was nl zo, dat de kaartjes bij de buschauffeur waren,en hij kon niet op tijd in Amsterdam zijn, om de kaartjes op te halen, of met de bus mee te gaan.
Dus hebben wij besloten de kaartjes voor hem op te halen in Amsterdam, mee te nemen naar Arnhem, en daar af te geven voor hem om op te halen. Klinkt als een goed plan.
Het ophalen van de voucher in Alkmaar, en vervolgens de kaartjes in Amsterdam ging voorspoedig. Na enige stress omdat we voor deze actie een boot eerder moesten hebben, waren we om 3 uur Amsterdam weer uit, met de kaartjes voor GJ.
Daarna begon de ellende, file. Half nederland leek dicht te staan met file. Om 1600 uur waren we in Groenekan om Ruurd zijn laptop op kantoor af te geven, en daarna naar Arnhem. Daar waren we om 17.20. Dat wil zeggen in Duiven, waar we bij Ikea dekens gingen halen om onder te slapen snachts, en zouden eten.
Om half 7 waren wij er klaar, omdat we hadden afgesproken op de parkeerplaats bij Ikea daar met GJ zijn we daar nog wat blijven hangen. Tegen 7 uur belde die echter dat hij pas bij Amsterdam zat, omdat er zoveel file was onderweg. Wij besloten toch maar naar het Gelredome te rijden, toch daar de kaartjes ergens af te geven, en onze plaatsen op te zoeken.
Toen we bij het Gelredome aankwamen stond er, raad eens? , juist, weer een file. Toen we eenmaal bij de parkeerplaats aankwamen, werden we er gelijk weer afgeleid. Doordat er een bord verkeerd stond, was het niet duidelijk dat de parkeerplaats vol was, en alleen voor VIPs bereikbaar was.
Toen eenmaal duidelijk was hoe we moesten rijden om een parkeerplaats te verkrijgen,bleek het goed geregeld, en ook goed georganiseerd. We vonden zo een plek, en werden naar ons vak geleid. Om ons heen werden de mensen zenuwachtig omdat we om het Gelredome heen geleid werden naar de achterkant van het stadion om makkerlijker bij de juiste vakken te komen. En niet de hele stroom mensen door de zelfde ingang naar binnen te leiden. Om bij de achterkant te komen, lieten we eerste het Gelredome achter ons. De dames die achter ons liepen, werden een beetje nerveus, en helemaal toen Ruurd opmerkte dat we zelfs Arnhem helemaal verlaten hadden.
Intussen hadden wij nog steeds de kaartjes voor GJ. Bij aankomst bij het stadion bleek dat , hoewel de G en K erg dicht bij elkaar liggen, de ingangen kilometers uit elkaar leken te liggen. Maar weer eens bellen. GJ was inmiddels bij Arnhem. We hebben hem op zijn hart gedrukt de eerste borden die 'parkeren Symphonica in Rosso' aangaven te volgen, want anders had hij het zelfde probleem als wij. En afgesproken dat hij naar ingang K zou komen, waar wij hem de kaartjes voor ingang G zouden geven. We bleken helemaal boven aan te zitten. En omdat GJ tegen 8 uur nog niet had gebeld dat hij er was, besloot ik weer naar beneden te gaan, en daar zijn telefoontje af te wachten, dat leek me voor de mensen naast me minder storend dan als ik 2 keer tijdens het concert langs hen moest.
Net toen het publiek begon te juichen, had ik GJ aan de telefoon, die me meldde dat hij beneden bij de letter K op me stond te wachten. SHIT, nu mis ik dus het begin van de show, dacht ik nog. Maar ging toch naar beneden waar GJ me op stond te wachten. Blij als blik met de kaartjes.
Eenmaal boven, bleek de show toch nog niet begonnen, en ik zat ruim voor Paul de Leeuw opkwam.
Bij ons kan nooit iets gewoon..............

Cadeautje

Afgelopen 14 augustus, hebben Ruurd en ik ons partnerschap geregistreerd.
Geheel tegen de gewoonte in, hebben we dat gedaan in het bijzijn van 4 eigen getuigen. En een fotograaf.
Daardoor hebben we een leuke dag gehad, met onze getuigen.
Een virtuele vriendin van me, was op het eiland met haar kinderen. Haar had ik voor de koffie met gebak uitgenodigd, zonder te zeggen waarom. Die viel dus met haar neus in de boter.
Een fijne dag was het, zonnig, warm,een belofte voor de toekomst in houdend.

