Het bureau

Op 24 oktober 1998 overleed mijn vader plotseling aan een hartstilstand.
Na de eerste roerige maanden belde mijn moeder op een zonnige januari middag op, met de mededeling dat het bureau van vader voor mij was. Vader had dat zelf zo gezegd tegen moeder, omdat ik het zo'n mooi bureau vind.
In het huis waar ik toen woonde was er, op dat moment, geen plek voor. Maar toen we naar dit huis gingen kijken, wist ik gelijk waar het moest komen te staan. Na de verbouwing.
En afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver, het bureau werd opgehaald.

Gedoe

Of zoiets.
Ziek geweest, geen koorts ofzo, maar een flinke keelontsteking, en savonds, als ik zou kunnen bloggen, heb ik geen zin meer in de computer.
En dat terwijl ik heel veel te vertellen heb, en heel erg veel leuke en mooie foto's (met en zonder) verhaal heb om te laten zien.

Eigenlijk moet ik nu dus even doorbijten, maar dat doe ik niet. Ik zet de computer uit, en ga slapen.
Welterusten

Nieuwjaarsconcert

Elk jaar begint mijn nieuwe jaar pas echt als ik het Wiener Philharmoniker : Wir wünchen ihnen ein Prosit Neujahr, heb horen zeggen.
Dus vanmorgen om 11.15 stemde ik af op nederland 1 voor het Nieuwjaarsconcert.
En iedereen kijkt mee. Zo ook Cecilia.











En het lijkt erop dat ze het leuk vond....

Kijk eens!

Ze lacht. Ze kan het al een tijdje, maar is er heel zuinig mee, en afgelopen week lukte het me eindelijk om er 1 op foto vast te leggen.

Nieuwjaar

Voor alle lezers die niet in mijn mailbox wonen.

Kraambezoek

Al op 2 november hadden we het plan, en gisteren is het ten uitvoer gebracht. Kraambezoek uit Winschoten.
Voor zulk hoog bezoek bak je natuurlijk taart, en zorg je dat je huis schoon is. Daar sta je ook vroeg voor op, om gezamelijk te zorgen dat het huis schoon is, en dan ga je, in je netste kleren op de bank op het hoog bezoek zitten wachten.
Toch??
NOT,
Door het toenemende vakantie gevoel, waren we allemaal pas na 10 uur uit bed, en pas tegen half 12 was iedereen in beweging. Toen Britt dan ook meldde dat ze de boot van 12 uur hadden ( en er dus 2 boten voeren) sloeg de stress toe. Maar zie, opruimen is erg weinig werk, want voor Britt de straat in kwam rijden, was de puinhoop van de westwing weer bewongen, en zag het huis er gewoon goed leefbaar uit (gelukkig heeft ze niet boven gekeken)

Ruben en Joshua hadden op de markt oliebollen gehaald. Iedereen kreeg een oliebol, en koffie voor wie dat wilde.
De kinderen waren gelijk vertrokken naar de, opgeruimde, westwing, om daar te ontdekken dat een oppasmoeder een soort speelgoedwinkel cq vergaarbak is, er er voor elk wat wils aan speelgoed bleek te zijn.
Cecilia werd bewonderd, en omgekeerd Rembrandt ook, die met zijn prachtige bruine ogen gelijk iedereen om zijn vinger wond. Vlak voor we aan tafel gingen ontdekte de kinderen van Britt 1 voor 1 de speeltuin, en vonden ook Ruben en Joshua dat het tijd werd om naar buiten te gaan.
Even dachten we rustig aan tafel te kunnen gaan, maar zodra ze zagen dat we gingen zitten kwamen ze 1 voor 1 weer binnen, en uiteindelijk zaten we toch met 11 man aan tafel. Het brood, de soep ging er grif in, al het lekkere beleg werd uitgeprobeerd.
Na het opruimen van de lunch was er voor iedereen taart, lekkere zeebanket gebak, door Joshua gemaakt.
We hebben nog heerlijk gekletst, en met de boot van 5 uur vertrokken ze allemaal weer.
Een heerlijke dag.

Roze wolk

Een kleine 14 uur na de geboorte van Cecilia gebeurde er iets waardoor ik met een smak van de roze wolk afviel.
Dat was het begin van een zeer moeilijke periode. Financieel, emotioneel en familiair niets dan ellende, en stress.
De gipsen poot hielp ook niet in dit proces. We waren meer bezig met overleven dan met genieten.

Vandaag was ik goeddeels alleen met Rafael en Cecilia, en of het daar aan ligt, of aan ander gesternte, de roze wolk ten aanzien van Cecilia is weer even terug. Zo maar ineens, weer rust in mijn hoofd, en vreugde in mijn hart.

Misschien duurt het maar kort, misschien langer, voor nu geniet ik er even extra van.
Als ik er even niet ben, ik zit met Cecilia op een roze wolkje, links van de regenboog.

Internet

Ook al ben ik vaak te vinden op het internet. Eigenlijk is het mijn 'ding' niet.
Het gaat me vaak te traag, inloggen bij sites vind ik gedoe, als dat moet ben ik weg. Kortom, ik ben er te ongeduldig voor.

Zojuist probeerde ik in te loggen bij de site van de Margriet. Dat is al jaren mijn 'lijfblad' dus je zou mogen verwachten dat die site aan mijn verwachtingen voldoet.
Niets is minder waar. Ik heb daar, ooit, een account aangemaakt, en vooruit, als ik dan het forum mag lezen, moet dat maar.
Natuurlijk weet ik mijn wachtwoord niet meer, dus vraag ik een nieuw wachtwoord aan. Wachtwoord komt zonder mankeren mijn mailbox binnen rollen. Met een activeringscode, die ik nodig heb om mijn account weer te activeren.
Tuurlijk gaat het een keer mis, en zuchtend vraag ik een tweede keer een wachtwoord aan.
Ook dat komt, zonder problemen, mijn mailbox inrollen, en ik activeer mijn account.
Vreemd genoeg wil het programma dan een paar basale dingen van mij weten, ik ben ook de beroertste niet, en vul die gegevens opnieuw in.
Ik druk op verzenden.
Dan komt het: "Deze gebruikersnaam bestaat al", krijg ik als reactie.
Ja oliebollen, dat ben ik.
Ik ben weer helemaal klaar met die website, en ga wat anders doen.
Internet en ik..................

tweede kerstdag

In het vervolg van eerste kerstdag stond 2e kerstdag in het teken van mensen die niet met ons, met mij, willen praten.

Het begon erg vrolijk gisterenochtend. Ik met een paar kinderen opstaan, heerlijk naar een barbiefilm op tv gekeken. Daarna met meer kinderen naar de fabeltjeskrant musical, waar ik van leerde dat een Jukebox een ouderwetse Ipod is.
Na de lunch begon het, Ruben en Daniel gingen naar Leiden, en vandaar uit naar Den Haag, naar het kerstfeest van Ruurd zijn familie, waar wij niet echt welkom zijn. Voelt raar. Gelukkig komt Ruben vandaag weer terug, Daniel ging liever naar Den Bosch om daar de rest van de vakantie door te brengen.
Om half 5 was er een kerkdienst in de Cocksdorp. Op ons paasbest (en dat met kerst) vertrokken we erheen. Geweldig is het toch om de kinderen zo bezig te zien. Lea had een heuse rol, en kende, als een van de weinige, ook de tekst uit haar hoofd. Verblikte of verbloosde niet toen de microfoon onder haar neus werd gehouden. En ze zingt ook niet onverdienstelijk.

Voor me zat haar vader, die stug voor zich uit bleef kijken, ook toen het spel zich naast mij, met Cecilia als baby Jezus afspeelde. Raar hoor, 23 jaar getrouwd en bijna 25 jaar lief en leed gedeeld, en ineens kan ik niet aan hem vragen hoe het is, waarom hij alleen is, en wil hij niet eens mijn richting in kijken. Ik word er nog altijd triestig van.

Na het kerstspel gingen we naar Oosterend, waar mijn moeder een high tea had klaarstaan. Erg lekker, en gezellig.
Tot mijn zus binnenkwam. Of nee, het werd er niet minder gezellig van, wel vreemder. Want mijn zus, naar wie Cecilia vernoemd is, wil sinds haar geboorte niet meer met me praten, en ontkent het bestaan van Cecilia gewoon volkomen. Pijnlijk, verdrietig, en vreemd.
Ik hou me maar aan mijn afspraak met mezelf, dat ik geen ruzie heb, met niemand niet. En als anderen mij niet willen, en mijn kinderen niet, is dat hun probleem. Maar echt vrolijk word ik er niet van.

Ik realiseer me dat mijn beeld gekleurd is. 3 jaar geleden, nog maar 3 jaar geleden, zat mijn huwelijk in crisis, en wist ik dat het op een scheiding zou uitdraaien, al wist mijn partner het toen nog niet. Sinterklaas, Kerst, en oud en nieuw zijn sindsdien bitterzoet gekleurde dagen.
Met momenten waarin de pijn vanwege scheiding, gemis van kinderen door mijn ziel snijdt. Met momenten waarin ik intens geniet van de kinderen die kerstspel spelen, de gezelligheid van het samenzijn met ieder die mij lief is.
Ook realiseer ik me, dat ik nog gevoeliger ben voor al deze emoties omdat ik nog maar 8 weken geleden ben bevallen van een prachtige dochter. Ergens zal het nodig zijn dat ik dit scala aan emoties doorloop, beleef en herbeleef. Daarna ben ik weer mijn vrolijke, positieve zelf.

Incompleet

Kerst 2008, nog vreemder en pijnlijker dan voorgaande jaren.
Het begon er al mee dat Lea heel ziek op de bank lag, en ik alleen al daarom niet naar de kerk kon. Ik vier al jaren eerste kerstdag in den Helder, in het Gemini. Met krukken en baby, was het me nog wel gelukt dat ook dit jaar te doen, met een zieke dochter thuis op de bank, zag ik het niet zitten.

