Triest

Gisteren ochtend belde mijn moeder, erg aangeslagen.
De vrouw van mijn jongste broer (zij is 28, hij 39) was opgenomen in het ziekenhuis in Groningen met een longembolie, en het zag er niet goed uit.

Gisterenavond belde mijn zus, er was geen hoop meer, ze gingen de aparatuur uitzetten.

Zojuist belt mijn zus, mijn schoonzus is gisterenavond overleden.

Veel contact met mijn broer en zijn vrouw heb ik niet, ze begeven zich in een heel andere wereld dan ik doe. Maar het is wel mijn jongste broertje. En om hem, ben ik er wel heel verdrietig over.

Ziekenhuis bezoek

Geen puf om te bloggen, geen boeiende onderwerpen ook. Het is een saaie cadans van opstaan, kinderen ontvangen, kinderen naar school, oppassen, lunchen, nog meer oppassen, kinderen van school halen, en op nog meer kinderen passen.
Het enige boeiende wat er deze week heeft plaats gevonden is het ziekenhuis bezoek.

Woensdag moest ik voor controle naar het Gemini. Omdat de tijd gunstig was wat schooltijden betrof, hebben we alle kinderen meegenomen. Dan konden we nog ff den Helder in voor een paar laatste schoolspullen voor deze of gene.
Kinderen in het ziekenhuis beneden achtergelaten voor een ijsje. Wij naar boven. Daar had ik nog niet meegemaakt dat we lang moesten wachten. Ik had er alle vertrouwen in dat we zo weer beneden zouden zijn.
Nou, nee dus, we hebben ruim een uur zitten wachten voor we in een behandelkamer werden gevraagd, en daar moesten we ook nog 10 min wachten op de dokter.
Niet echt een probleem, alleen konden we dat niet aan de kinderen melden, want die hadden geen mobiel bij zich.
Cecilia hadden we wel bij ons, en die vermaakte zich kostelijk. En daardoor ook het wachtende publiek. Ze is met haar 9,5 mnd een echt ondernemend type. Na even te hebben gekeken, kroop ze zo naar het speelgoed toe, dat toch een hele gang bij haar verwijderd was. Bovendien was ze meer dan bereid haar laatste kunsten te vertonen, dus ging ze bij haar vader staan, stond gewoon los, en haalde grapjes uit met haar moeder, haar vette lach daarbij ten gehore brengend.

De arts was niet helemaal tevreden. Het zou geen pijn meer moeten doen, en dat doet het wel. Omdat de spierkracht terug is en ik nog steeds het gevoel heb dat ik door mijn enkel zak, gaan we nu wel verder onderzoek doen. Eerst een MRI volgende week woensdag, en dan 15 september voor een gesprek weer naar de arts. Hij had het er over een operatie, maar daar wil ik nog niet naar luisteren of over denken.

Omdat we zolang hebben moeten wachten hebben we alleen wat gedronken/gegeten bij de V&D, en zijn we daarna naar huis gegaan.

Ritme

Afgelopen maandag zijn de scholen weer begonnen. En hoe ik ook elk jaar weer mijn best doe het juiste ritme van waken en slapen er de laatste vakantie week weer in te brengen, elk jaar zijn we allemaal de eerste week moe en onwillig weer in het ritme te voegen.
Gelukkig voor mij heb ik de hele zomervakantie doorgewerkt, en heb ik het ritme niet losgelaten. Elke dag om half 7 gaat mijn wekker, en sta ik op, in een soort ijzeren dicipline. Ik voel me er erg prettig bij, zeker nu het schooljaar weer begonnen is, en er smorgens van mij ook actie en aandacht gevraagd wordt.

Voor de kinderen is het moeilijker. Voor hen is het ook spannender. Rafael is in groep 3 begonnen, wat hij voor de zomer heel eng vond, maar gelukkig inmiddels gewoon leuk vindt.
Lea zit in groep 7, en heeft er heel veel zin in, want zit nu bij de leukste leraar van de school.

Joshua en Ruben hebben nog een weekje respijt, die beginnen volgende week pas. Ook voor hen is het spannend. Ruben begint in een nieuwe klas, en Joshua naar de 2e, das toch weer anders dan de brugklas.

En moeders? Moeders werkt gewoon door, met of zonder kinderen thuis. Enige probleemje (dat we gewoon gana oplossen) is dat Ruurd per 1 september 5 dagen in de week aan de overkant zit, gelukkig alleen overdag, en ik nog steeds niet in staat ben heen en weer naar school te lopen.

Nou ja, en dan hebben we nog dat grote probleem van een onterecht loonbeslag dat de ex van Ruurd heeft laten leggen om achterstallige alimentatie (die er niet is!!) te innen. Kost erg veel energie zoiets. Daar ga ik dus verder geen blog aan wijden (denk ik) Dit speelt al even maand of 10 denk ik. Het loonbeslag van afgelopen week, is slechts het zoveelste deel in een vervelende soap.

Avontuur (of avonduur, dat mag ook)

Kom, zei mijn lief gisteren na het eten, "hijs je in de auto, dan breng ik je ergens heen, en doen we daar een rondje. Waar wil je heen?"
Ik wilde wel naar waar vroeger het museum stond, want daar is nu een prachtig natuurgebied met een wandelpad, voor rolstoelen.
Alzo geschiedde. Het pad voor rolstoelgebruikers wordt echter gevolgd door een bospad, 3.25 km, dat zou ik toch moeten kunnen lopen?!
We liepen dus door. Gezellig keuvelend, Cecilia in de wagen minstens zo gezellig keuvelend, liepen we daar als een jong gezin. Ik moet zeggen, dat beviel prima.
Ergens halverwege de rondwandeling, kwamen we bij een wildhek, volgens de paaltjes moesten we daar door heen. Dat op zich was al spannend, het voelde een beetje of we iets deden dat niet mocht.
We liepen nu midden in het natuurreservaat waar we eerder alleen langs liepen. In de verte zagen we een schotse Hooglander staan. En nou heb ik het niet zo op runderen, indrukwekkend is het wel als je ze zo van dichtbij kan zien. We liepen dus nog even verder.
Net om de hoek zagen we ze. De hele kudde, precies OP het pad waar wij met de wagen en ik met kruk langs moesten. Op enkele tientallen meters afstand durfde ik niet meer. Niet met Cecilia in de wagen, en niet met mijn eigen kruk. Ruurd wel, dat is een held. Blijf jij maar even staan, zei hij, en hij liep door.
Nogmaals, ik ben geen held, ook dat hij zo tussen de hooglanders stond vond ik eng, hij niet.
De runderen ook niet schijnbaar, want ze keurden hem geen blik waardig. Ze liepen door, want daar waren ze toch al mee bezig, en maakten zo voor ons de weg vrij.
Toen we doorliepen, bleken er 3 zwarte nog tussen de bomen verscholen te zijn, die ons wel nauwlettend in de gaten hielden maar meer uit nieuwsgierigheid dan wat anders.
Eenmaal weer door het hek, kwam mijn bravoure weer terug. Ruurd wilde wel de wandeling afbreken en een kortere route nemen, Ik niet. We liepen dus door. Op zoek naar blauwe paaltjes.
Inmiddels begon het te schemeren, en dat maakt een boswandeling weer heel anders. We staken de weg over, en moesten het natuurreservaat weer in. Ook al wist ik dat de hooglanders helemaal aan de andere kant van het reservaat stonden (daar hadden we ze net gezien nietwaar) toch vond ik het weer mega spannend, dat de schemer snel overging in donker, hielp niet echt.
Cecilia vond het echter allemaal prachtig. Ze keek met grote ogen om zich heen, lachte af en toe eens naar haar vader en/of moeder.
Tot we weer het natuurreservaat uit gingen, en in een dichtbegroeid bos terecht kwamen. Toen werd het iets te donker voor haar. Ze begon bedremmeld te kijken, en nog bedremmelder, en toen toch te huilen.
We hebben haar er maar uit haar wagen getild, en Ruurd heeft haar op zijn arm genomen.
We dachten op dat moment dat we er bijna waren. Dat was niet helemaal waar. We moesten nog het houten bakje aflopen (zo heet die weg echt) Inmiddels was het goeddeels donker, en bospaden zijn niet verlicht. Vreemd hoeveel je kan zien als je meegaat in het donker worden. Het kostte me alleen moeite de hobbels in het pad te ontwijken, maar verder niet.
Om kwart voor 10 zaten we weer in de auto. Ik heb Cecilia op schoot gehouden en we zijn heel langzaam terug naar huis gereden.
Cecilia viel onderweg naar huis in een diepe slaap, en dat doet ze nu nog.

familie

Mijn moeder ligt in het ziekenhuis voor een knie operatie. Gisteren belt een tante op, om het bezoek te coordineren.
Op haar vraag wanneer ik kan, antwoord ik: Ik moet de hele week werken. (Bezoekuur betekent sowieso 3 uur weg, dus niet iets wat je ff tussen door doet) Ze antwoordt: "O je hebt kinderen de hele week."
Het klonk zo denigrerend, alsof het niet echt werk is wat ik doe. Op mijn: Dat is gewoon werk, werd een beetje lacherig gereageerd.
Het raakt me onaangenaam. Ik zorg er wel voor dat mijn gezin altijd te eten heeft gehad, en zelfs wat extra's kan krijgen af en toe.
Nooit heb ik iets van deze tante of van mijn moeder ontvangen. Terwijl mijn zussen en broers voor alles bij hun moeder aankloppen.
Toegegeven, ik zou liever een goed betaalde baan hebben, zodat we 2x per jaar op vakantie kunnen, een groot huis kunnen bewonen, en 2 auto's hebben, en die voor mijn drie oudste kinderen ook kopen en betalen. Maar helaas, dat werk ligt niet voor het oprapen, bovendien weet ik niet of ik daar zin in heb. Dus heb ik zelf werk gecreeerd, door mijn huis open te stellen voor kinderen van anderen. Ik heb er zelfs een aparte ruimte voor aan mijn huis gebouwd, en een deel van de tuin voor afgeschermd, zodat de kinderen veilig kunnen spelen.
Ik werk dus wel thuis, maar het is gewoon werk. Bij tijd en wijlen zelfs zwaar werk. Het is ook werk zonder pauze van 8 tot 1700 uur, bijna dagelijks. Ik klaag niet, want ik vind het leuk werk, en ik doe het graag. Hopelijk kan ik straks ook weer beter lopen en kan ik dan lekker met de kinderen er op uit, daar wordt het werk veel leuker van.
Ik had alleen van mijn eigen familie wat meer support verwacht. Raar eigenlijk want ik kan me niet herinneren dat ik het uit die hoek heb gekregen. Toch raakt het me elke keer weer onaangenaam als er zo duidelijk blijk gegeven wordt van, ja van wat eigenlijk?
Misschien wel van O ja, Marrigje is er ook nog. Het went schijnbaar nooit.

