Kraambezoek

Zoals gemeld, is onze goede vriendin bevallen van een prachtige dochter.
Natuurlijk konden we niet langer wachten met de kennismaking. Dus vertrokken we gisteren met de boot van 8 uur richting Winschoten.

Cecilia in pyama mee. Vorige keer toen we vroeg gingen, heeft ze nl lange tijd geslapen, en om haar dan wakker te maken. Cecilia dacht er echter anders over. Slapend in gesnoerd in de auto, wakker voor we bij de boot waren. Ze heeft zich kostelijk vermaakt onder weg (en ons ook)

Toen we even ergens stopte om koffie te halen, mocht ze even los. Ze ging op de bestuurderstoel zitten. Toen Ruurd terug kwam, en de deur open wilde doen, stuurde ze hem weg. Hij mocht achterin gaan zitten.
Ruurd toverde de sleuteltjes uit zijn zak, en liet die aan haar zien. Toen knikte ze JA. die had ze nodig. Ruurd gaf haar de sleuteltjes, en geloof het of niet, ze probeerde de sleutel in het contact slot te steken.
We hebben haar toch maar weer achterin in het autostoeltje gesnoerd.

Onderweg heeft ze verder zitten clownen. We hebben erg om haar gelachen (en zij om ons)

Ik wilde even naar Jacobi. een internet(hobby)winkel die ook een winkel in Drachten heeft. Daar ik op de beurs vergeten was stempelreiniger te halen moest dat wel even gescoord worden. Dat zit in zulke flesjes dat het altijd pakketpost is, en als we er toch langsrijden....
Vlak voor Drachten viel Cecilia in slaap. Zal je altijd zien. We hebben haar wakker gemaakt,en hebben eerst ontbeten bij de MacDonald die we daar op een hoek tegenkwamen.
Daarna besloten we niet uitgebreid te gaan shoppen. Ruurd zou even naar Jacobi lopen, en ik zou Cecilia aankleden. Anders zouden we zo laat in Winschoten aankomen. Wij zijn een team, en het werkte dus ook geweldig. Behalve dan dat Cecilia alles wilde, behalve kleding aan :o))
Uiteindelijk kwam ze in de kleren, en konden we weer verder.

In Winschoten aangekomen, stond de hele familie (nou ja, een deel van) ons al op te wachten. A had de Lomax uit de garage gehaald, die werd net geparkeerd. Ruurd helemaal blij, die had hij alleen nog op foto's gezien, nu kon hij Yolanda er naast parkeren.
Ikzelf was meer geinteresseerd in de jongste spruit, die bij haar moeder in de maxi cosi lag. Buiten even gespiekt,
Binnen mochten we echt kennis maken met de nieuwe wereldburger. Wat een mooi kindje is het!
Echt een plaatje, nog veel mooier dan op de foto's die ik al gezien had (en waar ik op slag verliefd op werd)
Na het voeden, mocht ik haar even vasthouden. Ze huilde even, maar viel al snel op mijn arm in slaap.WAUW, wat is dat toch lief, en wat is het toch bijzonder om een mensenkind te leren kennen als ze zo net geboren zijn.
Natuurlijk maakte ik de gebruikelijke flauwe grappen (waarbij ik mezelf gelijk afvroeg waarom ik dat eigenlijk deed) zo van Kom Ruurd we gaan. Het is alsof het van bezoek verwacht wordt. Wij hoorde het bij Cecilia ook van iedereen.

Gezellig samen gelunched, en daarna gingen A en Ruurd op stap voor een rondje met de Lomax. Wij hebben wat gekletst, met de kinderen gekletst en geknuffeld, want de jongste telg is een mooi en lief kindje, de andere 5 kinderen zijn ook geweldige kinderen. Inmiddels zijn ze zo aan ons gewend dat ze ook gewoon bij me op schoot komen hangen, en de jongste zoon na zijn slaapje helemaal blij was dat hij Ruurd weer zag.
Het duurde lang voor de mannen er weer waren, en daarna moesten we allemaal rennen. Zij moesten voor 5 uur nog een pasfoto hebben van de jongste en wij moesten ons gaan haasten om de boot te halen.

We namen afscheid, eind mei gaan we weer kijken, want Lea en Rafael willen ook kennismaken met B.
En wij gingen snel richting Texel. Al snel werd ons duidelijk dat de boot van half 7 (die we eigenlijk wilde halen) niet ging lukken. Dan maar een boot later.
Cecilia was na 2 bochten eindelijk in slaap gevallen. Dus gezellig met ons twee terug rijden. Cecilia werd vlak voor Sneek helemaal in paniek wakker, dus zijn we gaan tanken.
Ik Cecilia voeden en troosten, en Ruurd tanken. Er stopte een tweede auto met iemand die de afsluitdijk zocht. Hetgeen zeker 10 km goed was voor heeel flauwe grappen.

Bij de boot een patatje gescoord, daarbij voor Cecilia een kroket. Om onduidelijke redenen is ze daar erg dol op.
Thuisgekomen hadden de kinderen niet alleen opgeruimd maar stond er voor Ruurd een kan koffie klaar, en voor mij een halve literglas, chocoladekoffie.

Ruurd heeft gelukkig geen nadelige gevolgen over gehouden aan het ritje met de Lomax. Omdat dat een open auto was, was ik een beetje bezorgd dat hij te koud was geworden.
Omdat we zo aan het kletsen geweest zijn, heb ik niet eens een foto gemaakt van deze prachtige baby. De volgende keer neem ik mijn fototoestel mee.

Vandaag

Eigenlijk viel het erg mee vandaag. Vanmorgen was gedaan, en wat zitten surfen naar stempels, inkten, en ander leuks.
Ja, ik was aan het oppassen maar het ene oppasjongetje viel om half 10 alweer in slaap, de ander speelde heerlijk alleen buiten, want Cecilia was om 10 uur weer gaan slapen;

Na de lunch was ik vrij. De oppasjongetjes werden opgehaald, Cecilia vond dat ze bij haar vader moest verblijven vandaag, en ik kon lekker naar de radio luisterend de rest van de was opvouwen.
Helaas ging mijn enkel steeds meer pijn doen, en moest ik tussen door steeds gaan zitten om het bij te laten trekken.

Na de was ben ik dus maar zittend werk gaan doen. Het uittypen van een werkstuk. Ik mocht er voortijdig mee stoppen, Ruurd heeft een programmaatje voor me gemaakt (ofzoiets) waarbij ik mijn stempelinkten op de juiste manier kan invoeren. Om te proberen heb ik een aantal inkten ingevoerd.
Toen het nog niet werd zoals ik het wilde, heeft Ruurd een paar dingen aangepast, en nu lijkt het te zijn wat ik hebben wil. Maar ik ben er nog niet mee verder gegaan. Al jeuken mijn vingers om dat te doen.
Gekookt (soep, altijd lekker) en nu kijk ik met de jongens (alle 3 :o)) naar de Mentalist. We hebben ook al House gekeken.

Ach eigenlijk was het best een lekker dagje zo. Niet zo rustig als ik hoopte en ik heb helaas geen letter in mijn boek gelezen, en daar baal ik wel van, want het is een spannend boek.

Niet dus...

Tja, als de moeder van twee oppaskinderen komt vragen of ze alsjeblieft morgenochtend (vanmorgen) ook mogen komen, wat doe je dan??
Ik zeg ja. Met de mededeling dat ik eigenlijk vrij was vandaag.

Aan de andere kant, er ligt een berg was te wachten op vouwen, en dat vind ik niet eens erg vandaag want ik kreeg gisteren een heel pakket kinderkleding mt 86 binnen die ik via Marktplaats had gekocht.

Geen zin

Al sinds de nacht van maandag op dinsdag doet mijn enkel weer erg veel pijn.Soms is het meer, soms is het minder, op dit moment is het dus meer.
Lopen is daardoor een crime, geen idee wat de trigger is deze keer. Soms weet ik het, is het een verkeerde beweging, of te veel doen. Wat het nu is? Ik heb werkelijk geen flauw idee.

Omdat ik wel aan het werk ben, loop ik wel meer dan ik eigenlijk zou willen, en na het werk moet er gewoon opgeruimd, schoongemaakt, gekookt en kinderen gebadderd en in bad gestopt worden.
Daardoor lig ik eigenlijk dagelijks wat later in bed dan ik zou willen, en om dan gelijk te gaan slapen is ook niet wat ik wil, of wat verstandig is.

Door die zere enkel, waar ik ook snachts veel last van heb, omdat er van echt lekker liggen geen sprake is, slaap ik ook nog eens minder goed dan nodig. En iig korter.

Dit alles eist zijn tol. Ik word vervelend en humeurig. Zie het ff niet zitten, en reageer dus ook navenant op de kinderen. Helaas juist op de eigen kinderen. Die krijgen een sneer, of ruzie terwijl een lichte correctie geindiceerd is.

Eigenlijk ben ik heel hard aan vakantie toe, echte vakantie waarbij ik nergens aan hoef te denken, de zon schijnt, en je echt vrij bent. Helaas, dat kan ik me voorlopig niet veroorloven.
Maar morgen ben ik vrij. Dan kruip ik maar eens een paar uur met een boekje in een hoekje. Geen naaimachine (die ook dringend uit zijn hoekje moet, want ik moet eea maken voor dochterlief) maar een boek en een game. En misschien, heeeel misschien een stempel.

Vrij

Tja, en daar zit ik dan. Geen oppaskinderen vanmorgen.Vanmiddag wel als het goed is.
En ik weet ff niet wat ik moet doen. Dus ik doe helemaal niets.
Ik heb achterstallige mail weggewerkt (ook erg nuttig) de nieuwste Stampin Up catalogus bekeken, en bedacht dat er maar weinig is dat ik wil bestellen (altijd gunstig)

Geen boek gelezen, niet opgeruimd, geen was gevouwen. Wel gewassen, want ik heb maar 1 goed zitten de broek, en die zit in de was.

Vanmiddag weer werken en dan komt de was vanzelf. Hoop ik, want de was opvouwen?? Ik noem het mijn dagelijkse marteling. Geen idee waarom, maar ik heb er een verschrikkelijke hekel aan.

Neus

Na het eten krijgt Cecilia een appeltje. Daar is ze gek op, zo erg zelfs dat Appel haar eerste woord was.

Als ik haar even later in bad wil stoppen klaagt ze over haar neus. Ruurd dacht dat ze daar wel wat in gestopt kon hebben. Met behulp van een zaklamp kijk ik in haar neus, en zie inderdaad wat vreemd zitten. Met een pincet kan ik het niet te pakken krijgen.
Als laatste probeer ik haar te laten snuiten, en dat lukt.
Ze snuit er een stuk appelschil uit, dat groter is dan haar hele neus bij elkaar.

Ik vond het knap van haar dat ze zo goed kan snuiten., Ruurd vond het knapper dat ze zo een groot stuk appel in haar neus kon stoppen.

Heftig

Zaterdagochtend vroeg, heel vroeg, kreeg ik een smsje van een vriendin dat ze bevallen was van een gezonde dochter.
Zaterdag aan het eind van de middag, kwam een andere vriendin vertellen dat ze waarschijnlijk niet veel ouder zal gaan worden.

Geen van beide berichten was 'nieuws' in de zin van dat het er niet aan zat te komen. Toch ben ik ontroerd bij het zien van een foto van een pasgeborene.
En hevig emotioneel bij het horen van het andere bericht.

Leven en dood ligt zo dicht bij elkaar.

En dan..

IS het al weer zaterdag.

De activiteiten van vorige week hebben zijn tol geeist. Ik ben moe tot op het bot maar het werk gaat gewoon door.
Maandag t/m vrijdag gewoon werken. Eigenlijk gebeurd er dan ook weinig vermeldenswaardigs.
Cecilia blijkt van maat 74 zo door gestoomd te zijn naar maat 86. Gelukkig had ik nog niet een hele kast vol kleding mt 80 aangeschaft, anders konden die er nu weer uit. Het viel al wel iedereen op dat ze ineens groot werd, maar zo groot??
Ze is ook aan het Nee tijdperk begonnen. Kind is nog niet eens 18 maanden (slechts 17) maar ze doet al volop Ik ben 2 en ik zeg nee.
Anderzins is het heel erg schattig dat ze al praat. Ze heeft een behoorlijk vocabulair. Ja, Nee, Mij zijn de meest gebruikte, maar ook woorden als Appel, Tomaat, Poes doen zijn intrede. Bovendien kan ze ons allemaal benoemen. Toegegeven, bij sommige namen is het slechts een klankvolgorde die maakt dat je er een naam in verstaat, maar andere (vooral Pappa en Moema) kan ze gewoon zeggen.
Het is nog steeds een geweldig leuk kind, vrolijk, gezellig. Maar ook vreselijk driftig. Nou moet ze natuurlijk wel, met altijd andere kinderen (meest groter) om haar heen. Toch denk ik dat het grootste deel aanleg is.

Vanmorgen gewoon op tijd opgestaan, en eerst maar eens puin van de vorige week opgeruimd, geschrobt, en gedweilt. Ja, ik weet het, met dat been van mij moet ik het eigenlijk aan een ander overlaten, want ik betaal straks de prijs er wel van. Alleen, wie doet het voor me?
Ik ga wel even aan de knutsel, voor een kraamcadeautje. Doe ik mijn been wel hoog en morgen achter de naaimachine. Want ons grietje moet even een stel nieuwe luiers en vooral luierbroekjes hebben.

Donderdag t/m zondag

Dit gaat een lange blog worden. Dan weet ik gelijk of er een limiet zit aan het aantal woorden dat ik mag typen en publiceren in 1 blog.

Donderdag moest ik naar het VU. Boot van 6 uur, Cecilia mee. Was wel even schrikken toen ik om 5.21 wakker werd. Maar we haalden de boot, dankzij een goede planning, en een goede samenwerking. Ik was alleen Cecilia haar schoentjes vergeten, maar dat maakte voor deze trip niet uit.

We, nou ja ik, had een afspraak om 9.40. Dan lijkt boot van 6 uur erg vroeg, maar we reden voor Purmerend ineens de file in. En daar kwamen we niet meer uit. Tot het VU.
Het VUMC heeft geen eigen parkeerplaats zoals het AMC. Dus moesten we ruim 5 minuten lopen ver parkeren. Er zou een pendelbusje rijden maar die hebben we niet gevonden. Ik gok dat die pendelt naar een andere parkeergarage dan die welke wij hadden gevonden. Zou net iets voor ons zijn.