Gisteren was ik bij Annelies. Zij vertelde me al weken dat ze een cadeautje voor me heeft. Gisteren kon ik het eindelijk uitpakken.
Ze heeft een prachtige scrap on the wall voor me gemaakt, van de foto gemaakt op 14 augustus.

Kreadoe

Al maanden stond er een bezoekje naar de Kreadoe op het programma. Na wat heen en weer gemail, en gepraat, bleek zaterdag de beste optie, en dan met 4 personen. Ruurd en ik, Annelies en Margriet.
Online de kaartjes al gekocht, en gespaard om leuke dingen te kunnen kopen.
Ik had van te voren een lijstje gemaakt van waar ik naar wilde kijken, en wat ik wilde kopen, en dat bleek maar goed ook.

Gisterenochtend ging om 6 uur de wekker. Na een snelle douche en kopje koffie/thee, vertrokken we even na half 7, samen met Margriet richting boot. Ondanks het vroege uur, hadden we het heel gezellig. Op de boot een tweede kopje koffie, (chocolademelk voor mij) en om half 8 gingen we rijden. Tegen 8 uur waren we bij den Oever, en belde ik Annelies om te melden dat we met een kwartier bij haar zouden zijn. Dan stond daar de koffie klaar.
Daar aangekomen kreeg ik een geweldig cadeau waarover ik apart zal bloggen. Maar geweldig was en is het. Na een kopje koffie en thee reden we even na half 9 weg uit Nibbixwoud. Ondanks een file wegens wegwerkzaamheden, arriveerden we nog ruim voor 10 uur in Utrecht, en konden we aansluiten bij de rij die de Kreadoe in wilde. ~
Dankzij de via Internet aangeschafte kaartjes was de rij snel opgelost, en konden we de beursvloer op, alwaar ik gelijk een geweldige aankoop deed, nl 6 pakjes prachtig handgeschept papier alvast gesneden op scrapbookformaat. Omdat ze ook 2 pakjes voor een euro van hetzelfde mooie papier hadden, maar dan in strookjes, heb ik daar ook 2 pakjes van gekocht. strookjes zijn nooit weg, daar kan ik mee vouwen, vlechten, en als extra strookje opplakken in de Layout.
3 kramen verder hebben we boeken gekeken, jammer genoeg was het pondje papier op, maar er was genoeg ander moois. Na een half uur was ik op. Toch nog niet helemaal lekker, te veel indrukken, maar ineens ging het om. Ik had geen zin meer in papiertjes kijken, zag door de bomen het bos niet meer, en had eigenlijk net zo goed naar huis kunnen gaan.
Gelukkig hadden we koffie met gebak bonnen, en konden we eerst om de koffie. Na even zitten, en bijkomen, kwam ik tot de conclusie dat ik toch wel heel graag mijn lijstje wilde afwerken, omdat ik er nu toch was.
Annelies en Margriet hadden elkaar wel gevonden, en gemoedelijk keuvelend gingen we de beurs weer op.
We zagen heel erg veel moois. En we hebben veel gekocht. Annelies kon zich slecht losscheuren van de winkel waar ze ook cropavonden bezoekt. Ik kan ook niet anders zeggen dan dat het erg aardige mensen zijn,die als hobby zijn begonnen en dat is een beetje uit de hand gelopen.

Ik had dus een lijstje, met daarop een paar stukken gereedschap. Ik ben nogal een gereedschapfreak. Of zoals vriendlief zegt ' Boys and shiny objects...' Als het om gereedschap gaat ben ik ' one of the boys' vrees ik.
Op mijn lijstje stonden 2 stukken groot gereedschap, en na lang zoeken, heb ik die gevonden. Natuurlijk ook een doos met papier gekocht. Omdat ik geen zin had om te zoeken door papier, en ik sowieso graag een doos met papier koop en dan wel zie wat er in zit, was ik erg blij een doos met 200 vel papier van K&Company te vinden. Na enig rekenwerk, en twijfelen, heb ik die toch gekocht.
Heel erg blij ben ik met de vondst van een alfabet voor de Clickit. Daar ben ik lang naar op zoek geweest, en nog beter, deze winkel heeft een site, en daar kan ik andere sets voor de Clickit bestellen, dat is pas een vondst.