Daardoor miste ik de gebruikelijke dosis kerstliedjes, waardoor het nog moeilijker was om in kerststemming te komen. De mensen, en kinderen, die wel thuis waren, zijn allemaal van die nachtbrakers, dat een vroeg gezamelijk ontbijt ook geen optie was. Nou hadden we dat compleet met kerstbrood ook al op de dag voor kerst gedaan. Waardoor ik het niet echt als gemis ervoer als wel een beetje kalig vond.
Lea ziek op de bank, ik met een gipsenpoot ernaast, en de rest van het huis in diepe rust. Gelukkig zijn er dan nog kerstfilms, dus hebben Lea en ik, samen naar Casper het vriendelijke spookje in kerstsfeer gekeken. En daarna naar de Fabeltjeskrant musical. Erg gezellig. Dat dan weer wel.

Toen eenmaal iedereen op gestaan was, en de gebruikelijk huishoudelijke mededelingen waren afgehandeld, ging de gamecube aan. Ruben wilde wel Pikmin spelen, dus de rest van de dag ging op aan poppetjes uit planten oogsten, en andere poppetjes verslaan.
Aan het eind van de middag, Ilja en Lea naar hun vader gebracht om daar het kerstmaal te gebruiken. Waarna wij ook het kerstmaal gingen bereiden. Gourmet, wat ook met 4 personen erg gezellig was.

Tegen half 8 kwamen de anderen ook weer thuis van het kerstdiner. Joshua en Rafael hadden bij hun vader geslapen en waren dus langer weggeweest.
Het voelde weer een beetje compleet. Want hoe gezellig ook, er mist toch altijd wat.
Tweede kerstdag zullen Ruben en Daniel in den Haag vieren, dus mist er weer wat. En zo blijft het schipperen, en in mijn slechte momenten baal ik erg van dat altijd incompleet zijn.
Ik zou zo graag meer dagen hebben zoals 5 december, met het hele cluppie ongedwongen bij elkaar.
Gelukkig zijn er meer goede momenten, en kan ik erg genieten van wat er wel is, in plaats van verdrietig te zijn om wat er mist.
Maar gemis is er altijd.

Bijzondere kerstballen

De kerstboom staat, sinds zaterdagavond.
Omdat een deel van de kerstspullen nog bij de aannemer staan opgeslagen, is hij een beetje donker. Gelukkig vonden we wel nog een doos kerstballen, vooral beertjes en zelfgemaakte spullen, dus mooi is ie wel.
In de kerstboom hangen twee heel bijzondere 'kerstballen'.
Gekregen van de postbode, zoals de kinderen het hier zeggen, maar vooral van twee heel bijzondere vriendinnen.

Kleine kleertjes

De kast is te vol, dus moet ik opruimen.
Bij het uithalen van de kast, kom ik kleertjes tegen die al te klein geworden zijn. Daar heb ik altijd moeite mee, het opruimen van de eerste kleine kleertjes. Daarna vind ik het niet erg meer, maar die eerste lading.
Gelukkig groeit Cecilia goed, maar is ze niet al te lang, dus is het alleen een kleine maat 50 die er uit gaat, dus ik mag nog even genieten van de kleine kleertjes. Van de week had ze zelfs een pak mt 56 dat nog gewoon aan de grote kant was.
Aan de andere kant heb ik ook een pakje mt 56 al uit de kast gehaald omdat het te klein was.

Storing

Elke zaterdagavond tussen 9 en 10 kijk ik tv. Casualty, een britse ziekenhuisserie, die al ruim 30 jaar loopt, en waarvan ik de laatste 15 jaar denk ik gezien heb.
Gisterenavand had het wat voeten in aarde, maar om 21.10 zat ik voor de tv. Casualty. Iedereen weet het, dan moet je moemi met rust laten, of meekijken, of wegwezen.

Ik zat net in het verhaal, zat me enigszins te ergeren aan Sean, die zijn vrouw zomaar naar Saoudi Arabie wil verplaatsen, en aan Jessica, zijn vrouw, die gewoon meegaat, terwijl ze zwanger is van een andere man. Sean gaat dan ook aan de lopende band vreemd. Ja het niveau van die britse serie is uitermate hoog te noemen.

Toen ineens, Poef, de tv uitging, en het om me heen ook wel erg donker was. Mijn eerste gedachte was, dat de aardlek eruit was, omdat we de kerstboom aan hadden staan. Toen drong het tot me door dat de, lichtelijk irritante, kerstversiering verderop in de buurt ook opgehouden was met knipperen.
De stroom was uitgevallen. Niet alleen bij ons, en bij ons in de straat, nee het grootste deel van het durp was donker.

Voor de kinderen was het een groot avontuur. Ruurd en Joshua zijn een rondje gaan rijden om te kijken hoe groot de storing was, en Lea en Rafael zaten voor het raam naar buiten te kijken. Op straat was het erg gezellig, de buren stonden buiten in de kou met zaklantaarns aan te praten. Wij hebben kerstliedjes zitten zingen. Ondertussen naar buiten kijken, want zo donker zie je het zelden hier. Voor onze deur staat nl een straatlantaarn, dus licht genoeg ook snachts.

De storing duurde ruim een uur, toen de tv het weer deed was op BBC Strickly come dancing.

Dochters

13 december 6 weken



14 december 22 jaar.



15 december 9 jaar

Boos, of op zijn minst geirriteerd...

Sinds ik in het gips thuis zit, werkt Ruurd thuis. Met als belangrijkste reden dat de kinderen van en naar school gebracht kunnen worden zonder al te veel regelen. Hij doet de 'buitendienst' zeg maar.
Dus rijdt hij, tussen zijn werk in, 4 keer per dag naar school om de kinderen te brengen en weer op te hVaak neemt hij buurkinderen mee heen en weer. Altijd even snel, want er moet gewoon gewerkt worden. Op deze manier is het goed geregeld, en is iedereen tevreden.

Komt er van de week op school, een ouder naar een vriendin van ons toe.' Zeg, jij kent die Ruurd nogal toch? Wil jij niet eens zeggen dat het belachelijk is dat ie met de auto de kinderen naar school brengt? Hij woont verdorie op de Boogerd. Dat is helemaal niet nodig'

Wat zou ze denken, dat Ruurd, werkloos, dan wel huisman is? Dat hij alle tijd heeft om kinderen te halen? Nog los van het feit dat zij dan wel kan fietsen, Ruurd doet dat (meestal) gewoon veel pijn. Zou het haar niet opvallen dat ik niet aanwezig ben op het schoolplein, al heel veel weken niet? Want voor ik door mijn enkel ging, was ik er ook minder dan gewoon omdat de combinatie veel werken en zwangerschap gewoon zwaar was, daarom haalde mijn zus regelmatig de kinderen tussen de middag op.

Zo'n reactie vind ik op zijn zachts gezegd irritant

Vrijdag

Ben best een beetje trots op mezelf, want we hebben het gisteren toch maar goed gered met ons 5-en. Joshua heeft geweldig zijn best gedaan, en extra gelopen. Hij heeft boodschappen gedaan en extra opgeruimd.
Lea heeft me geweldig geholpen met de was, en Rafael heeft hand en spandiensten verleend.

Natuurlijk redden we het wel. Alleen, de kinderen zijn, zoals dat heet las ik laatst Jonge Mantelzorgers. Het is niet anders, en als ik me nou maar rustig hou, en niet te veel wil, is dit allemaal tijdelijk.
Maar ja, vanmorgen kon ik ze weer niet naar school brengen, want nee, de buitendienst gaat niet, ook fietsen niet. Zou ook te link zijn, met een been dat gewoon niet wil. We twijfelen of we een rolstoel, danwel scootmobiel moeten gaan regelen for the time being

Om me aangenaam bezig te houden heb ik gisteren papier besteld zodat ik een scrapbook kan maken over de eerste dagen van Cecilia. Dan heb ik in ieder geval iets leuks om te doen, tijdens mijn huisarrest.

Gisterenochtend eerst maar eens gestofzuigd (of is het stofgezogen) en gedweild,daar knapte mijn humeur ernstig van op, want ik hou erg van een schoon en opgeruimd huis. Zover is het nog niet, maar de huiskamer en keuken kunnen er weer mee door nu. Vandaag ga ik maar lekker scrappen voorzover Cecilia het toelaat.

En dan....

Is ineens alles anders. En stort het hele systeem in elkaar.
Vanaf het moment dat ik door mijn enkel zakte tot vorige week, kon Ruurd zonder veel problemen thuis werken. Nu heeft hij een klus in Amsterdam, en moet hij daar ook naar toe. Dat betekend dat hij vanmorgen met de boot van 8 uur is vertrokken en morgenavond terug komt. En volgende week zelfs 4 dagen weg zal zijn.
Normaal gesproken zou ik dat ongezellig vinden, maar er geen problemen mee hebben. Echter nu ik op krukken loop is het wel een beetje een probleem.
Alleen krukken zou zelfs nog wel lukken maar op krukken lopen en voor een kleine baby zorgen is wel erg lastig.
Het huishouden, dat de laatste weken toch al rommeliger en slordiger is als ik prettig vind, zal nog lastiger bij te houden zijn. Waardoor het nog rommeliger en slordiger zal verlopen.

Even zag ik het niet zitten vanmorgen. Aangezien ik al lang geleden geleerd heb dat tranen op zulke momenten niet helpen, zet ik de schouders er maar onder. Eerst maar eens ontbijten...