Werk

Prachtig weer, weer om naar het bos te gaan, of lekker over het eiland te fietsen.
Behalve dat mijn lijf dat niet goed vind, gaat het ook niet lukken omdat zowel ik als Ruurd gewoon moeten werken vandaag. Ik zelfs tot 5 uur vandaag.
We zijn wel thuis, en vanwege het mooie weer zullen we vanmiddag de clown maar eens aan de waterslang vast maken, er zijn vast wel kinderen die dat leuk vinden:o))

De grote jongens stuur ik wel naar het zwembad, als ze vervelend zijn. En eten? Daar heb ik na een dag werken dus helemaaaal geen zin meer in. Dus lunchen we momenteel uitgebreid.
Het is nu al prachtig, en heerlijk buiten, en iedereen slaapt nog. Heerlijk is dat.

Ben benieuwd wat vandaag verder gaat brengen. Echt zin in vandaag heb ik niet. Misschien blijkt het vanavond wel een dag met een gouden randje geweest te zijn. Een feestje waar ik geen zin in had blijkt ook vaak een leuk feestje achteraf.

Vakantie

Zo, we hebben alle verplichtingen deze vakantie achter de rug. Kamp, logeerpartij bij vader, en nog een paar dingen.
Logeerpartij bij hun vader is zeer beroerd begonnen, en zo verlopen, dus we zijn allemaal blij dat het achter de rug is.
Eigenlijk wilden we vandaag naar Artis, als ik naar buiten kijk echter, is dat een slecht plan. Het regent pijpestelen, en de weersverwachting voorspelt geen veel beter weer.
Gelukkig hadden we een alternatief plan, en dat gaan we maar uitvoeren. Is ook dichterbij zodat ik (waarschijnlijk) de was kan bijwerken.
Eigenlijk is dat 1 van de twee dingen waar ik zo'n hekel aan heb, dat ik het maar blijf uitstellen.

Hoewel Ruurd en ik gewoon moeten werken (ik heb nog een half uurtje voor ik moet beginnen) heb ik het gevoel dat onze vakantie, nu pas echt begint. Nu maar eens een paar dagjes uit plannen, er staan nog een paar dierentuinen op het programma.

Nieuwe week.

Wat een week hebben we achter de rug. Een drukke, meer dan gevulde week.
Met heel veel goeds, ook wel naars, maar uiteindelijk kijk ik er met een goed gevoel op terug.

Een lijstje?
Maandag, mijn zus, die sinds de geboorte van Cecilia niet hier wil komen, want Cecilia, die naar haar vernoemd is met haar tweede naam, maakte dusdanig ruzie met andere kinderen en partner, dat het contact nu geheel verbroken is, helaas.
Er kwam een deurwaarder langs met ontrechte claim. Wat weer resulteert in een gesprek, en contact met advocaat, en weer meer stress.
Ruzie met de fysiotherapeut, een vervanger die vond dat ik me aanstelde en maar gewoon moest gaan lopen.

Dinsdag kwamen vrienden van ons, die op het eiland kamperen even aanwaaien. Maar na het slaapje bleek hun jongste zoon goed ziek, en zijn ze maar blijven eten.
Tussendoor belde Ruurd, dat zijn werkgever geen werk voor hem heeft, dat de klanten uitblijven en dat het waarschijnlijk verstandig is als hij naar ander werk uitkijkt.

Woensdag, de hele dag druk met werk, en kinderen. Bovendien kregen we loge's. Altijd heerlijk met Sabine en Tim.

Donderdag Veel kinderen om op te passen, en Sabine en Tim er bij. Na de lunch was het ff rust, en kon ik was opvouwen.
Na mijn werk, om 1700 uur, naar de blokker, en op de camping eten. Errug gezellig. Hoewel zoonlief die niet mee wilde, bij terug komst tegen ons zei: Weet je dat het al 5 over 12 is?! (zouden we nog wel eens weg mogen samen:) )

Vrijdagochtend ging de wekker heel vroeg (niet vroeger dan anders schijnt het maar het voelde als nachtwerk) Maar ik moest er uit, want ik heb deze weken ook een patient om te helpen, die niemand anders wilde hebben voor de zorg. Best een compliment natuurlijk, maar uitslapen is er dus voorlopig niet bij.
Daarna eindelijk echt alle was opgevouwen, om 12 uur kwam een andere vriendin met 3 dochters buurten. Na de lunch kwam mijn pakket uit Amerika aan, met stempels. Dicht gelaten tot 4 uur, omdat ik op M wilde wachten, met wie ik samen heb besteld.
Nog een andere vriendin kwam haar nood klagen en bleef eten.
Savonds ben ik met Zoonlief, die daar speciaal voor uit Amsterdam kwam, naar de nieuwe Harry Potter film geweest. Dat was erg gezellig.

Zaterdag naar Amsterdam en Utrecht om kinderen op te halen en weer weg te brengen. Onderwijl de Ikea in Utrecht geplunderd. We hadden eea nodig, en hebben nog een leuk kastje gescoord. Een ladenkast, jullie kennen mijn voorliefde voor ladenkasten.

Zondag ochtend eerst werken, toen de ladenkasten in elkaar, en een met alcoholinkt bewerkt. Ziet er erg leuk uit. Misschien ga ik nog ff verder maar ik moet daar eerst eens even over nadenken.
sAvonds kwamen de vrienden, die vandaag weer naar huis gaan, bij ons eten. Dus hebben we met 14 man heerlijk kaasfondue gegeten, en hebben we tot laat zitten praten, en de kinderen zitten gamen.

Een volle gevulde week., Wat zal deze brengen???

Frustratie

Ineens is het genoeg.
'Moemi, waarom blijf ik zolang 5?'

Gelukkig nam ie genoegen met mijn antwoord, dat hij een jaar 5 was, en geen seconde langer.

' IK BEN BIJNA 6!!!!!!!!'

(en dat is het jongetje dat savonds huilend uit zijn bedje komt, omdat hij het zo spannend vindt om naar groep 3 te gaan)

Kamer

Zou ik vandaag foto's maken van de kalender, dat is er helemaal bij ingeschoten.
Ik had ineens de geest, en heb de kinderkamer opgeruimd. Dat is de eerste van een serie dingen die er gedaan moet worden voor de scholen weer beginnen.
De kinderkamer wordt steeds een zootje, dus heb ik er vandaag gewoon eens wat dingen uitgegooid. Al het speelgoed is nu uit de kamer verdwenen, inclusief de speelgoedkast. Die laatste (een trofastkast van Ikea) staat nu beneden in de gang, daar gaan alleen kleine bakjes in komen, en dan heeft iedereen inene een postbakje, waar net iets meer in kan dan alleen een brief of 2.
En omdat ik toch bezig was, heb ik de kachel maar schoongemaakt. Rafael had bedacht, op een avond toen hij niet kon slapen, dat die saai wit was, en wel een kleurtje kon gebruiken. Dus de kachel met stift en balpen gekleurd. Het was helaas niet helemaal mijn stijl. De kachel is nu weer soort van wit. Helemaal kreeg ik het er niet af.
Rafael zijn bedje staat nu op een andere plek, de muur kan ik, als hij die gaat 'schilderen' tenminste makkelijk opnieuw een kleurtje geven. Hoewel ik hoop dat hij begrepen heeft dat het niet de bedoeling is dat hij op iets anders dan papier tekent en schildert.
Ook heb ik het bureautje van Lea verplaatst, dat staat nu voor het raam. Daardoor heeft Lea haar bed weer zoveel ruimte dat de laden onder het bed weer open kunnen, EN het bed weer uitgeschoven kan worden tot 2 persoonsbed (wat Ruben de uitspraak ontlokte dat Lea wel het beste en coolste bed van het hele huisgezin heeft)

Omdat opruimen altijd werkt als domino effect, heb ik ook nog de kratten van Ruurd, die nog steeds op uitpakken stonden te wachten, leeggeruimd in de prachtige ladenkast in de westwing. 5 kratten, leeggeruimd in 3 laden. Geen slechte deal.

Na het eten moest de benedenverdieping nog in orde gemaakt worden voor het werk van morgen. Ruurd had nl in de Westwing de administratie zitten doen.
Dat wil zeggen opruimen, schoonmaken, de keuken reinigen, en toen boven nog bedden opmaken.
Nu lig ik gesloopt op bed, naar Weeds te kijken. Voet doet megazeer, ik ben megamoe, maar wel zeeer voldaan dat de kinderkamer EINDELIJK weer naar mijn normen is opgeruimd. Na het bezoek van Britt, een paar maanden geleden (is het al zo lang? ) was dat niet meer gebeurd. Ben benieuwd hoelang het nu zo blijft. Kinderen waren er ook erg blij mee, misschien dat dat meehelpt in het opgeruimd houden van de slaapkamer??
Morgen beginnen we met de volgende kamer, als ik dan tenminste weer op mijn benen kan staan.

