Mijn vriendje is een nerd, 100%, ik slechts 86% en dat merk je.
Elke nieuwe gadget die er voor de computer is, en dan in het kader van nieuwe programma's bekijkt hij, en probeert hij uit.
Sinds het begin van het bestaan van Twitter, Twitterd hij. En met veel plezier. Ook maakt hij deel uit van allerlei internet 'cafe's' noem ik het altijd, groepen mensen die tegen elkaar aan praten.
Ik niet. Ik geloof niet dat ik wil Twitteren, of een nieuw programma gebruiken waarmee blogbeheer nog simpeler is.
In het verlengde hiervan heb ik dus ook geen kop boven mijn blog. Ik zal het best in elkaar kunnen draaien, maar mijn interesse ligt er gewoon niet. Foto's bewerken vind ik heel leuk (scrappen) maar niet op de computer. Met de printer heb ik ook altijd ruzie, zo erg dat die regelmatig gedreigd wordt met een enkeltje Marsdiep. Voor het laatste wil ik zeer zeker mijn best doen. Want om te scrappen, heb je nou eenmaal foto's nodig.
Bovenaan mijn verlanglijst staat dan ook een fotoprinter waar ik wel mee kan opschieten. Dus geen printer die ook kan scannen, kopieeren enzo, maar alleen kan printen, wel in verschillende maten, dat dan weer wel.
Eigenlijk ben ik stiekum een beetje saai (stttt niet verder vertellen)
vrijdag, april 10, 2009
woensdag, april 08, 2009
Een dag uit het leven van...
Zaterdag op de beurs geweest, prachtige stempels gekocht, een nieuwe techniek geleerd, die ik natuurlijk wil uitproberen. Maar helaas, thuis gekomen nam het leven het gelijk weer over.
Als gevolg van mijn enkelblessure is mijn huishouden een zootje. Ik kan weinig tot niets zelfstandig doen, en dus moeten we in het weekeinde 'puin ruimen' Als ik een dagje weg ben, blijft dat dus gewoon liggen.
Zondag was dus zoals Lea het noemt, een opruimdag. Een opruimdag staat garant voor een hoop stress, omdat niemand (inclusief ondergetekende) er zin in heeft, en daarom humeurig op de ander reageert. En dat met het mooie weer.. Bovendien had Ruben een nieuw spel voor zijn PS3 gekocht, wat erg lonkte. In tegenstelling tot zijn stiefmoeder kon hij zich niet beheersen, lag de hele dag op de bank, een spel te spelen. Met hindernissen, want het is een 18+ spel, en moet van mij dus uit als de kleintjes in de kamer zijn. Wat wel leuke teksten van onze puber opleveren (hoe laat moet Rafael naar bed, 7 uur is een goede tijd toch? Lea en Emma kunnen heel goed buiten spelen, het is zulk mooi weer)
Maandag nog meer achterstallige was gedaan, met een ziek kind dat tot spugens toe hoest, is het ff lastiger om door de was heen te komen. En was opvouwen vind ik het ergste wat er is. Dus laat ik altijd net ff te lang liggen.
Buiten dat, was het volle bak met oppas maandag, en had ik een ziek kind thuis,d at overdag minder ziek is dan snachts.
Smiddags ff naar de huisarts, alwaar ik in tranen uitbarstte toen ze vroeg hoe het ging. Beroerd dus. Al een half jaar min of meer gehandicapt, en met de wetenschap dat het nog maanden gaat duren, en afwisselend ook veel pijn. Een huishouden dat heel langzaam vervuilt, en verrommeld, nee, wordt ik niet vrolijker van als ik er over nadenk, nog los van alles wat ik niet kan met mijn jongste dochter, of andere kinderen.
Ze raadde ons aan toch te gaan zoeken naar thuiszorg, eventueel wilde zij wel haar best doen voor en indicatie.
Gisteren was een zware dag. de hele dag echt volle bak met oppaskinderen (dat zijn er dus 6), onder de 4 allemaal. Waarvan er 1 is die eigenlijk niet samen kan spelen. Dat vergt veel van mij, en van de andere kinderen.
Om 14.00 uur kwam zoon nr 2 uit Amsterdam, om zijn verjaardag hier te vieren. Daarmee kwam de hectiek binnen. Samen met zijn vriendin zou hij voor het eten zorgen. Er werden boodschappen gedaan, hij en ik moeten altijd ff bij praten, en dat doen we op die manier dat wij samen van alles op de hoogte zijn, en de rest van het gezelschap niet echt weet waar we het over hebben. Dat gaat nl in een heel hoog tempo.
Hij ging boodschappen doen, en koken en bakken. Het huis liep vol met visite, en uiteindelijk zaten we, met een groot gezelschap, tegen 7 uur aan tafel. Ilja had heerlijk gekookt, zijn vriendin had heerlijke taarten gebakken, wel is waar min of meer mislukt, maar heerlijk. Die mag nog eens taart bakken.
Tegen 12 uur lag ik in bed. Nog steeds niet met mijn stempels gespeeld, er ligt weer een hele stapel was te wachten om opgevouwen te worden, maar toch, ik ben wel blij.
Als gevolg van mijn enkelblessure is mijn huishouden een zootje. Ik kan weinig tot niets zelfstandig doen, en dus moeten we in het weekeinde 'puin ruimen' Als ik een dagje weg ben, blijft dat dus gewoon liggen.
Zondag was dus zoals Lea het noemt, een opruimdag. Een opruimdag staat garant voor een hoop stress, omdat niemand (inclusief ondergetekende) er zin in heeft, en daarom humeurig op de ander reageert. En dat met het mooie weer.. Bovendien had Ruben een nieuw spel voor zijn PS3 gekocht, wat erg lonkte. In tegenstelling tot zijn stiefmoeder kon hij zich niet beheersen, lag de hele dag op de bank, een spel te spelen. Met hindernissen, want het is een 18+ spel, en moet van mij dus uit als de kleintjes in de kamer zijn. Wat wel leuke teksten van onze puber opleveren (hoe laat moet Rafael naar bed, 7 uur is een goede tijd toch? Lea en Emma kunnen heel goed buiten spelen, het is zulk mooi weer)
Maandag nog meer achterstallige was gedaan, met een ziek kind dat tot spugens toe hoest, is het ff lastiger om door de was heen te komen. En was opvouwen vind ik het ergste wat er is. Dus laat ik altijd net ff te lang liggen.
Buiten dat, was het volle bak met oppas maandag, en had ik een ziek kind thuis,d at overdag minder ziek is dan snachts.
Smiddags ff naar de huisarts, alwaar ik in tranen uitbarstte toen ze vroeg hoe het ging. Beroerd dus. Al een half jaar min of meer gehandicapt, en met de wetenschap dat het nog maanden gaat duren, en afwisselend ook veel pijn. Een huishouden dat heel langzaam vervuilt, en verrommeld, nee, wordt ik niet vrolijker van als ik er over nadenk, nog los van alles wat ik niet kan met mijn jongste dochter, of andere kinderen.
Ze raadde ons aan toch te gaan zoeken naar thuiszorg, eventueel wilde zij wel haar best doen voor en indicatie.
Gisteren was een zware dag. de hele dag echt volle bak met oppaskinderen (dat zijn er dus 6), onder de 4 allemaal. Waarvan er 1 is die eigenlijk niet samen kan spelen. Dat vergt veel van mij, en van de andere kinderen.
Om 14.00 uur kwam zoon nr 2 uit Amsterdam, om zijn verjaardag hier te vieren. Daarmee kwam de hectiek binnen. Samen met zijn vriendin zou hij voor het eten zorgen. Er werden boodschappen gedaan, hij en ik moeten altijd ff bij praten, en dat doen we op die manier dat wij samen van alles op de hoogte zijn, en de rest van het gezelschap niet echt weet waar we het over hebben. Dat gaat nl in een heel hoog tempo.
Hij ging boodschappen doen, en koken en bakken. Het huis liep vol met visite, en uiteindelijk zaten we, met een groot gezelschap, tegen 7 uur aan tafel. Ilja had heerlijk gekookt, zijn vriendin had heerlijke taarten gebakken, wel is waar min of meer mislukt, maar heerlijk. Die mag nog eens taart bakken.
Tegen 12 uur lag ik in bed. Nog steeds niet met mijn stempels gespeeld, er ligt weer een hele stapel was te wachten om opgevouwen te worden, maar toch, ik ben wel blij.
zondag, april 05, 2009
Zeist
Na het geweldige bezoek van de ArtSpecially van vorig jaar, wilde ik perse dit jaar weer. Ondanks alles wat tegen zat. Alle problemen zijn uitdagingen zegt een vriendje van me altijd. Het zelfde vriendje dat besloot te trouwen een dag voor de beurs, waardoor ik een paar extra uitdagingen op mijn bordje had.
Alle opstakels loste als vanzelf op, en we zaten, met ons 4 op de boot van 6 uur. Al kan ik je vertellen dat 5 uur heel erg vroeg is als je pas om 12 uur in je bed ligt.
Reis verliep heel voorspoedig, een beetje te voorspoedig want we waren al om 9 uur in Zeist, en de beurs ging pas om 10 uur open.En dat ondanks een toeristische route.
Doordat ik nog steeds op krukken loop mochten we helemaal tot de deur met de auto. Grappig wel dat de landrover gewoon zonder problemen behoorlijk stijle hellingen neemt, een half uur later zagen we een andere auto het zelfde doen, en die had behoorlijk veel meer moeite met de helling.
Omdat we tijd over hadden, zijn we eerst koffie gaan drinken. Cecilia charmeerde iedereen. Het is ook zo'n leuk en lief meidje. Als die naar je lacht, dan smelt je, en omdat ze net wakker was, was ze meeeer dan vriendelijk tegen iedereen.
Doordat wij aan de koffie zaten, konden we eigenlijk niet meer in de rij invoegen en hebben we maar gewacht tot de rij oploste. daardoor waren we pas om 10.45 op de beursvloer.
De beurs zelf was geweldig, veel kramen met stempels, papier, inkt, en alles wat een scrapbooker, stempelliefhebber en papierfreak kan wensen. Heerlijk om de stempels eens echte te zien. Vooral omdat stempels toch vaak anders zijn in het echt en je het formaat op een foto niet echt kan in schatten.
Ik heb altijd even nodig om te acclimatiseren. En dan nog koop ik zeeeer wel overwogen. Deze gewoonte riep verwondering op bij verschillende beurs bezoekers die het opmerkte. Ik weet het inmiddels van mezelf, dus ik heb het eerste uur gewoon rond gelopen, stempels gekeken, met mensen gekletst, maar niets gekocht.
Net als vorig jaar ging ik los bij de stempelwinkel. Die heeft gewoon de stempels die ik wil hebben, En toen deed ik het gelijk ook goed.
Een paar kramen later vond ik een geweldig systeem om van gewone stempels, stempelafdrukken met optische beweging te maken. En ook daar ging ik behoorlijk uit mijn dak. Grap is dat ik dan denk, ik neem voorzichtig iets mee, maar dat Ruurd dan aandringt op meer meenemen. Al de dames op de beurs waren jaloers op me. Niet alleen was mijn man mee, al liepen er meer mannen rond, hij betaalde voor me, riep niet, neem er nou maar 1 mee, dat is genoeg, nee, je moet alle kleuren inkt mee nemen, en neem nou ook deze stempel mee. Hoe vaak ik niet gehoord heb gisteren dat ik zuinig op hem moest zijn, of dat ze hem wel van me over wilde nemen.
Om drie uur hebben de beurs weer verlaten. Beiden met tassen vol stempels, en toebehoren. Helaas hebben we niet alles gezien wat we wilden zien, maar nog meer zou een overload geweest zijn.
Dit zijn mijn aankopen van de beurs
En dit vond ik toen ik thuiskwam op de mat, ene pakket dat ik op Marktplaats vond:
En deze heeft Ruurd uitgezocht voor me. Daar was hij nogal weg van:
Voorlopig moet ik nu vooruit kunnen, want ik mag van mezelf de eerste maanden geen inkt, stempel of papier kopen.
Alle opstakels loste als vanzelf op, en we zaten, met ons 4 op de boot van 6 uur. Al kan ik je vertellen dat 5 uur heel erg vroeg is als je pas om 12 uur in je bed ligt.
Reis verliep heel voorspoedig, een beetje te voorspoedig want we waren al om 9 uur in Zeist, en de beurs ging pas om 10 uur open.En dat ondanks een toeristische route.
Doordat ik nog steeds op krukken loop mochten we helemaal tot de deur met de auto. Grappig wel dat de landrover gewoon zonder problemen behoorlijk stijle hellingen neemt, een half uur later zagen we een andere auto het zelfde doen, en die had behoorlijk veel meer moeite met de helling.
Omdat we tijd over hadden, zijn we eerst koffie gaan drinken. Cecilia charmeerde iedereen. Het is ook zo'n leuk en lief meidje. Als die naar je lacht, dan smelt je, en omdat ze net wakker was, was ze meeeer dan vriendelijk tegen iedereen.
Doordat wij aan de koffie zaten, konden we eigenlijk niet meer in de rij invoegen en hebben we maar gewacht tot de rij oploste. daardoor waren we pas om 10.45 op de beursvloer.
De beurs zelf was geweldig, veel kramen met stempels, papier, inkt, en alles wat een scrapbooker, stempelliefhebber en papierfreak kan wensen. Heerlijk om de stempels eens echte te zien. Vooral omdat stempels toch vaak anders zijn in het echt en je het formaat op een foto niet echt kan in schatten.
Ik heb altijd even nodig om te acclimatiseren. En dan nog koop ik zeeeer wel overwogen. Deze gewoonte riep verwondering op bij verschillende beurs bezoekers die het opmerkte. Ik weet het inmiddels van mezelf, dus ik heb het eerste uur gewoon rond gelopen, stempels gekeken, met mensen gekletst, maar niets gekocht.
Net als vorig jaar ging ik los bij de stempelwinkel. Die heeft gewoon de stempels die ik wil hebben, En toen deed ik het gelijk ook goed.
Een paar kramen later vond ik een geweldig systeem om van gewone stempels, stempelafdrukken met optische beweging te maken. En ook daar ging ik behoorlijk uit mijn dak. Grap is dat ik dan denk, ik neem voorzichtig iets mee, maar dat Ruurd dan aandringt op meer meenemen. Al de dames op de beurs waren jaloers op me. Niet alleen was mijn man mee, al liepen er meer mannen rond, hij betaalde voor me, riep niet, neem er nou maar 1 mee, dat is genoeg, nee, je moet alle kleuren inkt mee nemen, en neem nou ook deze stempel mee. Hoe vaak ik niet gehoord heb gisteren dat ik zuinig op hem moest zijn, of dat ze hem wel van me over wilde nemen.
Om drie uur hebben de beurs weer verlaten. Beiden met tassen vol stempels, en toebehoren. Helaas hebben we niet alles gezien wat we wilden zien, maar nog meer zou een overload geweest zijn.
Dit zijn mijn aankopen van de beurs
En dit vond ik toen ik thuiskwam op de mat, ene pakket dat ik op Marktplaats vond:
En deze heeft Ruurd uitgezocht voor me. Daar was hij nogal weg van:
Voorlopig moet ik nu vooruit kunnen, want ik mag van mezelf de eerste maanden geen inkt, stempel of papier kopen.
vrijdag, april 03, 2009
Getikt
Eigenlijk negeer ik dit soort tikken altijd. Niet omdat ik ze niet wil invullen, maar omdat ik weer door moet tikken. En ik zou niet weten wie ik zou willen tikken.
Deze keer is het lijstje via verschillende kanten tot me gekomen, en moet ik er toch maar aan geloven. Dan alleen maar invullen...
Mijn obsessie van het moment:
Stempels.
Wat draag ik nu:
Een nieuw roze borstvoedingsshirt.
Een spijkerbroek
Een sok met een brace
(ik heb nog geen zin in de vreselijke schoenen die ik moet dragen)
Waar droom ik graag over:
Kunnen lopen.
Ook kan ik erg graag dromen over het winnen van een grote geldprijs, en wat voor leuks ik daarmee zou kunnen doen.
En natuurlijk dat de was zichzelf vouwt en in de kast verdwijnt
Wat eten we vanavond:
Geeen idee, we gaan straks naar een trouwerij. Ik hoop dat we daar gelaafd gaan worden.
Mijn laatste aanschaf
Kleding voor de trouwerij, voor alle dames van het gezelschap, en voor Joshua.
Waar ik nu naar luister:
Naar gespeel van kindertjes. Radio Noord Holland heb ik nog niet aangezet. (had natuurlijk gelijk ff op Youtube 'Bloemetje voor jou', van Danny de Munck op moeten zetten, dat draai ik veel op het moment)
Favoriete weertype
Een mooie lente dag. Zodat je niet met jas aan naar buiten moet, de tuindeuren open kunnen, alle kinderen buiten kunnen en willen spelen. Maar niet te warm want dat zuigt alle energie uit mij. En daar word ik heeeeeel chagerijnig van
Mijn doel:
Vandaag? Een leuke dag hebben, eerst met de kinderen (moet vanmorgen werken) en vanmiddag op de trouwerij.
Morgen? Een heleboel mooie stempels scoren en de hele dag vol houden met lopen.