Sinterklaas

Sinterklaasavond, begon eigenlijk al smorgens vroeg.
Ik had mezelf voorgenomen wel Sinterklaas in te halen op school. Ik had het op de haven al gemist, ben al weken niet op school geweest, en wilde heel graag 'gewoon' Sinterklaas feest vieren op school. Dus stonden Ruurd, Cecilia, en ik in de regen op het plein op de Sint te wachten.
Ruurd had Cecilia zijn pet op gezet, waardoor het meisje helemaal afgeschermd was voor de regen. Want al regende het niet hard, het regende wel gestaag door, en werden we toch erg nat.
Er zat een zwarte Piet vast op het dak van de school. Daar had hij snachts in een piepklein tentje geslapen, maar nu durfde (of kon) hij er niet af.
Dus werd de brandweer gebeld, en die kwam al snel. Tot ons aller verbazing zat Sint ook in de brandweerauto, en stonden er twee zwarte Pieten op het dak van de auto.
Na wat gestuntel van de Pieten, stond de ladder goed, kon Piet van het dak, en wij allemaal weer neer binnen.
In school even een rondje suprises kijken gedaan. De bovenbouw (groep 6, 7 en 8) maakt suprises voor elkaar, en elk jaar is er gelegenheid tot het bekijken van de suprises. Er waren weer heel mooie bij, leuk om de groei te zien in de suprises. Ook leuk om te zien dat er momenteel weinig ouders zijn die de suprises hebben gemaakt. Ik vind het toch leuker om de knutselwerken van de kinderen te zien. Lea had ook erg veel lol in het maken van de suprise, alleen het gedicht was moeilijker, daar heb ik dus mee geholpen.

naar huis, waar we eerst de laatste cadeaus hebben ingepakt, Ruurd en Ilja zijn toen nog wat laatste cadeaus gekocht, want doordat Ruurd onverwacht donderdag toch naar Utrecht moest, en maandag ziek was, lagen we ernstig achter op schema. Ik moest toen nog een kleine 30 gedichten maken, want Cecilia was de dag ervoor zo onrustig geweest dat ik geen 10 minuten achter elkaar had kunnen doorwerken. Vrijdagmiddag was ze zo lief, 4 uur achter elkaar te slapen waardoor ik door kon dichten.

Om 1 uur kwam mijn oudste met zijn vriendin uit Praag. Zij ging even bij vrienden op bezoek, en hij dook de keuken in. Waar we allemaal erg blij mee waren, want er kwamen erg lekkere dingen uit de keuken.
Ruurd heeft de hele dag heen en weer naar de boot gereden, want iedereen zat op een andere boot, maar rond 6 uur was de hele club aanwezig en waren we met 14 man in feeststemming.
We zaten net voor een lekker maal klaar, toen Lea en Rafael een bult cadeautjes ontdekte in de WestWing.
Na het uitsorteren gingen we toch maar een beetje eten, en daarna begonnen we met uitpakken. Grappig om te zien dat ook de kinderen niet gelijk cadeautjes begonnen uit te pakken maar rustig afwachtten tot ze aan de beurt waren.

Zoals gebruikelijk was de jongste eerst aan de beurt, want ook Cecilia was aardig bedacht door Sinterklaas. Zo ontrolde zich het gebruikelijke beeld, van om de beurt een cadeautje, een gedicht voorlezen, uitpakken. Zoals gebruikelijk ging elk cadeautje een rondje, omdat iedereen in elk cadeautje geinteresseerd was. Er werd veel gelachen, rake opmerkingen gemaakt, de sfeer was vrolijk, gezellig en liefdevol.
Tot om 9 uur ineens Sinterklaas met 3 pieten voor het raam stond. Lea zag hem het eerst, en Rafael vloog naar de deur. Ilja nam de honeurs waar, en deed dat met verve. Hij was beleefd, gebruikte de juiste woorden tegen het hoog bezoek.
Sint had (letterlijk) voor iedereen een vriendelijk woord, en iedereen moest bij Sinterklaas komen, en op schoot zitten. Omdat we een professionele fotograaf in ons midden hadden heb ik minder foto's gemaakt dan anders, de foto's van Cecilia bij Sinterklaas heb ik dus nog niet.
Sinterklaas was geweldig, hij wist nog alle dingen van voorgaande jaren, de Pieten waren rustig (moe) maar werden wakker toen Ilja het menu van zijn werk vertelde.
Nadat iedereen bij Sinterklaas was geweest, wilde Ruben nog even op schoot speciaal voor de foto. En ging de Sint weer verder, uitgezwaaid voor Lea en Rafael. Mascha met een opdracht voor volgend jaar achterlatend, de kostuums van Sint en Piet ontwerpen, met behoud van de traditie. Ben benieuwd wat ze bedenkt :o)

We hebben thee gedronken, en zijn toen door gegaan met het uitpakken van de cadeautjes. Mascha werd zo verwend dat ze riep dat ze geen cadeautjes wil voor haar verjaardag, volgende week (krijgt ze toch natuurlijk). Iedereen is erg verwend. 2 Pieten hadden erg mooie gedichten gemaakt. Door tijdgebrek kwam een van die pieten er helaas zelf bekaaid vanaf, wat gedichten betreft, volgend jaar zal ik beter mijn best doen.
Het streven was om op 5 december ook klaar te zijn met uitpakken, maar dat hebben we (weer) niet gehaald. Maar het was een geslaagde avond. Mijn december is goed begonnen.

Het CB

Vandaag mocht Cecilia voor het eerst naar het consultatiebureau. Hoewel ik weet dat er veel commentaar is op het consultatiebureau ga ik er altijd wel graag naar toe. ff wegen en meten, en een gezellig gesprek met de CBarts en/of verpleegkundige.

Cecilia is 54,5 cm lang, weegt 5 kilo, en heeft een groot hoofd, (40cm ontrek) maar dat wisten we al. Het hoofdje groeit netjes volgens de curve is alleen erg groot.
Verder doet ze het helemaal geweldig.

Alleen haar neusje zit zo vol, dat ze het vanmorgen bij het wakker worden echt benauwd had. Zit niet in de longetjes maar hoger, dat is gunstig. Dus extra neusspray, en een ui bij het bed.
Ik hoop dat het helpt.

verrassing

Ik ben gek op post. Gisteren rolde er wel een heel bijzonder poststuk door de deur.
Naar aanleiding van de blog van laatst,vermoed ik tenminste, want het poststuk is zonder afzender.
Spannend. Afzender uit Spanje misschien???



Gulle gever, hartelijk dank!!!!!

Balen

Vandaag moest ik naar het Gemini om het tape te laten verwijderen.
Zonder tape is de voet nog dik, maar minder, maar opvallend blauw. En nog steeds pijnlijk, maar dat wisten we al.
Natuurlijk was Cecilia mee, en stal ze de show. Ook bij de dokter.

Daarom zag ik hem niet aankomen. De dokter keek naar de enkel. En vroeg hoe het ging. Waarop ik zei, dat ik hoopte dat hij een toverspreuk kon uitspreken en dat ik dan weer lopend het ziekenhuis kon verlaten.
Waarop hij zei, Doe er maar gips om dan..
Ik schoot half in de lach, van nee, dat was de bedoeling niet. Nou zei hij, je wilde een toverspreuk. Ja, maar geen gips, roep ik nog, vertwijfeld.

Waarop hij, me uitlegde dat banden tijdens de zwangerschap verweken en dat het ontzwangeren 9 maanden duurt.
Ik zal hem verbijsterd aangekeken hebben, zei nog, Ja maar ze is er al 3 weken uit....

In je lijf zitten geen verkeersborden zei de dokter, en elke maand eerder is meegenomen. Zijn advies, Loopgips, minstens 6 weken, en daarna tape, ook 6 weken. Als ze dit soort trauma's bij vrouwen die zwanger zijn behandelen en het geneest niet binnen de gewone tijd, dan kan je het beste agressief behandelen, noemde hij dat. Anders loop je kans op blijvende problemen.

Okay, dat willen we niet, dus weer gips. Maar ik baal wel, en gips omdoet doet hartstikke zeer.

traditie's

Groot gebracht in een gezin waar Oma ook een Sinterklaas fan was, een moeder die piano speelde en een groot gezin.
Allemaal ingredienten voor een gedegen Sinterklaastraditie. Er werd piano gespeeld, veel en hard gezongen, en zwarte Piet strooide lekkers door de kamer of de gang.
Bij de open haard zetten we onze schoen, en daar zat op wonderbaarlijke wijze smorgens iets in. Niet alleen iets lekkers, maar vaak ook een cadeautje.

Toen ik zelf een gezin kreeg, nam ik die traditie mee. Ook mijn partner mocht zijn schoen zetten, en kreeg iets in zijn schoen. In de loop der jaren werd zijn sinterklaas gevoel groter, en zong ook hij mee aan de talloze sinterklaasliedjes die ik, en de kinderen ook, kenden. Op school leerde ze dan een nieuwe die we gelijk bij ons reportoire voegden.

Toen ik ging scheiden heb ik de traditie in stand gehouden. We zingen veel liedjes, schoenen mogen gezet worden, en smorgens gaan we, gezamelijk, naar beneden om te zien of Piet wat in de schoen gestopt heeft.

Nu proberen we twee gezinnen samen te brengen. 2 gezinnen met heel veel verschillende tradities en mores. Over het algemeen lukt het aardig, maar hoe leer je iemand de Sinterklaas tradities, als die helemaal geen Sinterklaas gevoel heeft? Waar Sinterklaas een kinderfeest is, wat je alleen viert met kleine kinderen en verder niet?
Van de liedjes die wij zingen, kennen de nieuwe gezinsleden de helft niet. Van de spanning en de lol van het zoeken van (goedkope) cadeautjes en het maken van gedichten zien ze de lol (nog) niet in.

We zullen onze eigen tradities moeten vinden, zonder geheel de oude los te laten. En dat is lastiger dan het zich van te voren liet aanzien.