Omdat ik laatst bij Scrapart heeel hartelijk en gastvrij ontvangen ben, en zelfs de kinderen een hartelijk welkom kregen, waardoor ik rustig kon zoeken (en veel kon kopen :o)) had ik voor de mensen van Scrapart een lekker Hoornderring meegenomen, Texels gebak.
Dus op zoek naar Scrapart, die de taart met graagte in ontvangst namen. Ook voor de mensen die Scrap! verkochten, had ik gebak meegenomen. Ook een hoornderring.
Zij waren een stuk minder makkelijk te vinden, logisch als je in de verkeerde hal zoekt :o)) De allerlaatste kraam die we moesten bekijken, was van Scrap!. Natuurlijk gelijk het abonnement genomen, Scrap! vind ik gewoon het leukste nederlandse scraptijdschrift wat er is. Met leuke interviews, leuke technieken,en vergelijkend warenonderzoek.
Uiteindelijk kwamen we toch bepakt en bezakt terug bij de auto.
Zo in elkaar gepakt, ziet het er nog netjes uit,



maar als ik het naast elkaar leg, heb ik toch wel heel erg veel gekocht.

schoon?

Rafael vliegt me in mijn armen, geeft me een dikke knuffel, en vraagt: Stink ik?
Op mijn nee, zegt hij: Dan hoef ik niet te douchen.

Wat een logica.

Interessant

Sinds enige tijd ben ik, boven al mijn andere activiteiten, ook nog politiek actief geworden.
De SP zocht mensen die ook in de afdeling actief wilden worden. Dat had al enige tijd mijn interesse, dus me opgegeven.
Ik zocht niet meer dan een actief lid plekje in het bestuur, maar werd bij de eerste bijeenkomst al benoemd tot medebestuurder, met verantwoordelijkheid.
Leuk, en tijdrovend. Zeker omdat het bestuur uit nieuwe en oud gedienden bestaat, en dat soepel moet gaan lopen.
De SP eist dat zijn mensen opgeleid worden. Zonder dat geen afdeling, en zonder dat geen kaderleden. Vandaar dat we vandaag een cursusdag SP hadden. Vandaag een op Texel, volgende week, en de week daarna vertrekken er kaderleden naar Utrecht om daar scholing te volgen.

Vandaag was boeiend, kan niet anders zeggen. Veel opgestoken. Omdat de SP een actieve partij is, die graag onder de mensen functioneert, was het thema Actie voeren. Ik heb geleerd waar op te letten bij een actie, wat voor soorten actie er zijn, en hoe die te organiseren.
En gezien de groep die wij zijn, zijn er de nodige politieke discussies gevoerd ook.
Nu eens zien of we de komende weken het geleerde ook in praktijk kunnen brengen, en een actie op touw kunnen zetten.

de katten

Terug uit Praag een paar weken geleden, miste een van onze zwarte katten. De enige kater bij het stel. Een oproepje geplaatst op de plaatselijke advertentie cq veilingsite. ' Vermist, jonge zwarte kater' en het had effect. De eerste die belde had een jonge zwarte kat, met witte voetjes. En ook nog te jong. Onze kater is ongeveer een half jaar nu.
De tweede belde 2 weken geleden. Een jonge zwarte kat was een eind verder op gesignaleerd. Maar nog wel binnen de actieradius die katten en zeker katers, kunnen hebben. Ik met de kinderen, op de fiets (want mooi weer) er heen. De kat die daar op de bank lag, keek ons aan, en we waren er alle 4 van overtuigd dat het onze John Doe was. Ik heb nog wel een blik geworpen op het watermerk om het geslacht te controleren, maar omdat ik niet helemaal zeker was van het geslacht, en het koppie wel heel erg John Doe aandeed, toch mee genomen.
Ruurd controleerde bij thuiskomst ook het watermerk, en kwam tot de onstellende conclusie dat John Doe, ineens een Jane Doe was. We hebben de deur open gezet, en haar de keus gelaten. Ze is gebleven.

De advertentie heb ik laten staan, in de hoop dat John Doe, ook nog terug kwam.