In de wachtkamer vermaakte Cecilia iedereen. Vooral een mevrouw in rolstoel had haar belangstelling. Ze speelde verstoppertje met die mevrouw door zich achter mijn benen te verstoppen.
We mochten bijna gelijk doorlopen, en de artsen stelde eerst een serie vragen. Ik denk dat het een co assistent, en een arts assistent waren. Toen ging de deur open, als sein voor de professor dat hij binnen kon komen.
Er kwam een wervelwind binnen, dat was de professor. En voelde de artsen nog voorzichtig aan mijn voet, de professor pakte beide voeten gelijk beet, en vroeg daarna welke voet het was :D.
De conclusie was, dat er GEEN post traumatische dystrofie in mijn voet zit. Maar wat dan wel? De professor raadde aan om eerst diagnose te stellen, daarna terug te komen bij hem voor een verdovende behandeling. Als dat er dan geen pijn in de voet zit, dan besluiten te opereren. Is er ook pijn tijdens de verdovende behandeling, dan is er misschien nog iets anders aan de hand, en moet je verder zoeken.

Erg grappig was dat de professor bij het weglopen vroeg hoeveel kinderen ik dan had, doelend op mijn werk als gastouder. Ik begreep hem verkeerd en antwoordde ik heb 7 kinderen, hij heeft er 3, en samen hebben we er 9.
Dat duurde even tot het tot hem doordrong. Ik heb het geloof ik wel 4x moeten zeggen. Hij kon er niet over uit. Ondanks dat ik niet op mijn slankst ben (mag wel wat af vind ik) vond hij toch dat ik er niet uitzag als moeder van 7 kinderen. En toen ik ook nog vertelde dat er een zoon kok is in Italie, een dochter in duitsland stage loopt, en een zoon in Amsterdam als kok werkt, werd het helemaal stil. Toen vroeg hij of deze (Cecilia dus) van ons was. Ja, die was van mij.
En in de opvang heb ik 13 gastkinderen, maar nooit meer dan 6 tegelijk. Toen was hij helemaal onder de indruk.

Wij terug naar huis. We hadden de boot van half 1, thuis gelunched, en Ruurd naar bed gestuurd, en zelf aan het scrappen.
Ik zat net, radio aan, toen alles uit viel, Althans alles via Internet. Er bleek later dat er een aannemer in de kop van Noord Holland een damwand door de glasvezelkabel had geramd. Die doormidden, en omdat het even duurde voor men door had dat het niet klopte, heeft eea in het water gelegen, en duurde het uiteindelijk tot vrijdagavond 17.00 voor het internet weer werkte. Het was ook wel grappig weer een dag zonder internet vond ik.

Vrijdag werd mijn 3e kind, 21 jaar. Dat is voor mij altijd reden om een scrapbook van de jeugd te maken. Dit is de derde. Erg bijzonder om door alle foto's heen te gaan, pijnlijk ook op sommige momenten.
Maar wel erg leuk om die te verwerken tot scrapbook pagina's. Ik ben nog niet gewend aan het feit dat ik werk, en daardoor niet kan prutsen met spul wanneer ik dat wil. Ik was dus te laat begonnen. Het boek was niet helemaal af. Ik wil nog iig 3 pagina's. Het boek is wel ver genoeg af om aan hem aan te bieden.
Ilja en Sophie kwamen met de boot van half 12,dus ik had nog een ochtend voor wat pruts werk. Al moest ik wel werken.
We hebben de kamer versierd voor hij er was, en ik had een plakkaat gemaakt waarop stond 21 jaar Ilja, en dat voor het raam gehangen. Dat was wel een leuke binnenkomst.
Ilja zou gaan koken, en Sophie zou taarten bakken. Voor mij was dat makkelijk, want ik had uiteindelijk 5 oppaskinderen onder mijn hoede.
Om 5 uur werden de oppaskinderen allemaal tegelijk opgehaald, dat gebeurd nooit. Maar het was nu wel een soort van cadeautje voor mij. En kwamen de eerste gasten ook langs. Niet alleen ons kringetje maar ook vrienden van Ilja. Met veel man aan tafel,lekker eten, en goed gezelschap beter is er niet voor mij.
Ik heb genoten van de verjaardag. Nog even gespeeched voor de jarige. En hem de MacGee een soort kookbijbel overhandigd. Ook daar was hij blij mee. Het Scrapbook had hij al op een rustiger moment gekregen.
Om 10 uur ging het hele spul naar de 12 Balcken, zelfs Ruben ging mee.
Ik ging nog even opruimen, de keuken, de westwing en spullen klaarzetten voor zaterdag. Dan zouden Ruurd en ik, met Cecilia en Margriet nl ook met de boot van 6 uur, naar de stempelbeurs in Zeist.
Uiteindelijk lag ik rond 12 uur in bed. Ik weet nog dat ik dacht, dat wordt een kort nachtje.....

En dat werd het. Wel goed, maar zeeeer kort geslapen.Voor de wekker wakker. Ik had afgesproken met Margriet dat zij mij zou smsen om 5.15, zou ze niets terug horen, dan zou ze me bellen. En omgekeerd, zou ik niets horen om 5.15, dan zou ik haar smsen. Ze heeft nl al eens voor een dichte deur gestaan, omdat wij ons versliepen :o)
Ik smsde eerder, maar zij was ook al op.

De reis was geweldig, zoals gebruikelijk. We hebben genoten van de reis, erg gelachen om alle mogelijke woningen die we tegen kwamen. En we waren ruim op tijd in Zeist. In tegenstelling tot vorig jaar hoefde we niet te zoeken, dus we waren wel wat vroeg. Niet extreem vroeg trouwens, want we kwamen al andere stempeldames tegen bij de deur.
Gezellig een bakkie gedaan, Cecilia verschoont, en de beursvloer op.
Ik heb mooie stempels gescoord (realiseer me ineens dat ik mijn buit niet op de foto heb gezet, maar heb opgeruimd)
Een serie Iris stempels. Die vind ik erg eluk, maar zijn niet via Internet te koop,dat moet dus op de beurs.
Bij Scrapbookdepot raakte ik aan de praat met de dame achter de stand. Ik zei nl, OO dit is Scrapbook Depot, dat is een goede winkel. O zei Ruurd, hoezo. Nou ik bestel er heel veel.
OO, zei de dame, zeg het nog eens, maar dan hard. Dus ik zeg, zeeeer overhard : Dit is Scrapbook Depot, daar bestel ik heeel vaak, goede winkel, geweldige website.
Zij lachen natuurlijk, en vroeg me, wie ik dan was. Dus ik zeg Barnard, Texel. En ja hoor, dat was het magische woord. OOO Texel, ja daar sturen we niet zo heel veel heen, dus ze wist wel dat ze een vaste klant voor zich had.

Even verderop zat Michael Strong te demonstreren. Hij heeft nieuwe stempels, in de vorm van een origami kraanvogel. Toen ik even stond te kijken, hoorde ik hem zeggen dat hij ze niet kon vouwen. Nou dat kon ik wel. Het kostte een beetje moeite om een vierkant stukje papier te krijgen. Toen ik dat eenmaal had, en een kraanvogel had gevouwen, was het bij Michael Strong zo druk, dat ik zei, nou laat maar.
Daar dacht Ruurd anders over. Die gaf Michael Strong de kraanvogel. Hij vond het heel leuk. Hij liet me zien dat de kraanvogel die hij zelf had gevouwen anders was. Jaa, zei ik, dat is een andere. Dit is een traditionele, die andere is een vliegende. Kijk, als je zo doet, en je houdt hem zo vast, dan vliegt ie. En ik trok aan de staart van de kraanvogel, en de vleugels flapperde. Michael Strong reageerde alsof hij dat nog nooit gezien had.

Toen we klaar waren op de beurs zijn we naar Amarongen gereden om daar Margriet af te zetten. Zij kon niet mee terug, want ze moest vandaag naar de verjaardag van haar zwager. En omdat die zo dichtbij Zeist wonen, bleef ze daar slapen.
Na een bakkie koffie zijn we weer gaan rijden. We begonnen met een beetje zwerven maar ineens had Ruurd er genoeg van, en nam hij verder de snelweg. Dat was schijnbaar saai, want ik kon mijn ogen ineens niet meer open houden. Ik viel in slaap, tot Ruurd me vroeg om hem wakker te houden. Dus gingen we ons gebruikelijke spelletje weer doen, en kletsen tot we in den Helder waren.

Thuis was het een zootje, dus eerst boos zijn op de jongens, daarna opruimen,. Ilja zorgde weer voor het eten. Heerlijk, helaas gingen ze dezelfde dag weer terug. boot van 9 uur, want ze gingen Ilja zijn verjaardag in Amsterdam vieren.

Vandaag kostte het me moeite om op te staan. En toen Ruurd Ruben weg ging brengen, ben ik bij Cecilia in bed gaan liggen, en in slaap gevallen tot Ruurd me wakker maakte ruim een uur later.
Het kostte me nog een half uur om zo wakker te worden.
Vanmiddag uiteindelijk lekker zitten spelen met mijn nieuwe stempels. Ik had bedacht dat de Irisstempels groot genoeg waren om te krimpen met krimpfolie. Helaas had ik minder in huis dan ik dacht, dus ik heb er maar een paar kunnen doen. Het kon wel, en het effect was erg leuk. Nu alleen zien dat ik weer krimpfolie in huis krijg.

Morgen weer werken. En weer even rust, want 3 van zulke dagen achter elkaar is wel een beetje veel.

Stoer

Nee, niet ik. Maar mijn kinderen.

Mijn oudste zoon is vorige week naar Italie geemigreerd, vanuit Tsjechie. Hij gaat daar in een restaurant werken tot eind oktober. Als moeder zie ik natuurlijk allerlei beren op de weg over de tijd daarna, maar dat is onzin. Voorlopig heeft hij huisvesting, en als ik de foto's mag geloven, zit hij op een mooi plekje. En werk natuurlijk.

Mijn oudste dochter woont sinds gisteren in Berlijn. Ze loopt daar stage bij een mode/kunst bedrijf. Helemaal in haar stijl.

Moeders heeft de senuwe, natuurlijk, maar het gaat echt goed komen met beide kinderen.
Tis wel stoer hoor, om te kunnen zeggen dat je dochter in Berlijn woont, en je zoon in Italie.

En voordat iemand vraagt over de andere kinderen, daar ben ik minstens zo trots op, maar ja, die wonen gewoon thuis of iig in Nederland.

Mattheus Passie

Elk jaar, zo in de periode voor Pasen speelt er muziek in mijn hoofd. De Mattheus Passion van Johann Sebastian Bach. 4 jaar geleden heeft Jan Rot een vertaalde uitvoering hiervan op CD uitgebracht. Dat is denk ik de mooiste uitvoering die ik ken. En geloof me, ik ken er vele want ik ben opgegroeid met deze muziek.

Gisteren heeft Ruurd de CD's van de Mattheus Passie op de squeezebox gezet, en de hele dag geniet ik al van de Mattheus Passie. Liefst hard, zo hard dat je verdwijnt in de muziek.

Het mooiste vind ik de eerste 2 maten. Ik roep ook altijd dat hij daarna weer uit kan. Dat is niet zo, want er zijn meer heeel mooie stukken. De man was geniaal. Zo een mooi, en tijdloos stuk schrijven.

Voordeel is dat de oppaskinderen nu geinfecteerd worden met klassieke muziek. Ik weet niet of ze nu ook als voordeel ervaren. Maar ze krijgen het mee, en dat is een groot voordeel weet ik uit eigen ervaring.

Straks, na paas maal ik niet meer om de Mattheus Passie, dan draai ik weer het gewone allegaartje van muziek. Veel nederlandstalig, veel kindermuziek af en toe wat klassiek. Vivaldi vooral.
Tot de donkere dagen voor kerst, dan is het de Messiah die veel en hard gedraaid wordt.

Gemini

Gisteren een rondje Gemini. En eigenlijk zit ik nog steeds boos na te stuiteren.

Al enige tijd, zeg maar enige jaren, heb ik last van een kies. Die moet er uit, en bij de tandarts was die niet te verdoven. Dus een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg in den Helder.
Eindelijk mocht ik daar gisteren terecht. 3 man en vrouw sterk stonden ze in de spreekkamer me op te wachten.
De arts deed een korte intake, en wilde beginnen. Ik protesteerde, want, ervaring leert dat die kies niet te verdoven is. Maar naar mijn protesten werd niet geluisterd. Ik kon in de stoel, en er werd een grote spuit gezet. Op mijn vraag waarom het nu wel zou werken, zei de arts alleen maar Dat weet ik niet.

Na dat de verdoving was gezet, voelde ik het al. Wel hartkloppingen, en draaierig van de medicatie, maar geen pijnstilling of verdoving. Ik zei dat, maar werd gesust met:'U moet wel vertrouwen hebben mevrouw' Ik besloot mijn mond maar te houden, want er werd toch niet naar me geluisterd.
Er werd gevraagd waarom ik niets meer zei, dus ik meldde dat ik vond dat er niet naar me geluisterd werd. Daar begon toen iedereen zich mee te bemoeien, en kreeg ik erg de indruk dat ik niet moest zeuren.
Ik heb me beheerst, ben niet weggelopen, maar geloof me het kostte me erg veel moeite.

Er werd een tweede blok gezet. Ook hier weer voelde ik, na een paar minuten, dat de verdoving niet ging werken. Toen ik dat zei, werd ik naar de wachtkamer terug gestuurd, want het had langer inwerk tijd nodig.

Ik zou liegen als ik zei dat ik niets voelde, in een deel van mijn wang (niet kies) was een dovig gevoel. Niet gevoelloos, maar beduidend minder gevoelig dan normaal. Na 5 minuten in de wachtkamer, werd dat gebied kleiner, ipv groter. Ik werd er mega nerveus van, want zou er geluisterd worden als ik dat zei?
Na een kwartier ofzo, mochten we terug naar de spreekkamer. Ruurd mee ja, al waren ze daar al niet zo blij mee.