Tosti ijzer

Wij zijn verslingerd aan de tosti. Elke dag worden er zeker 2, en meestal meer gemaakt. Met kaas, met kaas en nog iets, maar ook moet duopenotti, of andere zoete belegsels.
Daarom is het vreemd dat de gedachte niet eerder bij me opgekomen is dan van de week.
Het nederlandse brood is te groot voor de standaard tosti ijzer.

Alleen casinobrood, en speciaal 'toast'brood past in het tosti ijzer, maar dat brood koop ik nooit. Wel vreemd dat ook tosti ijzers, speciaal gemaakt voor de Nederlandse markt, ook te klein zijn voor het Nederlandse brood. Ooit hadden we een Jip en Janneke tosti ijzer waar ook alleen casino brood goed in paste.

Zodra ik weer kan winkelen ga ik op zoek naar een tosti ijzer waar wel gewoon brood in past, zonder dat je er een stuk af hoeft te snijden. Zo iets moet ergens bestaan.

speciaal voor Britt

Lief he? Ze hield haar vader stevig vast en was niet van plan los te laten.




Klein meisje op een groot bed. Dat vind ik altijd zulke leuke foto's.



Zie je wel, ze heeft oogjes. Waarmee ze heeeel nieuwsgierig de wereld om haar heen bekijkt. Als ze niet slaapt tenminste.



De jonge ouders. ROFLOL




Bij Otje (das een texelswoord voor oma)

14 dagen

14 dagen oud is ze nu. Nog even mooi, al wel flink gegroeid, hoewel maat 50/56 nog steeds ruim zit.
Het liefste meisje van de wereld, de mooiste baby die ik ooit gezien heb.

Onvoorstelbaar dat ze pas 14 dagen bij ons is,voor ons gevoel is ze er al jaren.

Haar komst heeft een periode ingeluid van emotionele achtbaan. Hoge toppen, en diepe dalen. Een kraamtijd die, helaas, een paar zeer grijze randjes heeft.
Maar als ik zo'n vredig slapend kindje tegen me aan heb, die echt niet anders wil dan bij mij zijn, dan daalt er wel een vredig gevoel over me heen. Alle andere problemen kunnen we het hoofd bieden. Dit is geluk. Dit is ook waar het werkelijk om gaat.

Leukste bijkomstigheid van de geboorte van Cecilia is dat de oudste zoon van R. ineens graag hier komt, en helemaal verliefd is op zijn kleine zusje. Nog leuker is dat ze, nu al, op zijn stem reageert. Hij wil ook foto's van haar mee naar huis hebben.

ps Haar ogen kunnen echt open, alleen vind ze slapen zooo leuk.

ook dat nog.....

Gisteren toen we genoten van een snelle lunch omdat we de boot wilden halen, beet ik op wat hards.
Een pit dacht ik, om even later te concluderen dat niet alleen de vulling uit mijn kies was, maar mijn halve kies uit mijn mond verdwenen was.

Nou heeft die kies 3 jaar geleden al een , zeer pijnlijke, zenuwbehandeling ondergaan, dus pijnlijk was het niet. Wel vervelend. Vervelender werd het, toen er nog een stuk uit mijn mond viel, spontaan, en er scherpe stukjes kies in mijn mond achterbleven.
De kies doet nu niet zeer, de tong ernaast des te meer.

Toch maar even de tandarts bellen vanmorgen. Straks om 12 uur kan ik terecht. Ben benieuwd wat ze gaan doen. Ik zat hier niet echt op te wachten op dit moment.

Wordt vervolgd.....

roze gips

Vandaag was het eindelijk zover, met een week vertraging. Op naar het ziekenhuis, en het gips eraf.
Ik kan, sinds de bevalling, enigszins op mijn rechterbeen staan, dus ik had zomaar het idee, dat het gips eraf zou, en ik gewoon verder zou lopen.

Nou, nee dus he. Ik was al gewaarschuwd, maar onverbeterlijke optimist, bleef ik hopen op een wonder:o))

Het gips is er dan wel af (hoera) mijn been is hier en daar nog gestuwd, nog niet al het zwangerschapsvocht is weg, bovendien is de enkel nog pijnlijk. Tot mijn verbazing was de enkel ook behoorlijk blauw, en nog steeds dik. Zoals Harry droog opmerkte, het is harder aangekomen dan je denkt.

Been is ingetaped. En er zit, tegen de stuwing, een tubi gripp omheen. Over 14 dagen terug komen.
Voelt een stuk beter dan gips, maar het is wel een tegenvaller, ik wil zooo graag met de kinderwagen wandelen, en dat gaat dus nog even niet. Gewoon mijn baby verzorgen, gaat nog even niet.

Natuurlijk was Cecilia mee, en stal ze de show.

Verwend

Kraambezoek hebben we niet veel gehad, tot nog toe, af en toe komt er iemand kijken, maar het loopt geen storm. Hoewel ik mijn meisje aan de hele wereld wil laten zien, en er niet genoeg bewondering voor haar kan zijn, vind ik het niet echt erg.
Er zijn een paar stressvolle dingen die onze aandacht vragen, die helaas de kraamtijd wat vertroebelen, en waardoor verdere rust in huis heel prettig is.

Maar verwend ben ik, zijn wij, is Cecilia wel. Stapels post, kaarten en pakjes, rollen onze brievenbus in. De postbode zal weten dat we een baby hebben, een meisjebaby wel te verstaan want de meeste enveloppen zijn ook roze :o))

Ik zal van een paar dingen later vandaag foto's maken. Van het leukste, en zeer toepasselijke cadeau kan ik een foto van Internet plukken.



Bij dit boekje zat een heeel lieve en vooral megazachte omslagdoek, die gelijk in gebruik genomen is. Want al heeft ze een goed geboortegewicht, en kan ze zichzelf goed op temperatuur houden, lekker warm gehouden door een doek, is natuurlijk prettiger.

foto's

Met vader. Need I say more?



Zo verliefd als ik kan zijn op de kleine voetjes, zo kan ik dat ook op de kleine handjes. Zo klein, en zo compleet. Ontroerend.




Mooi he?! Uren kan ik naar haar kijken terwijl ze ligt te slapen, en dankzij het roze gips, kan ik weinig anders. Hoewel het huishouden nu zijn aandacht weer opeist, kijk ik uren naar mijn kleine meisje.




De mooiste badfoto tot nu toe. Vanmorgen eindelijk met haar onder de douche geweest. Vorige week stond ik niet stabiel genoeg om dat te proberen, maar vanmorgen durfde ik het aan. Dat was een nieuwe ervaring voor onze kleine, maar onprettig vond ze het, geloof ik, niet.




Voorlezen op de bank. R was erg blij dat er daar weer eens tijd voor was, en haalde dus een hele stapel voor te lezen boeken, en is geheel in zijn verzoek gehonoreerd.



Dat doet ze steeds, zich opdrukken zodat je haar aan kunt kijken. Heel nieuwsgierig kijkt ze dan de wereld rond. Vanmorgen lukte het ons eindelijk dat op foto te vangen. Nu dat lieve lachje nog....

Draagdoek

Ik ben een draagdoek moeder. Een moeder die het kind het liefste vasthoudt. Wel een moeder die het kind ook op zichzelf laat, maar voor vervoer, draag ik het liefste.
Hoewel ik ook een mooie kinderwagen heb, en me ook kan verheugen daar achter te lopen (als ik ooit weer gewoon kan lopen)
Ik had een gewone gebroken witte babybundler. Die is ingepakt bij de verhuizing maar nog niet uitgepakt. Ik hoop dat ie in de dozen zit die klaar staan om uitgezocht te worden. Zijn er nog 4, en moet even deze week, omdat de dozen in de weg staan.
Ondertussen kan ik het niet laten om tussen door op zoek te gaan naar een andere draagdoek. En toen kwam ik deze tegen.
Eigenlijk boven het budget, maar zoooo leuk. Ik moet me beheersen, en dat doe ik ook. Maar eigenlijk......

Vanavond meer, want we hebben een roze dag vandaag. Voor het eerst.

meerwaarde

De naam Cecilia is zomaar boven komen drijven. Bij ons, en bij mijn zoon van 11. Behalve de betekenis, het is de patroonheilige van de (kerk)muziek had ik verder niets met deze naam.

Mijn ouders woonden in de tijd dat ik geboren werd in Leiden, in 'het klooster' Een andere benaming van het klooster heb ik, tot van de week, nooit gehoord.
Mijn moeder, en de beste en oudste vriend van mijn vader, vertelden me dat we vroeger in het 'Cecilia klooster' hebben gewoond.

Ik wist het niet, maar het geeft wel een meerwaarde aan de naam. Alsof ik mijn roots erken door mijn dochter met deze naam te noemen.

Vandaag

Korte update, geboorte gewicht is al weer bijna bereikt, ze woog vanmorgen 3960 schoon aan de haak.
Vannacht viel het naveltje eraf. Ze drinkt goed, plast goed, en slaapt zo goed dat ik niet weet wat me overkomt.
Gehoortest was goed, en de hielprik is vandaag gezet. Daar sliep ze uiteindelijk door heen.
Ze is nog steeds het mooiste meisje van de wereld.

Lange update.
Na een korte edoch heftige bevalling werd onze dochter geboren. Vader en moeder helemaal overweldigd, maar diep gelukkig.
En dat gevoel is eigenlijk niet weggegaan, ondanks moeilijke zus mijnerzijds, lichamelijke ongemakken als gevolg van de bevalling, en grote vermoeidheid. Een grote roze wolk.

Cecilia slaapt veel, en is, over het algemeen een rustige en tevreden baby (hoewel ze nu ligt te sputteren bij haar grote broer) Grote broers en zus zijn heel trots. Haar oudste broer en zus heeft ze nog niet ontmoet, dat komt nog. Haar twee broers uit Den Bosch komen vrijdag kennismaken, en blijven dan het hele weekeinde.