Af

Enige tijd geleden bedacht ik dat het leuk zou zijn om een verjaarskalender te maken. Ik wil meer mensen een kaartje sturen, dus is het handig als je alle verjaardagen op 1 plek hebt staan.
Dat werd, zoals dat gaat, een heel project. Een groot project ook.

In eerste instantie wilde ik een kalender maken, waar kaarten op zaten, zodat ik alleen maar een kaart hoefde te pakken en die te sturen. Dan kon ik in de loop van het jaar voor iedereen een kaart maken en die op de juiste plek opbergen. Dat idee moest ik laten varen omdat ik niet kon verzinnen hoe ik die kaarten vast moest maken.
Dan maar een gewone stempelkalender. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar ook dat idee heb ik laten varen.Het is een scrapkalender geworden.
In eerste instantie met foto's van plaatsen en gebeurtenissen, maar uiteindelijk ook met foto's van personen.
Ik had mezelf tot doel gesteld om een kalender te maken zonder dat ik er iets voor hoefde te kopen. Dat was wel een leuke uitdaging, en dat is gelukt. Allerlei oud gereedschap, en artikelen die ik gekregen heb maar nooit gebruikt heb ik gebruikt. Zelfs stickers, die ik nooit gebruik.

Vorige week had ik een mal gevuld met papierpulp, en vanmiddag heb ik die losgehaald, gekleurd, en de scrap afgemaakt.
Daarna moest ik de dagen nog afmaken, en de kalender aan elkaar zetten. Het gaf een kick dat het helemaal af was. Eindelijk weer eens een project gewoon afgerond. Heerlijk.
En het leukste is, het is klaar voor de grote bestelling met stempels binnen is, zodat ik heerlijk met die stempels kan spelen, zodra ze binnenkomen.

Morgen zal ik foto's maken, en plaatsen. Dat ging vanavond niet meer door tijdgebrek.

Regen.

Ik weet het, ik ben raar. Maar het regent en ik vind het heerlijk.
Even geen zon, even geen hitte. Even gewoon binnen mogen zitten zonder dat iedereen zegt: Het is heerlijk weer, lekker buiten. Terwijl ik echt na 5 min in de zon barstende koppijn heb.

Ik hou van de zomer, echt, ik vind het heerlijk dat ik naar buiten kan zonder jas, en normaal gesproken vind ik het heerlijk om in het bos te vertoeven. Hoewel dat na verloop van tijd ook wel gaat vervelen.
Zodra te temperatuur stijgt, en de zon feller schijnt, functioneer ik slechter. Ik ben moe, moe en nog eens moe, alles is me te veel. Ik word er ook minder gezellig van (zeg maar gewoon mega chagerijnig)
Vandaag regent het, en al is het lastig, want de kinderen kunnen niet buiten spelen, ben ik er blij mee. Het is dat er zoveel mensen op de camping staan, vind ik het vervelend dat het voor hun zulk naar weer is. Laat het dus maar snel weer droog worden.

Klantenservice

Het huis waar wij wonen stond, voor we het kochten 4 jaar leeg, nadat de vorige bewoner was overleden.
Bij de overdracht wensten de erven ons veel succes met het overzetten van alle post. Zij hadden het in de 4 jaar daarvoor niet voor elkaar gekregen.
Ondanks allerlei moeite mijnerzijds is het mij tot nu toe niet gelukt.
Gisteren kreeg ik 2! keer een brief van de KPN met een mailing aangaande het zakelijk adres van mvr.
Het bedrijf van Mvr bestaat nog, maar is , nog langer geleden , overgenomen. Ik geloof door een (schoon)dochter, maar zeker weten doe ik dat niet.
Dus ik bellen vanmorgen.

Zakelijk KPN gebeld. Keuze menu, keuze 4, nog een keuze menu, keuze 2, nog een keuze menu, keuze 3, en ja, toen had ik eindelijk iemand aan de telefoon.
Deze meneer kon niets voor me doen. Ik moet even over leggen, en dan verbind ik u door.
Ik werd doorverbonden met de afdeling Facturen zakelijk.
" Ik kan alleen de facturen wijzigen, die gaan bij deze naar het andere adres, maar voor de mailings en andere post moet ik u doorverbinden met een andere afdeling, daar kan ik niets aan doen."
Fijn dank u wel.

Met de afdeling zakelijk van KPN< waarmee kan ik u van dienst zijn?
En voor de derde keer deed ik mijn verhaal. Mvr is al 7 jaar geleden overleden, en ik krijg nog steeds post voor haar bedrijf.
O, maar daar kan ik niets aan doen, ik verbind u door met de afdeling zakelijk
Ik: Nou,daar ben ik begonnen, die verbinden me door met u voor de mailings
Hij: Ik kan daar niets van vinden, ik moet u echt door verbinden met de afdeling zakelijk. Maar ik zal er een notitie bij doen, dan kunnen ze gelijk verder.
ik: Nou, okay, dank u wel.

Met de afdeling zakelijke facturen van KPN, waarmee kan ik u van dienst zijn?
Ik: Ik krijg nog steeds post voor de vorige bewoner, en ik woon hier nu 3 jaar, en mvr is 4 jaar daarvoor overleden.
Zij: Krijgt u nog steeds facturen?
Ik; Nou ik bel nu over een mailing.
Zij: Daar kan ik niets aan doen, ik kan alleen iets aan de facturen veranderen
Ik(toch enigzins geirriteerd): Dat is al geregeld, ik wil zo graag van alle post af, en ik ben nu 4 keer doorverbonden.
Zij; met een zucht: Ik maak er een klacht van, dat lijkt me dan het beste.

Dus ik heb mijn telefoonnummer achter gelaten, en hoop er nu het beste van.

En dan te bedenken dat de KPN niet het enige bedrijf is dat nog steeds post doorstuurt....

Wanneer

Wanneer houdt het op met pijn doen?

We zijn nu 3 jaar na de scheiding, Deze week is het 3 jaar geleden dat ik mijn handtekening onder de scheidingspapieren zette. Raar dat dat zo'n onbewuste inpact heeft, want ik realiseer dat pas als ik het opschrijf.
Na een paar boze mails, en een boze ex op de stoep bij het ophalen van de kinderen, en een minachtende blik van zijn vrouw bij het thuisbrengen ben ik er weer erg mee bezig.
En vooral vraag ik me af, wanneer houdt het op met pijn doen?

Vorige week is mijn kies getrokken, doet ook pijn, maar als die pijn gaat overheersen, neem ik een paracetemol, of twee, en dan trekt de pijn weg.
Waarom is er niet een paracetemol voor hartzeer?

Winnen.

Eigenlijk doe ik nooit mee aan wedstrijden, want ik win nooit wat.
Maar die stelling kan ik niet meer hard maken. In een maand tijd heb ik 2 prijzen gewonnen.
De eerste zijn stempels van Stampin' up, waarbij er lootjes werden verdeeld over de klanten in Juni. Bij de demonstratrice bij wie ik mijn spullen koop. Erg leuk. Bij mijn volgende bestelling, die van Juli, komt mijn prijs. Cool niet?

De tweede viel vandaag op de mat. Een DVD van Marco Borsato : Wit Licht. Die had ik nogniet, en vind ik wel erg leuk. ZO maar gewonnen bij mijn verzekeringsmaatschappij omdat ik een klanten enquete had ingevuld. Ook niet verkeerd toch?

De goede dingen komen in drieen, zeggen ze altijd, zou ik nog wat winnen??

Kies

Jaren geleden had ik een wortelpunt ontsteking in mijn kies. Die is toen behandeld. Maar die kies is altijd naar gebleven. Sinds die tijd ben ik nooit pijn vrij geweest. met als hoogtepunt, zoals de oplettende lezer zich wel kan herinneren, de verschrikkelijke kiespijn van vorige zomer. Toen konden ze er niets aan doen, zelfs geen foto maken vanwege Tinus.

Een paar maanden geleden is er een foto gemaakt, en bleek er toch een forse onsteking in de kaak te zitten. Niet eens in de kies zelf, maar er onder. Omdat de kies toch wat zwak was, was de beste optie, die kies trekken. Daar moest ik maar een afspraak voor maken.
Een paar weken geleden was ik toch een rondje aan het bellen, en toen heb ik gelijk maar een afspraak gemaakt.
Vanmorgen was het zover. En hoewel het trekken me heel erg mee viel, en volgens de tandarts de ontsteking met de kies mee kwam, heb ik sinds vanmorgen 11 uur, mega pijn in mijn mond.
Ik vind dat ik zielig ben, en als je zielig bent heb je recht op cadeautjes (toch?)

Maar ja, dan heb je wel iemand nodig die je ook zielig vindt en die cadeautjes voor je koopt. De kinderen hebben tekeningen gemaakt, dat dan weer wel.
Maar helaas, ik was toch niet zielig genoeg, en morgen is het vast weer beter. En als dit het begin is van de einde van de pijn, dan hoor je me niet klagen. Eindelijk geen pijn meer in mijn mond, lijkt me geweldig.
Over een tijdje moet er nog een kies uit. Daar zie ik nu minder tegen op dan vanmorgen. Leuk vind ik het nog steeds niet.

Op

Zomaar ineens is het op. Helemaal op geloof ik zelfs.
Mijn vermogen om het positief te zien, om te blijven geloven dat mijn been genezen zal.
Zomaar ineens ben ik er van overtuigd dat het niet verder zal genezen dan dit. Van hieruit zullen we verder moeten organiseren en leven. Ik wil niet meer wachten op betere tijden. De betere tijden komen niet zomaar vanzelf langs.
Ik ga mijn eigen betere tijden maar maken.