Ik mocht weer op de stoel, maar verder dan het puntje ging ik niet zitten. Ze wilden bijna niet geloven dat er geen verdoving was. Ze konden nog rond de kies spuiten, dat zou dan werken. Tranen stonden me in de ogen. Dat wilde ik niet, niet nog een serie prikken die niet zouden werken. NOg werd er niet geluisterd, niet naar mij, en niet naar Ruurd.
Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat het voor vandaag genoeg was, en dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Niet dat ik van plan ben daar terug te gaan. Deze kies moet er uit, maar wel met verdoving. En niet een ladig verdoving in mijn lijf die niet werkt. De rest van de dag heb ik lopen rillen, en me naar gevoeld. Pas vanmorgen was het beurse gevoel in mijn mond minder, en voelde ik me minder naar.

Gelukkig was het bij de reumatoloog wel goed. Ruurd kreeg een shot Prednison, en reageert daar geweldig op. Pijn in alle gewrichten neemt af, jeuk aan zijn huid neemt af. Het is geen oplossing maar voor nu is het prettig.
Ook kregen we huiswerk mee, een hele lading patientenfolders over verschillende mogelijkheden voor medicatie. Met daarbij het advies van de reumatoloog. Ik zal me er ook eens in verdiepen en hopen dat er een oplossing komt. Want altijd zoveel pijn hebben, en je zo naar voelen, dat is natuurlijk alleen al genoeg om er depressief van te worden.
Wordt vervolgd.

Ruurd moest vanmorgen naar de huisarts, voor iets anders, en heeft het daar voorgelegd. Advies, terug naar de kaakchirurg en onder algehele narcose kies laten verwijderen.Dat had ik nou ook al bedacht.

The day after

Zaterdag was Ruurd jarig. Feest dus.
Na wat opstart problemen ( ik had vrijdag tot laat gewerkt, dus hingen er nog geen slingers, en moest er nog taart gebakken worden op zaterdagochtend) werd het een heerlijke dag.
Veel bezoek, allemaal mensen waar Ruurd veel om geeft kwamen hem feliciteren, en ze bleven allemaal eten. Echt heerlijk.

Zondag kwamen Ilja en Sophie om Ruurd zijn verjaardag te vieren. Ze waren zowaar voor de lunch aanwezig, en weer werd het een heerlijk dag. Het was dat Ilja naar school moet op maandag, anders waren ze zeker blijven slapen, want we hebben ze echt naar de boot moeten schoppen omdat het zo gezellig was.

Maandag hadden we een dagje rust. En heb ik de slingers maar laten hangen. Hoewel de rust betrekkelijk was, want dinsdag hadden we weer een jarige, en die jarige heeft de hele maandag zowel gestuiterd, als gevraagd of hij zijn cadeautjes niet alvast mocht hebben.
Nou, nee dus. Daar ben ik bij Ruurd ingetrapt, maar dat doen we dus nooit meer.

Gisteren werd Ruben 17. Zijn 2e verjaardag die hij hier viert, maar het voelt zo als eigen. Alleen de manier waarop hij op zijn cadeautjes reageert is even wennen. Hij kreeg een game (Modern warcraft 2) Die wilde hij heeel graag hebben. Ik vind dat soort spelletjes heel erg, dus hoewel we het spel al in huis hadden, hebben Ruurd en ik, onder elkaar en overhard, wel steeds gezegd dat we dat spel zeker niet gingen kopen. Hij was dus blij verrast, en heeft de hele dag, al gamend geroepen dat ik OOOK een ander spel had mogen kopen. Maar ja, hij had het steeds over dit spel, dus wat doe je dan he :o))
Ik moest gewoon werken de hele dag, en had ook volle bak. Het voordeel van thuiswerken is dat je gewoon taart kan bakken ondertussen, en bezoek kunt ontvangen.
De grotere oppaskinderen hadden ook een knutsel of tekening bij zich voor Ruben.
We aten met een gezelschap dat een verdubbeling was van ons gewone aantal. Maar gezellig dat het was.
We gingen gourmetten, en alle lekkere dingen waren er, alle leuke mensen waren er. Het was helemaal goed.
Ruben had een leuke dag, en wij ook.

Nu is het the morning after, en ik heb idee dat ik weken aan het feesten ben geweest. Vandaag maar eens gewoon droog brood eten,en alleen water drinken om af te kicken. (hoewel, er staat nog taart op tafel.....)

Afspraak

Tot mijn grote verbazing (want zo snel) krijg ik vandaag een afspraak van het AMC binnen.
Voor de te maken MRI.
op donderdag 1 april om 18.45. Het onderzoek zal ongeveer 45 minuten duren.

Texelaar in hart en nieren zie ik gelijk dat dat niet gaat. Als ik om 18.45 op de lijst sta, is de kans groot (ik ken het AMC) dat ik rond 19.45 aan de beurt ben. Onderzoek van 45 min en dan ben je om 20.00 klaar. Om de laatste boot rustig te kunnen halen, moet je toch echt wel om 20.00 uur uit Amsterdam weg zijn. Dat is niet een prettig vooruitzicht.
Natuurlijk, ik heb adressen genoeg ,in Amsterdam of elders, waar ik zou kunnen overnachten, maar echt prettig vind ik het niet.

Ik ga dus bellen voor een nieuwe afspraak. Die kunnen ze maken, maar pas op 15 mei. Dat is de eerst volgende gelegenheid.
Waarna ik dus ook de afspraak voor de uitslag van de MRI moet verplaatsen, van 15 april, naar 27 mei.
Ik heb net even uitgerekend dat ik dan 20 maanden met een zere enkel zit. Nou ja, op 4 dagen na.

Even later belde het VUMC.
Daar kan ik op 8 april terecht voor een consult aangaande de dystrofie. Ook dat moest weer anders, want de eerste optie was zo vroeg dat we de boot van 6 uur smorgens zouden moeten nemen. Daar zou ik nou niet veel bezwaar tegen hebben. Maar ik moet dan wel in alle vroegte oppas regelen voor de kinderen. En dat vind ik weer niet handig.
Gelukkig kon dat, op 8 april gewoon een uur later. Daar zit dus wel voortgang in. Met een beetje geluk kunnen we na 27 mei gewoon doorstomen omdat de behandeling in het VUMC is afgerond.

Ziekenhuis

Vandaag was het eindelijk 11 maart, de dag dat ik naar het AMC zou gaan voor onderzoek aan mijn enkel.
We gingen met de boot van 9 uur. Cecilia en de stagaire mee.
Het is wat vroeg, maar als het verkeer tegen zit, heb je dan genoeg speling. Het AMC is vlak bij Ikea, dus altijd een uitwijk mogelijkheid om de tijd aangenaam door te brengen als het verkeer niet tegen zit.

Het werd Ikea vanmorgen. Eerst een vroege lunch. We moesten nl rond lunchtijd in het AMC zijn, en ik zag al gebeuren dat we er anders geen tijd voor hadden.
Daarna een rondje Ikea. Nou ja, kinderafdeling, ik wilde een schoolbord voor de westwing, en daarna het magazijn want de grote glazen (halve liter) waren op. Ja er sneuvelt wel eens het een en ander in een groot huishouden (hier wel tenminste)
Toen vonden we bij de Plundra een set servies, borden, schaaltjes, borden hebben we ook te weinig, of eigenlijk precies genoeg, dat is lastig als je visite hebt.
In het magazijn vond ik, bij de koopjeshoek nog een set van 6 grote borden uit die set. In precies de kleur die wij gekozen hadden. Dat was mazzel hebbe.

Daarna naar het AMC. Daar werd ik, nadat ik me ruim op tijd gemeld had, gelijk door verwezen naar de rontgen.Voor foto's. Dat doen ze daar staand, en die waren nog niet gemaakt. Ik had al hoop
dat er wat te zien was.
Daarna naar de arts, met coassistent( ik heb me beheerst en NIET gevraagd of
deze jongen net zulke spannende dingen meemaakte als in de tv serie)

De arts deed grondig onderzoek (au) maar zei wel zinnige dingen. Ook wilde hij
dat ik op mijn tenen ging staan. Dus ik zei, dat wil ik wel, maar dan sta ik
op links, niet echt op rechts. Toen vond hij het net zoveel onzin als ik.

Nog een keer foto's (waardoor ik in de lach schoot. Schoenen aan, schoenen
uit, foto's, schoenen aan, schoenen uit, onderzoek, schoenen aan, schoenen
uit, rontgen) De dokter vroeg wat de grap was. Ik legde het uit. Hij haalde
zijn schouders op.

Na de rontgen kwamen we terug, en zei dezelfde dokter,doe de schoenen maar
vast uit, met een brede grijns, hij heeft gelukkig toch last van humor.

Toen kwam er een andere arts, een gespecialiseerde specialist vermoed ik.
Stond geen professor op zijn naambordje.
Die zei dus dat er waarschijnlijk een scheurtje in een pees zit. Daardoor
blijft de enkel pijnlijk, en werkt hij niet.
Minder blij was ik met het vermoeden van dystrofie. Werd er ook een beetje
nijdig van.Maar gelukkig snapte de dokter wat ik bedoelde, en zei hij dat hij toch
dystrofie wil uitsluiten. Nu moet ik dus eerst naar het VU, voor een
gesprek/behandeling bij een prof die gespecialiseerd is in dystrofie.
Als er geen dystrofie wordt vastgesteld kan ik gelijk worden geopereerd, en dan volgt
een behandeling van een half jaar (pfff, nog een half jaar, maar als ik dan
weer kan lopen.....)
Wordt er wel dystrofie vastgesteld dan moet dat eerst behandeld, en daarna
volgt de operatie met het staartje dat een half jaar duurt. Bestaande uit
operatie, dan 2 weken gips onbelast, daarna 4 weken gips belast, en daarna een
revalidatie van een aantal maanden.

Film

Zoon van 16 had een film gehuurd. Hij wilde 1, maar omdat de film die hij wilde huren geen dagfilm meer was, toch maar 5 films meegenomen (5 films, 7 dagen, 10 euro)

Een van de films was, I am Legend. Met Will Smith in de hoofdrol. Een film met een prachtig verhaal. Door een virus is de hele wereld besmet. Besmette mensen, die niet doodgaan door de besmetting, veranderen in monsters, die zich voeden met andere mensen. Daglicht, ofwel UV is gevaarlijk voor de mutanten, en dus houden ze zich schuil in het duister, en komen alleen snachts tevoorschijn, en gaan op jacht.

Will Smith speelt een wetenschapper, op zoek naar het tegengif/vaccin. Hij is alleen, als enige overlevende in New York, samen met zijn hond. Hij probeert zich staande te houden, en verborgen voor de mutanten.

Prachtig gegeven toch? Zeker doordat hij een van de weinige overlevenden is, is vooral de eenzaamheid een prachtig gegeven in de film.

Ik wilde de film dan ook graag zien. Maar al kijkende kwam ik tot de conclusie dat hij eigenlijk te spannend was voor mij, te eng misschien wel. Niet dat er vreselijke dingen in beeld gebracht werden, veel bestond uit suggestie. Toen de film af was, want natuurlijk moet ik hem dan wel afkijken, was de consensus dat het een heel mooie, indrukwekkende film was. Maar wel eng (creepy zei onze 16 jarige)
Het was pas 2300 uur, dus heb ik, samen met Ruurd nog ff iets anders gekeken, en toen zijn we gaan slapen.

Tot half 2 vannacht. Met een schok schoot ik wakker, en de beelden van de film vielen als schikbeelden over me heen. Ik kon er niet meer van slapen, en eigenlijk durfde ik ook mijn bed niet uit. Maar in het donker, aan de andere kant van de gang, lagen mijn kinderen te slapen, en ik 'moest' weten of het goed met hen ging.
Het duurde echter wel een half uur, voor ik (met licht en tv aan) voldoende was gekalmeerd om de gang op te durven. Zoonlief van 16 had nl bij het naar bed gaan nog even opgemerkt dat de lamp geen bescherming bood tegen de mutanten, alleen UV straling houdt ze tegen.

Gelukkig hebben wij tv bij het bed, en is er snachts altijd wel iets leuks op tv (De wereld draait door bijv)
Maar ja, op een zeker moment, moest ik toch weer gaan slapen. En het licht uit doen.

Tot grote hilariteit van Ruurd en de jongens heb ik de rest van de nacht niet al te best geslapen.
Voor mij voorlopig alleen maar kinderfilms denk ik.

Drempels

Mijn dochter loopt. Dat doet ze al zeker 6 maanden, op zich is dat geen bijzondere feit. Ze loopt.
Doet ze ook graag. Ze heeft geen hand nodig, ook niet als ze op straat loopt, of in het bos. Ze loopt zelf. Soms valt ze, en dan staat ze weer op, en loopt.

Ze loopt met grote dingen in haar handen, krukjes om ergens beter bij te kunnen, met haar rode laptop om mij iets te laten zien, of om bij een ander kindje uit de buurt te komen.
Ze loopt met auto's, brood, of een flesje in haar handen.
Ze loopt achter de katten aan, om ze te aaien. of om ze kattenvoer afhandig te maken.

Ze loopt naar buiten zodra de deur open staat. Soms doet ze haar laarzen aan, pakt een sjaal, en komt me een kus geven. Dan zegt ze dag, en loopt weg. Gelukkig kan ze zelf de deur nog niet open doen.

Alleen drempels, dat lijkt wel een onneembare hobbel. Hoe klein de drempel ook is, als ze een drempel tegenkomt, staat ze stil. Houdt zich stevig vast aan de deurpost, en stapt over de drempel heen. Met heel grote stappen,als of de drempel heel hoog is.

Waarom ze het doet? Het is me helemaal onduidelijk. Ze klimt nl zonder problemen boven op de kast, en gaat als het traphekje open staat, gewoon de trap af (waarom hebben we ook weer een traphekje?)
Alleen die drempels....

Muziek

Muziek, en teksten hebben op mij heel sterkt de uitwerking dat ze me terug brengen naar de momenten dat ik die muziek veel hoorde of draaide.

In de eerste dagen nadat mijn ex verdween, heb ik heel erg veel Paul de leeuw gedraaid. Met Kerst heb ik van Ruurd een verzamelCD van Paul de Leeuw gekregen.
Die draai ik de laatste dagen weer wat vaker, en dan vooral hard.
Prachtige teksten komen langs, met de bijbehorende gevoelens.