Doordat we laat waren met kaartjes begint het kraambezoek nu pas op gang te komen, wat heerlijk rustig was de eerste dagen, en we goed aan elkaar kunnen wennen. Het liefste ligt ze bij mij op mijn buik te slapen. Ze reageert sterk op haar grootmoeder, dat is heel erg leuk om te zien.

Wat nog meer?? O ja, foto's.



Om verliefd op te worden, die kleine voetjes...



Zelf gemaakt terwijl ik zat te voeden. Voeding loopt als een trein. Voor het eerst in mijn leven heb ik kloven gehad, omdat er wel heel hard aan getrokken werd. Met behulp van een beetje PureLan is dat al bijna weer over gelukkig.



Zooo lief. Smorgens vroeg, vlak voor het echt wakker worden. Ik ben gelijk weer helemaal verliefd, op beiden.



Vanmiddag, toen ze tegen me aan lag te slapen. Zo ligt ze nu ook, terwijl ik dit schrijf. Correctie, dat is haar favoriete plekje en houding. Op haar buik tegen mij aan, duim of vinger in haar mond. Opgekruld in foetushouding. Ze schurkt zich dan tegen me aan, en valt in slaap. Van mij mag ze dat nog heel lang volhouden.

Dag Tinus, Welkom Cecilia

Geboren op 1 november 2008 om vijf voor tien 's-avonds: Rachel Cecilia. Haar roepnaam is Cecilia. Moeder, kind, vader en broers en zusters maken het allemaal goed!

Prietpraat

R (50)tegen L (8):geef me eens een knuffel
L antwoordt: Als jij de filmpjes van de PSP voor me opzoekt
R: Wat nou?!
L: Niets is gratis makker.

Lekker dan...

Enige tijd geleden kregen we van de gemeente een brief, dat ze de riolering gaan aanpassen. In onze straat nu omdat de afvoer van hemelwater niet goed is. Prima plan natuurlijk, al is er al heel wat over te doen geweest omdat de gemeente van de gelegenheid gebruik gemaakt heeft om de straat te herinrichten, waar de meeste ook niet echt blij mee.
Daar bleek niets aan te doen.

In de brief stond dat als we aangaven dat we gelijk aangesloten wilden worden, dat kosteloos kon gebeuren. Zouden we niet bellen, dan moesten we ons later aan laten sluiten, en dan waren de kosten voor onszelf.
Iedereen in de buurt kreeg dezelfde brief.

Nu blijkt dat bovenstaande alleen geldt voor mensen die een huis huren van de woningstichting. Bij alle andere woningen moeten we zelf de kosten voor het aansluiten betalen. Sterker nog, we moeten zelf een loodgieter laten komen die dat voor ons doet.
Omdat ik 2 aansluitingen heb aan de riolering, heb ik de eerste rekening al binnen, ruim 350 euro dat ik ineens extra kon betalen. De voorkant moet nog, zal ook wel weer een duur grapje worden. Zit ik echt op te wachten in een periode dat ik arbeidsongeschikt ben, en geen inkomen heb. Waar ik dit nou weer van moet betalen???
Ik hoop maar dat ik een zwangerschapsuitkering voor zelfstandigen krijg, ik heb hem aangevraagd, maar nog niets van gehoord.

De gemeente is nog niet klaar met me, maar zal even moeten wachten tot ik na de bevalling weer zin heb in dat soort dingen. Nu heb ik even wat anders aan mijn hoofd.

valse start

Dat ik dit nou ook nog eens mag meemaken :o)) Een valse start bij een bevalling.
Dinsdagavond leek het er toch echt op dat de bevalling inzette. Zo zelfs dat we savonds de verloskundige hebben gebeld. Afgesproken dat we opnieuw zouden bellen als het intensiever werd. Dat intensiever gebeurde wel, maar niet genoe. Iets ontsluiting, maar de weeen nog niet sterk genoeg.
Uiteindelijk maar gaan slapen.
Gisteren de hele dag dergelijke weeen gehad. Soms zo pijnlijk dat ik er echt alles voor moest laten liggen, anderen lichter en minder pijnlijk.

Tegen een uur of 9 savonds hield het op, en werd ik ernstig baldadig. De kinderen hebben Tinus allemaal hartig, of lief toegesproken dat ie nu maar eens geboren moest worden. Maar ook dat mocht niet baten.
Vannacht een paar keer wakker geworden van pijnlijke weeen, wat dan weer geen vervolg kreeg. En vanmorgen was het stil in de buik. Geen wee meer te bekennen, gelukkig wel een springerige baby, die zich lekker uitrekt, en nog geen aanstalten maakt de veilige buik te verlaten.

Dus ga ik me vandaag maar druk maken over huishoudelijke dingen. De was, stofzuigen en dweilen, wat nu extra nodig is, omdat de straat, rondom ons huis, is open gebroken.
En vanavond, na het schoonmaken, de kinderwagen uitpakken, samen met de kinderen. Die is gisteren eindelijk bezorgd in 5 grote dozen. Toch even kijken of eea nu compleet is. Bovendien zit er ook een autostoeltje bij, mocht het ziekenhuis worden, is het handig als het autostoeltje uitgepakt is.

Geen nieuws

TInus blijft lekker zitten waar ie zit. Ik heb gisteren mijn moeder om vilt gestuurd omdat ik me echt zo zat te vervelen dat ik tegen de dag net zo begon op te zien als tegen de nacht.

Nachten en ik hebben een slechte relatie. Ik slaap altijd slecht, dwz ik lig al zolang als ik me kan herinneren snachts een paar uur wakker. Ergens tussen 3 en 4 word ik wakker, en blijf dat dan tot een uur of 5. Vandaar dat ik bij tijd en wijlen, erg tegen de nacht kan opzien.

Dus ben ik gisteren begonnen met het maken van vilt dingen. Dat kan op de bank, heb ik geen naaimachine ofzo bij nodig, en is goed voor mijn humeur.
Verder wachten we op Tinus. Ik heb steeds beelden in mijn hoofd van een kinderboekje, waarin moeder een baby verwacht. Het hele gezin wacht op de baby, die het zo lekker vindt in de buik, dat hij geen zin heeft om geboren te worden.
Iedereen vraagt aan de baby, kom je nou, en de baby antwoordt steeds NEE.
Tot vader thuis komt, en iedereen een kus geeft. Dat wil de baby ook. Dus vader geeft een kus aan de buik van moeder. Omdat Baby dat niet kan voelen, besluit ie eindelijk dat ie geboren wil worden.
Zo voelt het een baby. Tinus zit lekker, en heeft geen zin om al geboren te worden. Er moet eerst een reden zijn waarom ie er uit zou willen. Alleen, wat zou dat zijn? Die kusjes hebben we al geprobeerd, dat is niet genoeg. Wat zou voor Tinus de trigger zijn????

Vervelen

' Ik zit me voor het vensterglas verschrikkelijk te vervelen
Ik wou dat ik 2 hondjes was, dan kon ik samen spelen'
(godfried Bomans)

Zo voelde ik me gisteren. Geen werkje meer omhanden, 3 kinderen plus 2 buurkinderen, die zich net buiten mijn bereik zeer druk gedroegen, correctie nodig hadden maar buiten mijn bereik waren.

Smiddags werd de verveling nog erger, kinderen wisten zich weer te gedragen, maar ik had, nog steeds, geen werkje om handen. Oude ariadnes door gekeken, want ik wil eigenlijk iets speciaals maken, waarvan ik het patroon niet kan vinden (grrr, wanneer is alles eindelijk eens uitgepakt) Dus op zoek naar iets anders. Wat ook nog niet goed gelukt is.

De middag was verder gevuld met (onverwacht) bezoek. Dat was goed voor mijn humeur, goed tegen de verveling, en voor de kinderen ook gezellig, want ze schelden wel eens op al die drukte en oppas kinderen, nu ze er niet zijn, missen ze ze toch ook wel.

Mijn moeder had voor ons gekookt, en is gezellig de rest van de avond blijven zitten. We hebben eerst naar Popstars gekeken, en daarna naar het jubileumconcert van het Koninklijk Concertgebouw Orkest, die een prachtig concert ten gehore bracht.

Ondanks het vervelen, toch een volle en prettige dag. Met als bijkomend voordeel dat na de rust die ik gisteren gehouden heb, ik eindelijk het gevoel heb dat er genezing in de voet zit.

Ziekenhuis

Vandaag voor controle voor mijn voet naar het Gemini. Omdat we geen geld bij ons hadden (beetje onhandig maar ala) geen rolstoel gehaald maar met krukken naar de Gipspoli gestrompeld. Dat was zwaar, dat had ik ingecalculeerd, maar waar ik niet echt op bedacht was, was dat ik dan ook mijn toch al pijnlijke borstspieren zou overbelasten.
Sinds een week ofzo, doet lopen op krukken niet alleen zeer bij mijn voet, maar ook bij het borstbeen. Overbelast denk ik. Is prima mee te leven, doordat ik een triplestoel tot mijn beschikking heb. Daarmee kan ik veel huishoudelijk werk doen. Lopen op krukken gaat echter niet.