Afgelopen schooljaar ben ik zogoed als niet op school geweest. Eerst omdat ik door mijn zwangerschap niet meer vooruit kon, en zo moe was dat anderen de kinderen haalden en thuisbrachten. Sinds 1 oktober door mijn enkel. Tot het zomer vakantie was ging ik er vanuit dat ik na de zomer vakantie de kinderen zelf wel weer naar school kon brengen. Dat was een soort van beeld dat ik voor ogen heb. Maar het betert niet, het blijft op punt x staan, en er zit geen beweging meer in. Sterker nog, het doet soms weer meer pijn, en mijn been blijft maar vocht vasthouden. Wat een rot gevoel is.
Ik heb ernstig last van bewegingsarmoede. Ik ben altijd nogal bezig,doe graag zwaar lichamelijk werk (ja echt) en dat alles kan ik nu niet. Ik kan ook geen einden wandelen of langs het strand lopen. En als ik eerlijk ben, zie ik dat niet meer gebeuren ook.
Dus moet ik nu oplossingen gaan verzinnen voor eht naar school brengen, en uit school halen van de kleinere kinderen, en ook voor mijn oppaswerk. Misschien moet ik wel op zoek naar ander (lees zittend) werk. In ieder geval, de komende weken zullen staan in het teken van herdefinieren van mijn zelfbeeld, en de daarbij behorende oplossingen.

Vakantie.

Ja hoor, het is zover, Zomervakantie.
Dat hebben we, zoals te doen gebruikelijk, in stijl gevierd.
Normaliter bak ik een taart oid, maar daar vond ik het vandaag veuls te warm voor.
Dus heeft Joshua de Aldi geplunderd, en ijsjes, milkshakes en ijskoffie gehaald, Ook nog dropjes en chips voor later op de dag.
Omdat het zo vreselijk warm was, heb ik een waterspeelgoedje laten halen. Het ding kostte 15 euro, en zelfs als er de hele zomervakantie niet meer mee gespeeld wordt, heeft ie zijn geld meer dan opgebracht. Iedereen was nat inclusief de verenigde schilder die langs kwam rijden.
F, slecht 23 maanden, werd wakker, uit bed getild, en uitgekleed. Binnen 5 minuten was hij doornat. Zijn zusje, 3,5 die tot dan toe verre van het water was gebleven, al had ze wel erg veel lol met de anderen die wel nat werden, durfde ook ineens, en was ook doornat.
De twee buurkinderen, ook oppaskinderen, die net werden opgehaald toen we het wilden zetten, waren toch tot op het bot toe nat toen ze naar huis gingen.
Ruben, die eigenlijk niet nat wilde worden, kon het toch niet laten, trok tenslotte toch zijn zwembroek aan, en toen hij ging, ging hij ook volledig, en was natter dan nat.
Joshua spande de kroon. Die was niet alleen van buiten nat, maar ook van binnen. Man wat heeft die gespeeld. Cecilia die bij de open tuindeuren in de box lag, keek haar ogen uit. Normaliter gaat ze gelijk staan als je haar in de box zet, maar nu bleef ze liggen kijken, zeker een uur innig tevreden, toen kwam het water ook haar kant op (want ik moest ook nat toen ik even buiten stond) en daarmee was het wat haar betrof over.

Toen alle oppaskinderen waren opgehaald, nog even opruimen en daarna een lekker tvdiner. Niet omdat we makkelijk wilden, maar omdat we de vakantie wilden inluiden met een picknickmaaltijd voor de tv, alwaar we een film draaiden. Atlantis. Helaas was Cecilia het uiteindelijk meer dan zat, die wilde in bad en slapen. En omdat ik er toen toch uit was, heb ik even met mijn nieuwe stempels zitten spelen toen Cecilia uiteindelijk sliep.

Daarna met de kinderen een potje korinpa gespeeld. dwz ik speelde en de kinderen leverde commentaar, terwijl ik alleen maar het record naar beneden vallen wilde verbeteren. Dat is gelukt overigens.
De jongste 3 liggen in bed, en slapen, de twee oudste zitten beneden te gamen. Die mogen vandaag laat opblijven.
Als de vakantie zo blijft, ben ik niet ontevreden, al moet ik wel werken. Zo is het heel gezellig werken.

Stempels

Zoals bekend ben ik redelijk verslaafd aan stempels, inkt en het kliederen daarmee.
Nu bestaat er een bedrijf in Amerika dat prachtige dingen maakt. Ik had al vaker wat van hen gezien, in bladen, op het internet, op Youtube. Maar nooit iets kunnen kopen.
Een paar maanden geleden zag ik weer eens wat, en ben toen echt op zoek gegaan. Naar een adres in Nederland waar je Stampin Up produkten kan kopen.
Wat blijkt nou, dat kan niet :D

Het bedrijf werkt, net als Tupperware, met party's. Een stempelparty in dit geval dus. Dan kan je bestellen bij de demonstratrice, die het dan weer bij de fabriek besteld, en weer doorverkoopt.
Dit bedrijf levert niet naar Nederland. Gelukkig is er iemand die daar een oplossing voor heeft gevonden. Zij organiseert stempelparty's via het web, en verzameld de bestellingen, en stuurt die door naar een demonstratrice in Amerika. Een die wel wil leveren naar Nederland.
Het is nogal een werk denk ik.

Om te bestellen is er een catalogus, die elk jaar vernieuwd wordt, in juni. Vlak na mijn aanmelding op de lijst van Stempelparty werd de catalogus vernieuwd. Dan gaan er een hoop produkten uit, en komen er nieuwe produkten in.
Van de oude lijst moet je dan bestellen wat je perse wilt hebben, want dat is daarna niet meer leverbaar.
Ik heb dus besteld. Een berg. En een deel van die berg werd woensdag ineens bezorgd.
Samen met Margriet heb ik de catalogus bekeken, en bedacht welke dingen ik toch wel een volgende keer zou willen bestellen. De stempels gemount (op hout gezet) en het geheel ligt nu te wachten tot ik tijd heb er mee te spelen. Want tijd, dat is een groot goed.

Wist u dat:

... Ik het heel erg druk heb?
... Ik daardoor bijna niet aan bloggen toe kom?
... Ik een compleet fotoblog heb klaar staan?
... Mijn laptop moet worden geupdate naar KDE4 voor ik dat kan plaatsen?
... Dat vandaag moet gaan gebeuren?
... Cecilia los kan staan?
... Cecilia een tand heeft?
... Ik daardoor nachten niet of nauwelijks heb geslapen?
... Cecilia alleen achteruit kan kruipen?
... En daar heel boos om wordt?
... Ze wel bijna los kan lopen?
... Ruben en Joshua al vakantie hebben?
... En ze hun vakantie cadeautje ook al binnen hebben?
... De een een Samsung Ultra Tough
... De ander een LG Arena
... Lea Joshua zijn oude mobiel heeft gekregen?
... Ze daar heel erg blij mee is.
... We vrijdag allemaal geknipt zijn
... De mannen nu allemaal kort haar hebben.
... De een wel iets korter dan de ander.
... Ik dinsdag 7 wassen heb gedraait en opgehangen
... Mijn enkel al sinds dinsdagavond daar tegen protesteerd
... Ik vandaag een dag van volstrekte rust heb ik gelast
... En daar nu al van baal
... Maar wel braaf blijf zitten.
... Lea op schoolkamp is geweest
... en als een van de weinige niet gehuild heeft
... Ze ook Milly weer mee terug heeft genomen.
... Wij vrijdag zijn geinterviewd voor de Margriet?
... Ruurd bijna een andere auto had gekocht
...De verjaardagskalender bijna klaar is
... Ik daar erg blij mee ben,
... Omdat de nieuwe stempels ook bijna aankomen.
... Ik foto's zal plaatsen als de kalender af is
... Als Digikam tenminste werkt tegen die tijd.
... Mijn oudste zoon dinsdag 25 wordt
... Ik me ineens realiseer dat ik hem mis?
... Dit wel weer genoeg update is voor vandaag?

De was

Zoals bekend, heb ik een hekel aan de was opvouwen. Ik probeer het bij te houden, maar soms lukt het niet, en dan loopt het erg op.
Bovendien heb ik een been dat niet goed werkt, waardoor ik niet de was makkelijk buiten kan hangen. Onze tuin schreeuwt nl nog steeds om een paar sterke mannen die hem even omspitten en egaliseren.
En kuilen en bulten zijn heel eng met een instabiele en pijnlijke enkel.
Gisteren was het zulk mooi weer, was er zoveel was, en had ik een goede dag, zodat ik me gisteren op de was heb gestort.
7 trommels gewassen, en die 7 plus 5 andere, weggevouwen en in de kast gelegd.
Met de hoop dat ik er dan toch vandaag vrij van was, en tijd had om me even met quilling bezig te houden. Ik heb voor mijn verjaardag nl een boek gekregen over quilling.
Maar helaas. De eerste trommel draait al weer, en de tweede ligt te wachten.

Ik ga toch maar een machine uitvinden waar je de was vies instopt, en waar het gewassen, gedroogd, gestreken en opgevouwen weer uit komt.

Verwend,

Na een heel heftige week, waarin veel gebeurde en mijn pc niet deed wat ik wilde, hadden we afgelopen vrijdag schoolfeest.
Om 1700 uur werden we op school verwacht. Daar deed de gehele school (inclusief leerkrachten) de vogeltjesdans. Grappig om die stijve en stille leerkracht met verve de vogeltjesdans te zien doen.
De kinderen waren natuurlijk allemaal geweldig en schattig en leuk. Dat behoeft geen commentaar toch? Ik was mijn fototoestel vergeten, en zo niet, dan had ik toch geen foto's kunnen plaatsen, want mijn fotoprogramma van mijn laptop werkt niet naar behoren. Dus jullie houden wat te goed.
Daarna het traditionele feest. Elk jaar heeft het een ander thema, maar eigenlijk is het elk jaar hetzelfde. Wel erg leuk, dat dan weer wel.
Tegen 7 uur vertrokken we, want Ruurd en de kinderen moesten nog cadeautjes kopen voor mijn verjaardag. Door de stress van de week daarvoor was dat er nog niet van gekomen.

