Jarig

Voor alles is een eerste keer. Ook voor een verjaardag,en dat is dan best spannend.
Want waarom gaat iedereen ineens zingen

, en wat moet je met al die grote pakken?



Daar gaat iedereen aan zitten trekken.


Het door haar vader gemaakte cadeau viel heel erg in de smaak. Eindelijk kan ze veilig naar buiten kijken. Hoewel naar binnen kijken ineens ook erg leuk is





Ze vond het maar spannend allemaal. Hoewel ze de aandacht wel prettig leek te vinden. De gezelligheid van het bezoek waardeerde ze zeker.
Natuurlijk ook de chocolade taart,


de pizza en de chocolademousse die ik als dessert had gemaakt natuurlijk helemaal.


Het was een volle, emotionele en goede dag. Ik wens haar, en ons, een rustig, mooi jaar toe. Zonder de stress, en het verdriet van het eerste jaar.

Cecilia

1 november 2008 of eigenlijk was dit al 2 november rond een uur of 1. 3 uur oud is ze hier, ze slaapt na alle spannende gebeurtenissen van die dag. Het is tenslotte niet niks, geboren worden.




31 oktober 2009, savonds om 22.00 uur.
Ze slaapt, ze is moe na alle gebeurtenissen van vandaag.
Zo weinig verschil met een jaar geleden, en zoveel verschil.
Wat heeft ze veel geleerd, en wat is ze gegroeid, al is het nog steeds een klein meisje. SLechts 72 cm is ze. Ze loopt, ze klimt. Ze begint zelfs al te praten, geloof het of niet.
Ze is gek op haar moeder, vader en grote broers en zussen. Vrolijk is ze ook, grappig zelfs. Ze kan geweldig grapjes maken. Ze windt haar grote broer om haar kleine vinger, al zal hij dat altijd ontkennen. En ze weet het ook.
Het is een slimmertje, een lievertje, en ik ben stapel verliefd op dit kleine meidje.
Morgen wordt ze 1.

Druk

pff, wat een dag was dit. Een goede dag, maar een beeeetje over gevuld.
Eens kijken hoe ging het ook weer. Opstaan, nog wat achterstallig onderhoud van gisteren doen.Mens wat heb ik daar een hekel aan, maar soms kan het niet anders. Dus stond ik om 7 uur vanmorgen al af te wassen.
Daarna nog wat opruimen en om 8 uur kon ik eindelijk ontbijten. Om 8.17 2 kindertjes naar school gestuurd, en toen Cecilia aangekleed, en aan de borst. Toen ze net sliep kwamen de eerste twee oppaskinderen, en helaas, Cecilia weer wakker.

De oppaskinderen waren vroeg wakker geweest vanmorgen, en dus druk en ongezeglijk. Het jochie heb ik om 10 uur in bed gestopt, daar was echt geen land meer mee te bezeilen.
Om 10.15 kwam P, van het gastouderbureau, voor een kennismakingsgesprek met een moeder en 2 zoons. Die waren er om 10.45. Leuk gesprek, leuke jongens, en weer 2 oppaskinderen erbij. Fijn, dat konden we gebruiken.
Toen zij weggingen, stond het andere echtpaar, met baby van 2,5mnd, al op de stoep. Prachtig kindje, werkelijk waar, egyptische ouders. Helaas komt zij nog niet nu in de opvang, maar pas over ene paar maanden. Cecilia was in ene groot na deze minidame, de overigens gelijk naar me lachte.

Tegen half 1 vertrok P weer, en moest ik nog eea opruimen en de tafel dekken want even later kwam iedereen thuis om te lunchen.
Tijdens de lunch (met 11 personen) zit Cecilia in haar stoel, en ze stort in. Ik heb haar er uit gepakt, en ze sliep (eindelijk) binnen 1 minuut tegen mijn schouder.
Daardoor had ik na de lunch even rust. Dwz, nadat de tafel was afgeruimd, de vloer geveegd, de kinderen had schoongeveegd en verschoond.
Om 3 uur kwamen de volgende 2 oppaskinderen. 2 schatten van jongens, maar druk. Ze hebben heerlijk gespeeld, gedanst en gepuzzeld.
Om half 4 kwam er visite, en kwamen ook de kinderen terug uit school. Samen met M. die zo lief is om in haar vakantie de kinderen tussen de middag en smiddags van en naar school te helpen.
Drukte van belang. Na de thee ging Rafael met de visite mee, en bleef een ander hier om met Lea te spelen.
Om 16.30 werden 2 kinderen opgehaald, en keerde de rust weer terug.Even na 5 uur werden ook de 2 jongens opgehaald, en kon ik gaan koken.
Het duurde wel even voor ik omgeschakeld was, dus zaten we pas om 18.30 aan tafel. De risotto was echter heerlijk, volgende keer maak ik meer :D
Terwijl we aan het toetje toe waren, kwam Rafael thuis, en zou M worden opgehaald. H en E bleven even zitten, en namen een kopje koffie en een bakkie thee. De twee jongste speelden heerlijk op de grond, opa Henk speelde met Cecilia. En de twee meiden keken film (samen met de pubers)
Erg gezellgi. De twee kleintjes wilden een dublo toren bouwen die tot het plafond kwam. Dat lukt wel, maar hij stortte wel steeds weer in. Ze lagen elke keer weer helemaaal in een kreukel van het lachen. Erg leuk.

Toen ze uiteindelijk vertrokken, zonder 1 van de meiden, die ligt nu hier te slapen, was het half 9 geweest, en moest de keuken nog opgeruimd worden.
Geheel tegen mijn gewoonte was ik pas om 2100 uur boven. Even tv kijken en slapen.

Wandelen

Bijna vergeten te vertellen. Cecilia en ik zijn gisteren wezen wandelen.

Kijk zelf maar:







En leuk dat ze het vond!!!

Nieuw

Nieuwe week, tijd voor nieuwe dingen.
Om te beginnen heb ik een nieuwe laptop. Dwz, we hebben weer eens een grote ruiltruc gedaan. Ruurd heeft een nieuwe, ik zijn oude, en Joshua mijn oude. Wij allemaal blij :D. Duurde even want er moesten niet alleen laptops, maar ook bestanden doorgeschoven worden. En ook al kan ik dat best zelf, het is heeeel handig als iemand anders (met meer verstand van zaken) dat even doet.