Verder is het doel om weer te kunnen lopen, en dan de kinderopvang af te bouwen, en de verpleging te kunnen uitbouwen zodat ik over een jaar of 4 alleen nog fulltime verpleegkundige ben.
Ik zeg tegen de persoon die mij heeft getikt:
Personen in dit geval dus: Moet dat?
Favoriete vakantie plek.
Geen idee, ik ben al 25 jaar niet op vakantie geweest. Zou graag Luxemburg nog een keer zien, of schotland, maar misschien vind ik Italie ook wel wat (al lijkt het me niks, veeel te warm)
Voorals nog kies ik voor Texel.
Films die ik keer op keer kan bekijken:
Legends of the Fall. Al hoef ik die niet te zien, die staat op mijn netvlies gebrand
Sound of Music (en dan vooral heel hard meezingen)
The Piano
Boek dat ik momenteel lees:
Wit Bloeit de Meidoorn, van Maeve Binchy. Vorige week gekocht, eerste boek in een jaar denk ik waarbij ik voorbij de helft kom. Ik kan me heeeel slecht concentreren.
Wat mij momenteel plezier geeft, maar tegelijk schuldgevoel geeft...
Das een moeilijke. Weinig eigenlijk. Soms zit ik achter de computer, terwijl ik oppas, dat ik denk eigenlijk zou ik....
Of leuke dingen doen, terwijl er nog een was ligt die opgevouwen moet worden.
Het landschap van mijn gedachten.
Zee, strand met zee. En dan het liefste met een beetje grote golven.
quote die indruk heeft gemaakt.
Das een moeilijke. Het is iig een uitspraak van mijn vader.
'wees elkaar vandaag trouw en ben vandaag gelukkig' Is er een die ik ene beetje als lijfspreuk heb.
Wat ik zou willen hebben:
Genoeg geld om de rest van de verbouwing uit te voeren. Er moet nog een verdieping op dit huis om elk kind een plekje te kunnen geven.
Waar ik op wacht?
Dat mijn been weer werkt zoals het zou moeten werken.
Mijn tic?
Verzamelen,. Ik moet altijd alles hebben als ik er 1 van heb (gekregen, gevonden, gekocht)
Zo heb ik heel fanatiek voetbalplaatjes gespaard, terwijl ik niets om voetbal geef.
Wat ik vandaag ga doen?
Was vouwen, strijken en vanmiddag naar de trouwerij van een heel goede vriend.
aan wie geef ik dit stokje door?
Aan iedereen die nog niet getikt is, en zich geroepen voelt dit lijstje in te vullen.
Geef je een seintje op dit blog als je het hebt ingevuld?
Deze keer is het lijstje via verschillende kanten tot me gekomen, en moet ik er toch maar aan geloven. Dan alleen maar invullen...
Mijn obsessie van het moment:
Stempels.
Wat draag ik nu:
Een nieuw roze borstvoedingsshirt.
Een spijkerbroek
Een sok met een brace
(ik heb nog geen zin in de vreselijke schoenen die ik moet dragen)
Waar droom ik graag over:
Kunnen lopen.
Ook kan ik erg graag dromen over het winnen van een grote geldprijs, en wat voor leuks ik daarmee zou kunnen doen.
En natuurlijk dat de was zichzelf vouwt en in de kast verdwijnt
Wat eten we vanavond:
Geeen idee, we gaan straks naar een trouwerij. Ik hoop dat we daar gelaafd gaan worden.
Mijn laatste aanschaf
Kleding voor de trouwerij, voor alle dames van het gezelschap, en voor Joshua.
Waar ik nu naar luister:
Naar gespeel van kindertjes. Radio Noord Holland heb ik nog niet aangezet. (had natuurlijk gelijk ff op Youtube 'Bloemetje voor jou', van Danny de Munck op moeten zetten, dat draai ik veel op het moment)
Favoriete weertype
Een mooie lente dag. Zodat je niet met jas aan naar buiten moet, de tuindeuren open kunnen, alle kinderen buiten kunnen en willen spelen. Maar niet te warm want dat zuigt alle energie uit mij. En daar word ik heeeeeel chagerijnig van
Mijn doel:
Vandaag? Een leuke dag hebben, eerst met de kinderen (moet vanmorgen werken) en vanmiddag op de trouwerij.
Morgen? Een heleboel mooie stempels scoren en de hele dag vol houden met lopen.
Verder is het doel om weer te kunnen lopen, en dan de kinderopvang af te bouwen, en de verpleging te kunnen uitbouwen zodat ik over een jaar of 4 alleen nog fulltime verpleegkundige ben.
Ik zeg tegen de persoon die mij heeft getikt:
Personen in dit geval dus: Moet dat?
Favoriete vakantie plek.
Geen idee, ik ben al 25 jaar niet op vakantie geweest. Zou graag Luxemburg nog een keer zien, of schotland, maar misschien vind ik Italie ook wel wat (al lijkt het me niks, veeel te warm)
Voorals nog kies ik voor Texel.
Films die ik keer op keer kan bekijken:
Legends of the Fall. Al hoef ik die niet te zien, die staat op mijn netvlies gebrand
Sound of Music (en dan vooral heel hard meezingen)
The Piano
Boek dat ik momenteel lees:
Wit Bloeit de Meidoorn, van Maeve Binchy. Vorige week gekocht, eerste boek in een jaar denk ik waarbij ik voorbij de helft kom. Ik kan me heeeel slecht concentreren.
Wat mij momenteel plezier geeft, maar tegelijk schuldgevoel geeft...
Das een moeilijke. Weinig eigenlijk. Soms zit ik achter de computer, terwijl ik oppas, dat ik denk eigenlijk zou ik....
Of leuke dingen doen, terwijl er nog een was ligt die opgevouwen moet worden.
Het landschap van mijn gedachten.
Zee, strand met zee. En dan het liefste met een beetje grote golven.
quote die indruk heeft gemaakt.
Das een moeilijke. Het is iig een uitspraak van mijn vader.
'wees elkaar vandaag trouw en ben vandaag gelukkig' Is er een die ik ene beetje als lijfspreuk heb.
Wat ik zou willen hebben:
Genoeg geld om de rest van de verbouwing uit te voeren. Er moet nog een verdieping op dit huis om elk kind een plekje te kunnen geven.
Waar ik op wacht?
Dat mijn been weer werkt zoals het zou moeten werken.
Mijn tic?
Verzamelen,. Ik moet altijd alles hebben als ik er 1 van heb (gekregen, gevonden, gekocht)
Zo heb ik heel fanatiek voetbalplaatjes gespaard, terwijl ik niets om voetbal geef.
Wat ik vandaag ga doen?
Was vouwen, strijken en vanmiddag naar de trouwerij van een heel goede vriend.
aan wie geef ik dit stokje door?
Aan iedereen die nog niet getikt is, en zich geroepen voelt dit lijstje in te vullen.
Geef je een seintje op dit blog als je het hebt ingevuld?
zondag, maart 29, 2009
Saai
Helemaal alleen. Met Cecilia. En vandaag samen met Rafael en Lea. Heel saai.
Maar erger was dat Cecilia vannacht niet kon slapen, en heel erg moest huilen. Doordat ik niet alleen met haar de trap op en af kan, was ik verplicht boven te blijven.
Boven is de scheiding tussen ons huis en het buurhuis het kleinst. Daar kunnen we elkaar horen, en na een uur huilen vannacht kreeg ik heel erg de riedels, hoeveel last hebben de buren ervan?
Daardoor werd het niet alleen huilen van Cecilia, maar ook ernstig stress bij mij.
Het duurde zeker een half uur voor ik eea weer onder controle had, en mijn meisje weer gewoon kon troosten zonder alleen maar aanzwellend geluid te horen.
Na een paar uur viel ze gelukkig weer in slaap, en een half uur daarna ik ook.
Voor Rafael en Lea stond een film klaar dus die hebben film gekeken en ik mocht blijven slapen tot 9 uur.
Aan het eind van de middag lekker bij een vriendin op bezoek die jarig was vandaag. Ze had geregeld dat haar vader ons heen en weer reed. Jammer genoeg, want het was prachtig weer, echt weer voor een rondje met de kinderwagen.
Nu ligt ze naast me te slapen, en ga ik ook zo slapen. Ruurd slaapt al, niet naast mij helaas, maar in Praag. Om 12 uur gaan ze op weg. Morgen, morgen slaap ik weer in zijn armen.
Maar erger was dat Cecilia vannacht niet kon slapen, en heel erg moest huilen. Doordat ik niet alleen met haar de trap op en af kan, was ik verplicht boven te blijven.
Boven is de scheiding tussen ons huis en het buurhuis het kleinst. Daar kunnen we elkaar horen, en na een uur huilen vannacht kreeg ik heel erg de riedels, hoeveel last hebben de buren ervan?
Daardoor werd het niet alleen huilen van Cecilia, maar ook ernstig stress bij mij.
Het duurde zeker een half uur voor ik eea weer onder controle had, en mijn meisje weer gewoon kon troosten zonder alleen maar aanzwellend geluid te horen.
Na een paar uur viel ze gelukkig weer in slaap, en een half uur daarna ik ook.
Voor Rafael en Lea stond een film klaar dus die hebben film gekeken en ik mocht blijven slapen tot 9 uur.
Aan het eind van de middag lekker bij een vriendin op bezoek die jarig was vandaag. Ze had geregeld dat haar vader ons heen en weer reed. Jammer genoeg, want het was prachtig weer, echt weer voor een rondje met de kinderwagen.
Nu ligt ze naast me te slapen, en ga ik ook zo slapen. Ruurd slaapt al, niet naast mij helaas, maar in Praag. Om 12 uur gaan ze op weg. Morgen, morgen slaap ik weer in zijn armen.
zaterdag, maart 28, 2009
Rust
Na een hectische week, die nog hectischer werd door het bezoek van oudste zoon en zijn vriendin, hadden we gisteren op het hoogte punt 16 man aan tafel zitten. Er was een collega gastouder ziek geworden en of ik alsjeblieft de tweeling wilde opvangen. Dat kan, als ze langsgebracht worden want ik mag noch van de dokter, noch van de fysiotherapeut op klinkers of tegels lopen alleen op een gladde ondergrond zonder obstakels. (maar daarover later meer)
Al met al was het een zeer drukke dag gisteren. Niet alleen door de grote hoeveelheid mensen die passeerden maar ook door de mededeling waarmee mijn oudste kwam. Die mededeling was het begin van een paar heftige gesprekken.
Zo heftig dat we na het eten, onder veel gelach, de afwas hebben stuk gegooid om af te reageren. Moeten nu wel even langs Ikea voor een nieuw servies, maar het hielp wel de spanning te verlichten.
En nu is het stil in huis, straks is het nog stiller.
Ruurd is met 4 kinderen in Yolanda richting Praag vertrokken. Ik ben nog thuis met 3 kinderen waarvan er 2 straks voor een paar uur naar hun vader gaan. En het suist in mijn oren van de stilte.
Als Cecilia slaapt vandaag ga ik doosjes maken en met stempels spelen, en als ze wakker is ga ik haar knuffelen en Big Brain Academy spelen op de WII.
Hoe stil het ook is, en hoe alleen ik ook ben vandaag ik verheug me stiekum ook erg op de rust en stilte van vandaag. Het oog van de storm, zodat ik me kan herpakken voor de rest van de storm over me heen gaat razen.
Al met al was het een zeer drukke dag gisteren. Niet alleen door de grote hoeveelheid mensen die passeerden maar ook door de mededeling waarmee mijn oudste kwam. Die mededeling was het begin van een paar heftige gesprekken.
Zo heftig dat we na het eten, onder veel gelach, de afwas hebben stuk gegooid om af te reageren. Moeten nu wel even langs Ikea voor een nieuw servies, maar het hielp wel de spanning te verlichten.
En nu is het stil in huis, straks is het nog stiller.
Ruurd is met 4 kinderen in Yolanda richting Praag vertrokken. Ik ben nog thuis met 3 kinderen waarvan er 2 straks voor een paar uur naar hun vader gaan. En het suist in mijn oren van de stilte.
Als Cecilia slaapt vandaag ga ik doosjes maken en met stempels spelen, en als ze wakker is ga ik haar knuffelen en Big Brain Academy spelen op de WII.
Hoe stil het ook is, en hoe alleen ik ook ben vandaag ik verheug me stiekum ook erg op de rust en stilte van vandaag. Het oog van de storm, zodat ik me kan herpakken voor de rest van de storm over me heen gaat razen.
maandag, maart 23, 2009
De praktische kant.
Een extra bewoner is leuk, maar er komt meer bij kijken dan je op het eerste gezicht denkt.
Vandaag stond daarom in het teken van regelen.
Ten eerste zijn inschrijving bij de Gemeente. Dat ging gelukkig vrij vlekkeloos, net als zijn uitschrijving bij zijn school in Den Bosch.
Wat minder soepel verliep was de inschrijving voor de school op Texel. Degene die erover gaat gaf les, en zou terug bellen vandaag. Nog niets van gehoord. Dus morgen om half 9 bel ik weer, want hoe eerder dat rond is, hoe beter.
Dan nog de andere zaken, de alimentatie, de advocaat, de verzekeringen, alles moet omgezet worden, en dat gaat vast enige tijd duren voor we alles rond hebben, want hoe goed je er ook over nadenkt, je vergeet altijd wel wat.
Ook een beetje lastig, en stressvol, is de verhuizing van zijn spullen. Hij moet nl gelijk alles mee van zijn moeder, en dus krijgen we er niet alleen een computer en een playstation bij, maar ook een drumstel, en waar zetten we dat nu toch meer. Het zijn altijd de extra's, de dingen die je niet bedenkt van te voren die stress opleveren. En ik ben zoooo verschrikkelijk klaar met stress.
Positief is dat de bonus zoon, zeer ontspannen is. Ineens zelfstandig dingen gaat doen, en zonder mopperen. Alsof ook bij hem de knop om is, nu hij hier woont. Hij was al tijden niet meer op visite,en vandaag ging hij zelfstandig boodschappen doen, zodat zijn vader door kon werken. Weliswaar gewapend met de mobiel, bij elk wissewasje (waar staat de kaas?) bellend.
Ondanks dat hij een soort wervelwind is, druk en aanwezig is, is er rust gekomen in huis.Het voelt goed zo. Nu alleen het contact met de jongste bonuszoon. Dat zal niet makkelijk zijn vrees ik..
Vandaag stond daarom in het teken van regelen.
Ten eerste zijn inschrijving bij de Gemeente. Dat ging gelukkig vrij vlekkeloos, net als zijn uitschrijving bij zijn school in Den Bosch.
Wat minder soepel verliep was de inschrijving voor de school op Texel. Degene die erover gaat gaf les, en zou terug bellen vandaag. Nog niets van gehoord. Dus morgen om half 9 bel ik weer, want hoe eerder dat rond is, hoe beter.
Dan nog de andere zaken, de alimentatie, de advocaat, de verzekeringen, alles moet omgezet worden, en dat gaat vast enige tijd duren voor we alles rond hebben, want hoe goed je er ook over nadenkt, je vergeet altijd wel wat.
Ook een beetje lastig, en stressvol, is de verhuizing van zijn spullen. Hij moet nl gelijk alles mee van zijn moeder, en dus krijgen we er niet alleen een computer en een playstation bij, maar ook een drumstel, en waar zetten we dat nu toch meer. Het zijn altijd de extra's, de dingen die je niet bedenkt van te voren die stress opleveren. En ik ben zoooo verschrikkelijk klaar met stress.
Positief is dat de bonus zoon, zeer ontspannen is. Ineens zelfstandig dingen gaat doen, en zonder mopperen. Alsof ook bij hem de knop om is, nu hij hier woont. Hij was al tijden niet meer op visite,en vandaag ging hij zelfstandig boodschappen doen, zodat zijn vader door kon werken. Weliswaar gewapend met de mobiel, bij elk wissewasje (waar staat de kaas?) bellend.
Ondanks dat hij een soort wervelwind is, druk en aanwezig is, is er rust gekomen in huis.Het voelt goed zo. Nu alleen het contact met de jongste bonuszoon. Dat zal niet makkelijk zijn vrees ik..
zondag, maart 22, 2009
Heftig.
De dag begon zo mooi. Prachtig weer, en veel rust in huis. We hadden afgesproken weinig tot niets te doen deze zaterdag. Daartoe hadden we, gezamelijk dus 5 man sterk, al boodschappen gedaan bij AH toen Lea en Rafael naar hun vader waren vertrokken.
Ruben en Joshua namen de rust dag heel erg letterlijk, en hebben de hele dag op de bank gehangen, en op de WII Super Smash Bross Brawl gespeeld.
Ik heb gevouwen !!, met stempels gespeeld, en gemopperd op mannen in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Met veel humor, want de mannen scholden net zo hard terug over vrouwen in het algemeen.
In de loop van de middag werd Ruurd opgehaald,en ging lekker wandelen, het was tenslotte prachtig weer, en daarna een paar boodschappen doen.
We hebben gezamelijk gegeten, en toen S weer naar huis was hebben de kinderen naar Pirates of the carabean 3 gekeken. 1 en 2 waren de afgelopen weken uitgezonden en Lea wilde zo graag weer film kijken met zijn allen, dat Ruben en zij de film hebben gehuurd.