Eenmaal in de gipskamer riep een verpleegkundige gelijk dat, na 3 weken gips, het gips er af zou moeten. De broeder (dezelfde die een rolstoel voor me haalde van de EHBO, en dezelfde die 2 weken geleden het roze gips erom heen gedaan heeft) besloot dat hij toch even op de dokter zou wachten. Verpleegkundige 1 was het daar, duidelijk, niet helemaal mee eens. De dokter wiebelde eens met mijn tenen. Vond de pijn ook nog vreemd en in zoverre verontrustend dat ook hij besloot het gips te laten zitten. Bovendien zei hij dat intapen voor iemand die vocht vasthoud, wat ik vanwege de zwangerschap doe, geen goed plan is, Het gips geeft wat ruimte om stuwing op te vangen, en weer kwijt te raken, tape doet dat niet, Dat kan huidproblemen geven.
Dus hebben we een afspraak voor over 2 weken, liefst met baby en beschuit met muisjes. Mocht het dan niet uitkomen, kunnen we een nieuwe afspraak maken.

Bijzondere ervaring

Heel bijzonder, met mijn oudste zoon via Skype praten over zijn toekomst plannen, terwijl ik uitkijk op een wieg die klaar hangt.

Vanalles

Het rommelen is opgehouden, helaas. Tinus zit nog lekker warm in het holletje. Ik begin het nu wel spannend te vinden allemaal.

De voet is nog steeds behoorlijk pijnlijk. Vanaf het weekeinde probeer ik er af en toe gewoon op te staan. Ik hoopte dat ik, met loopgips, ook zou kunnen lopen, bovendien heb ik, door het gebruik van de krukken, een spier oid overbelast en doet het lopen op krukken gewoon zeer. Dus ik dacht misschien kan ik er gewoon op staan. Maar nee, het doet zeer en de enkel 'doet' het gewoon niet. Ik kan het niet anders omschrijven.

Gisteren dus de laatste hoeveelheid kaartjes afgemaakt, wat resulteerde in een dag van verveling. Doordat mijn voet zo zeer deed, en ik hem gisteren waarschijnlijk iets overbelast heb, kon mijn voet niet naar beneden hangen vandaag. Ik hou vocht vast, en dan 'loopt' het gips vol. Ondanks bewegen met de voet, en een loop beweging maken als ik op de tripplestoel zit, was de stuwing vandaag zo erg dat de voet ernstig paars werd. Dat, samen met de pijn, leek me niet goed voor de voet, dus ik heb maar weer een rustdag ingelast.Zonder handwerkje onderhanden, wel erg saai, maar misschien ook niet verkeerd.

Het schrijven van de adresstickers heb ik over gedragen aan R. Dat geeft een hoop rust in mijn hoofd. (bijna) alles ligt nu klaar, nu is het afwachten op wanneer.

Kaartjes

Voor me staat een bak van voorkanten voor de geboortekaartjes. Elk van die voorkanten is al 8 keer door mijn handen gegaan. Het resultaat mag er zijn (vind ik tenminste) Het is in ieder geval geworden wat ik me voorstelde. En nee, nog geen foto, dat is net zo geheim als de naam voor Tinus.

Wel is er, ook met de kaartjes, de nodige tegenslag.

Vorige week de (blanco) kaartjes besteld. Woensdag hadden de enveloppen kunnen worden opgehaald, door tijdgebrek is R pas vrijdagmiddag gaan ophalen. Hij kwam zonder terug.
Ze waren er nog niet, en L&R zou er achteraan bellen. 10 min later ging de telefoon. Ed van L&R, de kaartjes van Intercard die we willen hebben zijn niet leverbaar, kan 2 weken tot een maand duren. Dat is me te krap, ik kan elk moment bevallen, en wil gewoon weten dat het klaar ligt. Dus een andere uitzoeken. Intercard heeft aangeboden dat we andere kaartjes bestellen, en is dan de eerste keus leverbaar op het moment dat we de kaartjes nodig hebben, dan kunnen we de tweede keus kosteloos terug sturen. Dat dan maar.
Alleen, de kaartjes die ik wilde hebben waren 11x11 cm, en het alternatief is 13x13cm. Ik wilde eigenlijk niet zulke grote kaartjes. De versiering is dan ook 9x9 cm en krijgt bij 13x13 ook een groter randje. Nou heb ik dat al wel weer opgelost, maar liever toch een kleiner kaartje.

Nu me nog even op de adressen werpen, dan ligt dat ook klaar.
Na een hele nacht voorweeen, begin ik wel het gevoel te krijgen dat het niet al te lang meer gaat duren.

SP dag

Nog eentje dan, dan zijn jullie weer bij.

Gisteren hadden we een SP actie. De Zo kranten zouden we, huis aan huis, in een buurt op Texel uitdelen. Voor dat doel was Manja Smits, het jongste kamerlid van de SP, naar Texel gekomen. Ik had haar ontmoet op een partijraad, en ze had spontaan aangeboden om naar Texel te komen.

Omdat ik zelf niet mee kon lopen, was het voor mij een hoop georganiseer vanaf de bank. Het begon gisterenochtend met een overleg per email met onze regiovertegenwoordiger over de SP acties tav de krediet crisis. Vandaag is er nl een regio conferentie, waar ik verwacht wordt, maar waar mijn rechterhand in de SP afdeling Texel io naar toe gegaan is.

Daarna organiseren dat het Manja Smits niet te vroeg op Texel zou zijn, ze wilde eerst de boot van half 11 hebben, maar omdat we de actie verplaatst hadden van de ochtend naar de middag, kon ze toch eerst naar de kamer, en had de boot van 1400 uur. Vanwege de herfstvakantie voer de Teso gisteren met 2 boten.

Tussen kwart over 2 tot kwart over 3 was er hier in huis een SP bij eenkomst. Behalve een deel van het bestuur, waren er ook nog 2 extra actieve leden die mee zouden gaan met de actie.
Bovendien was Manja Smits er. Wat een leuke meid is dat. Zeer bevlogen, weet waar ze over praat.

We hebben zowel over wat koetjes en kalfjes gepraat alswel een heftige discussie over de kredietcrisis, de effecten daarvan op Texel, en wat er aan de hand is in de buurt waar de ZO kranten worden rondgebracht.

Toen iedereen weg was voor de actie, ging ik ff op de bank zitten met mijn been hoog. Pff, wat was ik moe. Ik riep tegen R dat ik toch wel echt heel zwanger was, als ik moest bijkomen van zo'n gebeuren.

Na een paar uur was iedereen weer terug. De actie was goed verlopen, ze hadden goede gesprekken gehad, waren een SP lid tegen gekomen die graag een volgende keer mee wil op actie (das altijd fijn) Leuk, zo'n actie, en vooral een succesvolle, enthousiastmeert weer voor een volgende.

'sAvonds nog een overleg met degene die vandaag naar de Regioconferentie gaat. Nu nog wat zakelijke dingen doen, en dan kan ik even de SP laten voor wat het is, tenminste..........

Voorspellingen

P voorspelde 17 oktober, en belde dus gisteren op om te vragen wat het was geworden.
T heeft 19 oktober voorspeld, maar dan is hij zelf jarig, dat zal de reden van die voorspelling wel zijn.
J wil graag 26 oktober, want dan kan hij het gelijk de volgende dag op school vertellen.
Zelf vind ik 24 oktober een mooie datum, dan is het 10 jaar geleden dat mijn vader is overleden.
Tinus trekt echter een eigen plan, en zit voorlopig nog rustig in mijn buik.

Soms rommelt het. Meestal is het rustig. Behalve dan een buik die bobbelt. Een buik waarin ik Tinus gelijk kan voelen omdat die zijn voetje? tegen mijn buikwand heeft rusten. Erg lief, en erg veel contact hebben we zo.

De kamer is zo goed als klaar, de wieg hangt, de hemel kan opgehangen worden. Alles is (bijna) in gereedheid voor Tinus. Alleen is Tinus nog niet zo ver.

Babywas

Het werd me ineens te gek. Tinus kan elk moment geboren worden, en de babywas was nog steeds niet gedaan. Maandag is R op boodschappen jacht geweest, en heeft een stapel nieuwe wasmanden gehaald, nou eigenlijk vouwkratten, die ik als wasmand gebruik.
Deze even exclusief voor de babywas bestempeld.
Daarna heb ik, samen met Lea, de babywas uitgezocht.
Ik had toch iets meer Tinus P verzameld dan ik gedacht had. Bovendien had ik ook meer bewaard dan ik dacht. De meest favoriete babypakjes die ik had, heb ik nog steeds. Blauw met stippen, wit met een leeuw, een berenpak dat ik voor Rafael heb gekregen. Een pakje dat ze allemaal hebben aangehad. Mijn eigen eerste babytruitje, een of twee luiertruitjes uit de uitzet die ik van mijn moeder heb gekregen, waar ik erg gek op was. Die zijn er allemaal nog.

Ook waren er meer (kleine) luiers in huis dan ik dacht, en kreeg ik van een kennis nog een stapel hydrofielluiers waarvan ik een deel (de verkleurde) tot luier heb gebombardeerd, en de rest gaat als handdoek in de kast.

Toen alles wat uitgezocht had ik een redelijk zicht op wat ik heb, en wat nog mist. R om boodschappen gestuurd, waarbij een paar onderlakentjes. Ik heb net genoeg nu.
De rest van de week, voor zover mogelijk, gewassen en gevouwen en gestreken. Nu nog een stapel strijken, en dan is het grotendeels klaar. Ik heb alleen hulp nodig om alles in de kast te krijgen. Maar alles ligt schoon en droog klaar. Dat is al een hele grote stap in de goede richting.

Post

Gisterenavond te moe, en vanmorgen zonder computer gezeten. Vreemd hoe erg ik dat toch mis. Niet zozeer de computer ansich, maar vooral de radio, die tegenwoordig via Internet beluisterd wordt omdat de boxen die we hebben niet passen nu we een nieuwe boekenkast hebben staan.

Dat wilde ik niet bloggen. Tijdens het schrijven van deze blog in slaap gevallen, en daarna nam het leven het weer even over. Het leven heeft de gewoonte dat te doen.