Op die nieuwe laptop heb ik gisterenavond ook een nieuw blog gemaakt. Een blog om te laten zien wat ik zo al maak. Het was even zoeken naar de naam, want de leuke waren allemaal al bezet. Uiteindelijk is het Creaties van Marrigje geworden. En, sterker nog, er staan al foto's op, en vandaag komen er meer.
Dit blog vind ik niet de juiste plek om te showen wat ik allemaal maak. En omdat het wel leuk is om te showen.. Een blog erbij.

Geprobeerd een link te maken, maar dat wil Blogspot niet. Het adres is www.creatiesvanmarrigje.blogspot.com

11 jaar

11 jaar geleden was zaterdag 24 oktober een sombere dag. Het regende de hele dag, en ik voelde me heel erg niet lekker. De hele dag heb ik zitten borduren, in het blauw. En naar de tv gekeken met de kinderen.

Die nacht stormde het hevig, en smorgens was er de mooiste zonsopgang die je je kunt voorstellen. De storm had de kastanjeboom bij mijn moeder in de tuin in twee gespleten. Die moest later gerooid en vervangen worden. Zondag 25 oktober was daarna een prachtige rustige herfstdag.

Net als gisteren en vandaag.

Normaliter is het weer niet iets dat in mijn geheugen blijft hangen. Alleen op bijzondere dagen lijkt het zich in mijn geheugen te griffen.

24 oktober 1998 was de dag dat mijn vader aan het eind van de middag plotseling overleed.
En als ik dit opschrijf, krijg ik tranen in mijn ogen. Ik mis hem nog elke dag. Ook 11 jaar na zijn dood moet ik hem weer gelijk geven je komt er niet overheen, je went eraan.

Afgesloten

Na ruim 2 jaar strijd, heel veel onnodige advocaten kostten. Heel veel stress en verdriet, een leeggeplunderde bankrekening, kregen we gisteren bericht dat het dossier op het kantoor van de advocaat gesloten gaat worden.
Nog een eind rekening (die ook niet misselijk zal zijn, en waarvan ik nu niet weet waarvan die betaald moet worden) kunnen we eindelijk aan wederopbouw gaan denken.

Wederopbouw van een spaarrekening. Wederopbouw van rust in het gezin, want wat een impact heeft een brief van een deurwaarder op de rust in het gezin.

En helaas ook aan de wederopbouw van ons 'huwelijks'geluk. Hoe dol we ook op elkaar zijn, deze zaak heeft veel druk gelegd op ons leven samen.
Nu kan deze zaak afgestreept worden op ons lijstje 'zware zaken'
Er staan nog een paar dingen op, al wordt het lijstje wel steeds korter. We kunnen ons weer helemaal op de toekomst concentreren.

Knutselen

Sinds een klein jaar, komt elke vakantie (en soms tussendoor ook nog) een goede vriendin van mij knutselen met de kinderen. Soms een ochtend, soms een middag,en soms een hele dag.
Ze komt dan met 2 tassen vol met spullen. Ja, er ligt hier genoeg in de kast, maar het spul dat ze meeneemt heb ik natuurlijk NET niet in de kast liggen.
Alle kinderen die hier zijn mogen mee doen. En alle kinderen vinden het heerlijk.

Vandaag was het de herfstvakantie knutseldag. Om half 11 kwam mijn vriendin binnen met 2 tassen met spullen. Het eerste wat er uit de tas kwam was een spin art machine. een gewone, goedkope, kinderspeelgoed. Volgens M kwam deze nog uit het gulden tijdperk.
De pret was er niet minder om. Nadat M had uitgelegd hoe het moest, probeerden Rafael en Lea aarzelend hoe het werkte.
Al snel hadden ze de smaak te pakken, en creeerden ze de meest mooie producten. Zeker toen M nog een doos vol kleurtjes verf/glitterlijm uit haar tas toverde.
Na de lunch werd er een vriendinnetje bij gehaald, en kwamen mijn oppaskinderen waarvan de oudste ook de smaak snel te pakken had.

Toen kwam er nog een leuke uit de tas.Voedingskleurstof. Verdund met een beetje water, bleek dat een prachtige inkt te zijn, die het geweldig deed in de spin art. Toen ik dat zag, wilde ik zelf ook even experimenteren. Daardoor zat ik zelf ook volkomen onder de inkt. en glitter.

Maar de resultaten waren er naar.



Het kostte ons slechts een uur om wat orde in de chaos te scheppen. Maar gezellig dat het was.

Klimmen

Had ik al verteld dat ze kan klimmen? Dit is nog niets vergeleken wat ze uithaalt als ze niet in de box zit.....

Weg

Ze kan het al een paar maanden eigenlijk. Maar ik had nog niet de moeite genomen het te melden.
Maar vandaag keerde ze me haar rug toe, en ging.
Apetrots is ze, dat ze het kan, en ze keek nog een keer op, maar ging toch weg.
En ik: Ik zat op de grond, en keek haar na, minstens zo trots.







Gelukkig kwam ze ook weer terug........

Weekeinde

Pfff, het zit erop, dit weekeinde. Nee, naar was het niet, wel vol, erg vol.

Afgelopen vrijdag kwam de jongste zoon van Ruurd voor een weekeinde naar Texel. Dat was voor het eerst in ruim 7 mnd, en dus voor alle partijen spannend. Dat was ook goed te merken, want we moesten allemaal alle zeilen bijzetten om het zonder slag of stoot te laten verlopen.
Ik merk dan aan mezelf dat ik wat stroef word, en heb me dan ook wat terug getrokken in de westwing, met stempels, inkt en Cecilia :D.
Nou is de WestWing, in tegenstelling tot de huiskamer, gewoon ingericht op (kleine) kinderen. Dus ik zit daar sowieso veel overdag.

Ik had van de week leuke achtergrondjes gemaakt, en heb daar, nog leukere kaartjes van gemaakt. Moet ze nog plaatsen.( Ik blijf daar maar een afkeer van hebben, dat gedoe met foto's plaatsen :D )

Vandaag was mijn moeder jarig, en nadat we D op de boot hadden gezet, zijn we doorgereden naar Oosterend. Op zich was het leuk om wat mensen weer te zien, die ik te weinig zie, Erg emotioneel was dat mijn jongste zus daar ook was, voor het eerst sinds bijna een jaar zag ik haar, en ze heeft me geen blik waardig gekeurd. Triest vind ik dat. En dat alleen omdat ik mijn dochter haar tweede naam, de naam van mijn zus heb meegegeven.