Halverwege Cecilia in bad, en door een opmerking van mij, brak toen de hel los. Ruurd nijdig, ruzie en ellende. Om niets natuurlijk, want het gaat altijd om niets.Toen hij eindelijk in staat was om te luisteren waren we een lange tijd verder. Terug denkend weet ik niet meer wat het begin van de ruzie was, wel waar het om ging, uiteindelijk zijn we er weer uitgekomen. Gelukkig want ik haat ruzie met Ruurd.
Inmiddels was het na 12 uur, en eigenlijk tijd om te gaan slapen. Maar zoals dat gaat met ruzie, de adrenaline spuit door het bloed, en slapen ho maar.
Net toen ik dacht dat alles weer een beetje rustig werd, kwam Ruben met de mededeling dat hij helemaal geen zin had om weer naar den Bosch terug te gaan. En ineens was de beslissing daar. De beslissing die al weken in de lucht hangt, waar we zo zorgvuldig om heen gelopen hebben om maar niet te beinvloeden, de beslissing waarvan iedereen al wist dat het zou gebeuren alleen de vraag was Wanneer. Ruben blijft op Texel wonen, en gaat niet terug naar den Bosch. Niet op termijn, niet na dit schooljaar, maar nu gelijk.
Nog veeel meer adrenaline in mijn bloed, en nog veel meer wakker. Van schrik een hand dropjes gegeten, wat ik niet van plan was, en pas tegen 3 uur kwam de slaap weer langs. Helaas voor mij zijn de kinderen wel op tijd gaan slapen, en stonden die om half 7 weer naast mijn bed........
Ruben en Joshua namen de rust dag heel erg letterlijk, en hebben de hele dag op de bank gehangen, en op de WII Super Smash Bross Brawl gespeeld.
Ik heb gevouwen !!, met stempels gespeeld, en gemopperd op mannen in het algemeen en die van mij in het bijzonder. Met veel humor, want de mannen scholden net zo hard terug over vrouwen in het algemeen.
In de loop van de middag werd Ruurd opgehaald,en ging lekker wandelen, het was tenslotte prachtig weer, en daarna een paar boodschappen doen.
We hebben gezamelijk gegeten, en toen S weer naar huis was hebben de kinderen naar Pirates of the carabean 3 gekeken. 1 en 2 waren de afgelopen weken uitgezonden en Lea wilde zo graag weer film kijken met zijn allen, dat Ruben en zij de film hebben gehuurd.
Halverwege Cecilia in bad, en door een opmerking van mij, brak toen de hel los. Ruurd nijdig, ruzie en ellende. Om niets natuurlijk, want het gaat altijd om niets.Toen hij eindelijk in staat was om te luisteren waren we een lange tijd verder. Terug denkend weet ik niet meer wat het begin van de ruzie was, wel waar het om ging, uiteindelijk zijn we er weer uitgekomen. Gelukkig want ik haat ruzie met Ruurd.
Inmiddels was het na 12 uur, en eigenlijk tijd om te gaan slapen. Maar zoals dat gaat met ruzie, de adrenaline spuit door het bloed, en slapen ho maar.
Net toen ik dacht dat alles weer een beetje rustig werd, kwam Ruben met de mededeling dat hij helemaal geen zin had om weer naar den Bosch terug te gaan. En ineens was de beslissing daar. De beslissing die al weken in de lucht hangt, waar we zo zorgvuldig om heen gelopen hebben om maar niet te beinvloeden, de beslissing waarvan iedereen al wist dat het zou gebeuren alleen de vraag was Wanneer. Ruben blijft op Texel wonen, en gaat niet terug naar den Bosch. Niet op termijn, niet na dit schooljaar, maar nu gelijk.
Nog veeel meer adrenaline in mijn bloed, en nog veel meer wakker. Van schrik een hand dropjes gegeten, wat ik niet van plan was, en pas tegen 3 uur kwam de slaap weer langs. Helaas voor mij zijn de kinderen wel op tijd gaan slapen, en stonden die om half 7 weer naast mijn bed........
vrijdag, maart 20, 2009
Fysiotherapie
Kom zojuist terug van de fysiotherapeut.
Gaat eindelijk de goede kant op, pijn is minder dan het geweest is, ik kan meer en beter bewegen. EN ik heb 12 minuten gefietst.
Niet spectaculair, ik weet het, maar voor mij heerlijk. Op straat lopen nog steeds niet. In huis red ik het met 1 kruk. Eindelijk vooruitgang dus!!
De avond4daagse? Dat is nog onzeker, maar misschien een dagje? Of met Cecilia in de wagen? Ze durfde er nog geen uitspraak over te doen. Ze zei echter ook geen nee, dat kan niet! Dat geeft de burger moed.
De zon schijnt ook nog, en ik heb gisteren mooie kaarten gemaakt. Ik ben weer positief!!! Of beter, Ik word mezelf weer. Binnenkort misschien toch achter de wagen het dorp in?? Duimen jullie met me mee?
Gaat eindelijk de goede kant op, pijn is minder dan het geweest is, ik kan meer en beter bewegen. EN ik heb 12 minuten gefietst.
Niet spectaculair, ik weet het, maar voor mij heerlijk. Op straat lopen nog steeds niet. In huis red ik het met 1 kruk. Eindelijk vooruitgang dus!!
De avond4daagse? Dat is nog onzeker, maar misschien een dagje? Of met Cecilia in de wagen? Ze durfde er nog geen uitspraak over te doen. Ze zei echter ook geen nee, dat kan niet! Dat geeft de burger moed.
De zon schijnt ook nog, en ik heb gisteren mooie kaarten gemaakt. Ik ben weer positief!!! Of beter, Ik word mezelf weer. Binnenkort misschien toch achter de wagen het dorp in?? Duimen jullie met me mee?
donderdag, maart 19, 2009
niks an...
Ruurd moet voor een klant helemaal naar Moerdijk, en logeert dus een dag van tevoren al in een hotel.
Ik zou het gewend moeten zijn, en vanaf 1 april zal het weer wekelijkse kost zijn maar ik vind er niks an.
Ik zou het gewend moeten zijn, en vanaf 1 april zal het weer wekelijkse kost zijn maar ik vind er niks an.
zondag, maart 15, 2009
weekend update
Vrijdag hadden we hier verjaardag. Ruurd werd 51.
Een fijne dag wel met een paar donkere wolken. Raar is het hoor, als de familie zich van je afkeert en zelfs op je verjaardag niets van zich laat horen. Tegen twaalf uur savonds kreeg Ruurd nog een paar smsjes van zijn broers en een zus.
Hoewel we weten dat deze hele toestand niet aan ons ligt, is het toch verdrietig dat het is zoals het is.
Daarnaast deed Ruurd zijn ex ook nog moeilijk met scheldpartijen over de telefoon. en een zoon die op het laatste moment niet wilde komen. Verdrietig allemaal, en emoties zijn uitputtend.
Gelukkig was er daarnaast wel een feeststemming. Veel visite, onze adoptief opa en oma die langskwamen en lekker mee bleven eten.
We hebben hier nooit de traditionele verjaardagen met in het rondje zitten en kom maar langs met de hapjes. Liever heb ik veel koffie visite rond een uur of 5, tot later, en wie wil kan dan mee blijven eten. En eters hadden we. De kaasfondue was weer goed gelukt.
Zaterdag een rustige dag. Ik had toch te veel gedaan vrijdag, dus een heel zere voet. Bovendien zijn mijn voeten niet gemaakt voor schoenen,waardoor ik ook last heb van de schoenen.
Ik ben voor een uitdaging kaarten aan het maken met een ghost techniek, maar deze is moeilijker dan ik dacht, en ik heb gisteren dus een hele stapel oudpapier geproduceerd. Maar ik geef niet op, waarschijnlijk ligt het mislukken aan het gebruik van de verkeerde inkt, dus eerst maar eens zorgen dat ik de goede stempel inkt in huis heb.
Eigenlijk zouden we vandaag even als een witte tornado door het huis, want dat is ook nodig, en doen we meestal op zondag. We zijn echter allemaal moe en naar, dus hebben Ruurd en ik besloten dat we vandaag zondag houden. Niet veel doen, iedereen lekker zijn of haar gang laten gaan. Dus ik denk dat ik straks nog maar een beetje oud papier ga produceren :o))
Een fijne dag wel met een paar donkere wolken. Raar is het hoor, als de familie zich van je afkeert en zelfs op je verjaardag niets van zich laat horen. Tegen twaalf uur savonds kreeg Ruurd nog een paar smsjes van zijn broers en een zus.
Hoewel we weten dat deze hele toestand niet aan ons ligt, is het toch verdrietig dat het is zoals het is.
Daarnaast deed Ruurd zijn ex ook nog moeilijk met scheldpartijen over de telefoon. en een zoon die op het laatste moment niet wilde komen. Verdrietig allemaal, en emoties zijn uitputtend.
Gelukkig was er daarnaast wel een feeststemming. Veel visite, onze adoptief opa en oma die langskwamen en lekker mee bleven eten.
We hebben hier nooit de traditionele verjaardagen met in het rondje zitten en kom maar langs met de hapjes. Liever heb ik veel koffie visite rond een uur of 5, tot later, en wie wil kan dan mee blijven eten. En eters hadden we. De kaasfondue was weer goed gelukt.
Zaterdag een rustige dag. Ik had toch te veel gedaan vrijdag, dus een heel zere voet. Bovendien zijn mijn voeten niet gemaakt voor schoenen,waardoor ik ook last heb van de schoenen.
Ik ben voor een uitdaging kaarten aan het maken met een ghost techniek, maar deze is moeilijker dan ik dacht, en ik heb gisteren dus een hele stapel oudpapier geproduceerd. Maar ik geef niet op, waarschijnlijk ligt het mislukken aan het gebruik van de verkeerde inkt, dus eerst maar eens zorgen dat ik de goede stempel inkt in huis heb.
Eigenlijk zouden we vandaag even als een witte tornado door het huis, want dat is ook nodig, en doen we meestal op zondag. We zijn echter allemaal moe en naar, dus hebben Ruurd en ik besloten dat we vandaag zondag houden. Niet veel doen, iedereen lekker zijn of haar gang laten gaan. Dus ik denk dat ik straks nog maar een beetje oud papier ga produceren :o))
woensdag, maart 11, 2009
Medisch dagje
Enige tijd geleden, half november, brak er een stuk van een kies af. Wat zeg ik, viel er bijna een hele kies, behalve wortel, uit mijn mond. De tandarts heeft er toen een beschermlaag op gelegd, en ik moest met mijn eigen tandarts een afspraak maken voor een stifttand. De kies is altijd naar, en gevoelig. Ik heb er al een zenuwbehandeling in gehad, die buitengewoon pijnlijk was, dus ik liep niet erg hard voor die afspraak. Maar vandaag moest het er toch van komen.
Om half 11 moest ik er zijn. Eenmaal in de stoel zegt de tandarts: Verloren vulling...Nee, die had ik niet, een kies opbouw, stifttand, daar kwam ik voor.
Maar helaas, dat kan niet nu. De kies heeft een onrustige wortelpunt, en dat kan lang duren voor het geheel geneest, tot een jaar, en pas daarna kan er aan een behandeling gedacht worden. Ik ging dus onverrichtter zake weer naar huis.Nou ja, niet helemaal, als troostprijs werd er (gratis) tandsteen verwijderd.
Thuis snel gelunchd met de oppaskinderen die er ook nog waren. En op stap naar het ziekenhuis ter controle van mijn been.
Ik was erg blij dat ik de arts zag lopen. Voor de leesbaarheid van het verhaal zal ik de man arts A noemen. Dit was de arts die me weer in het gips legde, die me duidelijk maakte wat er nou eigenlijk aan de hand is met mijn enkel, en die me een lange periode van tape voorspeldde.
Een andere arts dan 3 weken geleden, arts B die het tape eraf haalde, en een brace onzin vond (letterlijk zijn woorden)
Na 3 weken worstelen, is ook mijn humeur tot het nulpunt gedaald. Als de arts het tape er af laat halen, en zegt dat het met 3 weken over moet zijn, dan voel ik me erg onbenullig en stom als het me maar niet lukt om zonder kruk goed te lopen.
Maar Arts A legde heel duidelijk uit wat er nu mis is met de enkel. Om iedereen gelijk maar gerust te stellen, het is geen dystrofie. Niets aan mijn voet of enkel voldoet aan het beeld van dystrofie. De banden zijn beschadigd, het kapsel gescheurd of ook beschadigd. En daarom doet het zeer. Dat het zo lang duurt komt omdat het gebeurde tijdens een zwangerschap. Dan moeten de banden verweken om er een baby door te laten, en het lichaam maakt nu eenmaal geen onderscheid tussen banden in de baarmoeder, en in de enkel. Het elastiekje moet gewoon strak trekken, en dat duurt even.
Arts A was niet erg blij met de actie van Arts B, al zei hij dat niet. Ik heb het uitdrukkelijk gevraagd, want ik baal er van. Arts A merkte nog op dat hij in het rapport had geschreven dat ik na 4 weken tape een enkel brace zou krijgen. Onduidelijk is waarom arts B dat niet heeft gedaan, behalve dan dat hij het onzin vond, zei hij ook.
Groot voordeel van deze actie is, dat ik de volgende keer ook naar arts A ga. De behandeling komt in 1 hand en daar ben ik eigenlijk wel erg blij mee. In deze arts heb ik ook vertrouwen. Hij heeft elke keer als ik deze arts had veel tijd voor me genomen, om uit te leggen wat er aan de hand was, wat zijn ervaring is met deze kwetsuren, ook tijdens zwangerschap, en hoe het in zijn ervaring het beste te behandelen is. En hij trekt en duwt tenminste niet hard aan mijn voet, zoals arts B deed. Dat was niet nodig zei hij, hij weet dat het pijn doet, en dat hoeft niet extra benadrukt te worden.
Nu heb ik dus een brace voor mijn enkel, en een paar stevige schoenen van het merk Landrover. Over 14 dagen terug komen.
Eenmaal uit het ziekenhuis heb ik eerst even stevig gehuild, en afscheid genomen van de droom om achter de kinderwagen door het dorp te lopen. Tegen de tijd dat ik weer goed kan lopen is Cecilia aan een wandelwagen toe. Aan de andere kant, mijn enkel heeft nu weer de steun die het nodig heeft, en met een paar stevige schoenen op de koop toe, kan het nog wel eens sneller gaan dan nu. Want ik ben en blijf natuurlijk een onverbeterlijke optimist. Er is altijd wel een lichtpuntje te vinden.
Om half 11 moest ik er zijn. Eenmaal in de stoel zegt de tandarts: Verloren vulling...Nee, die had ik niet, een kies opbouw, stifttand, daar kwam ik voor.
Maar helaas, dat kan niet nu. De kies heeft een onrustige wortelpunt, en dat kan lang duren voor het geheel geneest, tot een jaar, en pas daarna kan er aan een behandeling gedacht worden. Ik ging dus onverrichtter zake weer naar huis.Nou ja, niet helemaal, als troostprijs werd er (gratis) tandsteen verwijderd.
Thuis snel gelunchd met de oppaskinderen die er ook nog waren. En op stap naar het ziekenhuis ter controle van mijn been.
Ik was erg blij dat ik de arts zag lopen. Voor de leesbaarheid van het verhaal zal ik de man arts A noemen. Dit was de arts die me weer in het gips legde, die me duidelijk maakte wat er nou eigenlijk aan de hand is met mijn enkel, en die me een lange periode van tape voorspeldde.
Een andere arts dan 3 weken geleden, arts B die het tape eraf haalde, en een brace onzin vond (letterlijk zijn woorden)
Na 3 weken worstelen, is ook mijn humeur tot het nulpunt gedaald. Als de arts het tape er af laat halen, en zegt dat het met 3 weken over moet zijn, dan voel ik me erg onbenullig en stom als het me maar niet lukt om zonder kruk goed te lopen.
Maar Arts A legde heel duidelijk uit wat er nu mis is met de enkel. Om iedereen gelijk maar gerust te stellen, het is geen dystrofie. Niets aan mijn voet of enkel voldoet aan het beeld van dystrofie. De banden zijn beschadigd, het kapsel gescheurd of ook beschadigd. En daarom doet het zeer. Dat het zo lang duurt komt omdat het gebeurde tijdens een zwangerschap. Dan moeten de banden verweken om er een baby door te laten, en het lichaam maakt nu eenmaal geen onderscheid tussen banden in de baarmoeder, en in de enkel. Het elastiekje moet gewoon strak trekken, en dat duurt even.
Arts A was niet erg blij met de actie van Arts B, al zei hij dat niet. Ik heb het uitdrukkelijk gevraagd, want ik baal er van. Arts A merkte nog op dat hij in het rapport had geschreven dat ik na 4 weken tape een enkel brace zou krijgen. Onduidelijk is waarom arts B dat niet heeft gedaan, behalve dan dat hij het onzin vond, zei hij ook.