Bordeaux, lekker hard, om bij de te janken.
Via k Une Belle Histoire. Dat brengt me terug naar een warme zomer.
Naar " Ga niet weg" Er niet op Dat liedje heeft voor mij zo een diepere betekenis. De terugkeer van de liefde, en het geluk in mijn leven.

Alleen al hiervoor is het een geweldige CD.

En dan heb ik het nog niet eens over de liedjes waar we met ons allen blij van worden, die maakt dat we dansen met de kinderen door de kamer, hard zingen, en vooral, lachen met elkaar.

Beter

Na een dagje rust, alle was gevouwen (dat dan weer wel) en scrappen, maar minder dan ik wilde, voel ik me weer iets beter.
Tis dat ik weer verschrikkelijke kiespijn heb, en nog steeds uitgeput ben, anders zou ik zeggen, het is weer over. Maar mijn humeur is dus danig opgeknapt dat ik overal weer de humor van kan inzien. Gelukkig maar, want als ik het niet positief kan zien, is het heel slecht met me.

Gisteren zitten prutsen met de Gypsy. Het wilde niet zoals ik wilde. Uiteindelijk bleek dat ik een knopje vergeten was. Het is een learning curve, en die heb ik door trial and error af te gaan blijkt.
Toen het eenmaal wel lukte, was het wel erg leuk om te doen.

Gisterenavond, na het opruimen en schoonmaken, nog even pagina 4 in de verf gezet. Omdat die moet drogen wilde ik dat perse nog even doen gisterenavond. Dan kan ik eea vanavond samenvoegen. Deze pagina is makkelijk,

Wat leuk is om te ontdekken is dat ik eigenlijk altijd een scrapster ben geweest. Ik scrap pas sinds 2005, en ik ga nu 21 jaar foto's door. Maar ik hoef geen moeite te doen om foto's te vinden. Ik kan zo series foto's scrappen.Zeker vanaf het moment dat we een goede, dure camera hadden, heb ik dergelijke series.
Toen ik een digitale camera kreeg was het hek helemaal van de dam. Toen ging ik experimenteren, en heb ik helemaal leuke foto's. De rem die er op zat wat betreft afdrukkosten en papier, was er toen helemaal af.

Foto's van jaren her scrappen hebben een vreemde uitwerking op mij. Zo lief om die grote, stoere, zelfstandige jongen weer te zien als klein jochie. Kijkend naar de foto's weet ik weer hoe hij voelde, hoe hij rook, hoe ik me voelde. Voel ik weer hoe mijn leven toen was.
Soms is het pijnlijk, als ik me realiseer hoe mijn relatie met zijn vader is afgelopen. Dat was zeker het geval met het uitzoeken van de foto's. Die fase ben ik voorbij, nu is het vooral leuk om iemand zo te zien opgroeien, en als zichzelf tevoorschijn te zien komen.
Zoals Rafael het uitdrukte bij het zien van een oude foto : Dit lijkt wel op Ilja.

Zucht

Erg hard gewerkt afgelopen week, en zaterdag ook opgepast. De buren moesten naar een begravenis en dan zeg je geen nee. Was zowaar heel gezellig zaterdagmiddag. Maar niet echt vrij.

ZOndag gebruikt om het huis eens goed door te werken, samen met de thuiszijnde kinderen. Ruurd en Ruben moesten naar Amsterdam om Ilja te helpen verhuizen en een huisbaas terug in zijn hok te duwen. Beide acties zijn gelukt.

Maar nu ben ik moe. Zo moe, dat een nacht goed slapen (wat ik gedaan heb vannacht) niet genoeg is om het op te lossen. Gelukkig ben ik vrij vandaag, minus te stapel was die ligt te wachten om op gevouwen te worden. Ik ga zo eerst maar eens een kop chocolademelk (echte) drinken bij de tv, kijken of mijn lijf er van opkikkert. Het is ook nog de tijd van de maand om moe te zijn.

En dan wil ik scrappen. Pagina 3 van het boek. Het idee zit in mijn hoofd, het snij werk zit kant en klaar in de Gypsy. Ik hoef alleen maar eea samen te voegen en het het snijden kan beginnen, alles in 1 keer, precies zoals ik het wil.

En vandaag het gastouderbureau bellen voor tips voor een moeilijk jongetje. Tenslotte is zij de deskundige, en ik zit echt met mijn handen in het haar. Alle andere kinderen moeten wijken voor deze bijna 2 jarige peuter Dat kan niet goed zijn, niet voor mij, niet voor de andere kinderen, maar ook niet voor het jochie.

Eindelijk

Eindelijk ben ik weer gaan scrappen. Alles lag al tijden klaar.
Gisteren heb ik eindelijk,na dat ik echt geen smoezen meer kon verzinnen om het niet te doen (en Ruurd ook niet) begonnen.

Voor je het vraagt, ik vind scrappen, werken met papier en foto's erg leuk. Dat is de reden niet. Ik denk dat het een combinatie is van een groot project en weinig tijd, het slecht ter been zijn dat zijn tol eist, en gebrek aan inspiratie.

Gelukkig kwam het met het laatste gewoon goed. Eenmaal bezig kwam de inspiratie vanzelf en de eerste pagina van het boek is zo goed als af. Ik moest wachten tot de verf droog was, en toen was het tijd voor het avondritueel. Vanmiddag hoop ik een gaatje te vinden om dat ff af te maken.

Vandaag moet ik echter achterstallige was wegwerken. Achterstallig omdat de wasmachine het dinsdag opgaf. Ik dacht dat het de snaar was, maar Rinus dacht anders, die riep gelijk koolstofborsteltje. en ja hoor, die waren versleten Dus heeft hij er ter plekke nieuwe in gezet, en na een kop koffie ging hij weer zijns weegs, en ik wassen.
Ik heb even overwogen om gisteren de achterstand weg te werken maar ik wilde echt een begin maken met het scrapproject. Dus vandaag een beetje extra wassen en vouwen.

vooralsnog kan ik het scrapproject niet showen omdat je nooit weet wie het blog leest....
Als je het wilt zien, ben je welkom voor een bakkie.

Vreemde dag

Zondag, de dag dat we niets hoeven, en gezellig thuis zijn met zijn allen. Ik zorg altijd dat er ook weinig huishoudelijk werk gedaan moet worden op zondag, de grote klap doen we op zaterdag, en op zondag doen we gewoon weinig.
We hadden gepland om op zondag met ons allen naar Haarlem te rijden naar vrienden, daar koffie te doen, en dan weer terug te rijden, hun zoon mee naar huis nemend.

Helaas, Ruurd zijn rug doet te veel zeer voor een plezierritje, en ik mag niet rijden met een stukke enkel. Dus bood Ruben aan, met de trein F te gaan halen.
Boot van 10 uur heen, ernstige vertraging vanwege een ambulance op de boot, en uiteindelijk met de boot van half 6 terug. Een dagje 'niets' doen volgens Ruben.

Ondertussen hadden wij andere dingen aan ons hoofd. Ik wilde de tas voor Mas afmaken, maar dat is zwaar werk (met de hand een naald door 3 lagen leerachtigmateriaal halen) dus ik heb zitten trutten ermee. Wat resulteerde dat ik veel zooi op tafel had liggen, en weinig presteerde.
Toen Mascha zelf langs kwam, werd er nog meer zooi op tafel gelegd, want Rafael en Mascha gingen zitten knutselen. De resultaten waren echt heel gaaf. Rafael had bedacht dat ze gingen tekenen met kaarsen op papier, en er dan vervolgens met verf overheen gingen. In ons geval is dat dan met voedingskleurstof. De resultaten waren zo leuk, zeker toen Mascha ff ging tekenen, en gewoon een soort pakpapier maakte met repeterende patronen. Toen ik mijn bewondering uitsprak was haar antwoord: "Je moet gewoon doen. Je hoeft niet bang te zijn dat het mislukt, dat doet het toch!" Een heel wijze raad, die ga ik maar op een tegeltje zetten.
Ze heeft voor mij een paar achtergrondjes gemaakt.

Toen we zo aan tafel zaten, zag ik tot mijn grote verbazing mijn moeder de tuin in komen. Mijn verbazing was zo groot dat ik niet eens kon groeten. Ze zou pas volgende week terug komen uit Amerika. Ze bleek geen fatamorgana, en ook niet astraal geprojecteerd te zijn.
Ze ging mee knutselen met Rafael en Mascha, ik ging verder aan de tas, en Ruurd ging verder knutselen aan mijn computer (vraag me niet hoe of wat, dat heb ik echt niet helder)

Om 5 uur ben ik gaan koken, samen met Mascha, hebben we nog eea aan papier en stof technieken uitgewisseld. Wat erg leuk is, want in mijn omgeving zijn er helaas weinig die dezelfde afwijking hebben wat stofveranderen of papierveranderen betreft. Zij wel. Dus wisselen we ook altijd technieken uit als we elkaar spreken.
We hebben gezamelijk gegeten, wat ook al heel gezellig was. Ik eet graag met een grote groep. Ik kook ook graag voor een grote groep, zal ik dan toch die gaarkeuken maar beginnen waar ik al 30 jaar van droom?
Na het eten moest Mascha vertrekken, hebben Ruben en Moeder samen met Google Earth zitten spelen, heb ik opgeruimd, en samen met Ruurd de keuken gedaan.

Na de koffie ging ook moeder weer naar huis, geescorteerd door Ruurd, omdat er zoveel sneeuw gevallen was, dat ze niet echt zelf durfde. Gelukkig viel het mee, en kwam ze heelhuids thuis.
Nadat moeder was vertrokken moest ik echt naar boven en plat, mijn enkel had het al enkele uren daarvoor opgegeven, en dacht ik vorige week dat mijn enkel over was, ik weet nu weer heel goed waarom ik een brace draag, en een kruk binnen handbereik heb. Balen.

Voor de rest was het een geweldige zondag. Geef mij meer van deze dagen op een rij, en ik ben er weer helemaal. (de tas is nog niet af, ga ik vandaag mee verder)
Vandaag is iets minder, begint al met het opvouwen van bergen was. Wie vindt voor mij de wasmachine uit waar de was gevouwen uit komt?

Missen

Das raar.
Mijn kinderen wonen verspreid door het land, dwz de oudste 3. De oudste woont zelfs in Praag, nog even, dan verhuist hij naar Italie om zich daar verder het kookvak eigen te maken.
Met alle 3 heb ik (on)regelmatig contact, maar ze houden me op de hoogte van wat ze doen.
De oudste 2 net iets onregelmatiger dan hun broer, maar dat geeft niet.
Ze leven hun eigen leven, doen dat goed, en ik ben trots op dat ze dat doen.

En ineens, mis ik ze.Zonder aanleiding zou ik willen dat ze vandaag alle 3 thuis waren. Even maar, zou leuk zijn. even het cluppie compleet.

Of dat ik naar buiten zou kijken en mijn oudste onverwacht aan zou zien komen lopen. Zo deed hij het vroeger altijd, toen hij nog in Nederland was. Zomaar ineens stond ie voor mijn neus. Soms voor een paar uur, en dan ging ie weer naar elders.

Maar ja, kleine kindjes worden groot, en leven hun eigen leven. Van het middelpunt van hun universum, verwordt je als ouder, een randfiguur. Dat ligt zo in de aard der dingen.

Tandarts

Gisteren hield ik het niet meer. De tandarts gebeld, waar ik gelukkig gelijk terecht kon.
Hij verdoofde de kies, vulde ondertussen een ander, en helaas, de kies was wel een beetje muf, maar niet verdoofd. Ik voelde alles nog.
Het leek te tandarts niet verstandig nog meer te proberen, paracetemol slikken, in grote hoeveelheden, en hopen dat het verminderd. Afspraak staat voorals nog op 23 maart. Als de pijn zo erg blijft, gaan we terug naar de tandarts, en laten we er een spoed afspraak van maken.
Alleen, als de zwelling zo groot is, en er een ontsteking onder zit, kan de kaakchirurg ook niets.

Nou lijkt de pijn een miniscuul klein beetje beter te zijn, maar dat kan ook komen aan de grote hoeveelheden paracetemol die ik slik.

En ja, ik weet het, er zijn heel veel andere en betere pijnstillers, alleen ik reageer allergisch op aspirine, en dat zit in al die andere middelen.

Kiespijn

In de zomer van 2005 had ik een wortelpunt ontsteking aan een kies in de linkerkant van mijn mond. Ik herkende de pijn gelijk, want een paar maanden daarvoor had ik hetzelfde gehad aan een kies er precies tegenover aan de rechterkant van mijn mond.
Tandarts zag geen andere keus dan een wortelbehandeling te doen. Een die nooit volledig werkte, de behandeling was hell, en ondanks verdoving bijzonder pijnlijk.

Na de behandeling bleef er een beetje ontsteking zitten, en dat moest vanzelf genezen werd er gezegd. Nou niet dus, die bleef, en als ik er bij de tandarts over klaagde, moest het vanzelf genezen.
Vanaf dat moment heb ik altijd pijn in mijn mond, Of de linkerontsteking, of de rechter ontsteking speelde op, en zorgde voor pijn in de mond. In de zomer van 2008, toen ik zwanger was van Cecilia, speelde de kies aan de rechterzijde zo op, dat er gesproken werd over verwijderen (graaag) maar dat mocht niet vanwege de zwangerschap.

November 2008 brak de kies aan de linkerkant af, bijna tot de wortel. Het deed geen pijn, maar ik dacht HOERA, NU gaat die kies er uit, maar nee, de tandarts dacht hem te kunnen redden.

In augustus 2009 is besloten de kies toch te verwijderen, samen met de andere aan de rechterkant. Omdat ze zo symetrisch zitten, kan er dan, na een jaar ofzo, een brug gemaakt worden. De kies aan de rechterkant liet zich zonder problemen verwijderen. De kies aan de linkerkant wilde niet, de zenuw zit te diep, en de tandarts kan dat niet verdoven. Ik werd doorgestuurd naar de kaakchirurg, maar haast had het niet.
Na een halfslachtige poging van mij om een afspraak bij de kaakchirurg te krijgen, wat niet lukte, heb ik het gelaten, kwam later wel eens.
Vooral ook, omdat ik niet zelfstandig naar het Gemini kan. Ruurd of iemand anders, zal me moeten rijden. Het was makkelijker om het uit te stellen.