Nu ben ik op, moe en klaar met dit weekeinde. Het was een goed weekeinde maar zwaar, emotioneel en vermoeiend. NIet echt een goede voorbereiding op een nieuwe werkweek. Gelukkig ben ik morgen vrij (denk ik, soms heb ik ineens toch kinderen)

CB

Mijn meiske is 70 cm en 9 kilo.
Ze loopt, klimt, en begint te praten. Nou ja, laten we zeggen, ze communiceert in baby's maar dat spreek ik niet. Gelukkig vindt ze dat niet erg, ze verstaat namelijk heel goed grote mensen taal.

Nu is ze ziek. Ze heeft 2 prikken gehad vanmorgen, en sinds vanmiddag is ze ziek. Ze ligt op schoot, en slaapt warm tegen me aan.
Ze is lief, en wordt groot. Hoewel ze voorlopig nog steeds mijn kleine meisje is (al denkt ze zelf dat ze groot is)

Jarig

Wat was ie jarig gisteren. 6 jaar is ie geworden.
Bij het wakker worden mocht hij wel naar beneden maar op de cadeautjes moest hij echt nog even wachten. Dat heb je als je op zondag jarig bent, dan staat niet iedereen om 7 uur te juichen naast zijn bed.
Nou was dat helemaal niet erg, we hebben heerlijk samen ontbeten en wat op TV gekeken. Tegen 9 uur hebben we iedereen uit bed getrokken, Rafael voor de tv achter gelaten en in de westwing de cadeautjes op tafel gelegd.
Toen eenmaal iedereen uit bed was, mocht ook Rafael komen, en cadeautjes uitpakken.
Wat was ie blij met alles. Alles moest uitgebreid bekeken worden, ik kon nog maar net voorkomen dat hij de gekregen DVD eerst ging bekijken voor hij het volgende pakje uitpakte :).
Zijn grote wens ging ook in vervulling, het vliegtuig van Thomas the Tankengine. Ik heb gelukkig op het juiste moment op het knopje gedrukt, en heb de foto gemaakt waarop je dat duidelijk kan zien.

De rest van de ochtend verliep rustig. Gelukkig maar want daardoor was de traktatie af, en lukte het me een grote pan pompoensoep te maken voor de lunch.
Om half 1 ging mijn mobiel, of Ruurd even de familie uit Winschoten wilde ophalen van de boot. Natuurlijk wilde hij dat. Wij, de kinderen en ik, dekte ondertussen de tafel. Waar iedereen om 1 uur uitgehongerd op aanviel. Tijdens de lunch begon te visite te komen.
Rafael zat al een prinsje aan tafel, en nam cadeaus in ontvangst. Van zijn grote zus en broer kreeg hij skeelers. Die moesten natuurlijk gelijk uitgeprobeerd worden, samen met zijn grote zus.Aan het eind van de middag had hij het trucje aardig door, en durfde hij zonder iets vast te houden op de stoep te skeeleren, en vanmorgen wilde hij eigenlijk al op zijn skeelers naar school.

De winschoter familie moest helaas met de boot van 3 uur weer weg, was leuk geweest als ze ook hadden kunnen blijven eten.
Ondanks dat er 7 mensen tegelijk verdwenen, bleef het druk, want de stroom visite bleef door gaan, en Rafael bleef cadeautjes in ontvangst nemen.
Toen zijn school vriendinnetje ook nog kwam,was voor hem het feest compleet.

Om half 6 gingen we aan tafel, gourmet op verzoek van Rafael. Met 12 man aan tafel, en een gourmetstel en een tafel grill. We hadden natuurlijk veel te veel eten. Maar leuk was het wel.
Hij was echt jarig. Een dag met een gouden randje, voor hem, en voor mij.

Jubileum week

Deze week staat in het teken van jubileums (of gewoon feesten)

Gisteren was het de 14e verjaardag van Ruurd en zijn ex hun jongste zoon. We hebben hem gebeld, en de broers hebben elkaar voor het eerst sinds maart weer eens gesproken. Hij heeft toegezegd volgend weekeinde hier te komen. Ik hoop dat het ook gebeurt.

Gisteren was het ook 3 jaar geleden dat Ruurd en ik elkaar ontmoetten. Ongelooflijk dat het pas 3 jaar geleden is. Vooral als we op een rijtje zetten wat we in de tussentijd hebben gedaan en meegemaakt is het ongelooflijk dat dat allemaal in 3 jaar is gebeurd.

Vandaag is het 1 oktober. Mijn kleine meisje is 11 maanden vandaag. Ze loopt (had ik dat hier al gemeld?) al bijna 1,5 maand. En sinds deze week klimt ze ook, overal boven op. Ook klimt ze uit haar kinderstoel (triptrap).

Vandaag is het ook 1 jaar geleden dat ik zwikte, en met een enkel in het gips thuis kwam. Ook al zo ongelofelijk. Zeg tegen iemand dat je al een jaar niet of nauwelijks kan lopen door een gezwikte enkel, en geloof me, ze kijken je zeeeer ongelovig aan. En het is toch echt zo. Maandag deed de fysio een oefening, die moeizaam ging, en na afloop ook zoveel pijn veroorzaakte dat de tranen in mijn ogen schoten. Vanmorgen stond ik op, en ben ik weer op het niveau van voor die oefening.

Zondag, dierendag, wordt mijn kleine mannetje alweer 6 jaar. Hij zit in groep 3, heeft al extra rekenwerk omdat hij het gewone rekenwerk te makkelijk vindt. En lezen gaat als een trein. Vorige week was hij heel ziek. Maar een week missen lijkt voor hem geen probleem te zijn geweest.

Een jubileum week dus. Veel feest, maar met wisselende emoties. Dat dan weer wel.

Wil ik eens een afbeelding uploaden, wil Blogger het niet. Misschien vanavond een fotoblog.

Pech en kleur.