Groot voordeel van deze actie is, dat ik de volgende keer ook naar arts A ga. De behandeling komt in 1 hand en daar ben ik eigenlijk wel erg blij mee. In deze arts heb ik ook vertrouwen. Hij heeft elke keer als ik deze arts had veel tijd voor me genomen, om uit te leggen wat er aan de hand was, wat zijn ervaring is met deze kwetsuren, ook tijdens zwangerschap, en hoe het in zijn ervaring het beste te behandelen is. En hij trekt en duwt tenminste niet hard aan mijn voet, zoals arts B deed. Dat was niet nodig zei hij, hij weet dat het pijn doet, en dat hoeft niet extra benadrukt te worden.
Nu heb ik dus een brace voor mijn enkel, en een paar stevige schoenen van het merk Landrover. Over 14 dagen terug komen.
Eenmaal uit het ziekenhuis heb ik eerst even stevig gehuild, en afscheid genomen van de droom om achter de kinderwagen door het dorp te lopen. Tegen de tijd dat ik weer goed kan lopen is Cecilia aan een wandelwagen toe. Aan de andere kant, mijn enkel heeft nu weer de steun die het nodig heeft, en met een paar stevige schoenen op de koop toe, kan het nog wel eens sneller gaan dan nu. Want ik ben en blijf natuurlijk een onverbeterlijke optimist. Er is altijd wel een lichtpuntje te vinden.
maandag, maart 09, 2009
Vandaag
Na gisteren, ging het vandaag een stuk beter.
Eerst vanmorgen alle achterstallige was opgevouwen. Mens wat was er veel. En was opvouwen is echt mijn favoriete bezigheid in het huishouden! (NOT)
Daarna de fysio, die het zelfde gevoel heeft als ikzelf, dat er iets niet helemaal goed zit in die enkel.Dus een verwijsbrief mee, en verzoek tot verder onderzoek. Ben benieuwd woensdag.
Daarna thuis de zooi van gisteren verder opgeruimd.
Vanmiddag nog even een paar stempels gezet. Een serie voor een uitdaging op een webgroep over stempels, stempeltechnieken en uitdagingen. Zo'n lijst is veeeel leuker als je actief meedoet, dus moest ik stempels zetten. Verder nog niets kunnen doen, deze moeten eerst een nacht drogen voor ik verder kan. Zal wel 2 nachten worden, want morgen moet ik op veel kinderen passen.
Ook nog een serie stempels gezet voor (lach niet) kerstkaarten. Ik ben helemaal in de stemming voor kerstkaarten, dus maak ik kerstkaarten.
Vanavond met de stoommachine gedweild, en nu is het huis opgeruimd, schoon waar nodig (kan beter maar ik doe mijn ogen wel dicht) en leefbaar.
Daarna naar boven, samen met Lea en Joshua met Cecilia gespeeld, wat kan die meid lachen. Ze had een tshirt aan van een beetje stugge stof. Terwijl ik het haar uitdeed, zei ik: Het is een goed tshirt, lekker warm, en zit ook lekker, maar aan en uit trekken is door de stof niet zo prettig. Waarop Cecilia in een schaterlach uitbarstte. (ze kan nl niet tegen kietelen)
Ach, ik kan dan wel niet met haar in de wagen wandelen, en niet met haar tutten bij het badje, we kunnen wel heerlijk samen met haar grote broer(s) en zus op het grote bed spelen, knuffelen en lachen. Ze komt er in ieder geval niets te kort.
Eerst vanmorgen alle achterstallige was opgevouwen. Mens wat was er veel. En was opvouwen is echt mijn favoriete bezigheid in het huishouden! (NOT)
Daarna de fysio, die het zelfde gevoel heeft als ikzelf, dat er iets niet helemaal goed zit in die enkel.Dus een verwijsbrief mee, en verzoek tot verder onderzoek. Ben benieuwd woensdag.
Daarna thuis de zooi van gisteren verder opgeruimd.
Vanmiddag nog even een paar stempels gezet. Een serie voor een uitdaging op een webgroep over stempels, stempeltechnieken en uitdagingen. Zo'n lijst is veeeel leuker als je actief meedoet, dus moest ik stempels zetten. Verder nog niets kunnen doen, deze moeten eerst een nacht drogen voor ik verder kan. Zal wel 2 nachten worden, want morgen moet ik op veel kinderen passen.
Ook nog een serie stempels gezet voor (lach niet) kerstkaarten. Ik ben helemaal in de stemming voor kerstkaarten, dus maak ik kerstkaarten.
Vanavond met de stoommachine gedweild, en nu is het huis opgeruimd, schoon waar nodig (kan beter maar ik doe mijn ogen wel dicht) en leefbaar.
Daarna naar boven, samen met Lea en Joshua met Cecilia gespeeld, wat kan die meid lachen. Ze had een tshirt aan van een beetje stugge stof. Terwijl ik het haar uitdeed, zei ik: Het is een goed tshirt, lekker warm, en zit ook lekker, maar aan en uit trekken is door de stof niet zo prettig. Waarop Cecilia in een schaterlach uitbarstte. (ze kan nl niet tegen kietelen)
Ach, ik kan dan wel niet met haar in de wagen wandelen, en niet met haar tutten bij het badje, we kunnen wel heerlijk samen met haar grote broer(s) en zus op het grote bed spelen, knuffelen en lachen. Ze komt er in ieder geval niets te kort.
zondag, maart 08, 2009
Depri
Al is het een zwaar woord voor wat ik meemaak, is het toch het meest gangbare.
Het been speelt me parten. Zo danig dat het invloed heeft op mijn humeur. De fysiotherapeute constateerde vrijdag dat er een punt is die wel erg pijnlijk blijft, als het maandag niet dermate verbeterd is dan krijg ik van haar een brief mee voor het ziekenhuis, en moeten ze daar verder onderzoek doen. Vandaag geen zwachtel om gedaan, om eens te kijken hoe dat gaat. Nou niet dus :o(
Het lijkt wel of de rest van de voet geneest, en die ene plek alleen maar erger wordt.
Daarbij, of het nou komt door mijn gedwongen rust en thuis zitten, of dat het komt omdat de scheiding 3 jaar geleden is, of doordat ik in de rest van het leven in rustiger vaarwater kom, de scheiding zit me erg dwars.
Indertijd heb ik mezelf 3 dagen toegestaan om te huilen, en toen besloten dat al dat gehuil enzo onzin was, en dat ik voort moest. Dat ik niet het mooiste seizoen liet verpesten door al het verdriet. Maar misschien heb ik mezelf wel een te grote zet gegeven. Heb ik een fase van verdriet overgeslagen. Andere optie is dat ik al het verdriet in kleine porties kan toelaten omdat de pijn anders te groot is.
Hoe het ook zij, er zit nog iets dat verwerkt moet worden, en wel nu.
Gevolg, veel tranen, maar helaas ook veel gemopper, en dus ook ruzie met mijn lief.
Die op zijn beurt daar weer onrustig van wordt, en last krijgt van oud zeer. Niet goed.
Tussen door proberen we achterstallig huishouden en restanten verhuizing weg te werken. Ook stressvol, omdat Ruurd erg veel last heeft van zijn reuma, ik niet kan lopen en de kinderen best willen helpen maar wel doorlopend aangestuurd moeten worden.
Uiteindelijk hebben we weer een hoop werk verzet dit weekeinde, maar het kost allemaal zoveel energie. Het wordt tijd dat mijn been het weer doet, dat dingen weer gewoon worden.
Het been speelt me parten. Zo danig dat het invloed heeft op mijn humeur. De fysiotherapeute constateerde vrijdag dat er een punt is die wel erg pijnlijk blijft, als het maandag niet dermate verbeterd is dan krijg ik van haar een brief mee voor het ziekenhuis, en moeten ze daar verder onderzoek doen. Vandaag geen zwachtel om gedaan, om eens te kijken hoe dat gaat. Nou niet dus :o(
Het lijkt wel of de rest van de voet geneest, en die ene plek alleen maar erger wordt.
Daarbij, of het nou komt door mijn gedwongen rust en thuis zitten, of dat het komt omdat de scheiding 3 jaar geleden is, of doordat ik in de rest van het leven in rustiger vaarwater kom, de scheiding zit me erg dwars.
Indertijd heb ik mezelf 3 dagen toegestaan om te huilen, en toen besloten dat al dat gehuil enzo onzin was, en dat ik voort moest. Dat ik niet het mooiste seizoen liet verpesten door al het verdriet. Maar misschien heb ik mezelf wel een te grote zet gegeven. Heb ik een fase van verdriet overgeslagen. Andere optie is dat ik al het verdriet in kleine porties kan toelaten omdat de pijn anders te groot is.
Hoe het ook zij, er zit nog iets dat verwerkt moet worden, en wel nu.
Gevolg, veel tranen, maar helaas ook veel gemopper, en dus ook ruzie met mijn lief.
Die op zijn beurt daar weer onrustig van wordt, en last krijgt van oud zeer. Niet goed.
Tussen door proberen we achterstallig huishouden en restanten verhuizing weg te werken. Ook stressvol, omdat Ruurd erg veel last heeft van zijn reuma, ik niet kan lopen en de kinderen best willen helpen maar wel doorlopend aangestuurd moeten worden.
Uiteindelijk hebben we weer een hoop werk verzet dit weekeinde, maar het kost allemaal zoveel energie. Het wordt tijd dat mijn been het weer doet, dat dingen weer gewoon worden.
donderdag, maart 05, 2009
Fysiotherapie
Door de arts doorverwezen naar de fysiotherapie.
Daar konden we dinsdagmiddag, aan het eind van de dag terecht. En het was niet leuk.
De fysiotherapeute, voelde mijn voet, drukte hier en daar, en de tranen van pijn en frustratie liepen over mijn wangen.
Van de pijn maar ook omdat het nogsteeds zo'n pijn doet. Het is inmiddels 5 maanden, en ik ben het meer dan zat.
Had ik oefeningen verwacht, en opdracht om vooral de voet veel te gebruiken, dan kwam ik toch bedrogen uit. Tot mijn verbazing kreeg ik als advies om zoveel mogelijk rust te houden met mijn voet. En bij te houden hoeveel ik eigenlijk loop.
Dus maak ik notitie van hoeveel ik loop, wanneer het pijn doet, en loop ik, heeeel braaf weer concequent met 2 krukken.
Ruurd wil dat ik een scootmobiel regel, zodat ik weer zelf naar school kan, en heeel langzaam begin ik zelf ook in die richting te denken, al moet ik er nog steeds niet aan denken.
Het doel, mijn doel, is dat ik in juni de avond4daagse kan lopen.
Daar konden we dinsdagmiddag, aan het eind van de dag terecht. En het was niet leuk.
De fysiotherapeute, voelde mijn voet, drukte hier en daar, en de tranen van pijn en frustratie liepen over mijn wangen.
Van de pijn maar ook omdat het nogsteeds zo'n pijn doet. Het is inmiddels 5 maanden, en ik ben het meer dan zat.
Had ik oefeningen verwacht, en opdracht om vooral de voet veel te gebruiken, dan kwam ik toch bedrogen uit. Tot mijn verbazing kreeg ik als advies om zoveel mogelijk rust te houden met mijn voet. En bij te houden hoeveel ik eigenlijk loop.
Dus maak ik notitie van hoeveel ik loop, wanneer het pijn doet, en loop ik, heeeel braaf weer concequent met 2 krukken.
Ruurd wil dat ik een scootmobiel regel, zodat ik weer zelf naar school kan, en heeel langzaam begin ik zelf ook in die richting te denken, al moet ik er nog steeds niet aan denken.
Het doel, mijn doel, is dat ik in juni de avond4daagse kan lopen.
woensdag, maart 04, 2009
Cadeautje
Gisteren kwam er een heel grote doos binnen vallen.
Voor Ruurd. Maar er in zat een geweldig cadeautje voor mij.
Een grote doos Derwent potloden. Alle 72 kleuren.
Dit zijn speciale kleurpotloden waarvan je de kleuren kunt laten uitvloeien door er met een doezelaar, of kwastje en terpentine over de kleur heen te gaan.
Vandaag heb ik zitten spelen (ik heb nog even geen foto) met een stempel afdruk en kleur. Veeel minder gedaan dan ik wilde, want Cecilia vond het niet echt goed dat ik het deed, elke keer als ik 10 min zat, werd ze weer wakker, en wilde aandacht.
Wat ik al wel weet, is dat ik dit heeel erg leuk vind, en zeker veel zal doen. Misschien, heeel misschien ga ik zelfs wel proberen of ik toch wat kan tekenen, voorlopig houd ik het echter nog op het inkleuren van stempels, en tekenen van accenten op scrapbook pagina's en kaarten.
maandag, maart 02, 2009
Uiltjes
Vorige week bestelde ik bij ScrapArt een paar stempels.
Daarvan zou er 1 worden na geleverd, dus toen afgelopen vrijdag een enveloppe van ScrapArt op de deurmat viel, dacht ik alleen maar, Dat is snel.
Tot mijn grote verbazing zat er niet mijn stempel in, maar een andere, van een leuk uiltje. Ik had wel eens naar deze stempel gekeken, maar wist toch zeker dat ik hem niet besteld had.
ScrapArt maar eens gemaild, die me terug mailde dat ze een foutje hadden gemaakt, deze stempel had naar een andere klant gemoeten, maar ik mocht hem houden.
Het voelt als een erg leuk cadeautje. Nog leuker was, dat door deze stempel mijn creatieve sappen weer zijn gaan stromen, en er ineens een heleboel leuke uiljes uitrollen. En van de uiltjes ineens kaarten.
Nog geen scrapbook, of andere ingewikkelde dingen, dat is me nog allemaal te veel, maar het begin is er weer, gelukkig.
Er zat gisteren en vandaag tenminste weer inkt aan mijn handen.
Daarvan zou er 1 worden na geleverd, dus toen afgelopen vrijdag een enveloppe van ScrapArt op de deurmat viel, dacht ik alleen maar, Dat is snel.
Tot mijn grote verbazing zat er niet mijn stempel in, maar een andere, van een leuk uiltje. Ik had wel eens naar deze stempel gekeken, maar wist toch zeker dat ik hem niet besteld had.
ScrapArt maar eens gemaild, die me terug mailde dat ze een foutje hadden gemaakt, deze stempel had naar een andere klant gemoeten, maar ik mocht hem houden.
Het voelt als een erg leuk cadeautje. Nog leuker was, dat door deze stempel mijn creatieve sappen weer zijn gaan stromen, en er ineens een heleboel leuke uiljes uitrollen. En van de uiltjes ineens kaarten.
Nog geen scrapbook, of andere ingewikkelde dingen, dat is me nog allemaal te veel, maar het begin is er weer, gelukkig.
Er zat gisteren en vandaag tenminste weer inkt aan mijn handen.
Foto's
Zo mooi!
Cecilia als hippie. (met zonnebril van haar broer op)
'Hier showt Cecilia de nieuwste voorjaarscollectie'
Volgens haar broer moeten we Cecilia aanmelden bij een reclame bureau. Dit was een van de foto's die ik voor haar portefolio moest maken van hem.
Als ze zo naast me liggen te slapen, ben ik weer helemaal verliefd. Op allebei.
Sinds een paar dagen grijpt ze echt en gericht. Dus is het leuk om in de box te liggen, met dingen om te pakken bij je in de buurt. Erg lief.
CB
Afgelopen donderdag was het weer zover. Cecilia moest naar het CB.
Na enige problemen om er te komen (Ruurd moest naar de overkant) ben ik er met de buurvrouw heen geweest. Die vond het helemaal niet erg, ze mocht extra met Cecilia tutten.
Na het wegen en meten, bleek ze bij de dokter helemaal gezond.
Even een notitie gemaakt van schijnbare hernia in haar buik. Normaliter moet ze er gewoon over heen groeien, maar wel goed in de gaten houden. Doe ik natuurlijk dagelijks, en last heeft ze er niet van, ik vind het alleen een prettig idee als het ook door de arts in de gaten wordt gehouden.
Tenslotte is het een meid. Met die buik kun je niet voorzichtig genoeg zijn.
Na enige problemen om er te komen (Ruurd moest naar de overkant) ben ik er met de buurvrouw heen geweest. Die vond het helemaal niet erg, ze mocht extra met Cecilia tutten.
Na het wegen en meten, bleek ze bij de dokter helemaal gezond.
Even een notitie gemaakt van schijnbare hernia in haar buik. Normaliter moet ze er gewoon over heen groeien, maar wel goed in de gaten houden. Doe ik natuurlijk dagelijks, en last heeft ze er niet van, ik vind het alleen een prettig idee als het ook door de arts in de gaten wordt gehouden.
Tenslotte is het een meid. Met die buik kun je niet voorzichtig genoeg zijn.
donderdag, februari 26, 2009
Als je alles gehad hebt...
Drukke week. En onhandig genoeg, een zeer been.
Vorige week woensdag is, bij controle in het Gemini, het tape van mijn been afgehaald. Hoe mondig ik ook ben, ik heb me laten overdonderen, want alles in me riep, slecht plan.
En het lijkt er op dat ik gelijk krijg. Voet doet zeer, en ik kan er met de dag slechter op staan. Gelukkig heb ik de krukken nog, maar, ik was weer begonnen met werken, en met tape, en 1 kruk, kon ik aardig uit de voeten.
Deze week was het echter druk, dinsdag had ik er op enig moment 6 onder de 4, inclusief Cecilia.