Ze vertrokken met een beetje tegenzin, want cadeautjes uitzoeken is lastig. Maar kwamen geheel opgetogen terug. Helemaal vol van hun geheimpje, wat ze niet nalieten om me te vertellen. (jammer genoeg ben ik niet zo nieuwsgierig, of beter, vind ik cadeautjes te leuk om te krijgen ,om eerder te willen weten wat er inzit )
Ruurd verstopte de pakjes zichtbaar in de boekenkast, hoewel, om dat nou verstoppen te noemen :D.
Er waren pakjes bij van een juwelier....dat zouden oorbellen kunnen zijn.....

De volgende ochtend, zaterdag, werden we wakker doordat er kinderen op het bed sprongen, die me vertelde dat ik nog niet naar beneden mocht. Na enig gerommel beneden, ineens een brul, en een kind dat de trap op stuiterde. De poes had 3 jongen geworpen op het bed van Ruben. Het tweede kind stuiterde de trap op, nee, 2 jongen. En met het derde kind dat de trap op stuiterde , en ook 2 jongen meldde, dachten we dat er 2 jongen geboren waren.
Toch allemaal maar naar beneden, daar de 2 jongen bewonderd, en koffie en thee gemaakt voor de liefhebbers.
Toen was het eindelijk cadeautjes tijd, dachten we, maar nee, 1 van de kinderen had het cadeautje opgeruimd, maar waaaar ook weer. In de zoektocht naar dat cadeautje, werd er ineens toch een derde jong ontdekt , die was onder het dekbed gekropen, en had de weg terug niet kunnen vinden. Gelukkig was hij nog okay, en blij weer bij de moeder te zijn.
Toen het ene cadeautje gevonden was, konden we cadeautjes uitpakken. Man o man, wat ben ik verwend door mijn 6 tal.
Een dikke vegatarier, de dunne vegetarier,(dit zijn kookboeken) het nieuwe boek van Zafon, een setje stempels, een setje nestabilities en de klapper, een armband van Pandora, met 3 bedels!!
Ik had net de armband en 1 bedel uitgepakt, toen een van de jongens kwam melden dat er 1 van de jonge katjes kwijt was. Omdat we nog een nest hebben, van 4 jongen, reageerde wij laconiek, oo die komt wel weer terug. Maar het ging om een van de pasgeboren katjes.

Onze eerste reactie was, die is van het bed af gekropen, en ligt ergens achter of onder. Maar het hele bed uitkloppen, en nogmaals de dekens uitkloppen gaf geen oplossing. Kinderen dachten dat moeder poes misschien met het jong gesleept had, dus zochten de hele bovenverdieping ook af. Maar nee, geen jong te vinden.
De kamer van Ruben met een stofkam uitgezocht, geen jong. Ik kan daar niet tegen he, ik ben gek op katten, maar die beesten geven zo'n zorg,dat ik had besloten het me niet meer te laten raken maar dat maffe jong, dat weg is, deed het laatje weer helemaal open.
Ik vond er niets meer aan, en wilde dat jong, LEVEND, gevonden hebben. Zo'n jong maakt geluid als ie zijn moeder kwijt is, dus moest ik op mijn gehoor zoeken. In de kamer van Ruben was hij/zij niet, zoveel was duidelijk, dus begon ik boven.
Ik alleen, naar boven, en daar luisteren. En ja hoor, na even geduld te hebben gehad, hoorde ik een heel zacht gepiep. Toen wist ik in welke richting ik moest zoeken. Na nog een piep vond ik het jong, verstopt in een hoekje van de kast, tussen de lappen die daar liggen.
Pff, dat was een pak van mijn hart. We hebben de jongen gelijk in een doos gedaan, met moeders erbij, en op een rustige plek gezet.
Toen kon ik eindelijk mijn laatste cadeautje uitpakken.


Daarna boodschappen doen, bowl maken, gezellig met zijn allen, Terwijl we daar mee bezig waren, kwam mijn moeder met een vriendin op bezoek. Erg gezellig. Zij bracht 3 snijlinialen mee.
Er was post, mooie en lieve kaarten van vriendinnen, en een pak dat ik besteld had (nooit verkeerd als dat op je verjaardag aankomt).
Juist toen ik de keuken in zou, om salades te gaan maken, kwam Annelies binnen. Dus eerst thee en cadeautjes, en daarna maar samen met ons 3 (Ruurd ook) in de keuken. Na het maken van de salades, verhuisden we naar de westwing voor thee en taart, en daar kwam ook ander bezoek. Ik ben er dan ook niet meer weg geweest, behalve om Cecilia te verzorgen, die het wel erg druk vond.
De kinderen speelden buiten in de speeltuin, en zijn dat blijven doen tot de laatste gast naar huis ging.

Eigenlijk gingen we best op tijd aan tafel, om 6 uur stond alles klaar. Ja, dat we zijn blijven tafelen tot tegen 9 uur, daar kan ik niets aan doen. In die tijd werd in verwend met cadeautjes, bloemen, (veel bloemen, gelukkig had ik vorige week eindelijk een plek geregeld waar ik bloemen kwijt kan) en nog meer cadeautjes.
Ik kan het wel in detail vertellen, maar het is al zo'n lang blog. Het was een heerlijke dag. Met onverwacht prachtig weer tot laat.

Puzzel

Vandaag zit ik te puzzelen met een oppaskindje, Ze is 3 jaar.
Een dieren puzzel, dus bij alles ook even noemen wat het is.
Wat is dit: Een pingping (pinguin)
En dit een zee, zeee, Goed zo een Zebra,.
wat is dat , een ka, en ka.. waarop zij, heel blij uitriep: KAdrie!!

Dat die er iets anders uitzien, daar was ze het wel mee eens (toen wij uitgelachen waren)

Ziek

Afgelopen zaterdag was er ballet uitvoering van Lea, en ik heb mooie foto's gemaakt, en zelfs op mijn computer gezet met de bedoeling die aan jullie te laten zien.
Het Liep echter even anders.

Bij thuiskomst was Cecilia wel erg warm, en bij het tempen, bleek ze gewoon flink koorts te hebben. 38.7. Niet dat ik me gelijk ongerust maakte, Rafael was donderdag ervoor ook met flinke koorts uit school gekomen, en na 8 uur extra slaap, was hij slap maar weer helemaal beter. Ik verwachtte bij Cecilia een soort gelijk ziektebeeld.
Toen ze zondagmiddag nog steeds hoge koorts had, die ook steeds verder opliep, en een bolle fontanel toch maar even naar de huisarts. Deze weekeindarts wilde haar wel gelijk zien, en na een gedegen onderzoek, en overleg met de kinderarts, toch weer naar huis. Ze zal wel een infectie hebben, maar waar? In de gaten houden, vooral zorgen dat ze niet uitdroogt, en paracetemol als de koorts te hoog oploopt.
Die paracetemol konden we gelijk bij de apotheek ophalen, want die heb ik niet standaard in huis.

Cecilia was ziek, en bleef ziek. Ziek in de zin van slap, alleen maar willen liggen en met de duim in haar mond om zich heen kijken. Een half uurtje, ene uur, en dan weer slapen. Veel slapen.
Ze wilde wel drinken, bij mij, liever niet uit een beker en zeker niet uit een fles, maar plassen was wat minder. Op enig moment heeft ze ruim 12 uur niet geplast.
Maandag nog steeds hoge koorts. Echt gerust was ik er niet op, maar diep ongerust was ik ook niet. Ik heb haar met behulp van paracetemol een beetje koeler gehouden, de koorts wilde ook niet erg zakken op de paracetemol. 40 graden en hoger vond ik echter.
Dinsdag leek het beter te gaan, al bleef de temperatuur boven de 38. Eindelijk, gisteren liep de temperatuur omloog, spontaan, zonder paracetemol. Nog steeds een temp, maar geen koorts meer . En ze werd ook weer wat tieriger. Wat meer zichzelf. Eind van de middag zat ze onder de vlekjes en stipjes, toch 4e, 5e of 6e ziekte geweest? Ik hoop het maar, want nu, donderdag ochtend is ze nog steeds niet echt beter,wel weer steeds meer zichzelf.
Zal nu de foto's van Ballet ook uploaden en een verhaaltje over schrijven.

Productie

In de tussentijd zit ik geen duimen te draaien, ik maak kaarten, met stempels, en ben bezig met het maken van een kalender.

Sinds enige tijd ben ik lid van de email lijst behorende bij de site van Kicostampers. Op die lijst komt elke maand een uitdaging, een techniek om uit te proberen. Daar maak je dan iets mee. Een kaart, en ATC, een Scrappagina, wat je maar wilt, als je daarbij maar die ene techniek gebruikt.
Erg leuk om te doen, en het levert behoorlijk productie op. Na een periode alleen kaarten te hebben gemaakt, ben ik toch ook weer aan het scrappen geslagen. Daar heb ik nog geen foto's van, maar wel van de kaarten die ik gefabriekt heb.


Met de ghost techniek. Dat is een lastige techniek, omdat het alleen werkt met de juiste materialen. Toen ik die eenmaal had, ging het als een trein. Je zet een stempel met witte pigmentinkt, goed laten drogen. Ik zette die stempels savonds, en dan kon ik er de volgende dag mee verder werken.
Dan spons je er andere kleuren overheen. ALs het nog nat is, afwrijven. Waar de witte inkt zit, wordt de inkt dan lichter.





Met Tykol, of Perfect resist. Dan stempel je met materiaal dat geen inkt pakt, en daarna spons je er stempelinkt over heen. Net even anders dan de vorige techniek, want waar Perfect Resist zit, blijft helemaal geen inkt zitten, terwijl bij de vorige techniek de kleur alleen lichter wordt. Het contrast bij deze techniek is dus groter.
Ik had een puzzelstans van een vriendin geleend, en die heb ik uitgebreid uitgeprobeerd bij deze techniek. Ik ga deze stansen zelf ook kopen denk ik, want ik ben gek op puzzelstukjes.