De laatste week doet de kies zeer. Heel erg zeer. Is het de ontsteking eronder? Is het de kies zelf? Ik heb geen idee, maar het afspraak maken bij de kaakchirurg werd ineens belangrijk. Weer lukte het niet. Via de computer kan ik het niet, dan moet je windows gebruiken en dat doe ik niet.
En bellen lukte niet, als ik tijd had waren ze niet bereikbaar. Ruurd heeft gisteren via de computer (met behulp van VMware) een afspraak weten te maken, op 23 maart. Dat scheelt een vrije dag voor hem. Dan moet ie zelf ook naar de reumatoloog. Tot die tijd loop ik op paracetemol.

Valentijnsdag.

Lea en ik waren vroeg op, en gingen samen beneden een film kijken. Lea koos voor de Kattenprins van K3. Die hebben we net nieuw, en pas 1 keer gekeken. Samen keken we hem nog een keer. De kinderen hier vinden het heerlijk om films zovaak te kijken dat ze hem uit hun hoofd kennen (en ik ook)
Eigenlijk herken ik dat wel, wij deden dat vroeger thuis ook, maar dan met grammofoonplaten. Mijn jongste broer kon en kan hele grammofoonplaten uit zijn hoofd reciteren.

Ik wilde eigenlijk gaan scrappen, maar kon de flow niet vinden. Dat is een beetje balen, ik wilde een leuk boekje voor Ruurd maken, een Bragbook, voor Valentijn, maar de printer wilde niet wat ik wilde, dus geen foto's. Scrappen zonder foto's is een beetje lastig, al kan het wel. Maar weer niet voor een Bragbook.

Ruurd bleek verschrikkelijke pijn in zijn rug te hebben. Als gevolg van onze roadtrip? Zat het er al aan te komen? Geen idee, het is gerelateerd aan zijn reuma, en mega vervelend, en vooral pijnlijk.

Na de eerste film zijn Lea en Rafael begonnen met het opruimen van hun kamer. Dat stond al op het programma, maar doordat Ruurd uitviel, is het niet handig voor mij om daar aan de gang te gaan. Ik loop beroerd, en dus moet Ruurd dan wel extra lopen, maar vooral ook op Cecilia passen. Met zijn rug zo beroerd, is dat niet een goed plan. Maar Lea en Rafael hebben zich goed geweerd, en al is het niet af, ze hebben echt heel goed werk verricht.

Savonds wilde Lea heeel erg graag chinees eten. Ik twijfelde, halen en dan lopend, leek me niet handig, maar Ruben en Joshua wisten me te overtuigen dat het echt wel zou lukken, en zij zijn, gezamelijk, gaan halen. Ze hebben goed inkopen gedaan, niet te veel, en er was bijna niets over. Knap van ze.

Een goede dag toch? Rustig, gezellig, warm, en knus, andere woorden heb ik er niet voor. Waarom er dan juist vandaag ( en vannacht) zoveel oud zeer om te hoek kwam kijken???

Roadtrip.

Gisteren was het weer zover. Ruurd en ik gaan een dagje uit,Samen met Cecilia.
Ik heb op Internet een geweldige alfabet set gescoord en die gaan we ophalen. Beverwijk is niet zo ver weg dat het niet te doen is.

Boot van 11 uur, en rond half 1 zijn we in Beverwijk, bij de Verkoopwinkel. Dat is een adresje om te onthouden. Een Kringloopwinkel, maar dan geordend, en met de meest gave curiosa.
We brengen er een genoeglijk uurtje rond. Zien de meest gave dingen, en dingen waarvan we ons afvragen wat iemand DAAAR nou mee zou willen doen.
We zoeken nog naar goede stoelen voor bij onze tafels, maar zien niets wat we willen hebben. Na een uur besluiten we dat we weer gaan. Dus rekenen we het alfabet af, en gaan weer op pad.
Dit adres zit nu wel in onze computer, en we zullen zeker terug komen.

Omdat we er toch dicht in de buurt zijn, rijden we langs Zwanenburg, waar een van de leukste scrapwinkels zit die ik ken. ScrapArt.
Ik wil al een tijdje eens door papier kijken, op internet is dat toch anders. Dat doe ik dus. Ook koop ik wat glimmermist, wat ook al tijden op mijn lijstje stond. En (hoe kan het anders) alfabetten. Stickers deze ronde. De enige stickers die ik gebruik.
Cecilia vermaakt zich kostelijk met het voor dat doel neergezette speelgoed. Ze hebben de zelfde speelgoedkast als ik in de westwing heb, dus ze weet hoe het werkt.
Ze vermaakte ook de aanwezige gasten in de winkel, er was een crop bezig, dus het was behoorlijk druk. Alle dames weer jaloers op mijn vent, die zelf de winkel in ging, en papier ging scoren voor mij. Die bij de inktpads blijft staan en vraagt of ik daar nog eea van nodig heb. Geweldig toch?

Als we klaar zijn stelt Ruurd voor dat we via de binnenwegen terug naar huis zullen rijden. Ik vind het een goed plan, en dus vertrekken we richting Uitgeest. Onderweg nog even koelvloeistof gekocht voor Yolanda, en brood voor ons.
Dan rijden we van Uitgeest richting Bergen. En dan gaan we 'zwerven', we nemen een afslag die we niet kennen, en daar blijkt dat we niet verder kunnen in de richting die we wilden, maar wel naar rechts. We komen op een dijkje terecht, links en rechts een sloot. Ook best wel spannend om op te rijden met de grote auto van ons.
Maar de omgeving is geweldig, Cecilia slaapt (zoals altijd in de auto) en wij genieten, van de rit, van elkaars gezelschap, van het zwerven.

We zwerven via Bergen, Schoorl, Callantsoog terug naar Den Helder Ruurd wil nog bij de uitkijkpost stoppen om over de zee te kijken. Dat doen we ook even ,maar dan beginnen mijn 'texel' genen op te spelen. Ik wil naar de boot, ik wil naar huis.
Dus rijden we naar de boot, en wachten daar een half uur tot de boot aankomt. Dat is dan weer niet erg.

Thuis gekomen nemen we eerst allebei een heel heet bad, want hoe lekker het ook is om rond te toeren met Yolanda, comfortable in de zin van warm is het niet. verre van dat. We zijn allebei verkleumd.
Cecilia niet, die zat in de auto, met dikke jas, en helemaal ingepakt in dekens. Die heeft het geen seconde koud gehad.
Zij wil ook niet gelijk in bed, ze wil spelen, klimmen en rennen. Gelukkig kan dat thuis in de westwing, onder het toeziend oog van 2 grote broers.

Maar het was het waard. Zo een leuke dag op deze manier.

Schattigheidskaart

Cecilia heeft de schattigheidskaart ontdekt.
Ze was natuurlijk altijd al schattig, en lief, en en . Maar nu heeft ze sindskort ontdekt hoe ze daarmee kan spelen.
Ze doet haar hoofd een beetje scheef, doet haar toch al grote ronde ogen een beetje verder open, en kijkt je verbaasd, en vooral heel lief aan. Om eea kracht bij te zetten uit ze ook nog een verbaasd geluidje.
Iedereen smelt ervoor.



Maar soms gaat het mis, als je tegenspeler slechts 2 jaar ouder is en gewoon ZELF op het hobbelpaard wil zitten.

Ab Circle Pro

Van de zomer heb ik hem aangeschaft, de Ab Circle Pro. Het leek me het middel om goed te kunnen bewegen en trainen, vooral mijn beenspieren, zonder dat ik mijn enkel overbelast.

Af en toe ging ik er op, en dat was altijd wel prettig maar ik had er net niet de goede plek voor, en in mijn volle leven was het lastig om een trainings moment te vinden.

Twee weken geleden was ik het ineens ZAT, met hoofdletters. Dat lijf dat niet wil, en meer en meer uit weke dele leek te bestaan. Daar moest wat aan gedaan worden.
Behalve lijnen, wat ik al tijden doe, moet er meer. Er zal bewogen moeten worden.

Dus de Ab Circle Pro een nieuwe plek gegeven, en iedereen geinstrueerd dat het voor mij heel erg belangrijk is dat ik er elke dag op train. Op een normaal tijdstip. Want helemaal geruisloos is het oefenen niet.

Dat hou ik nu 2 weken vol, en het resultaat begint zichtbaar te worden.
Niet alleen dat mijn broek nu afzakt, en ik bijna een maatje kleiner kan. Maar ook omdat mijn spieren zich lijken te herstellen, mijn conditie beter wordt, en ik me over de hele lijn beter voel.
Met dit programma ga ik nog maar even door. In ieder geval tot 11 maart, dan moet ik naar de arts in het AMC, en ik wil dan in zo goed mogelijke conditie zijn.
Doelen moeten haalbaar zijn toch?

WMO

Als ik dan toch bezig ben, doe ik er gelijk maar een paar.

Omdat Ruben zijn arm heeft gebroken, loopt het systeem hier een beetje vast. De kinderen gaan nu zelfstandig naar school. Ik ben er niet echt blij mee. Lea kan het natuurlijk wel, maar Rafael moet mee. Er is even niemand anders. Mantelzorg is een beetje uitgeput na 16 maanden.
Tijd dus om de WMO in te schakelen.

Tijdens het telefoongesprek waarin ik uitleg dat mijn situatie erg veranderd is sinds de zomer valt me al op dat het feit dat Ruurd er gewoon niet is overdag (van 6.30 tot 19.10 is hij afwezig) voor de WMO geen verschil maakt. Hij kan gewoon mantelzorg verrichten.
Zijn reuma heeft een kleine invloed. Vreemd genoeg maakt zijn graad van reuma weer geen verschil omdat hij een betaalde baan heeft. Raar systeem.
Ze kunnen 3,5 uur per week aan huishoudelijk werk bieden, speciaal voor het zware werk. Als ik meld dat ik daar niets aan heb, dat ik hulp nodig heb bij het naar schoolbrengen en halen van mijn zoon van 6, en het boodschappen doen, omdat ik dat niet kan. Valt ze stil. Dat moet overlegd worden.

Ik hoor een ruime week niets. Dan op een middag tegen 5 gaat de telefoon. De WMO kan niets met deze aanvraag, maar ik moet het steunpunt mantelzorg maar eens bellen. Dan zullen die kijken wat ze kunnen doen( lees, dan zullen die kijken wat mijn mantelzorgers kunnen doen)

Over mijn verzoek om een door mij te bedienen vervoermiddel (scootmobiel oid) hebben ze het niet ens meer. We worstelen nog even door, ik hoop maar dat de prof in het AMC een toverstokje bij zich heeft op 11 maart.

Bloggen

Is het echt al een week geleden dat ik geblogd heb? Pff, zo snel gaat de tijd.

Vandaag ben ik vrij (het oppaskindje is ziek) en dus heb ik overdag tijd. Meestal ben ik overdag aan het werk, en in de west wing. Wel tijd voor een filmpje kijken ondertussen, of een twitter of mail cyberspace in te sturen, maar niet om me goed te concentreren op een blog.
Ben ik klaar met werken moet ik koken, opruimen, schoonmaken, kinderen naar bed, en dan heb ik het meestal wel gehad voor die dag.
Soms mail ik nog wat, maar meestal dat niet eens.

Het is niet dat ik niets meemaak. Voornamelijk leuke dingen trouwens.

Zoals jullie weten bestel ik regelmatig stempels in Amerika. Eerder kwamen die in een doos, lekker makkelijk daar kon veel in. Maar de regels in Amerika zijn veranderd, bij een doos voor internationale verzending moet er exact opstaan wat er in zit, op straffe van een grote geldboete. Dus komen de bestellingen tegenwoordig in een enveloppe. Mijn januaribestelling waren 2 enveloppen. De eerste kwam vorige week dinsdag aan. Normaliter komt de tweede dan de dag daarna, of nog een dag later.Maar woensdag geen pakje voor mij.
sAvonds kreeg ik een mailtje van de verkoopster in Amerika. Per ongeluk was de sticker van een ander adres op mijn pakje terecht gekomen. Het was in goede staat aangekomen, bij iemand anders.
Tja, wat doe ik dan? Ik schiet in de lach. Als het goed is, is het inmiddels weer gepost, en kan ik het vandaag of morgen verwachten.

Als dat nou het spannendste is wat ik kan bedenken op dit moment. Dan leef ik een heel erg saai leven. Wat heerlijk is dat. Dat is al zooo lang geleden dat mijn leven saai was :D. Ik geniet er maar even van.

De ochtend na het feest............

Dat was me een weekeindje wel. 2 kinderfeestjes in 2 dagen. Zeer geslaagd, maar ik ben gesloopt :D.

Een tijdje geleden dacht ik, hoe komt het toch dat we nooit aan kinderfeestjes toekomen?? We lijken daar wel geen tijd voor te hebben.
Na enig nadenken kwam ik tot de conclusie dat het komt door de bezoekregeling. De kinderen gaan elke zaterdag naar hun vader. De ene week al op vrijdagavond, de andere week pas op zaterdagochtend. Op die dag doe ik meestal achterstallig huishoudelijk werk, en de weekboodschappen. Op zondag is dan voor de kinderen en de noodzakelijke rustdag voor ons allemaal.

Ik besloot dus de kinderen een weekeind thuis te houden, in overleg met hun vader, en in dat weekeinde beide kinderfeestjes te organiseren.

Zaterdag was Rafael aan de beurt. 2 meisjes en 3 jongens had hij uitgenodigd. Ze kwamen om 14.30, en na het gebruikelijke gestoei bij binnenkomst, werden de cadeautjes uitgedeeld. Daarna gingen ze cakejes versieren. Er ging gejuich op bij het idee, maar of er nou zoveel gegetenn werd???
Ik was van plan om zelf cake te bakken, maar heb uiteindelijk gekozen voor cupcakes van Euroshopper, errug lekker en makkelijk.
Daarna ging de hele meute naar het Speelparadijs in de Cocksdorp. Ik, Joshua, en Lea bleven thuis, wij pasten niet meer in de auto :D. Ruben en Shirley gingen met Ruurd mee. Ruurd smste me even later, "Alles van 16 jaar en jonger in de ballenbak, ik aan de koffie"
Goed geregeld dus.
Die tijd gaf mij even ruimte om de westwing op te ruimen, er ff een dweil doorheen te slaan, en Cecilia aandacht te geven. Die lief en schattig, toch wel erg verkouden was.