Das iets te veel, ook wettelijk gezien, dus dat houden we geheim. Gelukkig was het maar heel even bij het overlappen van oppasuren.
Eind van de dag was ik volledig kapot, zo moe.
Dat was dinsdag.
Gisteren had ik er 2, niet de makkelijkste kinderen, maar wel lief. Ging dus al veel beter. Maar het been wil niet, als ik te lang gewoon aan tafel zit, zwelt het op, en gaat het nog meer pijn doen. Wat van de week wel hielp was in een warm bad gaan zitten, en dan in het bad, de voet goed door bewegen. Daarmee nam de zwelling goed af, en kon ik er weer even tegen.
Dus zei ik na het eten, kom ik ga even in bad. Een van de kinderen liet het bad voor me vollopen, maar kwam na 10 minuten terug met de mededeling dat er geen warm water was.
Euh, dat kan niet, we hebben een geiser, dus er moet warm water zijn....
OO, het is al uren belachelijk warm in huis, het klepje van de thermostaat zit ergens vast, en daar moet een monteur bij komen. Ik heb ervaring met dit soort dingen.
Natuurlijk gebeuren dit soort dingen altijd ver BUITEN kantoor uren, dus wat doen we. De monteur bellen? Ja, leuk maar daar hangt ook een errug leuk prijskaartje aan.
Gelukkig heb je dan vrienden, en 1 van die vrienden werkt bij het CV installatie bedrijf, en had gelukkig even tijd om te komen kijken.
Samen met Ruurd heeft hij het probleem opgelost. Maar toen had ik geen zin meer om in bad te gaan.
Vorige week woensdag is, bij controle in het Gemini, het tape van mijn been afgehaald. Hoe mondig ik ook ben, ik heb me laten overdonderen, want alles in me riep, slecht plan.
En het lijkt er op dat ik gelijk krijg. Voet doet zeer, en ik kan er met de dag slechter op staan. Gelukkig heb ik de krukken nog, maar, ik was weer begonnen met werken, en met tape, en 1 kruk, kon ik aardig uit de voeten.
Deze week was het echter druk, dinsdag had ik er op enig moment 6 onder de 4, inclusief Cecilia.
Das iets te veel, ook wettelijk gezien, dus dat houden we geheim. Gelukkig was het maar heel even bij het overlappen van oppasuren.
Eind van de dag was ik volledig kapot, zo moe.
Dat was dinsdag.
Gisteren had ik er 2, niet de makkelijkste kinderen, maar wel lief. Ging dus al veel beter. Maar het been wil niet, als ik te lang gewoon aan tafel zit, zwelt het op, en gaat het nog meer pijn doen. Wat van de week wel hielp was in een warm bad gaan zitten, en dan in het bad, de voet goed door bewegen. Daarmee nam de zwelling goed af, en kon ik er weer even tegen.
Dus zei ik na het eten, kom ik ga even in bad. Een van de kinderen liet het bad voor me vollopen, maar kwam na 10 minuten terug met de mededeling dat er geen warm water was.
Euh, dat kan niet, we hebben een geiser, dus er moet warm water zijn....
OO, het is al uren belachelijk warm in huis, het klepje van de thermostaat zit ergens vast, en daar moet een monteur bij komen. Ik heb ervaring met dit soort dingen.
Natuurlijk gebeuren dit soort dingen altijd ver BUITEN kantoor uren, dus wat doen we. De monteur bellen? Ja, leuk maar daar hangt ook een errug leuk prijskaartje aan.
Gelukkig heb je dan vrienden, en 1 van die vrienden werkt bij het CV installatie bedrijf, en had gelukkig even tijd om te komen kijken.
Samen met Ruurd heeft hij het probleem opgelost. Maar toen had ik geen zin meer om in bad te gaan.
maandag, februari 23, 2009
Namen
Het gesprek gaat over vriendinnen, en ik noem Irene.
O zegt Joshua, daar heb ik van gehoord, wie is dat ook weer?
Ik: Die is hier laatst geweest.
J: O, is dat die met al die kinderen met die sjieke namen?
O zegt Joshua, daar heb ik van gehoord, wie is dat ook weer?
Ik: Die is hier laatst geweest.
J: O, is dat die met al die kinderen met die sjieke namen?
donderdag, februari 19, 2009
Op speciaal verzoek...
Net wakker. Zooo lief.
En vooruit, een toegift, zo doet Ruurd het huishouden, zodat ik mijn handen vrij heb voor mijn deel van het huishouden.
Speciaal voor Britt
Op een zondag avond, een week of 5 geleden zocht Ruurd zijn spullen bij elkaar, want hij zou de volgende ochtend met de boot van 6 uur naar Utrecht gaan.
Waar was de telefoon? Na enig beraad toch maar in de broek gekeken die in de was gezeten had, en ja hoor, in een van de vele zakken die die broek rijk is, zat nog steeds de telefoon. Droog, maar verdronken.
Omdat Ruurd wel een telefoon nodig heeft, ook voor zijn werk, heeft hij mijn telefoon meegenomen met zijn simkaart er in. Mijn telefoon is simlock vrij dus dat ging makkelijk.
Beetje lastig was wel dat we daarmee samen 1 telefoon hadden, en we heel wat tijd besteedden aan het heen en weer zetten van de simkaarten. Niet dat ik zo veel gebruik maak van mijn mobiel, ik word wel eens mobiel gebeld.
Woensdag 21 januari moeten we toch naar den helder, en op jacht naar een mobiele telefoon omdat Joshua een mobiel voor zijn verjaardag wil krijgen.
Wij naar de telefoon winkel. Waar we worden geholpen door een jongen van een jaar of 17/18, Leon, die wel een beetje hyper is. Bij dat hyper hoort wel snel denken, reageren, en hij gaat snel mee in de onzin die Ruurd en ik uitkramen, ondertussen wel gewoon zaken doen.
Ruurd heeft een abonnement, en kan over 10 dagen een nieuwe telefoon uitzoeken. Helaas kan dat nog niet gelijk. Hoe nu te handelen? Hij kan een abonnement er bij nemen, maar voor 10 dagen?
Ruurd moet even nadenken over zijn opties.
Ondertussen wil ik een mobiel uitzoeken voor Joshua. Het mobiel van zijn keuze zit vast aan een abonnement. Omdat hij slechts 12 wordt, wil ik perse een prepaid telefoon hebben voor hem. Die wordt het dus niet.
Leon probeert me nog een abonnement aan te smeren, na even nadenken besluit ik dat ik voor hem geen abonnement wil hebben.
Het idee van een abonnement heeft zich echter wel in mijn hoofd geplaatst.
Na even denken besluit ik een abonnement af te sluiten, dan kan Ruurd 10 dagen overbruggen met mijn nieuwe telefoon, en kan hij daarna zelf een mobiel uitzoeken.
Zo gezegd zo gedaan. Ik sluit een abonnement af, of beter, Ruurd sluit een abonnement voor mij af, en terwijl hij de details met de verkoper doorneemt, bekijk ik de mobiele telefoons die op de showtafel lig.
En grap tegen Ruurd dat ik deze ook wel 'vet' vindt. Nee, nee, reageert Leon gelijk, die moet je niet doen. ( ik denk nog even dat het om een slecht toestel gaat) doe die er naast, Die is net nieuw.
2 weken daarna gingen we, na een smsje van de KPN, eens kijken of mijn mobiel al was gearriveerd.
Een heel andere verkoper hielp ons.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: Euh....
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: euh.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
Nu kwam de verkoper in beweging, liep naar de showtafel, en trok een mobiel uit het rek, en meldde dat dat het merk van onze keuze was.
Jaa, zegt Ruurd, hoe hij eruit ziet weten we, maar we komen hem ophalen.
Weer een blik van verbijstering in de ogen van de verkoper. Nu spoedde hij zich naar een kast, deed die open, en onverrichte zake weer dicht, daar zat deze telefoon niet in.
Ruurd probeerde het nog een keer.
Twee weken geleden heb ik een mobiel besteld, en ik heb bericht gekregen dat ik die hier kan ophalen.
Er ging de verkoper een lichtje op, hij pakte de map met bestellingen, en begon er driftig in te bladeren. Hij kon ons niet vinden, maar hoe kon dat ook, hij had onze naam nog niet gevraagd.
Na even bladeren drong dat gegeven ook tot hem door, en vroeg hij Ruurd om zijn naam.
Ruurd spelde Pieter, Eduard, en ik zag het weer mis gaan, deze jongen begon nu gelijk naar Pieter te zoeken. Pels, zei ik met nadruk, en toen ging het beter, hij kon ons dan niet gelijk vinden, maar zocht iets minder ongecontroleerd.
Omdat hij niets kon vinden, ging hij naar het magazijn. Inmiddels had een oudere verkoopster door dat het niet helemaal soepel liep. Zij kon wel de naam Pels vinden in het boek, maar ook niet de telefoon. Een van de jongere verkoopsters wist te vertellen dat het mobiel dat wij hadden uitgezocht, slechts beperkt leverbaar is, en dat ze zouden bellen als het mobiel was aangekomen
Gisteren gingen we weer naar den Helder. Terwijl we besluiten op de bonnefooi naar de telefoonwinkel te gaan, gaat Ruurds mobiel, zijn nieuwe mobiel ligt voor hem klaar. MIJN nieuwe mobiel dus.
Dus na het ziekenhuis gaan we naar de foonwinkel. Leon werkt, en dus helpt hij ons. Hij weet het hele verhaal nog. Hij weet over welke telefoon het gaat, en zonder noemenswaardige moeite lopen wij even later de winkel uit, ik in het bezit van een gloednieuwe LG Renoir.
En zo heeft Ruurd de telefoon, van Joshua zijn keuze, die bij mijn abonnement hoort, Joshua heeft een prepaid, en heb ik de LG Renoir die bij Ruurd zijn abonnement hoort.
Waar was de telefoon? Na enig beraad toch maar in de broek gekeken die in de was gezeten had, en ja hoor, in een van de vele zakken die die broek rijk is, zat nog steeds de telefoon. Droog, maar verdronken.
Omdat Ruurd wel een telefoon nodig heeft, ook voor zijn werk, heeft hij mijn telefoon meegenomen met zijn simkaart er in. Mijn telefoon is simlock vrij dus dat ging makkelijk.
Beetje lastig was wel dat we daarmee samen 1 telefoon hadden, en we heel wat tijd besteedden aan het heen en weer zetten van de simkaarten. Niet dat ik zo veel gebruik maak van mijn mobiel, ik word wel eens mobiel gebeld.
Woensdag 21 januari moeten we toch naar den helder, en op jacht naar een mobiele telefoon omdat Joshua een mobiel voor zijn verjaardag wil krijgen.
Wij naar de telefoon winkel. Waar we worden geholpen door een jongen van een jaar of 17/18, Leon, die wel een beetje hyper is. Bij dat hyper hoort wel snel denken, reageren, en hij gaat snel mee in de onzin die Ruurd en ik uitkramen, ondertussen wel gewoon zaken doen.
Ruurd heeft een abonnement, en kan over 10 dagen een nieuwe telefoon uitzoeken. Helaas kan dat nog niet gelijk. Hoe nu te handelen? Hij kan een abonnement er bij nemen, maar voor 10 dagen?
Ruurd moet even nadenken over zijn opties.
Ondertussen wil ik een mobiel uitzoeken voor Joshua. Het mobiel van zijn keuze zit vast aan een abonnement. Omdat hij slechts 12 wordt, wil ik perse een prepaid telefoon hebben voor hem. Die wordt het dus niet.
Leon probeert me nog een abonnement aan te smeren, na even nadenken besluit ik dat ik voor hem geen abonnement wil hebben.
Het idee van een abonnement heeft zich echter wel in mijn hoofd geplaatst.
Na even denken besluit ik een abonnement af te sluiten, dan kan Ruurd 10 dagen overbruggen met mijn nieuwe telefoon, en kan hij daarna zelf een mobiel uitzoeken.
Zo gezegd zo gedaan. Ik sluit een abonnement af, of beter, Ruurd sluit een abonnement voor mij af, en terwijl hij de details met de verkoper doorneemt, bekijk ik de mobiele telefoons die op de showtafel lig.
En grap tegen Ruurd dat ik deze ook wel 'vet' vindt. Nee, nee, reageert Leon gelijk, die moet je niet doen. ( ik denk nog even dat het om een slecht toestel gaat) doe die er naast, Die is net nieuw.
2 weken daarna gingen we, na een smsje van de KPN, eens kijken of mijn mobiel al was gearriveerd.
Een heel andere verkoper hielp ons.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: Euh....
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
V: euh.
R: Ik kom mijn nieuwe telefoon ophalen.
Nu kwam de verkoper in beweging, liep naar de showtafel, en trok een mobiel uit het rek, en meldde dat dat het merk van onze keuze was.
Jaa, zegt Ruurd, hoe hij eruit ziet weten we, maar we komen hem ophalen.
Weer een blik van verbijstering in de ogen van de verkoper. Nu spoedde hij zich naar een kast, deed die open, en onverrichte zake weer dicht, daar zat deze telefoon niet in.
Ruurd probeerde het nog een keer.
Twee weken geleden heb ik een mobiel besteld, en ik heb bericht gekregen dat ik die hier kan ophalen.
Er ging de verkoper een lichtje op, hij pakte de map met bestellingen, en begon er driftig in te bladeren. Hij kon ons niet vinden, maar hoe kon dat ook, hij had onze naam nog niet gevraagd.
Na even bladeren drong dat gegeven ook tot hem door, en vroeg hij Ruurd om zijn naam.
Ruurd spelde Pieter, Eduard, en ik zag het weer mis gaan, deze jongen begon nu gelijk naar Pieter te zoeken. Pels, zei ik met nadruk, en toen ging het beter, hij kon ons dan niet gelijk vinden, maar zocht iets minder ongecontroleerd.
Omdat hij niets kon vinden, ging hij naar het magazijn. Inmiddels had een oudere verkoopster door dat het niet helemaal soepel liep. Zij kon wel de naam Pels vinden in het boek, maar ook niet de telefoon. Een van de jongere verkoopsters wist te vertellen dat het mobiel dat wij hadden uitgezocht, slechts beperkt leverbaar is, en dat ze zouden bellen als het mobiel was aangekomen
Gisteren gingen we weer naar den Helder. Terwijl we besluiten op de bonnefooi naar de telefoonwinkel te gaan, gaat Ruurds mobiel, zijn nieuwe mobiel ligt voor hem klaar. MIJN nieuwe mobiel dus.
Dus na het ziekenhuis gaan we naar de foonwinkel. Leon werkt, en dus helpt hij ons. Hij weet het hele verhaal nog. Hij weet over welke telefoon het gaat, en zonder noemenswaardige moeite lopen wij even later de winkel uit, ik in het bezit van een gloednieuwe LG Renoir.
En zo heeft Ruurd de telefoon, van Joshua zijn keuze, die bij mijn abonnement hoort, Joshua heeft een prepaid, en heb ik de LG Renoir die bij Ruurd zijn abonnement hoort.
maandag, februari 16, 2009
Achterstallig
Zaterdag hebben Tom en Ruurd allerlei dozen van ons bij Tom uit de schuur gehaald. Voornamelijk boeken, speelgoed en lappenstof.
De bedoeling was dat we dat gisteren zouden uitzoeken en opruimen, maar doordat ik toen ziek op bed lag, is er niets gebeurd. Typisch gevalletje van Moeder kan niet ziek zijn :o))
Vanmorgen alleen 2 grotere kinderen om op te passen, dus dan moest het vandaag. Met al het speelgoed, was het ook geen vervelende klus. Sommige spullen staan nu nog niet op de juiste plaats omdat ik daar toch echt een volwassene (lees Ruurd) voor nodig heb. Door die stomme krukken kan ik minder, veel minder zelf dan ik zou willen.
Gelukkig is de koorts weer weg, en de buikpijn bijna, dus kan ik iig weer zelf uitzoeken en leidinggeven. Dan gaat het allemaal wel langzaam, maar gestaag. Ooit heb ik een schoon en opgeruimd huis, en dan ga ik nooooit meer verhuizen.
De bedoeling was dat we dat gisteren zouden uitzoeken en opruimen, maar doordat ik toen ziek op bed lag, is er niets gebeurd. Typisch gevalletje van Moeder kan niet ziek zijn :o))
Vanmorgen alleen 2 grotere kinderen om op te passen, dus dan moest het vandaag. Met al het speelgoed, was het ook geen vervelende klus. Sommige spullen staan nu nog niet op de juiste plaats omdat ik daar toch echt een volwassene (lees Ruurd) voor nodig heb. Door die stomme krukken kan ik minder, veel minder zelf dan ik zou willen.
Gelukkig is de koorts weer weg, en de buikpijn bijna, dus kan ik iig weer zelf uitzoeken en leidinggeven. Dan gaat het allemaal wel langzaam, maar gestaag. Ooit heb ik een schoon en opgeruimd huis, en dan ga ik nooooit meer verhuizen.
zondag, februari 15, 2009
Ziek
Na alle zieken die er hier waren, ben ik nu zelf geveld.
Koorts, buikpijn, en ellendig. Vandaag een groot deel van de dag in bed gelegen, zelfs een paar uur geslapen.