Vanmorgen moest ik om 8.50 uur op controle bij de tandarts zijn. Ik had al een paar dagen erg veel last van een afgebroken kies, waarvan ik weet dat die eruit moet, en ik hoopte dat de tandarts die gelijk zou kunnen trekken.
Na de controle, en constateren van het eeuwig aanwezige tandsteen merkte hij op dat die kies er wel uit moest, maar daar had ik toch geen last van. Nou wel dus.
Dus zette hij een verdoving, en verwijderde tandsteen. Tot mijn verbazing deed het tandsteen verwijderen, ook in het verdoofde gebied zeer. Mijn mond voelde ook niet stijf of gevoelloos, in tegendeel eigenlijk.
Dus liet de tandarts mij even zitten, en hielp eerst een andere patient. Zo kon de verdoving goed inwerken. Maar ook die extra tijd hielp niet echt, nog steeds voelde ik niet echt verdoofd.
Een tweede spuit dus maar, die minder pijn deed dan de eerste, dacht ik, tot de tandarts de spuit toch iets verder in mijn wang liet zakken, au dat was toch nog wel erg gevoelig.
Ik mocht weer wachten. en twee patienten verder wist ik, die kies gaat er vandaag niet uit. Want nog steeds niet gevoelloos. De test van de tandarts wees dat ook uit,
Dus ga ik een verwijsbrief voor de kaakchirurg krijgen en moet de kies er (poliklinisch) uitgetrokken worden.
Thuis grapten we al dat dat misschien gelijktijdig met mijn enkel kon gebeuren, dan ben ik er toch :D

Eenmaal thuis ging de kies mega zeer doen, hopelijk heeft de naald met verdoving niet de ontstekingshaard geraaakt, en loopt er nu troep mijn kaak in. Dan zijn we verder van huis.

Gelukkig waren er ook leuke dingen vandaag. Mijn bestelling uit Amerika kwam binnen. Een van de dingen die ik bestel zijn stempelkussens, en in het pakket van deze maand zitten er maar liefst 17!
Die uitgespreid op tafel geeft een zee van kleur, zeker als ik de 18 eerder verzamelde kussens erbij uitspreid. Het maakt mijn hele dag weer goed.

Ook had ik (tweedehands) een leuk vest voor mezelf gekocht. Dat kwam gelijktijdig binnen. Wauw, in het echt is het vest nog mooier dan op de foto, en het past ook nog! Ik ben wat uit proportie momenteel, iets dikker dan ik prettig vind, maar door het probleem met bewegen kan ik er niet echt veel aan doen, want nog minder eten is ongezond. En door de borstvoeding... Nou ja, vul dat verder zelf maar in, voor ik allerlei stalkers op dit weblog krijg.

Al met al was het een kleurrijk geheel. Beetje balen dat ik het niet kan laten zien, want de lens van mijn camera wil niet erg meer. Wil ik eindelijk eens foto's plaatsen, kan het niet.

Zaterdag

En dan is het weer zaterdag. Eigenlijk wil ik, nu ik eindelijk mijn handen vrij heb, de kerstkaarten verder inkleuren. Dat is nogal een precisie werk, en dat kan ik dus niet doen als ik op 4 kinderen moet passen, om de haverklap gestoord wordt door deze of gene.
Maar ik kan maar niet opstarten. Heb er uuuuren over gedaan om me aan te kleden. Ben boos geworden op iedereen omdat ze me nooit een seconde met rust laten (wat onzin is natuurlijk, maar zo voelde het wel even)

Ik wil lekker door het bos banjeren, eigenlijk. Genieten van de herfst, die in alle hevigheid is losgebarsten de afgelopen 2 weken. Raar is dat altijd, zomaar ineens, zonder aanwijsbare reden, is het geen zomer meer maar is het herfst. Vreemd woord eigenlijk herfst, volgens Drs P is het enige woord dat op Herfst rijmt, Driewerfst. Maar ja, wanneer gebruik je dat woord?

Ik kan altijd zo genieten van de seizoenen in het bos. Eerst voorjaar, met het allerlichtste groen dat je kunt bedenken. Zo lichtgroen dat je het nog niet kan zien als je dicht bij de boom staat, maar wel als een lichtgroene wolk om de boom heen, als je er verder af staat. Dat moment is maar heel kort, 2 dagen ofzo, maar zoo mooi vind ik dat.

Dan in de zomer, de zwoele warmte onder de bomen. Het geluid van insecten overdag, en van vogels in de schemering. Heerlijk vind ik het dan om door het bos te fietsen. Ik had me er ook erg op verheugd dit jaar, om dat te kunnen doen met mijn baby voorop de fiets.

Nu hebben we dan de herfst, met het mooie strijklicht, het spectrum van kleuren, varierend van diep rood, tot lichtbruin, en het volle groen van de varens en dennen hier in het bos.
Het felle rood van de paddestoelen, De geur van pasgemaaid gras, rottende bladeren. Heerlijk. De laatste bloeiende bloemen, die hun kleuren en geuren nog feller en intenser laten zijn dan in de zomer, als of ze nog even willen laten zien wat ze kunnen voor ze weer ondergedompeld worden in de donkerte van de winter.

Straks hebben we weer de winter. Hopelijk weer met sneeuw, en vorst. Dan door het stille bos lopen, waarbij elke voetstap kraakt omdat de grond, en de daarop liggende blaadjes en grasjes bevroren zijn. Je adem die een wolkje maakt als je uitademt, en een tintelende frisheid in je longen geeft als je inademt, Heerlijk.

Ja, het bos, en de seizoenen, dat is wel echt mijn ding. Dit jaar heb ik het hoofdzakelijk meegemaakt vanuit een landrover. Ook niet verkeerd, maar volgend jaar hoop ik weer op fietstochten langs mijn favoriete plekjes. Waar je met de auto toch niet kunt komen.

rondje ziekenhuis

Het heeft even geduurd, want ik moest het zelf even herkauwen voor ik het kon opschrijven. Afgelopen dinsdag zijn Ruurd en ik voor een rondje ziekenhuis afgereisd naar Den Helder.
Eerst de kinderen naar school, die helemaal blij waren dat hun moeder , of ging het om het zusje?? eens op school waren. Zelf vind ik het ook erg leuk, en vind ook dat ik veel te weinig op school kan zijn.

Boot van 9 uur heen, was een beetje vroeg, maar we wilden wat doen. Helaas reden we verkeerd, en was de tijd om. Ach met Yolanda toeren en over de zee uitkijken vinden we alle 2 (alle 3, want Cecilia werd wakker en keek mee) erg leuk. Op zich was dat geen probleem dus.