Met de Bleek techniek. Dwz je stempelt, en kleurt de plaatjes in met bleek. Geeft bijzondere en onverwachte effecten.

Fysiotherapie, vervolg

Tja, en dan kom ik mezelf weer heel hard tegen. Hoe doe je voorzichtig??
Ik ga dus gelijk zonder kruk lopen inhuis, en lig nu al 2 nachten wakker van de zere voet. Terwijl ik gisteren eigenlijk de hele dag MET kruk heb gelopen. Baal ervan.
Het is echt hink-stap-sprong. 2 stappen vooruit, 1 achteruit.
Om het maar positief te eindigen, uiteindelijk kom je dan wel vooruit.

Fysiotherapie

Vandaag weer naar de fysiotherapeut. Het wordt gewoonte.
Het gaat niet geweldig, maar we gaan wel door met mobiliseren. Want het herstel van de enkel is sneller. De pijn niet minder, maar de reactie op die pijn verminderd.
Dus meer doen, andere spieren trainen, zegt ze. Op mijn vraag of ik dan niet beter op blote voeten kan lopen ipv mijn voet in te pakken in een brace, en een dikke bergschoen erom heen te doen, was het antwoord helaas nee. Ik loop zo graag op blote voeten, of buiten op blote voeten met een zooltje eronder. Maar goed, voorlopig zit ik nog vast aan een bergschoen. Ik ga eens op zoek naar een leuke, met bloemen ofzo.

Ik mag op de WII fit, maar alleen de oefeningen waarbij ik met 2 benen op het balance board sta en blijf staan. Maar op 1 been staan leek mij ook al een beetje te veel van het goede.
Ook mag ik proberen te fietsen. Buiten, als het niet hard waait, en zonder kinderen of kinderstoeltjes. Niet op de bakfiets :D, dus we moeten wel eerst een gewone damesfiets regelen, die heb ik nl niet.
Zwemmen, mag ik ook. Ga ik zeker ook proberen, want ik zwem graag, en dat is zeker goed voor me. Alleen het plannen van een zwemsessie, en het in het water komen is nog even een puzzel.

Op mijn opmerking dat ik wilde gaan Nordic Walking, maar dat het er nooit van gekomen was, reageerde ze met, dat dat eigenlijk wel een goed plan was, dat de stokken ook mijn gewicht opvangen, en dat ik dat maar moest proberen, Niet in een groep, maar priveles. Dus ik moet eens even bellen van de week.

Er zit dus weer beweging in, Al zit ik nu in bed, met een heel zere voet die het niet leuk vindt dat er zo hard gewerkt wordt. Want ik heb in huis gelijk een tijdje zonder kruk gelopen, en daar houdt ie toch niet echt van. Ik hoop dat dat ook over gaat, die pijn steeds. Doordat mijn voet zolang al gefixeerd is, kan de pijn nu ook komen doordat hij niet meer goed werkt. Voorzichtig opbouwen maar (hoe doe je dat? ) en er het beste van hopen. De fysiotherapeute houdt mijn voet goed in de gaten, dus als er iets mis is, zijn we er snel genoeg achter.
Op naar het krukloze bestaan...

WII fit

Eindelijk gekocht, gisteren, van een onverwacht extratje.
de WII fit.
Allemaal geregistreerd gisteren, en alleen Ruurd had het ideale gewicht bij zijn lengte. Ik en Joshua zijn te zwaar (what else is new) en Ruben te licht.
Joshua is nu de hele ochtend al aan het hardlopen, springen, hoelahoepen. en balanceren. Vooral dat laatste vind hij heel erg moeilijk. Grappig, dat lijkt mij nou juist het makkelijkste.

Ik zelf heb me wel geregistreerd, maar durf niet te spelen zonder overleg met de fysiotherapeut. Het lijkt me heerlijk, ik mis het bewegen en trainen van mijn lijf. Mijn lijf voelt lomp en naar. Niet altijd, maar wel regelmatig.

Na elke bevalling ben ik te zwaar. Altijd duurt het een maand of 7 a 8 voor ik de energie krijg om er wat aan te doen. Cecilia is maandag 7 maanden, dus dit is het moment.
Omdat bewegen een hekel punt is nu, ga ik eerst maar eens goed op mijn voeding letten. Minder eten, al deed ik dat wel, en vooral meer drinken. veel meer drinken. Want dat schiet er nog wel eens bij in tegenwoordig (en dat terwijl ik van oorsprong een erge natnek ben)

Ik ben nog op zoek naar hulpmiddelen om me te ondersteunen. Want belangrijker dan mt 38/40 is dat ik me weer lekker in mijn lijf wil voelen. Met of zonder werkende enkel.

Fanmail

Vandaag viel dit in de bus,in een enveloppe gericht aan Cecilia.
Met een kaartje erbij, dat als haar vader en moeder nog eens een jongetje van haar willen maken, ze moet zeggen dat ze dit aan wil. De gulle gever weet zeker dat het haar beter zal staan.
Wie de gulle gever is? Dat is onbekend, er staat wel een naam op, maar die klopt niet.

Cecilia zal dit deze zomer met plezier dragen (met tshirt, want de zomer viel dit jaar op 24 mei)

Uitspraak

11 februari gingen we naar de rechtbank om een zaak te bespreken inzake alimentatie die Ruurd moet betalen. Uitspraak over 8 weken.
Dat zou zijn rond 8 april. Rond die tijd kregen we bericht dat de gestelde datum niet gehaald was, en dat de uitspraak op 29 april werd verwacht. Daarna niets meer van gehoord, tot gisteren.
De gestelde datum is niet gehaald, uitspraak wordt nu verwacht op 10 juni. Dat zou zijn 17 weken na de zitting.

Niet alleen is de onzekerheid killing, bovendien is de situatie sinds de zitting dramatisch veranderd. Een van Ruurd zijn zonen woont nu bij ons, waardoor onze draagkracht weer veranderd (lees verminderd) is.
Het blijft erg spannend en onzeker op deze manier. We zijn ruim 1,5 jaar bezig met deze zaak, en ik zou eindelijk wel eens willen weten waar we aan toe zijn, en dit afronden en het boek sluiten.
Nou maar hopen dat de uitspraak ook daadwerkelijk komt rond 10 juni, of iig voor de zomervakantie. Misschien kunnen we dan toch naar Italie dit jaar.........

Nog een fotoblog

Met de opname leider en Tinus moeder Ina



Met vader, moeder, en halfbroer.

Fotoblog

Nee, geen foto's van de filmcarriere van Cecilia, die heb ik nog niet binnen.
Gisteren vroeg iemand mij hoe wij de zonnige zondag doorbrachten. Dat heb ik met foto's in beeld gebracht.


Als je dochter moet bijslapen van een paar heel erg drukke dagen, en je hebt vrij ja dan doe je even mee.












Daarna de kinderstoel schoonmaken en schuren (want er moet er tenminste 1 in een meidenkleur geschilderd worden) En als bonuszoon dan zo graag wil helpen. Dan schuur je dus samen de onderdelen.





Dochterlief zit, apetrots en met veel plezier, in haar nieuwe stoel mee te kijken.
Het was een welbestede 60 euro, deze stoelen. Want nu al heeft ze er veel plezier van.

Film, dag 2

Gisteren werden we , of beter werd Cecilia om 8.45 op de set verwacht. Om 9 uur begon met men opnemen van de eerste scene.
Omdat ze als een blok had geslapen was ze haar zonnige zelf tegen de tijd dat ze aan de beurt was.
De eerste scene van de dag speelde zich af in de keuken. Tinus werd door zijn moeder in een stoel gezet, en moest wat geluid maken of liefst huilen, waarna zijn grote halfbroer geirriteerd op dat gehuil reageert.
Tot groot vermaak van de hele crew valt de halfbroer uit tegen Tinus terwijl deze zeer vrolijk voor zich uit zit te spelen.
Ik heb nog aan de regisseur gevraagd of dat geen probleem was, maar daar konden ze in de montage genoeg mee doen.
Na het opnemen van die scene, was er een single van Tinus. Tinus werd in de kinderstoel gezet, vlak bij hem de camera, geluid en licht. 20 minuten lang werd, in bijna volmaakte stilte, een close up gemaakt van Tinus, die zich zeer goed vermaakte in de kinderstoel met om zich heen een stel grote mensen die hun uiterste best deden 'hem' de goede kant op de laten kijken.
Een pracht gezicht. Eerst heb ik een tijdje op de monitor gekeken, maar omdat ze wilden dat ze lachtte, ben ik de set op gegaan, en toen ze me eenmaal door had, begon ze ook breeduit te lachen.

Voor mij was het heel erg leuk om al die grote mannen te zien, grote kinderen van 22/23/24 jaar oud. Die niets van baby's willen weten, maar de een na de ander smolt, en kon niet anders dan proberen haar aandacht te vangen en een lachje op het gezicht te toveren.
De geluidsman vertelde me later dat hij echt op zijn lip had moeten bijten om niet te lachen, want elke keer als Cecilia/Tinus de microfoon zag probeerde ze die te pakken door zich uit te rekken en haar mond open te doen.
Na een minuut of 20 was ze klaar, De regisseur vertelde me dat hij zeker had wat hij wilde hebben. En Cecilia had even pauze. Die ze zeer goed gebruikte door gewoon een kleine 2 uur te gaan liggen slapen.
Wat een heerlijk meidje is het dan, gewoon ergens in een hoekje op een stoel liggen slapen. Ik ben er uiteindelijk maar naast gaan zitten, want in de ruimte waar ze lag te slapen stond ook allerlei spul opgeslagen wat steeds gehaald en gebracht moest worden. Als ze wakker zou worden en ik was er niet bij kon ze wel eens schrikken.
Voor mij ook ff lekker, 2 uur zitten gamen, om me heen kijken (wat ik het leukste van dit hele project vond) en wat tijdschriftjes lezen die daar lagen.