Afgelopen donderdagochtend ging de telefoon, al om 8 uur smorgens. Of we nog steeds een zwarte kater miste. Want op het industrieterrein liep er een rond.
Ja, we misten er nog steeds een. Kwamen we kijken? Want dan sloten ze hem even op in de keuken.
Even wat kinderen naar school helpen, dan komen we.
Ik kon het niet afwachten, dus Ruurd ging voor het naar school gaan nog even kijken. En kwam terug met een jonge zwarte kater, die in alles sprekend lijkt op onze John Doe.
Alleen...hij is nu een jeweetwel kater. Omdat de hechtingen er nog in zitten, en die met 10 dagen zijn opgelost, kan het. Wat is er met hem gebeurd, en is het John Doe? Ik ben niet 100% overtuigd, wel 95 %. Hij doet te veel dingen die John Doe ook deed, zoals koffie drinken (zwarte)
Hij kruipt op schoot, bij mij! Ligt op zijn vaste plekje in de vensterbank, waar hij al lag vanaf hij zelf op tafel kon klimmen.De kans dat het John Doe is is erg groot.

De advertentie heb ik iig maar van de site gehaald. Straks belt er nog iemand, en gaat er weer iemand van ons kijken. Dan wonen straks alle zwarte katten uit Den Burg bij ons. Nu zijn het er 5, lijkt me genoeg.
Maar heeft u nog een zwarte kat over, u mag bellen...

Sielug

Na een stessvol weekeinde vond ik het niet gek dat ik me moe voelde deze week. Zeker met een paar vergaderingen voor de boeg, en rust dus ver te zoeken, vond ik het niet gek.
Na de vergadering van dinsdagavond dus snel te bed. Woensdagochtend had ik de volgende weer, dat heb je als bestuurslid van verschillende clubjes.

Woensdag kwam ik maar niet op gang. Had ik het koud, en wilde het gewoon niet. Savonds nog bezoek om eea te bespreken, dus later naar bed dan ik wilde. En eenmaal in bed werd ik helemaal beroerd. Draaierig, misselijk, benauwd. Uiteindelijk wel in slaap gevallen maar sinds gisterenochtend vervelend, draaierig en flauw.
Moe tot op het bot waarschijnlijk. Te veel van mezelf gevergd de laatste maanden, wat zeg ik, de laatste jaren, en het is even op.

Ik baal er van, wil mijn energie terug, maar kan niet anders dan ff een stapje terug te doen.

Gelukkig werkt Ruurd thuis, en kan hij de ' buitendienst' doen, zodat ik in huis kan rommelen.
De kinderen zijn lief, en helpen goed, maar op niveau. En werk gaat natuurlijk gewoon door.
Zondag hebben we een uur extra, dat ga ik maar eens gebruiken om te slapen..........

Stress

Tja, en dan is het zondagmiddag, werken we met ons allen hard in de tuin, en komen ze terug van de markt met oliebollen.

Voor mij, en de jongste van eht stel was er een berlinerbol, voor de rest oliebollen.
Mochten er meer gegadigden zijn voor berlinerbollen, dan gaan we delen. Die zijn anders, bijzonder, dus die wil iedereen. Logisch toch?

Maar voor we zover zijn, is de vlam alweer in de pan geslagen. Oudste bonuskind, is, na een aantal vervelende opmerkingen, dat we gewoon van alles voor iedereen moeten halen, dat delen stom is, en dat hij nooit krijgt wat hij wil, boos weggestampt.Het zoveelste incident dit weekeinde.
Het schiet mij verkeerd, en ik gooi hem een berlinerbol achterna, en ga binnen verder. ff afkoelen.

Bonuskind laat het er niet bij zitten, maakt eerst buiten, dan binnen een heleboel stampij. Verklaard dat hij mij nooit meer wil zien, en zijn vader ook niet, dat hij terug wil naar den Bosch.Helaas voor hem, zit zijn moeder bij haar vriend in Groningen, en kan dat dus niet. Ik weiger hem te laten gaan als ik niet de garantie heb dat zijn moeder die avond OOK in den Bosch is.

Dit hele geval duurt een uur of 2,5/ 3. Na veel ruzie, gescheld en getier (voornamelijk van zijn kant) hebben we eindelijk zijn moeder te pakken, die besluit naar Groningen te gaan. De jongen (14) wil geen seconde langer wachten, en is met de boot van 1900 uur vertrokken naar groningen., Onderweg naar de boot doorgaan met schelden en tieren, voornamelijk op mij.

Laat ik er bij zeggen dat ik me, bewust, verdekt heb opgesteld dit weekeinde, ik heb vader en zoons alle ruimte gegeven. Ben zaterdag en zondag de hele dag in de tuin aan het werk geweest, heb hulp geaccepteerd maar niet gevraagd en zeker niet afgedwongen.