Ik had een afspraak om 10.45 op de poli Chirurgie. Het was druk, en we zaten er lekker aan tafel. Cecilia vermaakte de hele wachtkamer. Er zat een oudere mevrouw die elke beweging van het meiske volgde. Ik hoorde af en toe een opmerking, van OO, kijk nou gaat ze staan. Ook had ze, tot haar eigen frustratie als ze het door had gehad, de lachers op haar hand toen ze mijn (veel te hete) thee wilde drinken, en niet het geduld had te wachten tot het was afgekoelt. Herinner je de foto nog van een paar blogs geleden??? Nou zo keek ze ook toen ze op de thee moest wachten.

Het spreekuur van de chirurg liep een beetje uit, en dat was een beetje vervelend, omdat Ruurd om 11.30 een afspraak had bij de reumatoloog. Gelukkig liep dat spreekuur ook uit, en konden we daar later terecht.
Om 11.20 was ik eindelijk aan de beurt. De uitslag van de MRI was goed, dat is in dit geval goed en slecht nieuws. Omdat mijn klachten niet meer stabiel zijn maar weer toenemen, vond de chirurg dat we niet langer kunnen wachten, en verwees me door naar de Orthopedie voor een enkelbandplastik, ofwel het inkorten/herstellen van de banden door middel van een operatie.
Hij keek er niet vrolijk bij,en op Ruurd zijn opmerking daarover merkte hij op dat hij het nog te vroeg na de zwangerschap vindt. Liever zou hij nog een half jaar wachten, maar ja, met toenemende klachten kan dat eigenlijk niet.
Een operatie betekend weer gips, eerst minder kunnen en geen garantie dat het daarmee over is. Ik heb dus gemengde gevoelens over de komende operatie.

Toen op een holletje naar de reumatoloog. Wat een leuk mens is dat. Ze was helemaal weg van Cecilia (maar ja, die was ook allerliefst, en wie smelt er nou niet van die grote blauwe ogen? )
De uitslag van het gesprek gecombineerd met een onderzoek leverde een nieuwe weg van behandelingen op. Ruurd vergaat dagelijks van de pijn, vooral in de kleine gewrichten (voeten, handen) zijn psoriasis is ook erg actief. Allemaal indicaties voor een 2elijns reumamedicatie. Nee, daar wordt een mens ook niet echt blij van, hoewel ik hier een beter gevoel bij heb dan de vorige medicatie. Dat was pas echt troep. Hij moet het 2 maanden gebruiken, en dan weer een date bij zijn arts, om te zien of het een gewenst effect heeft, en de bijwerkingen niet erger zijn dan de kwaal. Het is een heftig middel, de bijwerkingen kunnen dus ook heftig zijn.

Daarna zouden we nog den Helder in. Ik had wat nodig van een scrapwinkel, en dat kan ik eigenlijk niet bestellen, dat moet ik zien. Dus we zouden naar simpel scrappen en naar Hennis en Maurits.
Eerst lekker gelunched bij V en D, en daarna zijn we naar huis gegaan. We hadden geen van beiden zin meer in iets anders.

Verdrietig

Joshua heeft 2 hamstertjes. Van die leuke dwergdingen. Hij verzorgt ze zelf, en doet dat ook met verve.
Vanmorgen deden ze het alle twee nog, en vanavond lag er 1 dood in de kooi.
Joshua is heel erg verdrietig. Samen met Ruben heeft hij Jingle in de tuin begraven.
Ze was al 2 jaar, ruim, en veel ouder worden ze niet. Maar toch..

Maandag

En dan is het zomaar weer maandag. Na een weekeinde dat beroerd begon, want ruzie, hebben we eigenlijk een goed en rusig weekeinde achter de rug.
Ik ben heerlijk aan het knutselen geweest met de kerstkaarten, die zijn nu bijna af. Nou ja, ik bedenk vast nog wel iets dat zeeeer bewerkelijk is. Maar goed, het houdt me van de straat (en uit de kroeg)

Gisteren was het niet het lekkerste weer van de wereld, nat en somber. Toch heeft Lea het gepresteerd om de hele dag onzichtbaar te zijn. Buiten dan. Ze heeft de hele dag, samen met een vriendin, in de 'hut' gespeeld. Dat is een natuurlijke holte tussen bomen in de buurt. Ondanks een stortbui, en nog wat lichte buitjes, heb ik ze de hele dag niet meer gezien. De verwachting van de andere moeder en mijzelf was dat we 2 zeer zwarte meisjes terug kregen. Tot onze stomme verbazing waren ze min of meer schoon toen ze om een uur of 6 weer binnen kwamen. Ik heb haar toch maar in bad gestopt, wie weet was het onzichtbaar vuil, je weet het nooit natuurlijk.

De jongens, 12 en 16 jaar oud, gingen het hele weekeinde als een stel jonge honden te keer. In de speeltuin voor de deur, vond een ware ruil van fietsen plaats. Daarmee gingen ze de hort op. Uiteindelijk belde Ruben vanuit de Koog. En om 2100 uur was het hele spul weer terug, en gingen ze (met kortingskaartje) naar de film.
Gisteren zijn ze naar het paardrijden wezen kijken van 1 van de groepsgenoten. Daarna hebben ze hier gegamed.

Klinkt toch als een gezellige zondag?
Nu dan het werk waar ik gisteren geen zin in had (en nu eigenlijk ook niet maar het moet toch)

foto

Eigenlijk moet ik het niet doen, deze foto plaatsen. Als ze later groot is, en solliciteert zal haar toekomstige baas haar googlen, en dan deze foto vinden.
Dus ik twijfel, maar de foto is te mooi, dus bij deze:



Dit gaat de 2e ijsjes layout worden. Want waar was ze zo boos om??? Haar vader was bezig om een dubbellikker uit te pakken, en het ging niet snel genoeg.
Als je goed naar de foto kijkt, kun je zien dat ze al ijs gegeten had. Maar ja, ijs is nog belangrijker dan chocolade voor deze dame.

Toevoeging

'U heeft de hulp van een advocaat nodig, voor een procedure bij de rechtbank of voor een uitgebreid juridisch advies. Dat kost geld. Als u een laag inkomen heeft en weinig vermogen kunt u in aanmerking komen voor gesubsidieerde rechtsbijstand. Dan betaalt de overheid het grootste deel van de advocaatkosten en betaalt u alleen een eigen bijdrage. De hoogte van de eigen bijdrage is afhankelijk van uw inkomen.'