Om tegen 2 uur werd ik gevraagd om Cecilia te wekken want ze hadden haar over ongeveer een kwartier weer nodig. Gelukkig was ze er aan toe om wakker te worden en was ze zo wakker. Verschonen, flirten met deze en gene, en toen was ze weer aan de beurt.
Ik werd gevraagd om op de set te staan met haar, en haar aan de actrice aan te geven. Dit had als nadeel dat Cecilia een beetje in mijn richting bleef kijken, maar op 1 take keek ze geweldig verbaasd naar haar nieuwe halfbroer.

De laatste scene liet nog even op zich wachten, maar omdat het prachtig weer was, was dat geen enkel punt, we zaten heerlijk in het zonnetje, in een soort duinpan, gewoon warm dus. Op enig moment ben ik zelfs op zoek gegaan naar een beetje wind, omdat Cecilia helemaal vervelend werd van de warmte. Eenmaal uit de zon knapte ze snel weer op.

Omdat ik heel graag op de boot van 4 uur wilde zitten, deed de hele ploeg zijn best om de scenes met Tinus ook om half 4 klaar te hebben. Er moest nog 1 scene opgenomen worden met Tinus. Tinus zijn vader heeft ruzie met de halfbroer, stormt naar buiten, waar Tinus en Ina (moeder van Tinus) zijn. Vader briest en scheld, maar loopt terug om Tinus over zijn hoofd te aaien.
Bij de derde take briest vader naar buiten, en gaat zo te keer dat Tinus van schrik begint te huilen. Voor de film helemaal goed natuurlijk, maar volgens Ruurd, die inmiddels was gearriveerd om ons op te halen, vloog ik bijna uit mijn stoel om de filmvader aan te vliegen. Zelf heb ik dat niet in de gaten gehad.
Toen deze scene er eenmaal goed opstond werd de hele crew opgeroepen om afscheid te nemen van de baby. Ze kreeg een applaus en een lief cadeautje. Verder was het vrijwilligers werk, want een studenten project. Er moest nog een foto van het gelukkige gezinnetje gemaakt worden. En toen konden we weg.

De regisseur kwam nog even naar me toe om te vertellen dat het hem alles mee was gevallen, dat Cecilia het fantastisch gedaan had. Hij had op school geleerd dat opnames met baby's, boten en bejaarden (de 3 B's) altijd langer tijd kosten. En ze hadden er allemaal nogal tegen op gezien met een baby te werken, terwijl die voor het verhaal heel belangrijk was. Maar dankzij Cecilia was het ze allemaal heel erg meegevallen. Die zijn voor hun leven genezen van hun angst te werken met baby's.
Ik ben heel erg benieuwd naar de foto's en het uiteindelijke resultaat.

Ster

Vandaag was de grote dag. Mijn meisje ging bij de film. Nog niet gelijk hollywood, maar toch, een rol was het wel. Ze speelt jongetje.
Vorige week werd ik gebeld met de vraag of ik het leuk vond dat mijn baby mee deed in een film, als figurant. Zoiets is natuurlijk altijd leuk. Ik vind het zelf ook erg leuk om op de achtergrond eens mee te maken hoe zoiets werkt.
Afgelopen week een paar keer contact gehad met de productie, en vandaag was het zover.

We moesten om 15.45 op de set zijn. Daar maakte we kennis met de regisseur, de filmleider (die ook een landrover rijdt) en nog een paar mensen. En Cecilia haar filmmoeder.
De productieassistente had gisteren al kleding voor Cecilia mee genomen, die ze haar aantrokken. Nou houdt Cecilia niet van omkleden, dus zette ze ook gelijk een keel op. Weer terug beneden was ze omgetoverd tot jongetje. Een jongetje dat luistert naar de naam... Zoiets verzin je niet, maar haar film naar is... TINUS.

De eerste scene ging geweldig. Cecilia/TInus was zo ontspannen dat ze uiteindelijk tegen de actrice haar schouder in slaap viel.
Na die scene begon het lange wachten. Langer dan ik door had eigenlijk. Helaas liep het opnemen uit, erg veel uit, zodat de tweede scene die met Cecilia zou worden opgenomen een beetje moeilijker was, omdat Cecilia echt op was. Toen ik uit beeld verdween, begon ze te huilen, heel erg te huilen. Haar grote filmbroer moet een beetje boos in haar richting kijken, en daarna was het op, dikke tranen huilde ze, ze wilde niet meer bij haar film moeder, en viel even later in de keuken in slaap.

Ik heb me weer over mezelf verbaasd. We zaten in de keuken, en de opname zou plaats vinden in de kamer. Filmmoeder Ina zou met Tinus naar de kamer verdwijnen, en ik moest eigenlijk in de keuken blijven. Maar dat voelde toch niet goed. Gelukkig mocht ik buiten de ruimte waar werd opgenomen meekijken. Toen ik haar pruillip zag, draaide mijn hart zich om. Gelukkig vond ook de productieleider dat het genoeg was, en was men het met haar eens. Anders weet ik niet hoe ik gereageerd zou hebben, hoe leuk ik dit ook vind om te doen, en hoe trots ik ben dat het mijn kind is daar, het moet wel leuk blijven, OOK voor dat kleine meidje.
Morgen verder. Helaas moet ik iets anders leuks afzeggen, want de planning is veranderd, en we zitten zeker tot 4 uur vast, en om dan nog met de boot te gaan... Maar dat hoorde ik pas vanavond en toen was het te laat om te zeggen, we kunnen niet.

Foto's heb ik niet gemaakt. Ik had wel een fototoestel meegenomen, maar geen tijd gehad om foto's te maken, Maar ik biets er nog een paar van de stilfotograaf die er rond liep. Want het is wel erg leuk om daar wat van te hebben voor haar babyboek.

Eten

Pas geleden las ik ergens dat kinderen in het eerste jaar zoveel mogelijk smaken moeten proeven.
Dat staat geheel haaks op mijn gevoel dat kinderen het eerste jaar genoeg hebben aan borstvoeding. Maar past weer helemaal bij mijn idee over opvoeding, nl dat je goed naar het kind moet kijken wat het kind nodig heeft. En aangezien Cecilia het liefste eten uit je handen graait als we aan tafel zitten (of op andere momenten) zitten we op de goed weg.

De oogst tot nu toe:
Appelmoes: Zelf gekookt notabene, ze proefde, proefde nog een keer, en was niet van plan ooit nog haar mond voor appelmoes open te doen. Ongeacht wie het probeerde.

Asperges: Hap 1 Wat is dit nou weer
Hap 2 Niet lekker geloof ik
Hap 3 Uitspugen, dit is niet eetbaar.

Lange vinger: Raar eten, maar erg lekker (ze wordt er ook zo lekker vies van)

Zoethout: Errug lekker, wanneer gaan jullie weer halen?

Chocolaatjes; Hallo, ik ben een vrouw, natuurlijk vind ik dat lekker.

Brood: Dat kun je zo leuk uit elkaar pluizen en op de grond gooien. Kan je dat eten ook dan? dat moet ik toch ook eens proberen.

Nutrix rijstebloempap: hmm, dat vind ik wel lekker, maar ik heb dan liever moedermelk.

Pizza: Dat kan ik zelf eten, en dit is nou wat ik lekker eten noem.






Chocolademousse: HEEERLIJK, meer, meer meer!!!!!!

Verjaardag.

Vandaag was G jarig, hij is 50 geworden. Dat is een feestje waard toch? G is de pastor van het Gemini ziekenhuis, een pastor moet ik zeggen want er zijn er 3. Ik ben al jaren gastzuster, dankzij G, en vond het heel leuk om uitgenodigd te worden voor zijn verjaardag. Door mijn beroerde enkel heb ik de mensen daar al lange tijd niet gezien. Het was dus heel erg leuk om ze allemaal weer te zien.
Wel drukt zo'n feestje me met mijn neus op de feiten dat ik toch wel erg verlegen ben, me niet echt geweldig voel in grote groepen, en zeker niet als ik veel mensen niet ken.
Door mijn zere enkel kon ik ook niet veel anders dan op een stoel zitten. Toen ik me realiseerde dat ik dit soort dingen gewoon altijd moeilijk vind, en dat ik op een prima plekje zat, was het over. Ik heb me goed vermaakt met rond kijken en observeren.
Om half 5 werd ik weer opgehaald door mijn gezin die naar de Goudvis waren geweest. We hadden de boot van half 6 weer terug, en hebben met de kinderen nog een filmpje gekeken.

Vrijdag.

Vrijdag is als oppasdag eigenlijk al in mijn hele oppascarriere de drukste dag.
Op vrijdagmiddag zijn van een aantal scholen de onderbouw vrij dus zijn er altijd wel een paar kinderen extra.
Momenteel is mijn vrijdag gevuld met jongere kinderen, onder de 4. Soms 1, soms 3, en zoals gisteren 5. £ van 3, en 2 van 1.
Op zich is dat prima te doen, ware het niet dat er een paar moeizame kinderen tussen zitten, die zeker in combinatie met elkaar om de haverklap ruzie hebben.

Tel daar bij op dat de concentratie spanne van zeker 2 van hen heel kort is, en een kleintje er vooral lol in lijkt te hebben bakken speelgoed om te kieperen. Dan kun je je misschien een beetje voorstellen hoe mijn ochtend verliep.

Om half 9 had de eerste al een time out te pakken, omdat hij met de twee broertjes al ruzie maakte.
Om 10 uur hadden we de westwing al 2 keer helemaal opgeruimd omdat al het speelgoed door de ww was geslingerd.
Een van hen, een schat van een jochie, reageert heel erg heftig op suiker, en daarom krijgt hij, en alle anderen ook als hij er is, alleen suikervrij snoep en diksap. Ja, en dat jochie vond chocolade. GEEEEN idee waar of hoe het er kwam want de westwing is de enige ruimte in het huis die goed wordt onderhouden.
Uiteindelijk bracht de duplo uitkomst. Daar werden ze een soort van rustig van. Zeker toen ik een trap wilde bouwen en zij blokjes wilde zoeken.