Ik weet het nu niet meer. Ruurd weet het niet meer. We zijn allebei verdrietig door het hele gebeuren. Hoe nu verder? Ik heb geen idee. Voorlopig zullen we hem niet zien denk ik. Wat op zich al verdrietig genoeg is. Kinderen zouden geen partij moeten zijn in een echtscheiding.

Niets nieuws onder de zon

Vandaag ontving ik een email, van mijn oudste bonuszoon.
Leuk om te zien dat er, sinds mijn eigen schooltijd, erg weinig veranderd is. Eigenlijk alleen het medium.
Vroeger schreven wij meisjes, dit soort wensen op een blaadje, stopte het bij elkaar in de agenda. In de hoop dat het werkt....
Zou die verliefd zijn? Dat hij dit zelfs naar mij doorstuurt, om maar de 15 personen te halen :)

Wanneer een meisje stil is, denkt ze aan een miljoen dingen.
Wanneer een meisje niet reageert, is ze diep aan het denken
Wanneer een meisje met vol vragen naar je kijkt, is ze benieuwd hoelang je blijft.
Wanneer een meisje antwoord met: 'met mij is alles goed', is er iets goed mis.
Als een meisje naar je staart, is ze benieuwd waarom je liegt.
Wanneer een meisje met haar hoofd op je borst rust, wens ze dat je voor altijd bij haar blijft.
Wanneer een meisje zegt dat ze je elke dag wilt zien, vind ze je leuk.
Als een meisje zegt: 'Ik hou van jou' meent ze dat.
Wanneer een meisje zegt: 'Ik mis je' is er niemand op de wereld die jou meer mist dan zij.

Zend dit door naar 15 mensen uit je lijst of je zult ongeluk hebben in je liefdesleven.
Je zult op Vrijdag gekust worden, door iemand die van je houdt.
Breek deze brief niet!
Je moet dit in de volgende 143 min sturen naar 15 mensen en als je dan op F6
Drukt dan staat de naam van je geliefde in grote letters op je scherm het is raar maar het werkt

Tandarts

Twee zomers geleden heb ik een zenuwbehandeling gehad in een kies. Ondanks verdoving, en goede behandeling, was het een hel. Ik heb, nogmaals ondanks verdoving, echt heel veel pijn gehad tijdens en na de behandeling.
Bij een 3e of 4e behandeling, heb ik tegen de tandarts gezegd, dat ik nog nooit bang geweest was voor de tandarts, maar daar nu toch wel bang voor werd, zo veel pijn.

Daarna nooit helemaal pijnvrij geweest. Dus toen een paar maanden geleden een andere kies ook begon op te spelen, dacht ik hoopvol, dat gaat gewoon weer over.
Wel goed poetsen, en spoelen met antibacterieel middel, zodra de pijn weer minder werd, dacht ik, zie je wel, het gaat weer over. Ook toen de pijn bij tijden zo erg was dat ik helemaal niet meer kon eten of drinken, bleef ik er van overtuigd dat het wel over ging.

Maar ja, een jaar is een keer om, en een keer komt de uitnodiging van de tandarts voor de jaarlijkse controle. De uitnodiging zelf kon ik verzetten, want het tijdstip kwam niet uit. Helaas, slechts uitstel van executie.

Vanmorgen was het zover. Bij het aanraken van de kies, met de spoelmachine, vloog ik al in de lucht, dus toch eerst maar een verdoving gezet. En daarna de kies, die van die zenuwbehandeling, gerepareerd, daar was alleen een vulling stuk. Hopelijk is nu het probleem helemaal weg, en ben ik ook met die kies pijnvrij.

Toen de andere. Ondanks de goede verdoving, was het op sommige punten erg gevoelig. En zat er natuurlijk vies weefsel onder. daarna het opbouwen van de kies, wat voor mijn gevoel wel een uur leek te duren.
Nu is het weer gerepareerd, de verdoving werkt nog, dus praten kan ik niet (nou ja, het klinkt stom)
Ik mag wel weer drinken, eten nog niet, daarvoor moet eerst de verdoving zijn uitgewerkt. Ik denk alleen dat ik overga op vloeibaar voedsel, kan ik tenminste niet weer een vulling stuk bijten....

De tuin

Hard gewerkt vandaag. Zo hard dat er geen foto's gemaakt zijn.
Mijn tuin was, toen ik hem bij het huis kreeg, volgeplant met planten, Mooie planten (de meeste) maar vooral grote planten. Heel veel rozen. Mooi, geurend, maar ook met grote dikke doorns niet echt geschikt voor een tuin, gevuld met kleine kinderen.