Bovenstaande heb ik van de site van het Juridisch loket geplukt. Deze regeling is een geweldige regeling, tenminste, in grondslag is het een regeling waar ik volledig achter kan staan. Op dit moment ondervinden we echter de negatieve kant van het verhaal.
De ex van Ruurd blijkt, dankzij deze regeling te kunnen blijven procederen, terwijl wij financieel volledig uitgeput zijn. Emotioneel zo langzamerhand ook.
Daarom is er nu een loonbeslag en gaat zij een kleine 2000 euro meer ontvangen dan ze recht op heeft, en mogen wij ook de advocatenkosten (a 2000 euro) gaan betalen, plus de kosten van de deurwaarder.
Want, al zou zij dat moeten doen, wegens onterechte acties van haar kant. Onze reserve is uitgeput, en we zijn daardoor niet in staat een zaak aanhangig te maken. Het is uiteindelijk 'goedkoper' om al de kosten te dragen, en te betalen.
Volgens mij is dit een gevolg van een juridische toevoeging dat niet zo bedoelt is.

Toen ik ging scheiden zei mijn advocaat tegen me, Mvr Barnard, u zult werk moeten zoeken want uw ex kan niet voor u blijven zorgen, hij heeft ook recht om een nieuw leven op te bouwen.
Ik kon het niet meer met haar eens zijn. Misschien ben ik iets te makkelijk geweest, en krijgen mijn kinderen daardoor minder alimentatie dan ze recht op zouden hebben. Maar daardoor hebben mijn ex en ik elkaar los kunnen laten. Naar ik hoop is het op termijn mogelijk een meer normale relatie op te bouwen waarin we weer door 1 deur kunnen en misschien zelfs weer normaal met elkaar kunnen praten. Als de ergste pijn echt verleden tijd is.
Ruurd en zijn ex kunnen elkaar, zolang de rechtzaken maar doorslepen, niet loslaten. Het gaat ten koste van hun kinderen. Het zet de relatie van mij en Ruurd erg onder druk, en of Ruurd en zijn ex ooit nog normaal met elkaar kunnen praten?? Ik vrees van niet. Helaas.

Nieuw begin

Deze week is de eerste week van ons nieuwe leven, of misschien moet ik zeggen, nieuwe routine.
Ruurd is begonnen bij een nieuwe baas, en dat betekent dat hij elke dag de boot van 7 smorgens heen heeft en de boot van half 7 savonds terug heeft.
Ik draai de tent weer alleen met de kinderen.
Na lang nadenken hebben we een routine bedacht die zou moeten werken. En ik moet zeggen, de afgelopen 2 dagen ging het prima.
Er is slechts 1 kink in de kabel, ik ben eigenlijk ziek. Beetje koorts maar zo'n dikke en pijnlijke keel dat ik er slecht van slaap, en gewoon elke 4 uur paracetemol slik, want ik moet toch op de been blijven. Internet vertelde me dat het 4 tot 7 dagen duurt een keel ontsteking, dat er eigenlijk niets aan te doen is, en dat de 4e dag het ergste is. Aangezien het zondag begonnen is, hoop ik dus maar dat ik vannacht weer kan slapen.

Verder wil mijn enkel ook niet echt wat ik wil, de fysiotherapeute was ook niet tevreden, want ondanks alle oefeningen die ik doe, en de spierkracht die weer terug is , is de pijn erger dan hij vorige week was, en is de enkel ook weer gezwollen. Ik vrees dus dat ik echt tegen een operatie aan zit te kijken. En dan ben ik er weer een aantal weken uit. Maaar, als het helpt, dan wil ik dat wel proberen. Het is een beetje het laatste redmiddel. Tenslotte was het ongelukje gisteren 11 maanden geleden (jaa, dat zie je goed Cecilia was gisteren al weer 10 maanden oud)

MRI

Vandaag moest ik voor een MRI naar den Helder.
We waren raar in geroosterd, zodat we in den Helder ruim 3 kwartier over hadden. Die hebben we doorgebracht met door Huisduinen toeren, en over de zee uit kijken. Cecilia, die mee was, heeft heerlijk liggen slapen in haar stoeltje.
Eenmaal in het ziekenhuis moesten we nog een klein kwartier wachten. Wat met een meisje als Cecilia geen probleem is.

Keurig op tijd was ik aan de beurt. Ruurd en Cecilia heb ik om een ijsje gestuurd, en toen ging ik naar binnen.
Een MRI maken van een enkel duurt ongeveer een half uur. Vervelend was dat mijn bril af moest, want ik zie geen klap zonder dat ding.

Uiteindelijk lag ik, min of meer ontdaan van metaal op de brancard, mijn rechtervoet tegen een steuntje en ingesnoerd, en mijn linkervoet 'los' En liet men mij de MRI inglijden. Er werd me op het hart gedrukt, dat ik totaal stil moest blijven liggen, en toen kreeg ik een koptelefoon op waar popmuziek uitkwam.
3 maal raden hoeveel moeite het me kostte om mijn voeten stil te houden....

Triest

Gisteren ochtend belde mijn moeder, erg aangeslagen.
De vrouw van mijn jongste broer (zij is 28, hij 39) was opgenomen in het ziekenhuis in Groningen met een longembolie, en het zag er niet goed uit.

Gisterenavond belde mijn zus, er was geen hoop meer, ze gingen de aparatuur uitzetten.

Zojuist belt mijn zus, mijn schoonzus is gisterenavond overleden.

Veel contact met mijn broer en zijn vrouw heb ik niet, ze begeven zich in een heel andere wereld dan ik doe. Maar het is wel mijn jongste broertje. En om hem, ben ik er wel heel verdrietig over.

Ziekenhuis bezoek

Geen puf om te bloggen, geen boeiende onderwerpen ook. Het is een saaie cadans van opstaan, kinderen ontvangen, kinderen naar school, oppassen, lunchen, nog meer oppassen, kinderen van school halen, en op nog meer kinderen passen.
Het enige boeiende wat er deze week heeft plaats gevonden is het ziekenhuis bezoek.