Bij terugkomst gingen de kinderen film kijken, en chips eten. Dat is hier toch wel het ultieme feestgevoel, thuisbioscoop noemen we dat altijd, en doen we zo eens in de maand. Feest dus. Ze keken Despareaux, op verzoek van Rafael.
Ruurd verzorgde ondertussen het eten.HEEEL traditioneel, Kip, Patat en Appelmoes, met ijs toe.

Na het eten brengen we met ons twee, de hele meute weer naar huis. Omdat er eentje helemaal naar de Koog moet, wordt het een uitgebreid rondje over het eiland.

Thuis gekomen hebben de jongens, onderleiding van Shirley alles opgeruimd, en is Cecilia schoon en in pyama.

Na een onrustige nacht, Cecilia is nu echt ziek, ben ik redelijk op tijd op. Voor Lea zou ik een taart maken. Ze kiest voor een sinaasappelcake. Die wonderbaarlijk goed lukt, en erg lekker is.
De kinderen komen om 14.00. Op verzoek van Lea gaan we eerst cadeautjes verstoppen en daarna pas cake eten.
Ondertussen proberen wij van elk kind een mooie portret foto te maken. Na de cake nog een groepsfoto maken. Uiteindelijk, ondanks de kou, toch buiten op het huisje in de speeltuin.

Als ze weer binnenkomen heb ik ondertussen een blauw kleed op tafel gelegd, en de tas met spul uit de garage gehaald. Ze krijgen allemaal een canvas van 30x30 (gescoord bij de Action, heerlijk spul vind ik hetzelf) en mogen ze een achtergrond verven. Grappig om te zien wat iedereen als achtergrond bestempeld. De een maakt de achtergrond gewoon rood, en is dus zo klaar, de ander laat alle kleuren blauw zien. L en A schilderen een achtergrond met gras, zon en lucht.
Ruben en Ruud regelen intussen de foto's.
Als ze klaar zijn met schilderen, ruimen we de schilder boel op, en mogen ze hun naam snijden met de Cricut. Lea kent het al, maar voor de andere kinderen is het een soort tovermachine. Heel gaaf vinden ze het, zonder uitzondering. Daarna schilderen ze hun naam, en tot slot de foto's en naam op het canvas geplakt, en versierd met strikjes, en stickers. Ik had nog meer, maar ze hebben meer niet nodig.
De resultaten zijn allemaal anders, maar allemaal mooi.

Dan mogen ze film kijken, Mama Mia. Vooral goed voor veel muziek, en een flinterdun verhaaltje. Na wat opstart problemen geloof ik dat ze het allemaal leuk vonden.
De film maakt het voor mij, Ruurd, Shirley en Joshua mogelijk om de westwing op te ruimen, en in te richten voor de gourmet. Natuurlijk hadden we te veel, maar iedereen heeft lol, en er is goed gegeten. Als ze klaar zijn met eten, mogen ze de film af kijken en krijgen ze nog een ijsje met chocoladesaus (zelfgemaakt en nog warm)

Dan hijsen we de hele meute in de landrover, en begint het thuisbrengen. Als de eerste uitstapt, zegt Lea : " Ik had me zo verheugd op een rondje over het eiland" En natuurlijk is Ruurd goed genoeg om dat te honoreren, dus gaan we over oudeschild naar de volgende, en dan naar de burg, waarna er nog 2 over zijn, Lea en Merel, het buurmeisje. Een rondje, vraagt Ruurd? Gejuich vanuit de achterbank. Niet naar huis dus, maar naar de hogeberg, en daar toeren. Helemaal tevreden komen we bij het buurhuis aan. En dan naar huis, via een omweg besluit Ruurd, een rondje voor Lea:D.

Lea is helemaal hyper als we thuis zijn. Dit was een geweldige verjaardag.

Voor nu zit het er op, volgende week nog een nachtfeestje van Joshua. Maar behalve er zijn, hoeven we daar niet veel aan te doen. Dat kunnen de jongens heel goed zelf regelen.
Ik ben gelukkig vrij vandaag, kan ik ff bijtrekken, en wat achterstallig huishoudelijk werk doen. En vooral met Cecilia knuffelen, die is ziek en beroerd, en mag ook verwend worden.
En ja, er zijn foto's, veeel foto's, maar niet in mijn computer. Ik zal Ruurd vragen een fotoblog te maken vanavond.

Leerweg

Ik heb een Gypsy!!!!!!!!!!!

Toen ik de eerste aankondiging zag, wist ik, DAT is een machientje dat ik wil hebben. Het werd een gimmick hier in huis.
Elke keer als mij gevraagd werd wat ik wilde, wilde ik een Gypsy. Of men het nou vroeg voor het verlanglijstje voor Sinterklaas, of als we aan tafel zaten te eten.

Toen kwam mijn broer met een enveloppe met geld, om iets voor mezelf te kopen. Eerst had ik bedacht alles maar in Yolanda te stoppen, maar iemand zei, Marrig, als je dat krijgt om iets voor jezelf te kopen, moet je dat doen.
Na rijp beraad, en heeeel veel overleg met mijn lief, heb ik toen toch besloten een Gypsy te bestellen.

Zaterdag kwam ie binnen, Ze is prachtig! Ik heb er gelijk een beschermhoesje bij gekocht, en dus is ze ook niet saai zwart maar zwart/wit met roze bloemen.

Leuk zo'n Gypsy, maar hoe werkt het?
Gelukkig zit er een basisboekje bij, waarin de meest basale dingen besproken worden, zoals, Waar zit de aanknop?!
Zaterdagavond niet veel meer gedaan dan gekeken wat alle knopfuncties waren. Zondag eerst de Gypsy geupdate. Ook dat was nog een hele exercitie, omdat mijn computer draait op Linux, en de updates beschikbaar zijn voor PC, en voor MAC.
Op VM ware, wat ik wel heb, draaide het niet, maar gelukkig hebben we een computer in huis, waarop gegamed wordt, en draait die op windows. Ik mocht van Ruben van zijn computer gebruik maken om de Gypsy te updaten.
Na enig prutsen heb ik nu een speciaal Gypsy account op zijn computer, en kon het updaten beginnen. Dat duurde lang, maar het ging prima.
Helaas waren er na het updaten andere dingen belangrijk, dus bleef het zondag bij updaten.

Maandag heb ik eerst al mijn cardridges op de Gypsy gezet. Dat ging als een trein, en bovendien kan ik zo overal mee aan de slag.
Gisteren, dinsdag was het eindelijk zo ver. Met behulp van een tutorial ontdekte ik nog een paar kunstjes die de Gypsy kan, en heb ik een border gepland om te snijden,
Na het eten en opruimen de Cricut op tafel gezet, aangesloten aan de Gypsy, en toen moest de Cricut leren wat een Gypsy was, Dat ging dus niet zoals ik wilde, dus moest Ruurd er aan te pas komen.
Ook het updaten van de Cricut duurde lang. De Gypsy is maar een kleine computer denk ik dan maar.
Toen de Cricut eenmaal was geupdate, was het een fluitje van een cent. Snel? Nee de Cricut is niet ineens een snelle snijplotter geworden. Wel is hij voor mij toegankelijker geworden, en zal ik er veel meer gebruik van gaan maken.

Rondje

Voor het eerst weer een rondje met Yolanda. Ze is eindelijk gerepareerd. Het kostte wat moeite om een garage te vinden die aan haar wilde knutselen.
Na de laatste keer dat we strandden, vonden we het allebei spannend om te gaan. Nog even leek Cecilia roet in het eten te gooien want ze was niet lekker afgelopen week. Koortsvrij gisterenochtend, dus leek het me geen gek plan om eens iets anders te zien en te beleven dan alsmaar dat thuis zitten. Kan voor dat kindje ook niet goed zijn.

Ruurd had een paar oude (antieke) computers staan waar hij slecht afstand van kon doen. Maar laatst zat hij zich hardop af te vragen wat hij nu toch met die kasten moest. Oude computers zijn nl ook grote computers. Mijn nano is in omvang en gewicht slechts een fractie van wat we gisteren versleept hebben.
Hij wilde zijn kasten wel verkopen. Leek me niet dat dat veel ging opleveren, dus opperde ik, zou Henk ze niet willen hebben?
Henk was mega enthousiast, en dus hebben we gisteren de computers naar Purmerend gebracht.Het was heerlijk om hem en zijn moeder weer te zien Sinds enige tijd wonen ze niet meer op Texel, en dus hebben we ze al zeker 1,5 jaar niet gezien.
Bij sommige mensen is dat ook niet nodig, we gingen gewoon door waar we gebleven waren.

Van Purmerend (helaas geen tijd voor nog een bezoekje in Purmerend) door naar Ikea, alwaar we halve liter glazen wilde scoren, die volgens de site volop aanwezig zouden moeten zijn, maar in Ikea niet te vinden waren.
Omdat we daarvandaan naar Ilja gingen, heb ik wel allerlei groen in het karretje gegooid. Op Ilja's verzoek ook 3 plafonieres, met lampen, en gebak voor bij de koffie, en daim in alle verscheidingsvormen voor Sophie. Ik had 1 zakje voor mezelf gekocht, en ben heeeeel blij dat ze dat hier niet verkopen. Want wat is dat verslavend lekker!

Ilja is net verhuist, en dus gingen we zijn nieuwe huis bekijken. Hij woont hartstikke leuk. een lief, niet te klein huis voor 2 personen. Helaas was ons bezoek veel te kort. Ilja moest werken, en een uur eerder beginnen dan toen we het planden. Dat is jammer. Maar we gaan heel snel weer, op een zondag en dan nemen we het hele spul mee.

Daarvandaan rijdend, viel het ineens over me heen. Dat mijn enkel veel meer gevolgen heeft dan op het eerste gezicht lijkt. Want i k ben ook mijn zelfstandigheid kwijt. Ik kan niet ff met Cecilia in de trein stappen om een dagje naar Amsterdam te gaan, of naar Utrecht. Of ff met een paar kinderen op en neer vliegen naar Praag. Alles kost meer tijd en moeite.

Na Ilja gingen we naar Amsterdam Noord, waar een Pipoos zit. Ik wilde weer eens scrappapier voelen, en leuke dingen vinden. Maar ik was niet in de stemming. Dat heb ik soms, dan hoef ik gewoon niets te kopen. Dus geen alchoholinkt gekocht, en (dom genoeg want aanbieding) ook niet de accesoires die je daarvoor nodig hebt, want die zijn thuis op. Dus kan ik geen alchoholinkt gebruiken momenteel.
We zijn wat gaan eten bij V en D, en daarna naar Julianadorp gereden.

Op internet heb ik nl vorige week een 2 persoonsschommelstoel gescoord. En die gingen we ophalen. Prachtig wit.Nieuw, en voor een spotprijsje.
Die komt in de westwing, al denk ik dat ik dan niet meer uit de westwing kom. Want wat heb ik dat gemist, een schommelstoel. Mijn stoel was niet mee verhuist, omdat we alles wat stuk was hebben weggedaan.

En toen naar huis.We haalden nog net de boot van half 6 Alwaar we Margriet weer tegen kwamen, en naar huis hebben gebracht. Natuurlijk deden wij daarna een rondje over het besneeuwde eiland, en toen naar huis.Alwaar er een groot pak op me stond te wachten. Met een Gypsy. Maar daarover later.

Vandaag

De helft van mijn zieke kinderen gaat weer naar school vandaag, al hebben ze niet zoveel zin. Ziek zijn ze niet meer, en het is maar een half dagje, dus waarom niet?

De andere helft blijft nog een dagje thuis.Ruben omdat hij nog pijn heeft maar vooral omdat hij alles lopend moet doen (niet zijn ding, veeeel te langzaam) en hij vandaag van hot naar her moet lopen voor de lessen. De school is nl aan het verbouwen, en de kinderen krijgen les op verschillende lokaties. Morgen zit hij alleen op de Volmolen, en dus is dat een goede dag om weer te beginnen.

Joshua voelt zich nog beroerd, en blijft nog een dag thuis. Geen Antibiotica gekregen maar neusspray, en de opmerking dat hij waarschijnlijk ergens allergisch voor is. Voor katten dacht de dokter. Maar dat wil hij niet, want hij is gek op katten. Dan maar voor huismijt besloot ie :D.
Vandaag mag hij nog thuis blijven onder voorwaarde dat al het huiswerk voor vandaag en morgen wel af is.

Ikzelf heb vanmorgen vrij, vanmiddag oppassen, maar slechts een paar uurtjes. Het is rustig deze weken. Maar dat komt omdat het januari is, als het seizoen weer begint wordt het vanzelf weer drukker.
Komt eigenlijk wel goed uit dat het rustiger is, want ik ben een partij moe. Ik denk dat ik ook griep heb (gehad) maar dat niet heb uitgeziekt door de drukte. Dat moet ik dus nu bekopen met chronisch moe te zijn. Wordt tijd dat het weer opknapt en zelfs ik weer meer naar buiten kan.
Zelf ik, die niet van de warmte houdt, meer van sneeuw en ijs, verheugt zich op veel beter weer, zodat de tuindeuren weer open kunnen en de kinderen weer heerlijk buiten kunnen zijn de hele dag.

bijzondere ontwikkelingen

Gisteren tussen de middag komt Ruben thuis. Hij klaagde dat hij een zere arm had, want hij was gevallen bij school. Uitgegleden op het ijs toen hij onderweg was naar zijn fiets.

Na een boterham en een paracetemol, klaagde hij nog steeds dat zijn arm zo zeer deed. Eerst de school afgebeld, en gelijk verteld dat er zo een rare gladde plek was waar hij was gevallen, dat ze daar misschien maar even naar moesten kijken. Onder protest van Ruben.

Om 2 uur toch maar even de dokter gebeld, want inmiddels zat er ook een mitella om die arm, en nog steeds klaagde Ruben over zijn arm. Bovendien ging hij niet gamen, maar hing op de bank. Ruben gamed nog als 3 seconden over denkt te hebben.
Ik heb ooit eens een huisarts gehad, die haar vak omschreef als bekijken of zaken pluis, of niet pluis zijn. Ik had bij deze arm heel erg het gevoel dat het 'niet pluis' was.