Vorige week een prachtige kaart mogen ontvangen. Gemaakt door een lieve internet vriendin die geweldig kan scrappen. Zo lief, en helemaal mijn kleur (niet de hare ;o)) )

Toen kwam er deze week een pakje. Ik ben dol op pakjes, vooral omdat het meestal koopjes bevat. Ik scoor nogal eens iets op Internet, en dat wordt dan via de post bezorgd. De postbode, toch al een bekende van me, weet de weg naar hier goed te vinden. Maar dit pakje had ik niet besteld, ik verwachtte iig niets.
Het pakje was ook niet voor mij. Het pakje was voor Baby Tinus. Na overleg, en goed nadenken kwamen we tot de conclusie dat het open gemaakt mocht worden. Baby Tinus zou immers niet meer Baby Tinus zijn, na de bevalling, dus dit was bedoelt voor nu.
Er zat een heel lief lakentje in. En een badcape met Tinus op geborduurd.
Een andere lieve internet vriendin.

Meiden, jullie zijn geweldig. Dat zijn de dingen die mijn dagen kleuren op het moment, want, ook al is iedereen blij dat ik eindelijk rust hou, ik ben zelf dat gipsen been, en de bij behorende pijn wel goed zat.

Rommelen

Na een redelijk rustige en heel erg huishoudelijke dag gisteren, een onrustige nacht.
Wel redelijk geslapen tot een uur of 5, maar toen was ik ook erg wakker, en de oefenweeen, waar ik van de week ook al een keer last van had, leken even door te zetten. Maar nee, Tinus mag nog niet komen, en is nu al een gehoorzaam kind.
Beweging zit er nu dus wel in.
Ik vind het mega spannend, en R ook. De babykamer moet nu echt af, en met de babywas ben ik begonnen.

Vanmorgen bij de verloskundige was alles goed. Omdat ik nogal veel vocht vasthoud, een extra controle op eiwitten in de urine, maar gelukkig was dat schoon. De verloskundige zag een voordeel in het been in het gips. Dan zit ze tenminste rustig. Ja, ja, die kennen we. Ik had het toch liever zonder zoveel pijn voor elkaar gekregen.

Opzien

Tinus zal mijn 7e kind worden, het 7e kind dat ik moet baren. En voor het eerst zie ik op tegen de bevalling.
Alles is natuurlijk anders dan bij de andere bevallingen, ander huis, andere omgeving, ander leven.
Bijkomende complicatie is natuurlijk dat been in het gips.

Of zou het komen omdat het huis ( en dus ik) nog niet klaar ben voor Tinus? Gisteren hebben mijn zus en R de babykamer geschilderd. Vandaag nog een paar puntjes op de i, en het zeil er in.
Dan kan de aankleedtafel (de Kip genaamd) naar boven, en kan die ingericht gaan worden.

Vandaag weer hard verder aan de geboorte kaartjes, en een nieuw lakentje maken voor in de wieg, nou ja, versieren eigenlijk. Als de kip op zijn plek staat, dan kan de wieg opgehangen worden. Begin volgende week is de hemel af, die wordt heel erg mooi. Precies zoals ik in mijn hoofd had.

Gisteren zijn er een stapel luierbroekjes voor de kleinste maat binnen gekomen, die ik had besteld.Erg mooi. Vooral de Totbots (voor de kenners) R begreep niet goed waar ze voor waren, die vond een luier alleen wel genoeg. Hij heeft nog heel wat te leren over katoenen luiers, en tot mijn verbazing is het zijn bedoeling dat hij luiers gaat verschonen.

Alleen die angst, nee dat is niet eens het juiste woord, het tegen opzien van de bevalling nog even overwinnen, dan ben ik er straks heus wel klaar voor. Hoop ik...

aha erlebnis

Elk jaar, als ik de kerstboom versier, is het uitpakken van de kerstspullen een aha erlebnis. Bij elke kerstbal, elke kerstklok, en elke zelf gemaakte versiering komen er herinneringen boven. Aan de kinderen die de kerstbal gekocht of gemaakt hebben, aan kerst van vervlogen jaren.

Zo is het , voor mij, ook bij het uitzoeken van de babyuitzet. Omdat ik wist dat ik het zo zou beleven heb ik vorige zomer de babyuitzet uitgezocht. Veel is weggegaan, en de dierbare dingen zijn apart gezet voor de kinderen. Het uitzoeken van de babyuitzet nu is dus veel minder emotioneel, dan het zou zijn geweest. Er zijn wel kleertjes die ze allemaal aan gehad hebben, maar minder speciale.

Tegelijk stelt dit me voor een probleem, want heb ik wel voldoende lakentjes, rompertjes, luiertruitjes, luiers, enzovoort. Extra probleem omdat ik niet erg mobiel ben. Ik kan, als ik iets mis, niet zomaar naar de winkel rennen, of achter de naaimachine gaan zitten om het te halen dan wel de creeeren.

Op de bank hangend, heb ik de eerste kleertjes, die ik al geknipt had liggen, in elkaar gezet. Het probleem van een wiegknuffeltje heeft zichzelf opgelost. Een goede en lieve vriendin had een hele tijd geleden al een wiegknuffeltje opgestuurd. Vanmorgen bij het kijken naar wat ik aan kleertjes heb gekocht kwam ik het weer tegen. Die gaat in de wieg wonen. Nogmaals, Bedankt voor het pakje uit Groningen.
Dan de lakentjes. Voor al mijn kinderen heb ik een lakentje gemaakt, voor in de wieg,zodat ze nieuw beginnen. Voor Tinus heb ik wel een lakentje gekocht, maar om dat nou in de wieg te leggen als eerste lakentje, dat is niet wat ik bedacht had. Ook dat probleem loste zich gedeeltelijk vanzelf op. Ik heb nog een paar nieuwe, maar wel afgewerkte lakentjes gevonden in de kast. Nu eens kijken of ik daar een versiersel op kan maken terwijl ik op de bank zit.

De afspraak

Vandaag was de vervolg afspraak. Om half 2 heeft R me in de defender gehesen, en gingen we op pad naar de boot. Heel wat rustiger dan de vorige keer, maar nog was het niet echt prettig al die hobbels in de weg. Want ondanks een week gips, doet de enkel nog steeds zeer. Mezelf kennende, vrees ik dat ik zonder gips of wat dan ook terug gestuurd ga worden , zo van, er is niets aan de hand, dus stel je niet aan.
Ik neem me voor om goed te zeggen dat mijn voet gewoon nog steeds zeer doet. R is erg optimistisch en zegt dat de doktoren echt wel weten wat ze doen, en zien dat het zeer doet als ze er aanzitten.

In het Gemini moeten we even wachten. Natuurlijk hebben we gelijk weer met deze en gene contact. R heeft een heel gesprek met een jochie van een jaar of 11, die een gebroken pols heeft.
Dan zijn we aan de beurt.Gips eraf. Ik vraag nog aan de gipsbroeder of hij voorzichtig wil doen, omdat het opknippen behoorlijk gevoelig is. R zegt ter ondersteuning, Ze maakt er wel grapjes over, maar het doet haar echt zeer.
Als het gips eraf is, komt de dokter, Geen breuk te zien. Gezien de pijn en de nog altijd aanwezige zwelling, waarschijnlijk banden. De dokter voelt hier en daar, en constateert dat tape nog niet stevig genoeg is, en er mag weer gips omheen. Ergens ben ik opgelucht. Ik ben dus toch geen aansteller, er is echt iets niet helemaal in orde met die enkel.

Dan het gips erom. De voet moet ik een hoek van ca 90 graden op de enkel staan, en met grof geweld wordt de voet als zodanig gegipst. Dit doet heel erg verschrikkelijk veel pijn. Ik moet me echt concentreren om dat aan te kunnen. Tranen springen in mijn ogen, zeker als de broeder na het gipsen de voet nog moet vasthouden, enige minuten, om het gips in de juiste stand te krijgen.
Dan mogen we weg, naar de balie voor een afspraak over 2 weken. R hijst me weer in de rolstoel, en daar gaan we. Bij de balie kopen we een douchezak, zodat ik eindelijk kan douchen.

Inmiddels zit ik thuis op de bank. Voet doet zeer, gips zit strak, veel strakker dan het eerste gips, dat is tegelijk prettig als vervelend. De steun is prettig maar ik voel het wel steeds.
Eerst maar eens een nachtje slapen, dan is het lijf vast gewend aan het gips.

En natuurlijk is het gips knal roze, zo roze dat R zegt dat hij er oogklachten van krijgt.

Afspraak

Omdat we woensdagavond in het ziekenhuis waren, moesten we zelf bellen voor een vervolg afspraak. Je kunt tenslotte niet je verdere leven in het gips blijven zitten.

Ik dus bellen naar het opgegeven nummer. Afspraak maken met Dokter H.
Na enig wachten, waarbij niets wordt gezegd en ik af en toe iets hoor, en dan weer niets, neemt iemand de telefoon op: Goedemorgen met....
Ik: Ik ben gisteren op de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet en heb ik opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Telefoniste: O, dan verbind ik u door met chirugie
Ik wil nog zeggen, nee, ik moet naar de gipspolie, maar ze gooit me onder de knop, en ik praat tegen niemand

Met Bob.
Ik: Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Bob: Dan heeft u het verkeerde nummer gedraaid.
Ik: Nou, ik denk dat ik verkeerd ben doorverbonden.
Bob: Ik verbind u door met de centrale.
En weg was ik weer.

Met de Centrale.
Ik: Ik maak wel een heel rondje ziekenhuis zo, telefonisch.
Centrale: Waar moet u zijn?
Ik: Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H. Dus ik heb gebeld met het opgegeven nummer die hebben me doorverbonden met chirugie, en die weer met u.
Centrale: Heeft die meneer ook gezegd waar u heen verbonden moet worden?
Ik: Nee, dat niet.
Centrale: dan weet ik niet wat ik nu moet doen.
Ik: Nou ik moet een afspraak maken voor de gipskamer.
Centrale: dan verbind ik u door met de gipskamer.
En hop daar ging ik weer.