De koorts daalt gelukkig weer, nu de buikpijn nog......
Koorts, buikpijn, en ellendig. Vandaag een groot deel van de dag in bed gelegen, zelfs een paar uur geslapen.
De koorts daalt gelukkig weer, nu de buikpijn nog......
condoleance
'Moeder, maandag kom ik thuis@
Gezellig jongen
'Nou nee, ik moet naar een begravenis, W belde net dat K zich heeft opgehangen, en ik zat met hem op scouting, hij verkeerde in mijn vriendenkring, en hij wordt maandag begraven, en daar ga ik heen'
Dit vreemde telefoon gesprek voerde ik deze week met mijn zoon van 19. Een van de jongens uit de groep mensen waarmee hij omgaat, had het zo zwaar dat hij geen andere uitweg meer zag, en zich van het leven beroofde.
Een jonge jongen, 20 jaar pas, studerend aan de overkant, baantje bij de Blokker, geliefd bij vrienden. Geen drugs of andere dingen in het spel (zoals zoon zei, Als er iemand netjes was, dan was hij het)
Vanmiddag was de condoleance, en omdat ik jaren met de vader van K in de ouderraad heb gezeten, vond ik dat ik er heen moest. Het zijn geen mensen uit mijn directe kring, persoonlijk diep geraakt was ik dus niet direct.
Toen ik aankwam stond er een hele rij, tot aan de straat aan toe. Jonge mensen, van de leeftijd van mijn zoon, iets jonger, en iets ouder. Tussen de 17 en 21 jaar allemaal. Zoveel jonge mensen, met zoveel verdriet. Alleen dat al maakte diepe indruk op me.
Ik heb vaker in zo'n rijtje gestaan, ook in lange rijen omdat de overledene een bekend, belangrijk of jong persoon was, ook bij plotseling overlijden. Maar nu trof ook de sfeer in die rij me, iedereen was stil, niemand praatte. Hoogstens een groet van mensen die elkaar herkende en ontmoetten in de rij. Zo anders dan de andere keren dat ik in zo'n rij stond.
Binnen stonden de ouders, als enige om de condeleances in ontvangst te nemen, ook dat maakte diepe indruk op mij. Zo stil, zo eenzaam, zo sterk, en zo verdrietig. Bijzonder.
Maandag komt zijn zoon, als het even kan samen met zijn vriendin, om naar een begravenis te gaan.
Iets klopt er niet in deze zin, kinderen van hun leeftijd moeten daar niet mee bezig zijn, zij moeten hun leven opbouwen, en niet afscheid nemen van leeftijdsgenoten.
Gezellig jongen
'Nou nee, ik moet naar een begravenis, W belde net dat K zich heeft opgehangen, en ik zat met hem op scouting, hij verkeerde in mijn vriendenkring, en hij wordt maandag begraven, en daar ga ik heen'
Dit vreemde telefoon gesprek voerde ik deze week met mijn zoon van 19. Een van de jongens uit de groep mensen waarmee hij omgaat, had het zo zwaar dat hij geen andere uitweg meer zag, en zich van het leven beroofde.
Een jonge jongen, 20 jaar pas, studerend aan de overkant, baantje bij de Blokker, geliefd bij vrienden. Geen drugs of andere dingen in het spel (zoals zoon zei, Als er iemand netjes was, dan was hij het)
Vanmiddag was de condoleance, en omdat ik jaren met de vader van K in de ouderraad heb gezeten, vond ik dat ik er heen moest. Het zijn geen mensen uit mijn directe kring, persoonlijk diep geraakt was ik dus niet direct.
Toen ik aankwam stond er een hele rij, tot aan de straat aan toe. Jonge mensen, van de leeftijd van mijn zoon, iets jonger, en iets ouder. Tussen de 17 en 21 jaar allemaal. Zoveel jonge mensen, met zoveel verdriet. Alleen dat al maakte diepe indruk op me.
Ik heb vaker in zo'n rijtje gestaan, ook in lange rijen omdat de overledene een bekend, belangrijk of jong persoon was, ook bij plotseling overlijden. Maar nu trof ook de sfeer in die rij me, iedereen was stil, niemand praatte. Hoogstens een groet van mensen die elkaar herkende en ontmoetten in de rij. Zo anders dan de andere keren dat ik in zo'n rij stond.
Binnen stonden de ouders, als enige om de condeleances in ontvangst te nemen, ook dat maakte diepe indruk op mij. Zo stil, zo eenzaam, zo sterk, en zo verdrietig. Bijzonder.
Maandag komt zijn zoon, als het even kan samen met zijn vriendin, om naar een begravenis te gaan.
Iets klopt er niet in deze zin, kinderen van hun leeftijd moeten daar niet mee bezig zijn, zij moeten hun leven opbouwen, en niet afscheid nemen van leeftijdsgenoten.
donderdag, februari 12, 2009
woensdag, februari 11, 2009
Vandaag
Ondanks het vroege wakker worden, was het toch nog een gedoe om iedereen op het juiste tijdstip op de juiste plaats te krijgen en ook nog op tijd bij de boot te zijn, maar het is gelukt.
Voor mij extra spannend omdat er ook nog 1 van 12 ziek op de bank thuis lag, en daar een groot deel van de dag alleen zou zijn. Weliswaar met telefoonnummers om zich heen die hij kon bellen als het niet ging, en buren die ingelicht waren over zijn alleen thuis zijn, maar toch, mijn moederhart was er niet helemaal gerust om. Hijzelf vond het eigenlijk wel lekker.
Na een voorspoedige reis, met een tussenstop in Amsterdam om even Ilja zijn huis te bekijken, en gewoon ff een kopje koffie bij mijn zoon te drinken, waren we rond 13.00 uur in den Bosch.
Omdat de Defender niet in de parkeergarage naast de rechtbank past, moesten we even zoeken naar een plekje. Uiteindelijk lukte dat nog vrij gemakkelijk doordat er een park & ride bij het tegenover de rechtbank gelegen station is gesitueerd.
Cecilia bij haar vader op de buik gehesen, en op naar de rechtbank. Het paleis van justitie in den Bosch ziet er van buiten uit als een heel groot vierkant blok. We moesten toen even zoeken naar de ingang. Ruurd liep voorop om de ingang te vinden, zodat ik met krukken geen stukken 2 keer hoefde te lopen.
Bij de hoofdpoort bleek het gebouw niet uit een groot vierkant blok te bestaan, maar in een carre te zijn gebouwd om een groot binnenhof. Toen we door de poort liepen hoorde ik een verbaasd ' o dag' en toen ik opkeek zag ik iemand die ik van foto's herkende, de ex van Ruurd. De confrontatie, waar ik meer tegen op had gezien dan ik wilde toegeven, viel daardoor erg mee.
Nog twijfelend of het de goede deur was, liepen we naar binnen. Al waar de beveiliging en block viel voor de charmes van onze kleine dame, die veilig op de buik van haar vader de liefste glimlachjes liet zien aan mannen van de beveiliging.
Natuurlijk deden wij weer waar we het beste in zijn als we samen op pad zijn, nl lopen geiten met ons twee, (en met de mensen om ons heen)
Ruurd had alles uit zijn zakken gehaald voor hij door het detectie poortje ging. Natuurlijk ging de gong af. de handmetaaldetector ging langs zijn jas, en vond iets, wat Ruurd zo snel niet kon vinden, waarop ik zeg: Ruurd, we hadden toch afgesproken dat je het niet mee zou nemen?" De dame van de beveiliging keek gelijk op, waarop ik me veronschuldigde voor mijn melige gedrag, haar collega's konden er wel om lachen. Een beetje stomme opmerking was het natuurlijk wel van me.
Omdat ik met krukken loop mocht ik ook nog door een speciaal voor mij geopende deur, ipv door de draaideur.
Al met al waren we weer aanwezig. Dit alles onder het toeziend oog van Ruurd's ex.
Eenmaal binnen kwam gelijk de advocaat van Ruurd op ons af. Eigenlijk is het onze advocaat maar omdat het over de echtscheiding van Ruurd gaat ben ik geen partij. Hoewel mijn inkomen, mijn vermogen tot werken, en mijn kinderen en zelfs het inkomen van mijn ex wel ter discussie staan, ben ik geen partij. Beetje vreemd is dat wel eigenlijk.
Gelukkig was ik voor de advocaat wel een partij, en hebben we nog even de zaak doorgenomen in de gang. Omdat we nog even moesten wachten, nog een gezellig gesprekje er achter aan geknoopt. Een aardige vrouw, die Ruurd niet alleen begrijpt, maar ook waardeert, en aankan. Gaf me wel vertrouwen.
De zitting zelf duurde iets meer dan een half uur. In dat half uur heb ik me vermaakt door om me heen te kijken in de hal. Er was genoeg te zien. Mensen in toga, veel beveiliging, ik voelde me alsof ik in een aflevering van Pleidooi was terecht gekomen. Hoewel ik erg gespannen was, was het wel leuk om dat te zien.
Ruurd zou voor het eerst weer echt geconfronteerd worden met zijn ex, en ik hoopte dat ze hem niet te erg uit zijn tent zou lokken , waardoor hij zijn zelfbeheersing zou verliezen en uit zijn slof zou schieten. Bij terugkomst uit de rechtzaal zei zijn advocaat dan ook tegen mij: " Ter geruststelling ik heb maar 1 keer sttt hoeven zeggen"
Voor mij zeker een geruststelling.
Over de zitting zelf kan ik weinig zeggen, daar was ik niet bij, ik neem aan dat Ruurd dat zelf wel zal bloggen.
We hebben nog wel even na gesproken over de zitting, uitspraak is over 8 weken.
De reis terug was gemoedelijk. Even langs Ruurd zijn werk in Groenekan, om Cecilia te showen. Van daaruit zouden we zo doorrijden naar Den Helder, toen we even rond half 6 een smsje kregen dat een goede vriendin van ons de baan had waar ze vanmiddag een sollicitatie gesprek voor had. Toen ze ook nog smste met de vraag hoe het ons vergaan was die middag, zijn we maar ff langs gereden.
Er gezellig was dat ff.
Daarna door gereden naar de boot, waar we ruim voor tijd aankwamen.
Thuis gekomen wachtte ons een mega verrassing, de geadopteerde opa die oppaste vanmiddag, had de tuin gedaan, en heeft idee over hoe de afscheiding gemaakt moet worden. De adoptief oma had het eten klaar. Dat is nog eens fijn thuis komen. We konden zo aanschuiven. Echt heel erg fijn.
Al was de aanleiding minder, het was wel weer heel erg fijn om even samen op stap te zijn.
Voor mij extra spannend omdat er ook nog 1 van 12 ziek op de bank thuis lag, en daar een groot deel van de dag alleen zou zijn. Weliswaar met telefoonnummers om zich heen die hij kon bellen als het niet ging, en buren die ingelicht waren over zijn alleen thuis zijn, maar toch, mijn moederhart was er niet helemaal gerust om. Hijzelf vond het eigenlijk wel lekker.
Na een voorspoedige reis, met een tussenstop in Amsterdam om even Ilja zijn huis te bekijken, en gewoon ff een kopje koffie bij mijn zoon te drinken, waren we rond 13.00 uur in den Bosch.
Omdat de Defender niet in de parkeergarage naast de rechtbank past, moesten we even zoeken naar een plekje. Uiteindelijk lukte dat nog vrij gemakkelijk doordat er een park & ride bij het tegenover de rechtbank gelegen station is gesitueerd.
Cecilia bij haar vader op de buik gehesen, en op naar de rechtbank. Het paleis van justitie in den Bosch ziet er van buiten uit als een heel groot vierkant blok. We moesten toen even zoeken naar de ingang. Ruurd liep voorop om de ingang te vinden, zodat ik met krukken geen stukken 2 keer hoefde te lopen.
Bij de hoofdpoort bleek het gebouw niet uit een groot vierkant blok te bestaan, maar in een carre te zijn gebouwd om een groot binnenhof. Toen we door de poort liepen hoorde ik een verbaasd ' o dag' en toen ik opkeek zag ik iemand die ik van foto's herkende, de ex van Ruurd. De confrontatie, waar ik meer tegen op had gezien dan ik wilde toegeven, viel daardoor erg mee.
Nog twijfelend of het de goede deur was, liepen we naar binnen. Al waar de beveiliging en block viel voor de charmes van onze kleine dame, die veilig op de buik van haar vader de liefste glimlachjes liet zien aan mannen van de beveiliging.
Natuurlijk deden wij weer waar we het beste in zijn als we samen op pad zijn, nl lopen geiten met ons twee, (en met de mensen om ons heen)
Ruurd had alles uit zijn zakken gehaald voor hij door het detectie poortje ging. Natuurlijk ging de gong af. de handmetaaldetector ging langs zijn jas, en vond iets, wat Ruurd zo snel niet kon vinden, waarop ik zeg: Ruurd, we hadden toch afgesproken dat je het niet mee zou nemen?" De dame van de beveiliging keek gelijk op, waarop ik me veronschuldigde voor mijn melige gedrag, haar collega's konden er wel om lachen. Een beetje stomme opmerking was het natuurlijk wel van me.
Omdat ik met krukken loop mocht ik ook nog door een speciaal voor mij geopende deur, ipv door de draaideur.
Al met al waren we weer aanwezig. Dit alles onder het toeziend oog van Ruurd's ex.
Eenmaal binnen kwam gelijk de advocaat van Ruurd op ons af. Eigenlijk is het onze advocaat maar omdat het over de echtscheiding van Ruurd gaat ben ik geen partij. Hoewel mijn inkomen, mijn vermogen tot werken, en mijn kinderen en zelfs het inkomen van mijn ex wel ter discussie staan, ben ik geen partij. Beetje vreemd is dat wel eigenlijk.
Gelukkig was ik voor de advocaat wel een partij, en hebben we nog even de zaak doorgenomen in de gang. Omdat we nog even moesten wachten, nog een gezellig gesprekje er achter aan geknoopt. Een aardige vrouw, die Ruurd niet alleen begrijpt, maar ook waardeert, en aankan. Gaf me wel vertrouwen.
De zitting zelf duurde iets meer dan een half uur. In dat half uur heb ik me vermaakt door om me heen te kijken in de hal. Er was genoeg te zien. Mensen in toga, veel beveiliging, ik voelde me alsof ik in een aflevering van Pleidooi was terecht gekomen. Hoewel ik erg gespannen was, was het wel leuk om dat te zien.
Ruurd zou voor het eerst weer echt geconfronteerd worden met zijn ex, en ik hoopte dat ze hem niet te erg uit zijn tent zou lokken , waardoor hij zijn zelfbeheersing zou verliezen en uit zijn slof zou schieten. Bij terugkomst uit de rechtzaal zei zijn advocaat dan ook tegen mij: " Ter geruststelling ik heb maar 1 keer sttt hoeven zeggen"
Voor mij zeker een geruststelling.
Over de zitting zelf kan ik weinig zeggen, daar was ik niet bij, ik neem aan dat Ruurd dat zelf wel zal bloggen.
We hebben nog wel even na gesproken over de zitting, uitspraak is over 8 weken.
De reis terug was gemoedelijk. Even langs Ruurd zijn werk in Groenekan, om Cecilia te showen. Van daaruit zouden we zo doorrijden naar Den Helder, toen we even rond half 6 een smsje kregen dat een goede vriendin van ons de baan had waar ze vanmiddag een sollicitatie gesprek voor had. Toen ze ook nog smste met de vraag hoe het ons vergaan was die middag, zijn we maar ff langs gereden.
Er gezellig was dat ff.
Daarna door gereden naar de boot, waar we ruim voor tijd aankwamen.
Thuis gekomen wachtte ons een mega verrassing, de geadopteerde opa die oppaste vanmiddag, had de tuin gedaan, en heeft idee over hoe de afscheiding gemaakt moet worden. De adoptief oma had het eten klaar. Dat is nog eens fijn thuis komen. We konden zo aanschuiven. Echt heel erg fijn.
Al was de aanleiding minder, het was wel weer heel erg fijn om even samen op stap te zijn.
dinsdag, februari 10, 2009
Morgen
Het wordt een spannende dag morgen. We moeten naar den Bosch naar de rechtbank.
In de hoop dat de alimentatie die Ruurd moet betalen wat omlaag kan. Die is zo hoog dat we momenteel wel voor de kinderen van Ruurd zorgen, maar dat niet kunnen voor mijn kinderen.
Zeker nu ik nauwelijks werk, en dus nauwelijks geld binnen breng is het heel zwaar, financieel.
We hadden gehoopt dat het niet zover zou komen, dat het in de minne geschikt zou kunnen worden. Helaas denkt de tegenpartij er anders over, en dus gaan we morgen, naar Den Bosch
In de hoop dat de alimentatie die Ruurd moet betalen wat omlaag kan. Die is zo hoog dat we momenteel wel voor de kinderen van Ruurd zorgen, maar dat niet kunnen voor mijn kinderen.
Zeker nu ik nauwelijks werk, en dus nauwelijks geld binnen breng is het heel zwaar, financieel.