De huisarts was het met me eens, en stuurde Ruben door naar het Gemini voor een foto. Omdat het inmiddels 4 uur was geweest, hadden ze de boot van 5 uur pas. Ruurd was gelukkig ook ziek thuis. Want hoe hadden we Ruben anders in den Helder gekregen?

Ik werd per sms op de hoogte gehouden. Scheurtje in het bot, overleg over gips, toch gips.
Uiteindelijk hadden ze de boot van half 8 weer terug. Ruben in het gips.

Dat betekend dat de laatste van de schoolgaande kinderen ook thuis is vandaag. Lea en Rafael zijn zondag ziek geworden, Joshua heeft een voorhoofdsholte ontsteking en zo'n hoofdpijn dat die ook een dagje thuis blijft vandaag, en Ruben heeft zo'n pijn en moet lopend naar school dat hij ook 1 dag thuis mag blijven.
Daarmee heb ik ineens een heeel andere dag dan ik had gedacht. Het kan hier ook nooit eens 'gewoon' Of zou dit gewoon zijn?

Doorheen

Weer een klaagblog, dat is eigenlijk niet de bedoeling maar het is even niet anders. Ik heb het zwaar. Zwaar omdat mijn gezwikte enkel (inmiddels 15 mnd geleden) zoveel inpact heeft op mijn leven. Kon ik het voorheen nog zien als iets tijdelijks, na 15 mnd heeft het tijdelijke karakter wel iets permanents gekregen.

Wat het nu moeilijk maakt is de sneeuw. Ik hou van sneeuw. Ik hou er van buiten te lopen en je gezicht te voelen tintelen door de kou. Ik hou van het knerspende geluid als je door verse, of vers opgevroren sneeuw loopt. Ik hou van lopen door de stille koude wereld, koud tot op het bot worden, en dan thuis weer opwarmen.
Ik hou van sneeuwballen gooien, van schaatsen, van ijs en sneeuwpret.
Ook hou ik er van mijn kinderen kennis te laten maken met het fenomeen sneeuw.. Hoe het voelt, hoe het ruikt, wat je er mee kan.

En het sneeuwt. Het sneeuwt al weken met overgave. Elke keer als ik denk dat het voorbij is, begint het weer opnieuw. Als ik naar buiten kijk kan ik eigenlijk niet zien waar de stoep ophoudt, en de weg begint, alles is wit. Wit, koud en verstild. Mooi ook, erg mooi.

De sneeuw heeft echter een vervelend bij effect. Ik kan niet naar buiten. Ik zit al weken binnen, zelfs het wekelijkse rondje door den Burg gaat nu niet door omdat de wegen onbegaanbaar zijn voor iemand met kruk.
Bovendien, als onregelmatige stenen op straat al pijnlijk zijn, kun je je voorstellen hoe pijnlijk sneeuwbergen zijn.

Mijn kinderen gaan wel naar buiten. Allemaal. En vinden het heerlijk. Zo ook Cecilia. Ze vindt sneeuw een raar produkt, en ze vindt het ook heel koud. Maar ze wil wel haar jas aan, en naar buiten.
Donderdag was ik onverwacht vrij, wat heel slecht is voor me, want dan ga ik piekeren. En juist die dag wilde Cecilia naar buiten. Iedereen die wegging werd aangeklampt, want ze wilde mee. Ze wilde haar jas aan, en was erg boos als het niet kon.
Ik voelde me onmachtig, en gefrustreed, want ik kon niet met haar naar buiten. Ik kan haar zelfs niet alleen in de tuin laten, want mocht ze vallen en zich pijn doen, dan kan ik niet bij haar komen.

Gisterenavond had ik een etentje, met mensen die ik niet zo vaak zie. Wat voelde ik me van een andere planeet. Het gesprek ging natuurlijk over de sneeuw, over school, over de gewone dagelijkse dingen. En eigenlijk bestaat mijn leven uit thuis, uit wat knutselen, en uit mijn eigen mensen. Mijn wereld wordt steeds kleiner, en sluit steeds minder aan bij de buitenwereld.
Niet omdat ik dat wil, omdat ik er voor kies, maar omdat het onvermijdelijk is. Ik leef in een vacuum, en de rest van de wereld raast er om heen.
Gelukkig heb ik een dynamisch huishouden, en werk ik thuis, en kom ik, door mijn werk, nog mensen en kinderen tegen. Maar toch, toch is dit niet goed voor mij.
Hoe het op te lossen? Ik weet het niet. Ik omarm de nederlandse wapenspreuk maar weer eens.
En neem ook het gedicht van Huub Oosterhuis maar weer eens ter harte, dat heeft me al vaker door moeilijke periodes heen geholpen.

Hij die gesproken heeft een woord dat gáát,
een tocht door de woestijn, een weg ten leven,
een spoor van licht dat als een handschrift staat
tegen de zwartste hemel aangeschreven:
Hij schept ons hier een nieuwe dageraad,
Hij roept ons aan: ‘Ik zal jou niet begeven.’

Hij die ons in zijn dienstwerk heeft gewild,
die het gewaagd heeft onze hand te vragen;
die ons uit angst en doem heeft weggetild
en ons tot hier op handen heeft gedragen;
Hij die verlangen wekt, verlangen stilt –
vrees niet, Hij gaat met ons, een weg van dagen.

En verder?? Ik ga door, en kom mijn eigen positieve zelf, echt wel weer tegen.

afscheid

Oud en nieuw is voor mij elk jaar weer een emotioneel moment. Afgelopen weekeinde was, emotioneel, gewoon zwaar. Alsof alle emoties van het afgelopen jaar nog 1 keer de revue moesten passeren voor ze in 2009 konden achterblijven.
En het waren er veel afgelopen jaar. Dat heb ik allemaal al geblogd, en in herhaling vervallen is gewoon saai.

Gisteren hebben we het huis gereinigd, en daarmee ook de geest schoongeveegd, of zoiets. De kerstboom er weer uit. Heerlijk, hoewel die me dit jaar niet in de weg stond. Als beloning daarvoor mocht ie dan ook 2 dagen extra blijven.
De was gevouwen en vandaag is het weer business as usual.

Behalve dan:

De sneeuw. HEEERLIJK, wat een dik pak sneeuw ligt er. Kinden spelen hele dagen buiten. In het donker gaan ze al sneeuwballen gooien, sneeuwpoppen bouwen. En savonds in het donker spelen ze nog buiten. Het is ook gaaf die sneeuw. Jammer dat ik er niet in kan dit jaar. Volgend jaar maar weer.

Onzin...

Sinds ik in 1994 in het ziekenhuis lag volg ik een britse ziekenhuisserie, Casualty. Dat wil ik zien, daar ga ik echt voor zitten, en ik wil ook niet gestoord worden dan. Enige uurtje in de week dat ik echt bescherm.

Zo ook gisterenavond, een dubbele aflevering, wat altijd garant staat voor een spannend verhaal. Maar zo spannend, en dramatisch van afloop had ik niet voorzien.
Ik ben me, als ik tv kijk, altijd erg bewust van het feit dat het tv is hoe erg ik ook meeleef met de personages uit een serie of film, het is een verhaaltje.
In Casualty gaan wel vaker mensen dood, ook personages die me na aan het hart liggen. Normaliter lig ik er niet wakker van. En hoewel ik, tot mijn eigen verbazing, gisteren slechts constateerde dat Harry (baby van 9 mnd) het niet ging halen, en daar geen traan om liet, heb ik er slecht van geslapen.
Deze verhaallijn is een beetje te dicht bij mijn bed. In het morgenlicht vind ik mezelf een beetje belachelijk. Het was maar een verhaaltje.

Goede begonnen

Zo, de eerste 2 dagen van 2010 zitten er op. Goede dagen waren het voor ons. Natuurlijk anders dan we gepland hadden, maar goede dagen.

1 januari heb ik uitgeslapen ECHT uitgeslapen. Meestal zeg ik dat ik heb uitgeslapen als ik om 7 uur wakker word ipv om 6 uur.Nieuwjaarsdag werd ik pas tegen half 10 wakker.En het grappigste was dat het huisgezin nog in ruste was. Ik ben dus stiekum naar beneden gegaan Ruurd werd wakker en drukte me op mijn hart dat ik iets voor mezelf moest gaan doen.
Okay, dat is moeilijk, maar okay, als jij dat nodig vindt.
Het nieuwe jaar ben ik dus begonnen met in bad liggen, met een boek! Ook dat is een goed iets, ik lees een boek, en waarschijnlijk gaat dit boek wel uitkomen ook. Ik lees al ruim 4 jaar geen boeken meer, en ik mis het steeds meer. In bad met een boek, heerlijk.
Daarna ben ik gaan spelen met inkt, stempels en werden het zomaar kaarten. Ongelooflijk. Ik heb in 2 dagen 3 kaarten gemaakt. Dat is lang geleden dat het zo lukte.

Als gevolg daarvan ben ik nu veel meer ontspannen dan in weken het geval is geweest. Gewoon lekker creatief bezig zijn daar knap ik van op. Moet ik vaker doen. Is gelijk een goed voornemen. Vaker klooien met papier.
Erg genoten van de inkten die ik heb, de stempels die zomaar een mooie kaart leken te worden. Zo blij dat ik Stampin Up ontdekt heb.
Ondertussen heb ik zitten denken aan het scrapbook wat ik voor Ilja ga maken. Die wordt dit jaar ook alweer 21 jaar.

Vandaag zouden we naar Amsterdam, spullen aan Ilja brengen, en een rondje scrapbookwinkels om in te slaan voor bovengenoemd scrapbook. Toen we gisterenavond naar boven gingen, sneeuwde het een beetje. Toen de wekker ging vanmorgen om 7 uur, lag er een dik pak sneeuw. De voorspellingen waren slecht, en dus besloten we dat het onverantwoord was om weg te gaan, zeker gezien het feit dat Yolanda niet helemaal in orde is. Niet erg, dan doen we nog een dag kalm aan.
Vandaag nog een kaart gefabriekt, en verder weinig heeeel weinig gedaan. Genoten van Cecilia, van Ruben die een beetje gek wordt als er sneeuw ligt :)
Ruben heeft wel heeel lief een pad gemaakt zodat ik in de auto kon komen, en mee kon gaan boodschappen doen.
Eind van de middag kwamen de buren een bakkie koffie doen, was erg gezellig, en ze bleven dan ook tot na zessen zitten.
Het was een fijne dag.

Oudejaarsdag

Oudejaarsdag, toch wel het moment om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Op tv zijn de jaaroverzichten niet van de lucht, kranten en tijdschriften doen ook allemaal mee.
Ik doe het zelf ook. Al een week of wat denk ik dat ik blij zal zijn als 2009 voorbij zal zijn. Voor mijn persoonlijk leven is het een zwaar jaar geweest. Financieel zeker, met advocaten kosten, en een ex (niet de mijne gelukkig) die zover ging tot het leggen van loonbeslag, en uiteindelijk moet zeggen dat het allemaal onterecht was. Maar wel de kosten bij ons kon neerleggen.
En als de financieeen niet lekker lopen, zet dat een grote druk op het geheel.

Veel pijn en verdriet door het gedrag van broers en zussen aan beiden zijde. Met als laatste stunt een gewoon onprettige kerstkaart van Ruurd zijn familie. Voor ons beiden is dat de druppel. We laten ons niet meer van onze beste kant zien, we laten ons gewoon niet meer zien.
Pijnlijker, en verdrietiger is het dan ook vrienden verdwenen zijn. Om onduidelijke redenen. Ik heb er verdriet van.

Gelukkig was 2009 niet alleen naar, en pijnlijk. Veel vreugde was er ook.
Natuurlijk vanwege ons aller oogappeltje Cecilia, die zich zeer snel ontwikkeld, en gewoon erg vrolijk en gezellig is, nou ja, meestenstijds. Ze kan ook stierlijk vervelend zijn als ze ergens geen zin in heeft. En momenteel klimt ze overal op, en snel. Om je vervolgens verbolgen aan te kijken als ze het niet mag. Niets is veilig voor haar handjes, en je kunt het niet hoog genoeg opbergen.

We werden in 2009 verblijdt met nog een gezinslid. Ruben, die in maart besloot om bij ons te komen wonen. Ik kan niet zeggen dat het altijd makkelijk is. Het is moeilijk om er ineens een puber bij te hebben. Het is vooral leuk, en gezellig. En als ik zie hoe het kind opbloeit, doe ik er graag moeite voor.

Als ik de balans opmaak, slaat die over 2009 door naar het verdriet en de pijn, maar niet veel door het positieve dat we mochten ontvangen van vrienden, dichtbij en veraf, door wat we meemaakten met onze kinderen.

Ik ben benieuwd wat 2010 gaat brengen Vreugde, geluk hoop ik. Liefde en warmte met vrienden, met ons gezin. Liefst meer contact met Daniel.
Ik wens al mijn blog lezers een mooie oudejaarsdag toe, en prachtige jaarwisseling, met veel oliebollen en mooi vuurwerk, en een liefdevol, warm en gelukkig 2010.

Nieuw speeltje

Van mijn broer kreeg ik een leuk cadeautje. Een beetje extra geld, om iets leuks voor mezelf van te kopen.
Na de eerste schok heb ik een nieuw speeltje gekocht. Een Squeezebox radio. In de westwing zit ik al sinds het begin te klooien met de radio, en dit lijkt de oplossing te zijn.
Alleen, het is een erg leuk speeltje voor Ruurd ook. Die is dus de hele avond al aan het spelen met mijn nieuwe radio.

Hij sleept het overal mee naar toe, en voert hele gesprekken met de squeezebox. Mega grappig dat hij dat kan. Als hij werkt, en Ruben op school zit, dan ga ik het wel eens proberen.

Geheugen versus agenda

Mijn hele leven ben ik geen agenda mens, vroeger ops chool schreef ik er trouw mijn huiswerk in op, maar ik deed het eigenlijk toen ook al op geheugen. Voor de vorm legde ik mijn agenda op tafel, en keek naar mijn huiswerk. Het was meestal al af en geleerd voor ik in mijn agenda keek (ja ik was een braaf meisje)

Na mijn schooltijd heb ik ook nooit meer een agenda gebruikt. Of beter, ik heb het wel geprobeerd, maar het lukte nooit. In de tijd dat ik in de wijk werkte schreef ik adressen er in op, en eventueel dingen die ik moest doorgeven. Geen afspraak tijden, of andere zaken.