Gipskamer, Met Harry.
Ik: Goedemorgen.Ik ben gisteren bij de EHBO geweest, daar is mijn been in het gips gezet, en ik heb opdracht gekregen een afspraak te maken met Dokter H.
Harry: Ik verbind u door met het goede nummer
Ik: Nou, ik heb het hele ziekenhuis al door geweest, en krijg steeds een verkeerde.
Harry: Ik verbind u door met het goede nummer, let op...
stilte
Harry: Dat zeg ik nou wel, maar in gesprek. Ze hebben nog een tweede nummer, we proberen het nog eens..
Stilte..
Harry: U raadt al, ik gesprek. Ik probeer het 3e nummer.
Stilte...
Harry: Ik geef het op. Ik ga het zelf wel doen.
Ik: Soms gaat dat sneller.
Harry: Ja dat is zo, mag ik uw geboorte datum?
Ik 20-6-63 1963 wel te verstaan
Harry: Ja 1863 haalt u niet, en 2063 gaan we ook niet halen.
Mevr... Ja, want op die datum staan er wel 20 mensen in de computer.

Ik hoor enig gerommel, en gelach op de achtergrond, Harry valt stil.

Harry: Ik heb een plek voor u, als u tenminste kunt dan, want zonder u beginnen we ook niet veel.
Woensdag 8 oktober om 14.45 Kunt de boot van 2 uur nemen.

Ik: Dan kan ik, hartelijk bedankt.

Tegen zoveel service kan ik niet op.

Vrijdag

Wat een rustige vrijdag. Normaal is vrijdag mijn zwaarste dag. De eerste oppas kinderen komen om half 9 en de laatste gaan om half 7, savonds, weer weg. Daarna moeten wij eten, en opruimen, kinderen naar bed enzovoort. In dat opzicht was de dag uitermate rustig. R heeft zijn uren gewerkt, en ik heb gehangen. Met meer of minder succes, want ik ben niet gemaakt om de hele dag te zitten, dus soms doet de stuit meer pijn dan mijn enkel. Die laatste doet overigens nog steeds behoorlijk zeer, zo zeer dat R een ultimatum heeft gesteld, als het maandag niet over is, sleept hij me weer naar de dokter. Een simpele verstuiking, wat ik eerst dacht, is het iig niet want die had nu goeddeels over moeten zijn, en zeker niet op momenten zo zeer doen dat de tranen me in mijn ogen springen.

Verder proberen we voor morgen de huiskamer min of meer doosvrij te krijgen. Door noodoplossingen, nl een deel van de dozen stapelen in een lege slaapkamer (dat krijg je als je zoon verhuist)

En net toen we lekker bezig waren, belde iemand van de SP, waardoor R nu al weer een uur bezig is met spullen van A naar B brengen. Konden we echt gebruiken op dit moment. R heeft nl ook de hele dag gewerkt en is ook moe. Bovendien, met dit weer heeft R ook behoorlijk last van zijn reuma, en dat maakt dat we niet zomaar tot 12 uur door kunnen gaan. En een uur vertraging is dan heel veel.

Morgen is kleine R jarig, die wordt 5. Hij heeft vanmiddag met zijn oudste zus nieuwe kleren gekocht. Dat is traditie, op je verjaardag heb je nieuwe kleren. Meestal maak ik ze zelf, maar dat zit er dit jaar dus niet in. Gelukkig is de HEMA dichtbij. J was mee, en heeft ook mooie dingen gescoord. Die kon echt wel wat gebruiken maar heeft een broertje dood aan kleding kopen, dus dat hij nu een broek en een overhemd wilde kopen was mooi meegenomen.

Verder maak ik momenteel natuurlijk niets mee. Ik hups,met krukken en spierpijn, af en toe heen en weer. Voor de rest doe ik veel voor de geboortekaartjes, een van de onderdelen is bijna klaar.
Als iemand voor me wil lopen zoek ik spullen uit, die een ander dan weer voor me op de juiste plekken legt.
Iedereen om me heen is blij dat ik eindelijk rust neem. Ik vlieg af en toe tegen de muren op van wege al die rust. Gelukkig is R dan thuis, en kan ik die lastig vallen. Die me dan vierkant uitlacht, en zegt dat ik maar voor Tinus moet gaan zorgen.
Ik hoop maar dat Tinus niet al te lang meer op zich laat wachten. Maar nog wel even tot alles op zijn plek staat, dat heb ik wel liever.

Gips

Gisteren moest ik gewoon werken, ondanks een verstuikte enkel. Alleen was lopen steeds meer onmogelijk. Toen ik uiteindelijk naar een andere kant van het huis was gehinkeld, omdat daar een baby lag te slapen en wakker was geworden, zag ik geen kans meer om terug te hinkelen.
Maar met het been hoog op een kussen, leek het heel wat.
Pas toen R me om half 7 riep om te gaan eten, en ik op wilde staan, bleek hoeveel pijn de enkel deed. Met geen mogelijkheid kreeg ik die naar beneden om naar de tafel te hinken.
R was het zat, en belde de dokter. Daar konden we om 19.50 terecht.
Oppas geregeld, met in het achterhoofd dat het wel lang kon gaan duren. Met twee mannen achter in de defender gehesen. Auto rijden was niet echt fijn (zacht uitgedrukt)

Bij de dokter heeft R de dokter naar de auto laten komen, want om mij uit de auto te hijsen,durfde hij niet aan. De dokter was het met R eens, dit was 'niet pluis' en dus naar het Gemini.
We hadden nog 10 min om de boot te halen, dus R heeft een beetje laaggevlogen, en haalde op het nippertje de boot.
Daar heeft hij aan de stewart gevraagd of hij als eerste de boot af mocht, omdat hij naar het Gemini moest.
Dat mocht, en dus reed R, als laatste de boot op, en stelde zich vooraan op. Wat de nieuwsgierigheid van een medepassagier opriep, die ook inderdaad een paar minuten later polshoogte kwam nemen.
Tussen de mannen ontspon zich een leuk gesprek over Texel, de boot, en natuurlijk over auto's. Heerlijk, de reis was daardoor veel korter, en het gesprek leidde mij ook een beetje af van de pijn,dus het mes sneed aan twee kanten.

We waren inderdaad als eerste de boot af, en binnen no time in het ziekenhuis. Na enige problemen met de deuren van de EHBO, waren we binnen. Daar ging het als een trein.
We konden gelijk door voor een foto. Gelukkig geen breuk te zien, maar omdat het ofwel ernstig verstuikt is, of de banden stuk zijn, door de zwelling was dat niet goed te zien, toch gips.
Ook dat ging als een trein. R en ik hadden natuurlijk de lachers op ons hand, omdat we zaten te geiten. Tussen de pijnlijke behandeling heen.

Het gips, en verband hielp wel tegen de pijn. Dankzij de goede zorgen in het Gemini waren we om 21.10 weer klaar, en konden we, op ons gemak, de boot van 21.30 terug hebben.

Nu zit ik dus in het gips, tot de knie. Het been mag 10 dagen niet belast worden. R werkt daarom iig vandaag en morgen thuis. Dat geeft een boel rust in mijn kop.
Ik ga me maar op de geboortekaartjes storten de komende dagen, want achter de naaimachine zal voorlopig niet willen lukken. Daarvoor zal ik hulptroepen in gaan schakelen.

Dat kan er ook nog wel bij..

Vanmorgen fanatiek van start met stofzuigen en opruimen. Vanmiddag moest ik tenslotte weer oppassen. We zouden even cadeautjes gaan kopen voor kleine R die zaterdag al weer 5 jaar wordt. En dan wilde ik nog even achter de naaimachine, zodat ik vanmiddag, tijdens het oppassen, wat handwerk zou kunnen doen.

Eerst AH, voor de broodnodige boodschappen voor 2 dagen. Daar liepen R en ik te geiten, zoals gewoonlijk, wat ik nou precies deed weet ik niet, maar ik stapte mis, en mijn enkel klapte helemaal dubbel. Het werd, van de pijn, even helemaal zwart, maar achter het karretje leek ik heel wat.
Een verzwikte enkel, dat gaat wel weer over. Beetje balen dat het dezelfde enkel was die een paar maanden geleden zo gekwetst was toen ik gevallen was, maar kniesoor die daar op let.

Na AH op naar de Intertoys, maar nog geen 10 m verder gaf ik het op. Lopen deed te veel zeer. R heeft me met de boodschappen, naar huis gebracht en is toen alleen naar de Intertoys gegaan, en heeft zelfs lint en elastiek voor me gehaald bij de Witte Engel, voor de babykleertjes die ik aan het maken ben.

Mijn enkel is behoorlijk dik, en heel erg pijnlijk. Helaas zit het huis vol met (kleine) kinderen, en kan ik dus niet gewoon met mijn been op de Chaise Longe gaan liggen. Eind van de middag wel hoop ik, want dit is niet goed.

De straat is open gebroken en bij thuiskomst van AH, bleek dat we ook geen elektriciteit hadden, en geen kabel. De werklieden hadden niet alleen de oude rioolbuizen verwijderd, maar ook de kabel van de electriciteit. Terwijl ze bezig waren die te repareren, hebben ze ook nog de verbinding met het water gemold, dus zaten we eerst uren zonder stroom, en daarna nog enige tijd zonder water.
Het lijkt allemaal wel weer te werken.

R gaat straks de babykamer sausen dat is in ieder geval leuk. Daar komt dan ook schot in. Ik hoop morgen weer achter de naaimachine te kunnen, want natuurlijk is het mijn rechtervoet, en daar geef je gas mee.