We hadden gehoopt dat het niet zover zou komen, dat het in de minne geschikt zou kunnen worden. Helaas denkt de tegenpartij er anders over, en dus gaan we morgen, naar Den Bosch
Gereedschap
Zowel mijn vriendje als ik hebben een voorkeur voor gereedschap. Van de week was ik weer eens bezig met iets, en toen realiseerde ik me, dat ik gereedschap heel vaak gebruik waar het niet voor bedoeld is.
Ik gebruik een heattool, bedoelt om embossingpoeder te verhitten, om het fineer van de rand van de box af te halen, zodat we dat kunnen vernieuwen.
Ik gebruik een vouwbeen om op mijn rug te krabben (chronisch jeuk op mijn rug)
De stansmachine voor papier, voor vilt, en dat vilt dan weer om gaten in de gordijnen te repareren.
De naaimachine voor een scrappagina.
De wasmachine om de kleding te verven, en om duplo schoon te wassen.
De strijkbout om strijkkralen te strijken.
En soms, gebruik ik het gereedschap ook nog waar het voor bedoeld is.
Ik gebruik een heattool, bedoelt om embossingpoeder te verhitten, om het fineer van de rand van de box af te halen, zodat we dat kunnen vernieuwen.
Ik gebruik een vouwbeen om op mijn rug te krabben (chronisch jeuk op mijn rug)
De stansmachine voor papier, voor vilt, en dat vilt dan weer om gaten in de gordijnen te repareren.
De naaimachine voor een scrappagina.
De wasmachine om de kleding te verven, en om duplo schoon te wassen.
De strijkbout om strijkkralen te strijken.
En soms, gebruik ik het gereedschap ook nog waar het voor bedoeld is.
vrijdag, februari 06, 2009
Open brief
Beste Ruud,
Voelt raar om je naam te gebruiken, dat doe ik nooit meer, zeker niet als ik je mail of schrijf. Daarmee heb ik je gedepersonaliseerd, dat maakt de pijn minder, draaglijk.
3 jaar geleden is het vandaag dat je me verliet. Als ik er aan denk doet het nog steeds pijn. Ook al heb ik een nieuw leven, en ben ik ook gelukkig met mijn nieuwe partner, ik heb er ook nog steeds verdriet van.
Ik heb vast veel verkeerd gedaan in onze relatie. Ik was nog zo jong toen we samen begonnen. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan, dat ik heel veel van je gehouden heb.
Het doet me nog altijd verdriet dat we er niet samen uit zijn gekomen. Het doet me veel pijn dat onze kinderen moeten kiezen tussen hun vader en moeder. Ik hoop dat we uiteindelijk er zover uit komen dat we beiden de belangrijke dagen van onze kinderen kunnen meemaken. Dat onze kinderen durven uitspreken dat ze een afspraak met jou hebben en daarom geen tijd hebben voor mij. Het doet veel pijn als ik het achteraf hoor.
En toch...
Denk je nog wel eens aan mij, zoals ik wel eens aan jou denk? Maak jij je wel eens zorgen over mij, zoals ik me wel eens zorgen over jou maak? Vraag jij je wel eens af, of je er goed aan hebt gedaan, het door te zetten?
Kijk jij wel eens terug, en denk je dan, misschien hadden we dit, of hadden we zo? Denk je nog wel eens aan al het goede dat we toch ook samen hadden?
Ik wel. Ik vraag me vaak af hoe het met je gaat. Of het wel goed gaat met je, je ziet er zo ongelukkig uit als ik je zie. Je bent ook zo boos bij de sporadische momenten dat we contact hebben, via de mail of bij het overdragen met de kinderen.
Ik hoop dat je gelukkig bent, dat je gevonden hebt wat je zocht. Ik gun je het geluk.
Het ga je goed.
Marrigje
Voelt raar om je naam te gebruiken, dat doe ik nooit meer, zeker niet als ik je mail of schrijf. Daarmee heb ik je gedepersonaliseerd, dat maakt de pijn minder, draaglijk.
3 jaar geleden is het vandaag dat je me verliet. Als ik er aan denk doet het nog steeds pijn. Ook al heb ik een nieuw leven, en ben ik ook gelukkig met mijn nieuwe partner, ik heb er ook nog steeds verdriet van.
Ik heb vast veel verkeerd gedaan in onze relatie. Ik was nog zo jong toen we samen begonnen. Ik weet dat ik mijn best heb gedaan, dat ik heel veel van je gehouden heb.
Het doet me nog altijd verdriet dat we er niet samen uit zijn gekomen. Het doet me veel pijn dat onze kinderen moeten kiezen tussen hun vader en moeder. Ik hoop dat we uiteindelijk er zover uit komen dat we beiden de belangrijke dagen van onze kinderen kunnen meemaken. Dat onze kinderen durven uitspreken dat ze een afspraak met jou hebben en daarom geen tijd hebben voor mij. Het doet veel pijn als ik het achteraf hoor.
En toch...
Denk je nog wel eens aan mij, zoals ik wel eens aan jou denk? Maak jij je wel eens zorgen over mij, zoals ik me wel eens zorgen over jou maak? Vraag jij je wel eens af, of je er goed aan hebt gedaan, het door te zetten?
Kijk jij wel eens terug, en denk je dan, misschien hadden we dit, of hadden we zo? Denk je nog wel eens aan al het goede dat we toch ook samen hadden?
Ik wel. Ik vraag me vaak af hoe het met je gaat. Of het wel goed gaat met je, je ziet er zo ongelukkig uit als ik je zie. Je bent ook zo boos bij de sporadische momenten dat we contact hebben, via de mail of bij het overdragen met de kinderen.
Ik hoop dat je gelukkig bent, dat je gevonden hebt wat je zocht. Ik gun je het geluk.
Het ga je goed.
Marrigje
donderdag, februari 05, 2009
Beetje leeg
Door mijn hoofd spelen een paar emotionele blogs. Een dwarrelt al een tijdje door mijn hoofd maar is nog niet af.
De ander vind ik een beetje moeilijk om te schrijven, omdat hij erg persoonlijk is, en misschien wel pijnlijk voor anderen, dan alleen voor mezelf.
De hele dag heb ik zitten denken, zal ik wel, of zal ik niet. Maar de tijd is er nog niet rijp voor denk ik, want het hele blog is zomaar weer verdwenen.
Wat niet verdwenen is, helaas, is het tape om mijn rechtervoet. Afgelopen zondag dacht ik, nog ff en ik kan in ieder geval weer lopen zonder krukken. Vreemd genoeg ging een dag later mijn enkel weer zeer doen, als of ik net gezwikt was, niet zo erg als nu maar een normale zeg maar.
Gisteren is er weer nieuw tape om heen gedaan, nu met een kleurtje. Nou ja, wit tape en zwart tape, volgens Lea is het net een skelet nu. Ik vind het wel grappig, in ieder geval niet dat enge wit. Ik ben van plan uit tape bloemen te stansen en die op het zwarte tape te plakken. Gewoon voor de lol.
Voor de rest ben ik het niet kunnen lopen, het niet kunnen doen wat ik wil, en vooral het afhankelijk zijn van anderen wel heel erg zat. Ik word er chagerijnig van, bozig eigenlijk meer. Vraag ik iemand iets voor me te halen, komen ze met het verkeerde terug. Eerder kon ik nog mijn schouders ophalen, op dit moment heb ik erg veel zin om ergens mee te gooien.
Alles, maar dan ook werkelijk alles kost me meer tijd, of moet door een ander gedaan worden. Ik ben het meer dan spuugzat, ik wil met mijn dochter in de wagen naar buiten. Ik wil nat regenen terwijl ik de kinderen van school haal.
Ik wil gewoon zelf even boodschappen kunnen doen, desnoods op de fiets. Ik wil weer ik zijn.
De ander vind ik een beetje moeilijk om te schrijven, omdat hij erg persoonlijk is, en misschien wel pijnlijk voor anderen, dan alleen voor mezelf.
De hele dag heb ik zitten denken, zal ik wel, of zal ik niet. Maar de tijd is er nog niet rijp voor denk ik, want het hele blog is zomaar weer verdwenen.
Wat niet verdwenen is, helaas, is het tape om mijn rechtervoet. Afgelopen zondag dacht ik, nog ff en ik kan in ieder geval weer lopen zonder krukken. Vreemd genoeg ging een dag later mijn enkel weer zeer doen, als of ik net gezwikt was, niet zo erg als nu maar een normale zeg maar.
Gisteren is er weer nieuw tape om heen gedaan, nu met een kleurtje. Nou ja, wit tape en zwart tape, volgens Lea is het net een skelet nu. Ik vind het wel grappig, in ieder geval niet dat enge wit. Ik ben van plan uit tape bloemen te stansen en die op het zwarte tape te plakken. Gewoon voor de lol.
Voor de rest ben ik het niet kunnen lopen, het niet kunnen doen wat ik wil, en vooral het afhankelijk zijn van anderen wel heel erg zat. Ik word er chagerijnig van, bozig eigenlijk meer. Vraag ik iemand iets voor me te halen, komen ze met het verkeerde terug. Eerder kon ik nog mijn schouders ophalen, op dit moment heb ik erg veel zin om ergens mee te gooien.
Alles, maar dan ook werkelijk alles kost me meer tijd, of moet door een ander gedaan worden. Ik ben het meer dan spuugzat, ik wil met mijn dochter in de wagen naar buiten. Ik wil nat regenen terwijl ik de kinderen van school haal.
Ik wil gewoon zelf even boodschappen kunnen doen, desnoods op de fiets. Ik wil weer ik zijn.
woensdag, februari 04, 2009
Cecilia
Als antwoord op de vragen, daar hebben we vandaag niets vreemds aan gemerkt. Ook na een dag geen blauwe plek te zien, ze heeft niet meer, maar ook niet minder geslapen dan anders. Alleen gebruld toen ze in het autostoeltje zat, zoals gewoonlijk. Gelukkig huilt ze niet als we rijden, maar wel als we stilstaan, en ze het zat is.
Ik ben niet boos geworden op Rafael, vond het eigenlijk geweldig dat hij gelijk opbiechtte wat er gebeurd was.
Hij is erg geschokt dat ik er met iemand over gesproken heb. Zoveel indruk heeft het dus wel op hem gemaakt.
Ik ben blij dat het zo is afgelopen. De schrik zit er goed in bij mij.
Ik ben niet boos geworden op Rafael, vond het eigenlijk geweldig dat hij gelijk opbiechtte wat er gebeurd was.
Hij is erg geschokt dat ik er met iemand over gesproken heb. Zoveel indruk heeft het dus wel op hem gemaakt.
Ik ben blij dat het zo is afgelopen. De schrik zit er goed in bij mij.
Geschrokken.
Gisterenavond, tijdens het spitsuur, ligt Cecilia te slapen in de kamer. Ik ben met Ruurd in de Westwing aan het opruimen,en even met ons 2 aan het praten.
Plotseling horen we Cecilia hartverscheurend huilen. Zo snel als ik kan op krukken vlieg ik naar de huiskamer.
Daar aangekomen staat Rafael de wagen heen en weer te wiegen,zoals hij zo vaak doet, Cecilia ligt in de wagen te huilen.
Op mijn vraag wat er met Cecilia is, antwoordt hij gelijk dat hij de wagen anders wilde wiegen, en dat de wagen toen gevallen is.
Dat kon er net niet meer bij, en tegen mijn gewoonte in op zulke momenten, flip ik volledig. Gelukkig is Ruurd in de buurt, en die neemt Cecilia van me over.
Ze was gelijk stil toen ik haar optilde, en intensief onderzoek van Ruurd, en later van mij, kan nog geen blauwe plek ontdekken.
Het lijkt erop dat ze nog erger geschrokken is van het door Rafael terug leggen in de wagen dan van de val zelf. Volgens Rafael begon ze toen ook pas te huilen. Ook zegt hij dat ze niet met haar hoofd op de grond is gekomen, maar omhoog lag te kijken.
Vannacht drong pas goed tot me door wat er had kunnen gebeuren, en dat we mega mazzel hebben gehad. Ik heb van schrik dan ook niet goed geslapen. Voorlopig blijft ze weer heel dicht bij me, al dan niet in de wagen.
Plotseling horen we Cecilia hartverscheurend huilen. Zo snel als ik kan op krukken vlieg ik naar de huiskamer.
Daar aangekomen staat Rafael de wagen heen en weer te wiegen,zoals hij zo vaak doet, Cecilia ligt in de wagen te huilen.
Op mijn vraag wat er met Cecilia is, antwoordt hij gelijk dat hij de wagen anders wilde wiegen, en dat de wagen toen gevallen is.
Dat kon er net niet meer bij, en tegen mijn gewoonte in op zulke momenten, flip ik volledig. Gelukkig is Ruurd in de buurt, en die neemt Cecilia van me over.
Ze was gelijk stil toen ik haar optilde, en intensief onderzoek van Ruurd, en later van mij, kan nog geen blauwe plek ontdekken.
Het lijkt erop dat ze nog erger geschrokken is van het door Rafael terug leggen in de wagen dan van de val zelf. Volgens Rafael begon ze toen ook pas te huilen. Ook zegt hij dat ze niet met haar hoofd op de grond is gekomen, maar omhoog lag te kijken.
Vannacht drong pas goed tot me door wat er had kunnen gebeuren, en dat we mega mazzel hebben gehad. Ik heb van schrik dan ook niet goed geslapen. Voorlopig blijft ze weer heel dicht bij me, al dan niet in de wagen.
dinsdag, februari 03, 2009
Prietpraat
Met 2 zoons die kok zijn, een zoon van 12 die hobbykok is en een partner die hobbykok is, zijn kookprogramma's heel erg favoriet hier.
Als er dus een programma op staat is het niet verwonderlijk dat Rafael(5) de kamer binnenkomt en vraagt: Is dit 'smaken verschillen' of 'Wie is de chef'?
Als er dus een programma op staat is het niet verwonderlijk dat Rafael(5) de kamer binnenkomt en vraagt: Is dit 'smaken verschillen' of 'Wie is de chef'?
Wist je dat...
.....Cecilia naar een foto van haar vader heeft zitten lachen en praten?
.....Cecilia kan schaterlachen?
.....Cecilia niet tegen kietelen kan?
.....Joshua alleen nog maar voldoendes haalt?
..... Joshua een heel goed tussenrapport had?
...... Lea topo moet leren en daar dan vervolgens een 9 voor scoort?
......Ik woensdag mijn nieuwe telefoon kan ophalen?
......Ik graag het verhaal van die telefoon wil vertelen? Wie kent het nog niet?
......Ik weer een heel klein beetje oppas?
......Dat minder goed gaat dan ik had verwacht?
......Ik dus weer bij de tv in slaap val?
......Cecilia meeste nachten goed slaapt?
......Rafael een lief jochie is van 5?
......Rafael ook een beetje eigenwijs aan het worden is?
......Ruben eigenlijk elk weekeinde hier door brengt?
......Wij dat allemaal heel erg leuk vinden?
......Cecilia Ruben zijn stem herkent als hij haar opbelt?
...... Ruben Cecilia regelmatig opbelt?
......Wij een nieuwe garage deur hebben?
......Ik niets meer kan bedenken voor dit lijstje?
.....Cecilia kan schaterlachen?
.....Cecilia niet tegen kietelen kan?
.....Joshua alleen nog maar voldoendes haalt?
..... Joshua een heel goed tussenrapport had?
...... Lea topo moet leren en daar dan vervolgens een 9 voor scoort?
......Ik woensdag mijn nieuwe telefoon kan ophalen?
......Ik graag het verhaal van die telefoon wil vertelen? Wie kent het nog niet?
......Ik weer een heel klein beetje oppas?
......Dat minder goed gaat dan ik had verwacht?
......Ik dus weer bij de tv in slaap val?
......Cecilia meeste nachten goed slaapt?
......Rafael een lief jochie is van 5?
......Rafael ook een beetje eigenwijs aan het worden is?
......Ruben eigenlijk elk weekeinde hier door brengt?
......Wij dat allemaal heel erg leuk vinden?
......Cecilia Ruben zijn stem herkent als hij haar opbelt?
...... Ruben Cecilia regelmatig opbelt?
......Wij een nieuwe garage deur hebben?
......Ik niets meer kan bedenken voor dit lijstje?
vrijdag, januari 23, 2009
Vervelen
Het allerergste van niet (goed) kunnen lopen is dat ik me verveel.
Niet dat er niets te doen is hier, er is genoeg te doen, de afwasmachine moet leeggeruimd, de kamer gestofzuigd, er moet was gedaan worden, de bovenverdieping is aan een grondige schoonmaak en opruimbeurt toe.
Maar voor al die acties heb ik hulp nodig. Ik heb benen nodig zeg maar. In de afgelopen weken hebben we het gemerkt dat het beste systeem is als ik ergens ga zitten, en rondscharrel met krukken, en aanwijzingen en opdrachten geef. De rest van het gezin zijn mijn benen en volgen marsorders uit.
Dat betekend dat zondag hier gebombardeerd is tot 'opruimdag' Niet leuk, voor niemand, al denken de kinderen soms dat ik het heerlijk vind om 'lui' in een stoel te zitten en hen te laten rondrennen. Als ik zelf mee kan werken met opruimen en schoonmaken gaat het echter zoveel sneller dat er veel meer tijd voor leuke dingen overblijft.
Bovendien verveel ik me dan niet zo op momenten dat er geen benen in huis zijn.