Nu ik oppas gebruik ik een agenda, nou ja, kalender, maar achteraf om op te schrijven welk kind er wanneer is geweest, De afspraken zitten, over het algemeen, gewoon in mijn hoofd. Heeeel soms vergeet ik iemand, of iets, maar dat zijn echt uitzonderingen.

Wanneer gaat het mis, als er dingen op datum worden afgesproken, want ik ben niet compatible met cijfers, dat heb ik al zo vaak gemerkt. Ik kan rekenen, foutloos zelfs, maar heeeeeeeeeeel langzaam. Vraag mij welke datum het is, en ik moet echt eerst een krant kopen ,op Internet kijken of op Teletekst, want ik weet het nooit.
Als een moeder dus afspreekt dat haar zoons bij mij zijn om 17 december, zeg ik dat het prima is. Me niet realiserend dat dat de donderdag voor de kerstvakantie is. Me nog minder realiserend dat deze zoons tot half 7 vanavond blijven, en dat het schoolfeest dan al min of meer af is.

Ga toch maar weer eens proberen een agenda bij te houden. NIet dat het had geholpen in dit geval, maar dan had ik het me eerder gerealiseerd en de kinderen er beter op kunnen voorbereiden.
Ik vind het niet altijd leuk een werkende moeder te zijn.

Gelukt!

Gelukt, het is gelukt om 2 jurken te maken maandag, en, ik was nog voor het eten savonds klaar. Tot mijn eigen verbazing ,want ik had nachtwerk ingecalculeerd.

Gelukt om de tractatie op tijd af te krijgen, en ook nog voor het diep in de nacht was. Samen met Lea gevuld, en foto's van gemaakt.

Gelukt om op tijd weer geld op de rekening te hebben (met dank aan mijn GOB) waardoor het Nuon kon afschrijven en we weer warm kunnen zitten.

Gelukt om een fijne verjaardag te vieren voor Lea. Ondanks dat er spanningen waren tussen verschillende mensen, die ook nog even ontplofte aan het eind van de middag, vlak voor het eten. Maar het lukte hen om het weer goed te maken voor het eten, en het eten was gewoon gezellig, zonder spanning.

En nu zit ik uit te puffen. Eigenlijk moet ik de kerstkaarten (die ik keurig op tijd af had dit jaar) in de, eveneens versierde, enveloppen steken, maar ik moet nog even wachten. Cecilia is het nl gelukt om op stoelen te klimmen, en vandaar op de tafel te klimmen. Wat mijn leven weer een stuk spannender maakt. Terwijl ik dit schrijf, dreigt ze dus ook van een stoel te vallen, en stoot in dat proces haar hoofd tegen de tafel. Gisteren was ze ziek, van de inenting tegen de mexicaanse griep. Daarom zijn er ook geen foto's gemaakt van de zusjes in de nieuwe jurk. Cecilia heeft grootste deel van de dag geslapen, om wakker te worden toen ik wilde slapen.

Vanavond ga ik naar school om mijn meisje te zien schitteren als zwerfster op het schooltoneel. Met los haar (vind je dat niet erg? Vroeg ze me vanmorgen) 10 is ze sinds gisteren, en het lijkt wel of mijn ontroering voor haar alleen maar groter wordt. Ze doet het goed, op school, sociaal, met 4 ouders, ja, ik ben trots, heel trots op mijn meidje.

Druk

Pfff, ik zit ff. Wat een dag, en wat een weekeinde.
Lea is jarig dinsdag, en daartoe moest een tractatie gemaakt worden. Ik had een leuke stempelset gekocht in Amerika, en daarmee alvast het nodige voorwerk gedaan. Daarna eerst Sinterklaas gedaan, en veel, heel erg veel gewerkt.
Nu moest het in elkaar, en bleek er hier en daar een probleem te zijn. Die zijn er om opgelost te worden, maar het kostte meer tijd dan ik had ingepland. Bovendien was ik zaterdagochtend ook alleen met Cecilia, en aangezien die niet erg lekker is (tanden denk ik) deed ik ook minder dan ik wilde.
En toen moesten er ook nog cadeautjes gehaald worden. Kostte ook meer tijd dan ik had ingecalculeerd. We zijn wel goed geslaagd, daarover later meer.

Al met al heb ik zere vingers van het vouwen van karton, het opplakken van onderdelen, maar er zijn 48 tractatie doosjes klaar. Morgen zullen we ze vullen, en zal ik een foto maken van het geheel. En plaatsen.

Daarnaast wil ik voor Lea en Cecilia een min of meer zelfde jurk maken die ze aankunnen met Lea haar verjaardag, en met kerst. Dus een stof met een glimmertje wilde ik.Katoen heb ik genoeg, maar een glimmertje. Niet een glimstof, maar meer een stof met een glim draadje, of een borduurseltje erop. Dus Ruurd en ik zaterdag naar de enige stoffenwinkel die ons eiland rijk is.
Voor mij was een mevrouw, duidelijk een bekende van de verkoopster/eigenaar van de winkel. Ik kom er niet vaak, waardoor ze niet wist wie ik was. Ik zag niet wat ik zocht, en stond daarna bij het kant te kijken, maar ook daar zag ik het zo gauw niet, Toen de verkoopster dus vroeg of ze me kon helpen, zei ik Ik vrees van niet. Wat ik zocht. Dus ik vertelde, dat ik voor mijn beide dochters een jurk wilde maken en daar een stofje voor zocht. Wat voor stof? Nou met een glimmertje.
Met een vaag handgebaar naar de satijnen stoffen: daar liggen de glim stoffen, liep ze weg.
Ik heb nog even rond gekeken en heb toen de winkel maar verlaten. Volgende keer dat ik stof wil hebben, maar weer gewoon naar den Helder. Daar hebben ze meer, en zijn de dames mega veel aardiger.

Thuis heb ik mijn dozen met stoffen nagekeken, en helaas, de prachtige roze stof die ik had was te kort. Een andere, niet typisch kinderstof, was genoeg, had een glimmertje, en zal beide dames erg mooi staan. Die stof heb ik vanavond nog geknipt. Morgen ben ik vrij (voor zover ik nu weet) en ga ik 2 jurken in elkaar rammelen. Makkelijke modellen, dat scheelt, wel weer een beetje meer dan ik zou willen.

Gelukkig hoef ik voor de andere dochter, die morgen 23 wordt, geen kleding te maken, dat kan ze zelf beter dan ik. Ze is er niet morgen, ik zal haar niet spreken waarschijnlijk. Maar dat geeft niet, we doen het over als ze kerstvakantie heeft. Al zal ik morgen wel een gebakje op haar nemen.

Ultieme cadeau

Voor degene die nog willen weten WAT Ruurd nou van SInterklaas kreeg:

http://www.overkanter.blogspot.com/

Oproep

Bij het laatste gesprek in het ziekenhuis (8 oktober) zou ik doorgestuurd worden naar het AMC.
Ik werd een paar dagen later terug gebeld, dat het iets anders ging dan gebruikelijk. Ze wilden eerst de verwijsbrief en alle stukken zien, en als ze mijn geval (lol) interessant vonden , zou ik een oproep krijgen.

Die viel zo juist in de bus. 11 maart 2010 mag ik langskomen.

We worstelen nog even door.

Verdrietig

Zondagavond, na een lang en gezellig weekeinde, ging Joshua naar bed. Bij het gebruikelijke
bedritueel (planten water geven, hamster voeren) kwam hij tot de nare ontdekking dat zijn hamster dood was.
Joshua was in en in verdrietig.
Dat was een nare afsluiting van een erg leuk weekeinde.

Wat de zaak nog naarder maakte was dat deze hamster nog heel jong was. Zijn vorige twee hamsters waren bijna 3 jaar oud geworden, en deze had hij nogmaar een paar weken geleden gekocht.
Nu wil hij nooit meer een beestje, zegt hij. Ik denk dat ik de hamsterkooi toch nog maar even bewaar, want ik denk zomaar dat ik die nog nodig zal hebben.

Verdrietig is het wel.

Balen:(

Vervelend genoeg wilde ik gisteren een foto maken van Sinterklaas. Toen ik naar de andere kant van de kamer liep, enn tussen de mensen door wilde lopen, stapte ik verkeerd, verloor mijn evenwicht, en ben daardoor verkeerd op mijn, toch al zere been, terecht gekomen.
Het deed een beetje zeer, maar wel toenemend gisterenavond.
Na een nacht slaap leek het wel goed te gaan, maar tijdens het opruimen vanmorgen gaf mijn enkel er de brui aan.
De rest van de dag heeeeel rustig aan gedaan, met kruk gelopen en voornamelijk, heeeel erg weinig gelopen.
Niet geknutseld, of spelletjes gedaan met de kinderen, wat ik van plan was, maar aan tafel zitten, been op een andere stoel, en rust, rust, rust. Morgen moet ik nl weer werken, en moet ik uit de voeten kunnen.
We zijn nu 14 maanden en 5 dagen bezig, en het heelt niet erg Ik heb er zelf een hard hoofd in dat het spontaan gaat genezen.

Wat een heerlijk avondje was het. Het begon vroeg. Alle kinderen waren rond half 4 aanwezig. En heel gezellig, mijn moeder kwam ook even buurten.
Er was iets ernstig mis gegaan met een cadeautje, dus het was even stress om een alternatief te vinden. En hier en daar moest nog iets worden ingepakt, of gecombineerd met een gedicht.

Tegen half 5 ben ik maar gaan zingen met de kinderen, en volgens traditie, Ilja begon met Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht, en de pepernoten vlogen ons om de oren. Sint Nicolaas in hoogst eigen persoon, met 3 van zijn pieten kwam ons met een bezoek vereren.
Na een genoeglijk uurtje (Sint bleef erg lang plakken, maar we zijn ook met veel natuurlijk) waarin weer eens bleek hoe goed Sint ons kent, gingen hij en zijn pieten weer weg.
Maar niet na alle zakken met cadeaus in de kamer te hebben gebracht.
Tja, en dan zijn het er toch weer veel.

Na 1 ronde cadeaus, en de ergste spanning er bij de kleintjes af was, hebben we eerst gegeten. Errug lekker moet ik zeggen ,maar ja, met 2 topkoks als zoon die beiden de keuken in duiken, kan dat ook niet anders.
En toen barste het festijn in volle glorie los. Iedereen kreeg wat hij of zij had gevraagd, en ook dingen die niet op het lijstje stonden. Leuk om te zien hoe goed ze elkaar kennen, hoe goed ze mij kennen, maar ook hoe goed ze Ruurd en Ruben al kennen. Ook Ruben en Joshua hadden goed hun best gedaan, en voor iedereen helemaal goed geschoten. Wat een mooie dingen passeerde er de revue.

Het was een feest van traditie, van lachen, van een traan hier en daar, van veel liefde, van bijzondere cadeaus.
Op verzoek van de grote kinderen waren er minder cadeaus dan voorgaande jaren (eindelijk gelukt) en waren we vroeg begonnen. Vreemd genoeg waren we nauwelijks eerder klaar.
Toen we bijna klaar waren bleek er nog een zelfdoe cadeau te zijn. Piet had geen zin meer gehad in inpakken, en had nog wat pakjes in een doos gegooid, en iedereen moest er maar uit halen wat van zijn of haar gading was.
Er bleek voor iedereen een chocoladeletter te zijn, waarmee een hele ruilhandel op gang kwam voor iedereen zijn eigen letter had. En de juiste smaak :D
Daarna bleken er ook nog een paar gezelschap spellen in de doos te zitten. 1 was voor naar Utrecht, 3 bleven hier, en voor Ilja en Sophie zaten er groene dingen in de doos.
Als laatste nog 1 ronde cadeaus. Voor een aantal was het het topcadeau van de avond. Rafael viel na het uitpakken van zijn laatste cadeautje prompt in slaap. Op schoot bij zijn grote broer. Ruben was stil van zijn laatste cadeau, en Ruurd, Ruurd was sprakeloos.

Na het opruimen, nog een rondje stokbrood, gingen de kleintjes naar bed (nou ja, duwden we Lea naar bed, Rafael en Cecilia sliepen al)
En de groten gingen de gezelschapspellen uit proberen, om daarna naadloos over gingen op Jenga.
Ruurd en ik hielden het voor gezien, en hebben nog lang Jenga om horen vallen.
Het was een zeer geslaagde avond.

Rust

Stilte voor de storm? Of zit ik in het oog van de storm? In beide gevallen is er rust.
Raar he, op pakjesavond rust. Maar behalve 3 gedichten, ben ik helemaal klaar voor gereed. Voor Ruurd heb ik HET cadeau gescoord, en nee Ruurd, maak je geen illusies, ook hier zal ik het niet zeggen voor je het hebt uitgepakt, en geroepen hebt OOO, dit heb ik altijd willen hebben (of woorden van gelijke strekking)

Los van deze sintstress, heb ik een hele drukke week gehad met oppas. Minimaal 2 (drukke) kinderen om op te passen, beginnen om half 8 of 8 uur, en door oppassen tot half 6 of half 7. En dan 5 dagen lang. Donderdag had ik gepland om overdag tussen door wat te dichten maar dat ging dus echt niet. Sterker nog, ik kon niets die dag. Daar raakte ik wel een beetje van in paniek. Dus heb ik de avond geclaimd om gedichten te kunnen schrijven. Was moeilijker dan het klinkt, want in een huishouden van deze grote is er altijd wel iemand die aandacht nodig heeft.
Bijkomend probleem is dat de financieen niet mee zitten. We hebben kijk of grote bedragen die de sores in ieder geval voor even, oplossen. Maar ja, die komen en ZIJN er nog niet.
We worstelen wel weer even door.

Vandaag geen geworstel.Vandaag achterover zitten en genieten, want de voorpret is de helft van de lol. Alle kinderen, behalve Daniel, zijn thuis vanavond. Er wordt voor eten en lekkere dingen gezorgd, en ik hoop dat de Sint in eigen persoon nog even langs komt.
Vandaag zingen we de hele dag Sinterklaasliedjes. Morgen doen we weer gewoon, maken we ons weer zorgen over de dagelijkse gang van zaken. Vandaag is het feest.