Vandaag was de dag. Vriendje weg, dus mijn handen vrij. Hij heeft nl een vorm van reuma die het moeilijk maken om een hele dag zware lichamelijke arbeid te verrichten. Het aangewezen moment dus om de tuin aan te pakken, zonder dat hij zich ongemakkelijk voelt, omdat hij niet veel kan doen.

Vanmorgen om 11 uur, kwam mijn steun en toeverlaat in het geheel, de vriend van een vriendin, Ron. Wauw wat kan die aanpoten, voor ik met mijn ogen had geknippert was een groot deel van de planten er al uit.
Toen mijn kinderen waren opgehaald, ben ik aan de andere kant begonnen. Planten eruit, planten weg, planten verplaatst, in de hoop dat ze weer aanslaan. Perkje naast de deur omgespit, tegels neer gelegd en planten gepoot.

Ron heeft een nieuwe ingang van de tuin gemaakt voor me. Iedereen klom daar over het hek, dus nu gewoon hek weg, en tegels neergelegd. Dan heb ik niet van die zwarte voeten elke keer in mijn keuken en kamer de hele winter.
Als morgen (hopelijk) alles er uit is, planten en klinkers, en alles is omgespit, gaan we voorlopig overal gras zaaien. Na de verbouwing en de rest, gaan we dan het terras verleggen, en een goed hek om de tuin zetten. En weer nieuwe en eigen planten in de tuin zetten.
Morgen zal ik toch de nodige foto's maken, want het is te leuk om vast te leggen, deze metamorfose.

Nooit gedacht

Mijn vriendje is dit weekeinde weg, voor zijn werk. Hij heeft een personeelsuitje, helemaal naar het verre Berlijn.
Geweldig natuurlijk, voor hem. En ach, ik heb er geen moeite mee, dacht ik. Door de week is hij zo vaak weg, over het algemeen van maandag tot vrijdag, al is hij de laatste 2 weken meer thuis omdat hij een paar dagen in de week thuis werkt.

Maar toch is dat anders. Nu heb ik hem vanmorgen op de boot gezet. En ik vind het gewoon niet leuk.
En dat is nieuw. Dat is geen gevoel dat ik niet ken. Ten tijde van mijn huwelijk, vond ik het ook wel leuker als mijn partner thuis was, maar het was meestal ook goed, en vaak beter, als hij er niet was. De behoefte om hem overdag te bellen, heb ik nooit gehad, en email ontdekte mijn ex pas toen hij een vriendin ernaast had, dus mailen deed ik hem ook nooit.

Maar in mijn huidige relatie zijn we bijna een jaar verder, en nog steeds wil ik elke kleine gebeurtenis even melden. Is Ruurd degene die ik bel/mail/aanspreek als ik ergens mee zit, als ik een gedachte probeer te formuleren of om welke reden dan ook een klankbord nodig heb.Ik tel de uren die er zijn voor hij thuis is (en dat zijn er veel deze keer) Ik mis hem, en dat is een voor mij, totaal nieuw gevoel. Nooit gedacht dat dat voor mij nog zou zijn weggelegd. Een partner, een maatje en een geliefde te hebben in dit leven.

En al heb ik , nog steeds, veel verdriet om het failliet van mijn huwelijk. Kan ik nog steeds huilen om de pijn van de scheiding. Ik geniet ook van dit nieuwe gevoel. Ik koester me in de warmte die me geboden wordt.

Praagse verhalen deel 1

In Praag heb je een heuvel, nou, zeg maar berg, de Petri. Die berg is bestempeld als park. Om boven aan te komen kun je met een kabelbus. Twee aan elkaar gekabelde bussen, die elkaar, door hun gewicht, omhoog trekken. Erg leuk systeem, wat ook al bijna een eeuw, met onderbrekingen, werkt.




Boven aan gekomen, kun je nog iets hoger klimmen, alwaar een soort eifeltoren klaar staat om beklommen te worden.



Dapper als we zijn, gingen wij, zonder vrees de toren in.
Het was zondag, en druk, waardoor zich een lang lint van mensen de trap op, en een andere trap weer af bewoog.
De toren is verdeelt in 2 uitkijk punten. Bij het eerste uitkijkpunt kun je naar buiten en op een balkon, met hoge balustrade, van het uitzicht genieten. Al waait het daar al behoorlijk. Je staat natuurlijk al boven op een (hoge) berg, met daarop een hoge uitkijktoren.
Dit was prachtig. Het beklimmen van de trap is nog min of meer binnen in een toren, daarbij heb je dus niet het idee dat je erg hoog bent.