Eigenlijk had ik met ze willen knutselen gisteren, maar helaas, dat lukte pas toen de twee gebroeders waren opgehaald, de ene 1 jarige lag te slapen, en dochterlief van 22 langskwam. Uiteindelijk hebben ze toen nog een uurtje lekker zitten tekenen.
Volgende week heb ik het 5 tal een aantal keer gezamelijk, ik hoop dat het dan beter gaat. Het knutselproject schuif ik door naar volgende week vrijdag, maar dan zet ik het op tafel klaar op donderdagavond, misschien dat daarmee de dag beter begint. Hij zal in elk geval heel bijzonder eindigen volgende week vrijdag, maar daarover later meer.

De was, en meer.

Zoals bekend mag worden geacht heb ik een hekel aan de grote hoeveelheden was die in dit huishouden dagelijks langskomen.
Om preciezer te zijn, ik heb een hekel aan het opvouwen van de was. Een heel grote hekel. Als ik het kan uitstellen, stel ik het dus uit.
Nu ik slecht ter been ben, komt er nog een probleem bij, ik kan niet zelfstandig de was die boven ligt naar beneden bij de wasmachine krijgen. En vaker dan 2 keer vragen wil ik niet.
Zo kan het dus gebeuren dat ik op een dag 5 trommels moet draaien. Als halverwege dat proces dan het water eraf moet omdat er een lekkage in onze waterleiding bleek te zitten, loop ik weer vast.

Deze week was de was een grote ellende. Niet alleen gebeurde bovenstaande, ook kreeg ik nog een paar zakken kleding. Altijd fijn natuurlijk, maar levert wel in 1 keer een hele berg was op. 2 trommels deze keer. Er waren een paar kinderen ziek, waardoor ik extra bedden moest verschonen. Ook al heb ik elke dag een paar wasmanden leeggevouwen, en in de kast weggeborgen, er bleven wasmanden met op te vouwen was staan, en de wasmanden met te wassen was bleven schrikbarend vol.

Maar vanmiddag is het gelukt, ik heb de bodem van de wasmanden weer gezien. 8 manden heb ik leeggevouwen. Er ligt nog wel was te wachten, maar slechts omdat er niet genoeg was om een trommel te laten draaien, morgen zal ik met de gebruikelijke 3 manden was af kunnen.

En omdat ik gisteren zo blij was was er vannacht een bed nat, zodat ik me weer heerlijk kan uitleven op de was vandaag.

Niet goed

Toen ik vanmorgen opstond, kon ik, ondanks brace, niet op mijn voet staan.
Lopen zonder kruk ging helemaal niet. En toen ik buiten, bij het CB, ook nog op een niet rechte steen terecht kwam, was het helemaal mis.
In overleg met de fysiotherapeut besloten dat ik tot de volgende afspraak gewoon blijf doen wat ik deed, nl thuis met 1 kruk, buiten met 2 krukken, en vooral RUST.

Zucht, we zijn er helaas nog niet. Behalve dystrofie, is de band ook nog gewoon niet geheeld.

Rondje

Vanmorgen om 11 uur deed ik een rondje, met de kinderwagen. Cecilia erin.
Een klein rondje, langer dan 5 minuten deed ik er niet over. Ik was de hoek nog niet om, of er dook iemand in de kinderwagen. Soms is dat heel irritant, maar na 6 maanden onthouding was het heerlijk om te pronken met mijn kindje.






Vanmorgen voor controle naar de chirurg.
Slecht nieuws: Er zit toch een (kleine hopelijk) dystrofie reactie in mijn voet. Balen natuurlijk.
Maar het goede nieuws is dat om daar overheen te komen ik hem moet gebruiken, wat betekend LOPEN. Liefst zonder kruk (dat doe ik nu in huis) Buitenshuis voorlopig nog met kruk. 1 om te beginnen maar uiteindelijk zonder.
Ik moet uitkijken dat ik niet te veel doe. Want you know me, ik ga gelijk vol er in, en loop gelijk de avond4daagse (dat mag niet, is me letterlijk verboden) Gelukkig wordt er op me gepast door de mensen om me heen.

De tuin

De tuin is me al tijden een doorn in het oog. Toen we hier kwamen wonen stond de tuin vol met bloemen en planten. Te vol, want er bleef weinig speel en zit ruimte over,zeker als alles in volle bloei stond.
2 jaar terug, aan het einde van het seizoen heb ik, samen met de jongens, het meeste groen er uit gesloopt en samen met een vriend de tuin omgespit, en opnieuw ingezaaid met gras. De hortensia's die ik graag wilde laten staan, hebben we verplaatst in de hoop dat ze zouden aanslaan.
Dat deden ze, maar de verbouwing deed de tuin geen goed. Na de verbouwing, moesten we eerst inrichten, en ook een babykamer regelen. De tuin kwam achter aan de lijst.

We waren net begonnen met opruimen en wilde de tuin goed gaan aanpakken voor de winter, toen we een brief kregen van de gemeente, waarin stond te lezen dat de straat zou worden open gebroken en ze waarschijnlijk ook onze tuin moesten openbreken.
Dus hebben we de tuin even gelaten, en maar goed ook want na de opknapbeurt van de straat zag de tuin er helemaal niet meer uit.
Alleen, tegen die tijd kon ik niet meer lopen en zeker niet spitten en grutten in de grond, dus blijft de tuin liggen waar die ligt, en tiert het onkruid er welig.
Eigenlijk kan het niet, we zijn Ma Flodder in een nette buurt. Ik heb ook het idee dat de buurt er schande van spreekt.



Morgen komen de graszoden, die we besteld hebben, en vandaag is Opa Henk, onze adoptief opa, de tuin aan het egaliseren. Dat wil zeggen, het gedeelte dat we willen afscheiden voor de kinderopvang. Zou het dan ooit goed komen met ons??

nog meer foto's

Door mijn niet werkende been zit ik veel te veel achter de computer, en dat kan Cecilia natuurlijk ook.


'Papski help eens ze wil weer wat van me'


' O een lepeltje, die ken ik'



' Wat stopt ze NU weer in mijn mond???'


' Vind ik dit nou lekker. of niet? Het is iig erg raaaar spul'

En tenslotte, hadden jullie dit al gezien??


(' Ik kan het ook met 1 hand)

Missende foto

Voor Ruurd en Britt, de missende foto (alleen die e op het eind snap ik niet helemaal)

foto's van de meute

Ruurd.


Ruben


Joshua


Lea


Rafael.


Cecilia zit op de grond te spelen.

Bedoel je zoiets Britt??

schoon

Hulp komt altijd uit onverwachte hoek. Vandaag kwam de hulp uit Winschoten.
En wat voor hulp.
Ze kwam met de boot van half 9, zat om 9 uur bij ons aan tafel aan de koffie, en zei om 9.15, kom we gaan eens wat doen.
Voortvarend begonnen we aan de boven verdieping. Mijn aandeel bestond uit niet veel meer dan rotzooi uitzoeken, en naar de juiste plek dirigeren. De kinderen, (alle 5, 4 van ons, en een vriendinnetje) hielpen hard mee. Ze bleven trap op en af lopen, en spullen op ruimen, en vooral weggooien. Veeel heel veel heb ik vandaag weggegooid.
Ruurd zijn aandeel was omloop, en catering. Een waardevolle aanvulling, waardoor wij lekker door konden stomen zonder aan die zaken te hoeven denken.

Doordat onze reddende engel van aanpakken weet, was de kinderkamer binnen de kortste keren weer schoon en opgeruimd. Ik had niet meer voor mogelijk gehouden dat dat ooit zo zou zijn.
Daarna hebben we onze kamer annex babykamer aangepakt. Ook daar zagen we zelf geen gat meer in, met met hulp van buitenaf bleek het allemaal erg mee te vallen, of leek dat maar zo omdat de extra handen en benen zo van aanpakken weten?
In ieder geval was de bovenverdieping, voor de lunch gedaan. Nog 1 slaapkamer,die moet extra worden aangepakt, maar daar is de bewoner voor nodig. Dus dat wordt nog een klusje voor aankomende week. Er is echter ook in die kamer een groot gat in de zooi geslagen.

Na de lunch hebben we de huiskamer aangepakt, en de spullen die van boven naar beneden verplaatst waren opgeruimd. Nou ja, we? Ik zocht spullen uit, en vouwde was. Ruurd en Cecilia hadden we voor een rondje weggestuurd. Het echte werk werd door een ander verzet. Zelfs de ramen werden van een poetslap voorzien.
Tussen door werden er wasjes gedraaid, en tot mijn grote vreugde werd de was buiten gehangen en gedroogd weer binnen gehaald. Heerlijk, dat is het betere werk.

Om half 5 vertrok ze weer, om met de boot van 5 uur weer richting huis te gaan. Ik ben heel erg blij. Ons huis is weer terug veroverd op het vuil en de chaos. We kunnen er weer even tegen.
Dank je wel Britt.

Half jaar

Daar ligt ze, gestrekt te slapen in de box.
Een half jaar is ze, sinds gisteren 1 mei.
Een half jaar met de mooiste baby die ik ooit gezien heb. Een half jaar lachjes, knuffeltjes en onvoorwaardelijke liefde.
Een half jaar zorg, dat dan weer wel.

Een klein meisje is het. Ze zit, ze wil staan. Ze houdt hele verhalen tegen wie het maar horen wil.
Sinds een week laat ze met een apart geluidje horen dat ze het ergens niet mee eens is, of dat ze iets hebben wil.
Ape trots is ze als ze in haar nieuwe kinderstoel aan tafel zit.

Maar nu slaapt ze, in haar nieuwe pyama in de box. Ons prinsesje.