Niet dat er niets te doen is hier, er is genoeg te doen, de afwasmachine moet leeggeruimd, de kamer gestofzuigd, er moet was gedaan worden, de bovenverdieping is aan een grondige schoonmaak en opruimbeurt toe.
Maar voor al die acties heb ik hulp nodig. Ik heb benen nodig zeg maar. In de afgelopen weken hebben we het gemerkt dat het beste systeem is als ik ergens ga zitten, en rondscharrel met krukken, en aanwijzingen en opdrachten geef. De rest van het gezin zijn mijn benen en volgen marsorders uit.
Dat betekend dat zondag hier gebombardeerd is tot 'opruimdag' Niet leuk, voor niemand, al denken de kinderen soms dat ik het heerlijk vind om 'lui' in een stoel te zitten en hen te laten rondrennen. Als ik zelf mee kan werken met opruimen en schoonmaken gaat het echter zoveel sneller dat er veel meer tijd voor leuke dingen overblijft.
Bovendien verveel ik me dan niet zo op momenten dat er geen benen in huis zijn.
donderdag, januari 22, 2009
Update been
Gisteren naar het Gemini om het tape van mijn been te laten verwijderen, en een controle bij de arts. Dit was dezelfde arts die mijn been weer voor 6 weken in het gips zetten, 8 weken geleden.
De slecht nieuws dokter, noemde ik hem al, want ook nu weer had hij slecht nieuws.
Niet weer 2 weken tape, maar gelijk een maand tape. Wel tussendoor komen wisselen. Over 4 weken terug voor controle, en dan bespreken hoe verder. Maar reken maar op 3x 3 maanden tape ipv 3x 2 weken tape.
Nou daar ben ik mooi klaar mee.
Rust is de boodschap, geef het tijd, ga niet gelijk lopen rennen.
Al heeft de boodschap dat het nog zo lang gaat duren bij mij een omgekeerd effect. Dan ga ik gewoon weer werken, fietsen, naar school enzovoort, want ik kan toch niet nog een half jaar of langer thuis blijven zitten.
Toen gingen we gisteren even cadeautjes kopen voor Joshua die vandaag 12 wordt. Dus even den Helder in. Niet verder dan het (kleine) overdekte winkelcentrum, en niet meer dan 2 winkels bezochten we. En zeer dat mijn been deed daarna. Dus ik blijf voorlopig weer thuis.
(maar lekker dat het was. Even in H&M kleertjes kijken en kopen voor Cecilia, een hele lading kleren voor Joshua, en ik heb een geweldig mobiel gescoord, maar daarover later meer)
De slecht nieuws dokter, noemde ik hem al, want ook nu weer had hij slecht nieuws.
Niet weer 2 weken tape, maar gelijk een maand tape. Wel tussendoor komen wisselen. Over 4 weken terug voor controle, en dan bespreken hoe verder. Maar reken maar op 3x 3 maanden tape ipv 3x 2 weken tape.
Nou daar ben ik mooi klaar mee.
Rust is de boodschap, geef het tijd, ga niet gelijk lopen rennen.
Al heeft de boodschap dat het nog zo lang gaat duren bij mij een omgekeerd effect. Dan ga ik gewoon weer werken, fietsen, naar school enzovoort, want ik kan toch niet nog een half jaar of langer thuis blijven zitten.
Toen gingen we gisteren even cadeautjes kopen voor Joshua die vandaag 12 wordt. Dus even den Helder in. Niet verder dan het (kleine) overdekte winkelcentrum, en niet meer dan 2 winkels bezochten we. En zeer dat mijn been deed daarna. Dus ik blijf voorlopig weer thuis.
(maar lekker dat het was. Even in H&M kleertjes kijken en kopen voor Cecilia, een hele lading kleren voor Joshua, en ik heb een geweldig mobiel gescoord, maar daarover later meer)
dinsdag, januari 20, 2009
Overdenking
Mijn moeder vroeg me van de week, Je uitwonende kinderen, wie belt er op, zij jou, of jij hen?
En daar moest ik over nadenken. De kinderen bel, sms, mail, of skype ik, als ik te lang niets van ze gehoord heb. Ik vind dat ze recht hebben op hun eigen leven, dat ik me niet moet opdringen in hun leven. Mijn moeder vertelde dat haar zus haar kinderen elke zondag belt. Mijn zus en ik, beiden woonachtig in den Burg, zijn de delinquenten in dit verhaal. Mijn oudste broer die in Los Angelos of in Cario woont, heeft regelmatiger contact met moeder dan ik.
Die gedachte maakte dat ik er eens dieper over na ging denken. Het is niet dat mensen niet belangrijk zijn, dat ik niet geinteresseerd ben in anderen. Verre van dat, ik heb eigenlijk een zeer nieuwsgierige aard, weet graag alles, en wil altijd mee denken of helpen als het nodig is.
Waarom doe ik het dan niet? Waarom pak ik niet dagelijks de telefoon om 1 van mijn vriendinnen of vrienden te bellen? Waarom laat ik het toe dat vriendschappen verwateren?
Gisteren was er een programma op tv, van mensen die 30 jaar of meer bevriend waren met elkaar. Waarom heb ik dat niet?
Omdat ik van oudsher een verlegen persoonlijkheid heb, en door ervaringen uit het verleden ook nog eens onzeker en kopschuw geworden ben.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik gemaakt was van wegwerpmateriaal, gaat lang mee, maar uiteindelijk gooi je het weg.
Dat gevoel heb ik eigenlijk niet meer, maar als ik wat minder in mijn vel zit komt toch erg snel het gevoel boven drijven dat 'men' niet op mij zit te wachten.
Daar moet ik aan werken. Ik had nog geen goed voornemen voor 2009, dit is een goede.
Sterker worden, een betere vriendin zijn, en attenter zijn. Me niet laten overschaduwen door mijn eigen demonen en angsten.
En daar moest ik over nadenken. De kinderen bel, sms, mail, of skype ik, als ik te lang niets van ze gehoord heb. Ik vind dat ze recht hebben op hun eigen leven, dat ik me niet moet opdringen in hun leven. Mijn moeder vertelde dat haar zus haar kinderen elke zondag belt. Mijn zus en ik, beiden woonachtig in den Burg, zijn de delinquenten in dit verhaal. Mijn oudste broer die in Los Angelos of in Cario woont, heeft regelmatiger contact met moeder dan ik.
Die gedachte maakte dat ik er eens dieper over na ging denken. Het is niet dat mensen niet belangrijk zijn, dat ik niet geinteresseerd ben in anderen. Verre van dat, ik heb eigenlijk een zeer nieuwsgierige aard, weet graag alles, en wil altijd mee denken of helpen als het nodig is.
Waarom doe ik het dan niet? Waarom pak ik niet dagelijks de telefoon om 1 van mijn vriendinnen of vrienden te bellen? Waarom laat ik het toe dat vriendschappen verwateren?
Gisteren was er een programma op tv, van mensen die 30 jaar of meer bevriend waren met elkaar. Waarom heb ik dat niet?
Omdat ik van oudsher een verlegen persoonlijkheid heb, en door ervaringen uit het verleden ook nog eens onzeker en kopschuw geworden ben.
Jarenlang heb ik gedacht dat ik gemaakt was van wegwerpmateriaal, gaat lang mee, maar uiteindelijk gooi je het weg.
Dat gevoel heb ik eigenlijk niet meer, maar als ik wat minder in mijn vel zit komt toch erg snel het gevoel boven drijven dat 'men' niet op mij zit te wachten.
Daar moet ik aan werken. Ik had nog geen goed voornemen voor 2009, dit is een goede.
Sterker worden, een betere vriendin zijn, en attenter zijn. Me niet laten overschaduwen door mijn eigen demonen en angsten.
zaterdag, januari 17, 2009
Nog meer hoog bezoek
Op een blog van een wederzijdse vriendin stond een foto van die vriendin met Cecilia op haar arm.
Daarop kwam een reactie met :Ik wil ook zo'n foto.
Na wat heen en weer gemail van de week, was het vandaag toch zover. Cecilia ging kennis maken met Irene. Of moet ik zeggen, Irene kwam kennis maken met Cecilia.
De familie had de boot van half 12 uit den Helder, en nam de boot van 8 uur weer terug, en eigenlijk waren we geen van allen al uitgepraat.
Wat we gedaan hebben? Gekletst, lekkere dingen gegeten, nog meer gekletst, en tenslotte met elkaar kaasfondue gegeten. En toen was het zomaar al weer bijna 8 uur. Heerlijk zo'n dag.
Cecilia heeft weer prachtige kleertjes gekregen, waarvan ze de kleinste bijna aan kan.
Mijn arm is ook weer helemaal uitgerust, want met Ruben en Irene in huis, was ik blij dat ik zelf voed, anders had ik haar de hele dag niet vast gehouden.
Daarop kwam een reactie met :Ik wil ook zo'n foto.
Na wat heen en weer gemail van de week, was het vandaag toch zover. Cecilia ging kennis maken met Irene. Of moet ik zeggen, Irene kwam kennis maken met Cecilia.
De familie had de boot van half 12 uit den Helder, en nam de boot van 8 uur weer terug, en eigenlijk waren we geen van allen al uitgepraat.
Wat we gedaan hebben? Gekletst, lekkere dingen gegeten, nog meer gekletst, en tenslotte met elkaar kaasfondue gegeten. En toen was het zomaar al weer bijna 8 uur. Heerlijk zo'n dag.
Cecilia heeft weer prachtige kleertjes gekregen, waarvan ze de kleinste bijna aan kan.
Mijn arm is ook weer helemaal uitgerust, want met Ruben en Irene in huis, was ik blij dat ik zelf voed, anders had ik haar de hele dag niet vast gehouden.
dinsdag, januari 13, 2009
Noodhulp
Van het nieuws krijg ik nog niet veel mee, ik zit thuis en op een of andere manier komt het niet binnen. Niets voor mij, ik ben normaal een nieuwsjunkie, maar momenteel wil het niet erg.
Het enige nieuws dat binnen komt, en dat ik ook volg is de oorlog in Gaza.
Vandaar dat ik deze oproep overneem van het blog van Anja Meulenbelt. Daar staat meer informatie op over de toestand in Gaza. Hoe meer hulp voor Gaza, hoe beter.
Noodhulpactie Gaza
Geplaatst onder: Actie, Palestina/Israël om 11.03 uur
Stichting Kifaia zet samen met een aantal andere organisaties een noodhulp actie op. Er komen straks voor het NCCR een enorme hoeveelheid nieuwe gehandicapten bij, die verzorgd moeten worden. Vanuit Gaza krijgen we te horen waar het meeste behoefte aan is, zoals verbandmateriaal, medicijnen, pampers. De Israelische organisatie Physicians for Human Rights, die veel doet in Gaza, zal voor ons de spullen aanschaffen, en een konvooi organiseren, dat klaar moet staan om Gaza binnen te rijden zo gauw het kan, en zo gauw het NCCR weer aan het werk kan.
Het plan is bijna rond. Zo spoedig mogelijk meer nieuws.
Kifaia is een van de organisaties die daarvoor hun gironummer openstellen, maar ook andere organisaties zullen dat doen.
Het gironummer is 8207589, Stichting Kifaia, Amsterdam. Zet erbij: noodactie.
Het enige nieuws dat binnen komt, en dat ik ook volg is de oorlog in Gaza.
Vandaar dat ik deze oproep overneem van het blog van Anja Meulenbelt. Daar staat meer informatie op over de toestand in Gaza. Hoe meer hulp voor Gaza, hoe beter.
Noodhulpactie Gaza
Geplaatst onder: Actie, Palestina/Israël om 11.03 uur
Stichting Kifaia zet samen met een aantal andere organisaties een noodhulp actie op. Er komen straks voor het NCCR een enorme hoeveelheid nieuwe gehandicapten bij, die verzorgd moeten worden. Vanuit Gaza krijgen we te horen waar het meeste behoefte aan is, zoals verbandmateriaal, medicijnen, pampers. De Israelische organisatie Physicians for Human Rights, die veel doet in Gaza, zal voor ons de spullen aanschaffen, en een konvooi organiseren, dat klaar moet staan om Gaza binnen te rijden zo gauw het kan, en zo gauw het NCCR weer aan het werk kan.
Het plan is bijna rond. Zo spoedig mogelijk meer nieuws.
Kifaia is een van de organisaties die daarvoor hun gironummer openstellen, maar ook andere organisaties zullen dat doen.
Het gironummer is 8207589, Stichting Kifaia, Amsterdam. Zet erbij: noodactie.
vrijdag, januari 09, 2009
Voor Annelies
Het eerste kraamcadeautje kwam van Annelies. Ze past het nu, en verdient dus een plekje op het blog.
En daarmee ben ik weer bij, 4 blogjes in een keer, met veel foto's. Niet mijn gewoonte om dat te doen, het was alleen even nodig vandaag.
CB
6 kilo gewogen. Bloot natuurlijk ook al krijg ik daar altijd commentaar van de assistent over. Een luier weegt ook, maar dat maakt schijnbaar niet uit. Ik wil het altijd graag precies weten.
Ze groeit dus een kilo per maand op het moment.
Meten 56,5 cm.
En dan de prik...
'Dat is gemeen'
Tegenwoordig krijgen de baby's met 2 maanden 2 prikken, in elk beentje 1.
Na de tweede prik duurde het even voor Cecilia gekalmeerd was. Niet vanwege de pijn, ze was hoofdzakelijk boos! En leg haar dan maar eens uit dat ze beter een prikje kan krijgen, dan heel ziek worden... Gelukkig heeft ze er verder geen last van gehad.
Ze groeit dus een kilo per maand op het moment.
Meten 56,5 cm.
En dan de prik...
'Dat is gemeen'
Tegenwoordig krijgen de baby's met 2 maanden 2 prikken, in elk beentje 1.
Na de tweede prik duurde het even voor Cecilia gekalmeerd was. Niet vanwege de pijn, ze was hoofdzakelijk boos! En leg haar dan maar eens uit dat ze beter een prikje kan krijgen, dan heel ziek worden... Gelukkig heeft ze er verder geen last van gehad.
Het bewijs.
Toen ik zwanger was, beloofde Ruurd me, dat hij ook luiers zou verschonen. En tot mijn stomme verbazing, hij doet het ook nog....
Het bureau
Op 24 oktober 1998 overleed mijn vader plotseling aan een hartstilstand.
Na de eerste roerige maanden belde mijn moeder op een zonnige januari middag op, met de mededeling dat het bureau van vader voor mij was. Vader had dat zelf zo gezegd tegen moeder, omdat ik het zo'n mooi bureau vind.
In het huis waar ik toen woonde was er, op dat moment, geen plek voor. Maar toen we naar dit huis gingen kijken, wist ik gelijk waar het moest komen te staan. Na de verbouwing.
En afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver, het bureau werd opgehaald.
Na de eerste roerige maanden belde mijn moeder op een zonnige januari middag op, met de mededeling dat het bureau van vader voor mij was. Vader had dat zelf zo gezegd tegen moeder, omdat ik het zo'n mooi bureau vind.
In het huis waar ik toen woonde was er, op dat moment, geen plek voor. Maar toen we naar dit huis gingen kijken, wist ik gelijk waar het moest komen te staan. Na de verbouwing.
En afgelopen zaterdag was het eindelijk zo ver, het bureau werd opgehaald.
donderdag, januari 08, 2009
Gedoe
Of zoiets.
Ziek geweest, geen koorts ofzo, maar een flinke keelontsteking, en savonds, als ik zou kunnen bloggen, heb ik geen zin meer in de computer.
En dat terwijl ik heel veel te vertellen heb, en heel erg veel leuke en mooie foto's (met en zonder) verhaal heb om te laten zien.
Eigenlijk moet ik nu dus even doorbijten, maar dat doe ik niet. Ik zet de computer uit, en ga slapen.
Welterusten
Ziek geweest, geen koorts ofzo, maar een flinke keelontsteking, en savonds, als ik zou kunnen bloggen, heb ik geen zin meer in de computer.
En dat terwijl ik heel veel te vertellen heb, en heel erg veel leuke en mooie foto's (met en zonder) verhaal heb om te laten zien.
Eigenlijk moet ik nu dus even doorbijten, maar dat doe ik niet. Ik zet de computer uit, en ga slapen.
Welterusten
donderdag, januari 01, 2009
Nieuwjaarsconcert
Elk jaar begint mijn nieuwe jaar pas echt als ik het Wiener Philharmoniker : Wir wünchen ihnen ein Prosit Neujahr, heb horen zeggen.
Dus vanmorgen om 11.15 stemde ik af op nederland 1 voor het Nieuwjaarsconcert.
En iedereen kijkt mee. Zo ook Cecilia.
En het lijkt erop dat ze het leuk vond....
Dus vanmorgen om 11.15 stemde ik af op nederland 1 voor het Nieuwjaarsconcert.
En iedereen kijkt mee. Zo ook Cecilia.
En het lijkt erop dat ze het leuk vond....
Kijk eens!
Ze lacht. Ze kan het al een tijdje, maar is er heel zuinig mee, en afgelopen week lukte het me eindelijk om er 1 op foto vast te leggen.
Abonneren op:
Posts (Atom)