De problemen begonnen halverwege de tweede trap. Toen ik me ineens realiseerde dat ik wel heel hoog was. De trap is dan meer buiten, omgeven door alleen een hek, waar je heeeeel goed door heen kunt kijken. De diepte is ineens heel diep, en de wind heeft vrij spel om je heen, waardoor het gevoel van hoog zijn nog eens wordt benadrukt.
Ik leunde al tegen de midden pilaar, alsof ik dan minder hoog was. Halverwege de trap, dacht ik, ik vind dit gewoon niet leuk. Maar de gedachte aan omdraaien en naar beneden gaan, bleek onmogelijk omdat achter mij het lint van mensen door ging. Eenmaal op de trap, moet je ook omhoog.
Ik worstelde me verder omhoog. Niet echt hoogtevrees, of eigenlijk echt geen hoogtevrees, was dit wel erg hoog. Eenmaal boven bleek het mee te vallen. de uitkijkpost was omgeven door een hoge balustrade, met daarboven ramen. Zo klein dat je er niet doorheen zou kunnen al zou je willen. Wel groot genoeg om een camera door naar buiten te steken voor mooie foto's.



Boven zei ik, tegen mijn schoondochter: THis is too high for me!
Waarop een jongen, verder van de trap verwijderd zich naar me omdraait, en zeer instemmend zegt : For me too.

We wisselen wat instemmende geluiden en gaan ieder ons weegs. Ik puf nog even na, en zucht nog eens. En merk dan op, tegen dezelfde schoondochter, You should have warned me!
Waarop de jongen zich weer omdraait, en verwijtend tegen I zegt Me too, me too!

Hij krijgt de lachers op zijn hand.

Maar hoog was het. Ik ben alleen erg blij dat ik de klim heb gemaakt, en van een hoogte over Praag heb uitgekeken.

Boos

Om mij niet geheel bekende redenen, heb ik een dagje vandaag of eigenlijk vanmiddag, dat niet echt wil vlotten. Hoofd zit vol met dingen die aandacht behoeven, en daardoor energie vergen, die ik eigenlijk niet over heb.
Maar zoals bekend, dingen in het hoofd die aandacht vergen, gaan altijd door, en voor, dus energie voorraad was zo tegen 2 op. En toen begon het pas.
Met dochter (en 2 andere kinderen) naar de dokter, terug naar huis omdat 1 van die kinderen zou worden opgehaald door moeder. Toen naar de apotheek, waar ze de benodigde pijnstiller voor dochterlief niet hadden, gelijk door naar de politie, omdat zoon (10) iets heeft uitgespookt wat niet helemaal door de beugel kan, toen naar de drogist voor andere pijnstillers (tip van de apotheek) alwaar ze de pijnstiller die ik had voorgeschreven in de juiste dosering wel hadden, langs AH voor de ingredienten van een soepie, thuis snel een maaltijd in elkaar geflanst, en gegeten.
Tijdens het eten komt J zoonlief halen om nog even mee te gaan. Omdat ze van die lieve ogen hebben (of omdat ik stom ben, dat kan ook) geef ik toestemming nog een half uurtje buiten te spelen, want ik wil vroeg naar boven, en in bed.
En wat denk je? Op de afgesproken tijd is er natuurlijk niemand terug thuis. Roepen heeft geen zin (heb ik wel geprobeerd) want hij is natuuuurlijk buiten roep afstand. Ik geloof dat ik hem maar weeer eens een weekje huisarrest voorschrijf.

jongens/meisjes

Na school deel ik limonade uit. Omdat Rafael altijd graag de roze beker wil, krijgt ook hij, rode limonade, in een roze beker.
Hij kijkt, wil de beker aanpakken, kijkt nog eens en zegt : Ik ben geen MEID !
Ik kijk terug en vraag: Zeg dat nog eens?
Hij weer, met nog meer nadruk: IK BEN GEEN MEID!!!!
Waarop ik wegloop, om hem een groene of blauwe beker met rode limonade te geven.
Hij, beteuterd: Maar ik hou wel erg van roze.......