Woensdag moest ik voor controle naar het Gemini. Omdat de tijd gunstig was wat schooltijden betrof, hebben we alle kinderen meegenomen. Dan konden we nog ff den Helder in voor een paar laatste schoolspullen voor deze of gene.
Kinderen in het ziekenhuis beneden achtergelaten voor een ijsje. Wij naar boven. Daar had ik nog niet meegemaakt dat we lang moesten wachten. Ik had er alle vertrouwen in dat we zo weer beneden zouden zijn.
Nou, nee dus, we hebben ruim een uur zitten wachten voor we in een behandelkamer werden gevraagd, en daar moesten we ook nog 10 min wachten op de dokter.
Niet echt een probleem, alleen konden we dat niet aan de kinderen melden, want die hadden geen mobiel bij zich.
Cecilia hadden we wel bij ons, en die vermaakte zich kostelijk. En daardoor ook het wachtende publiek. Ze is met haar 9,5 mnd een echt ondernemend type. Na even te hebben gekeken, kroop ze zo naar het speelgoed toe, dat toch een hele gang bij haar verwijderd was. Bovendien was ze meer dan bereid haar laatste kunsten te vertonen, dus ging ze bij haar vader staan, stond gewoon los, en haalde grapjes uit met haar moeder, haar vette lach daarbij ten gehore brengend.

De arts was niet helemaal tevreden. Het zou geen pijn meer moeten doen, en dat doet het wel. Omdat de spierkracht terug is en ik nog steeds het gevoel heb dat ik door mijn enkel zak, gaan we nu wel verder onderzoek doen. Eerst een MRI volgende week woensdag, en dan 15 september voor een gesprek weer naar de arts. Hij had het er over een operatie, maar daar wil ik nog niet naar luisteren of over denken.

Omdat we zolang hebben moeten wachten hebben we alleen wat gedronken/gegeten bij de V&D, en zijn we daarna naar huis gegaan.

Ritme

Afgelopen maandag zijn de scholen weer begonnen. En hoe ik ook elk jaar weer mijn best doe het juiste ritme van waken en slapen er de laatste vakantie week weer in te brengen, elk jaar zijn we allemaal de eerste week moe en onwillig weer in het ritme te voegen.
Gelukkig voor mij heb ik de hele zomervakantie doorgewerkt, en heb ik het ritme niet losgelaten. Elke dag om half 7 gaat mijn wekker, en sta ik op, in een soort ijzeren dicipline. Ik voel me er erg prettig bij, zeker nu het schooljaar weer begonnen is, en er smorgens van mij ook actie en aandacht gevraagd wordt.

Voor de kinderen is het moeilijker. Voor hen is het ook spannender. Rafael is in groep 3 begonnen, wat hij voor de zomer heel eng vond, maar gelukkig inmiddels gewoon leuk vindt.
Lea zit in groep 7, en heeft er heel veel zin in, want zit nu bij de leukste leraar van de school.

Joshua en Ruben hebben nog een weekje respijt, die beginnen volgende week pas. Ook voor hen is het spannend. Ruben begint in een nieuwe klas, en Joshua naar de 2e, das toch weer anders dan de brugklas.

En moeders? Moeders werkt gewoon door, met of zonder kinderen thuis. Enige probleemje (dat we gewoon gana oplossen) is dat Ruurd per 1 september 5 dagen in de week aan de overkant zit, gelukkig alleen overdag, en ik nog steeds niet in staat ben heen en weer naar school te lopen.

Nou ja, en dan hebben we nog dat grote probleem van een onterecht loonbeslag dat de ex van Ruurd heeft laten leggen om achterstallige alimentatie (die er niet is!!) te innen. Kost erg veel energie zoiets. Daar ga ik dus verder geen blog aan wijden (denk ik) Dit speelt al even maand of 10 denk ik. Het loonbeslag van afgelopen week, is slechts het zoveelste deel in een vervelende soap.

Avontuur (of avonduur, dat mag ook)

Kom, zei mijn lief gisteren na het eten, "hijs je in de auto, dan breng ik je ergens heen, en doen we daar een rondje. Waar wil je heen?"
Ik wilde wel naar waar vroeger het museum stond, want daar is nu een prachtig natuurgebied met een wandelpad, voor rolstoelen.
Alzo geschiedde. Het pad voor rolstoelgebruikers wordt echter gevolgd door een bospad, 3.25 km, dat zou ik toch moeten kunnen lopen?!
We liepen dus door. Gezellig keuvelend, Cecilia in de wagen minstens zo gezellig keuvelend, liepen we daar als een jong gezin. Ik moet zeggen, dat beviel prima.
Ergens halverwege de rondwandeling, kwamen we bij een wildhek, volgens de paaltjes moesten we daar door heen. Dat op zich was al spannend, het voelde een beetje of we iets deden dat niet mocht.
We liepen nu midden in het natuurreservaat waar we eerder alleen langs liepen. In de verte zagen we een schotse Hooglander staan. En nou heb ik het niet zo op runderen, indrukwekkend is het wel als je ze zo van dichtbij kan zien. We liepen dus nog even verder.
Net om de hoek zagen we ze. De hele kudde, precies OP het pad waar wij met de wagen en ik met kruk langs moesten. Op enkele tientallen meters afstand durfde ik niet meer. Niet met Cecilia in de wagen, en niet met mijn eigen kruk. Ruurd wel, dat is een held. Blijf jij maar even staan, zei hij, en hij liep door.
Nogmaals, ik ben geen held, ook dat hij zo tussen de hooglanders stond vond ik eng, hij niet.
De runderen ook niet schijnbaar, want ze keurden hem geen blik waardig. Ze liepen door, want daar waren ze toch al mee bezig, en maakten zo voor ons de weg vrij.
Toen we doorliepen, bleken er 3 zwarte nog tussen de bomen verscholen te zijn, die ons wel nauwlettend in de gaten hielden maar meer uit nieuwsgierigheid dan wat anders.
Eenmaal weer door het hek, kwam mijn bravoure weer terug. Ruurd wilde wel de wandeling afbreken en een kortere route nemen, Ik niet. We liepen dus door. Op zoek naar blauwe paaltjes.
Inmiddels begon het te schemeren, en dat maakt een boswandeling weer heel anders. We staken de weg over, en moesten het natuurreservaat weer in. Ook al wist ik dat de hooglanders helemaal aan de andere kant van het reservaat stonden (daar hadden we ze net gezien nietwaar) toch vond ik het weer mega spannend, dat de schemer snel overging in donker, hielp niet echt.
Cecilia vond het echter allemaal prachtig. Ze keek met grote ogen om zich heen, lachte af en toe eens naar haar vader en/of moeder.
Tot we weer het natuurreservaat uit gingen, en in een dichtbegroeid bos terecht kwamen. Toen werd het iets te donker voor haar. Ze begon bedremmeld te kijken, en nog bedremmelder, en toen toch te huilen.
We hebben haar er maar uit haar wagen getild, en Ruurd heeft haar op zijn arm genomen.
We dachten op dat moment dat we er bijna waren. Dat was niet helemaal waar. We moesten nog het houten bakje aflopen (zo heet die weg echt) Inmiddels was het goeddeels donker, en bospaden zijn niet verlicht. Vreemd hoeveel je kan zien als je meegaat in het donker worden. Het kostte me alleen moeite de hobbels in het pad te ontwijken, maar verder niet.
Om kwart voor 10 zaten we weer in de auto. Ik heb Cecilia op schoot gehouden en we zijn heel langzaam terug naar huis gereden.
Cecilia viel onderweg naar huis in een diepe slaap, en dat doet ze nu nog.