Waarop hij, vergenoegd, de roze beker met rode limonade aanneemt, en met kleine slokjes leegdrinkt.

Kast

Bij de muur, tegenover mijn bed, is een open ruimte. De tv staat er rechts van. En open ruimten worden, zoals te doen gebruikelijk, snel gevuld met spullen waar je geen weg mee weet.
In mijn geval, 2 dozen met boeken.
Nieuwe boeken, boeken die ik nog niet gelezen heb, of boeken die ik wil voorlezen. Alle andere boeken staan opgeslagen in de garage, in afwachting van de verbouwing.

Sinds een week ongeveer, staat mijn hoofd weer naar lezen. Nog niet het soort boeken dat ik gebruikelijk lees, een wat minder niveau, maar ik vind het een hele vooruitgang. Sinds die week ongeveer ging de stapel dozen in mijn slaapkamer me ook irriteren. Want, een stapel dozen geeft een horizontaal vlak. Een horizontaal vlak, betekent dat je daar spullen op kan leggen. En wat voor spullen heb je over in een slaapkamer??? Juist, kleding, handdoeken, en soortgelijke zooi.
Een stapel dozen met lappen er op is niet anders te omschrijven dan rommel.

En laat ik nou niet van rommel houden, en al zeker niet van stapeltjes.

Vanmiddag zijn we dus, bijgestaan door mijn oppaskind van 2.3 jaar. Naar de Gamma gegaan, en hebben ons daar een boekenkast aangeschaft. Aan het eind van de middag heb ik die in elkaar geknutselt, en aan het begin van de avond gevuld met boeken.

Alle lappen op de juiste plek opgeruimd, en tenslotte het bed verschoont (als ik toch bezig ben)

Nu staat er, tegen de muur, tegenover mijn bed, een boekenkast, gevuld met boeken. Boeken die ik nog moet lezen, boeken die me zo dierbaar zijn dat ik ze bij de hand wil hebben, boeken die mijn vriendje graag bij de hand heeft, mooie voorleesboeken.

Ik lig in bed, en kijk naar mijn boekenkast.

Voor het eerst..

Morgen wordt hij 4. Vandaag ging hij voor het eerst naar school. Heel spannend vond hij het gisteren. Zo spannend, dat hij er niet van kon slapen,pas toen zijn zusje, 7, bij hem ging liggen, vielen ze beiden in slaap. En dat na een dag die om 4.30 begon :o)

Vanmorgen was hij voornamelijk opgewonden, was al vroeg in de kleren. Bij school wilde hij, net als zijn grote broer en zus. Maar die gingen niet mee zijn klas in, die hebben hun eigen klas. Weer spannend dus.
We hadden het ruim genomen, dus ik kon even bij hem blijven. Maar, geheel in de traditie van bijna al zijn broers en zussen, ebde de spanning weg toen hij eenmaal in de klas zat, andere kinderen om zich heen zag, en de juf een hand had gegeven.



Tegen kwart voor negen, moest ik toch echt even weg, Lea en Joshua dag zeggen, en dat vond hij prima. Toen we bij het raam stonden om te zwaaien, had hij daar eigenlijk geen aandacht voor. Hij zat in het verhaal dat de juf aan het vertellen was.
Ik heb nog een tijdje om de hoek staan kijken. Trots op mijn kleine man, die eigenlijk zo heel klein niet meer is. En een beetje weemoedig, omdat mijn kleine man zo klein niet meer is. Ben benieuwd hoe hij het gehad heeft, als ik hem straks ga halen....

Terug

We zijn er weer, terug van een lang weekeinde Praag.
Iedereen had gelijk, Praag is een prachtige stad. Maar het is ook de stad waar mijn zoon en zijn partner, wonen, werken, studeren. Uitgaan, vrienden hebben, leven. En dat maakt het anders. Ik heb er met andere ogen naar gekeken, dan naar een stad, waar je alleen gaat kijken voor de lol.

Dit was echt geweldig, ik ga zo weer, dus als iemand een kaartje over heeft voor een bezoekje Praag, Ik ben nog lang niet uitgekeken.

Omdat het een lange dag was (om 4.30 ging de wekker vanmorgen) voor nu alleen een paar foto's




En hier werkt hij dan, van boven af gezien. Zo leuk, toen ik eenmaal wist waar het zat, kon ik er ook niet meer omheen, vanaf elke hoek uit Praag lijkt het of je de Four Seasons kunt zien.


Het witte huis, met grijze dak...