familie

Mijn moeder ligt in het ziekenhuis voor een knie operatie. Gisteren belt een tante op, om het bezoek te coordineren.
Op haar vraag wanneer ik kan, antwoord ik: Ik moet de hele week werken. (Bezoekuur betekent sowieso 3 uur weg, dus niet iets wat je ff tussen door doet) Ze antwoordt: "O je hebt kinderen de hele week."
Het klonk zo denigrerend, alsof het niet echt werk is wat ik doe. Op mijn: Dat is gewoon werk, werd een beetje lacherig gereageerd.
Het raakt me onaangenaam. Ik zorg er wel voor dat mijn gezin altijd te eten heeft gehad, en zelfs wat extra's kan krijgen af en toe.
Nooit heb ik iets van deze tante of van mijn moeder ontvangen. Terwijl mijn zussen en broers voor alles bij hun moeder aankloppen.
Toegegeven, ik zou liever een goed betaalde baan hebben, zodat we 2x per jaar op vakantie kunnen, een groot huis kunnen bewonen, en 2 auto's hebben, en die voor mijn drie oudste kinderen ook kopen en betalen. Maar helaas, dat werk ligt niet voor het oprapen, bovendien weet ik niet of ik daar zin in heb. Dus heb ik zelf werk gecreeerd, door mijn huis open te stellen voor kinderen van anderen. Ik heb er zelfs een aparte ruimte voor aan mijn huis gebouwd, en een deel van de tuin voor afgeschermd, zodat de kinderen veilig kunnen spelen.
Ik werk dus wel thuis, maar het is gewoon werk. Bij tijd en wijlen zelfs zwaar werk. Het is ook werk zonder pauze van 8 tot 1700 uur, bijna dagelijks. Ik klaag niet, want ik vind het leuk werk, en ik doe het graag. Hopelijk kan ik straks ook weer beter lopen en kan ik dan lekker met de kinderen er op uit, daar wordt het werk veel leuker van.
Ik had alleen van mijn eigen familie wat meer support verwacht. Raar eigenlijk want ik kan me niet herinneren dat ik het uit die hoek heb gekregen. Toch raakt het me elke keer weer onaangenaam als er zo duidelijk blijk gegeven wordt van, ja van wat eigenlijk?
Misschien wel van O ja, Marrigje is er ook nog. Het went schijnbaar nooit.

Werk

Prachtig weer, weer om naar het bos te gaan, of lekker over het eiland te fietsen.
Behalve dat mijn lijf dat niet goed vind, gaat het ook niet lukken omdat zowel ik als Ruurd gewoon moeten werken vandaag. Ik zelfs tot 5 uur vandaag.
We zijn wel thuis, en vanwege het mooie weer zullen we vanmiddag de clown maar eens aan de waterslang vast maken, er zijn vast wel kinderen die dat leuk vinden:o))

De grote jongens stuur ik wel naar het zwembad, als ze vervelend zijn. En eten? Daar heb ik na een dag werken dus helemaaaal geen zin meer in. Dus lunchen we momenteel uitgebreid.
Het is nu al prachtig, en heerlijk buiten, en iedereen slaapt nog. Heerlijk is dat.

Ben benieuwd wat vandaag verder gaat brengen. Echt zin in vandaag heb ik niet. Misschien blijkt het vanavond wel een dag met een gouden randje geweest te zijn. Een feestje waar ik geen zin in had blijkt ook vaak een leuk feestje achteraf.

Vakantie

Zo, we hebben alle verplichtingen deze vakantie achter de rug. Kamp, logeerpartij bij vader, en nog een paar dingen.
Logeerpartij bij hun vader is zeer beroerd begonnen, en zo verlopen, dus we zijn allemaal blij dat het achter de rug is.
Eigenlijk wilden we vandaag naar Artis, als ik naar buiten kijk echter, is dat een slecht plan. Het regent pijpestelen, en de weersverwachting voorspelt geen veel beter weer.
Gelukkig hadden we een alternatief plan, en dat gaan we maar uitvoeren. Is ook dichterbij zodat ik (waarschijnlijk) de was kan bijwerken.
Eigenlijk is dat 1 van de twee dingen waar ik zo'n hekel aan heb, dat ik het maar blijf uitstellen.

Hoewel Ruurd en ik gewoon moeten werken (ik heb nog een half uurtje voor ik moet beginnen) heb ik het gevoel dat onze vakantie, nu pas echt begint. Nu maar eens een paar dagjes uit plannen, er staan nog een paar dierentuinen op het programma.

Nieuwe week.

Wat een week hebben we achter de rug. Een drukke, meer dan gevulde week.
Met heel veel goeds, ook wel naars, maar uiteindelijk kijk ik er met een goed gevoel op terug.

Een lijstje?
Maandag, mijn zus, die sinds de geboorte van Cecilia niet hier wil komen, want Cecilia, die naar haar vernoemd is met haar tweede naam, maakte dusdanig ruzie met andere kinderen en partner, dat het contact nu geheel verbroken is, helaas.
Er kwam een deurwaarder langs met ontrechte claim. Wat weer resulteert in een gesprek, en contact met advocaat, en weer meer stress.
Ruzie met de fysiotherapeut, een vervanger die vond dat ik me aanstelde en maar gewoon moest gaan lopen.

Dinsdag kwamen vrienden van ons, die op het eiland kamperen even aanwaaien. Maar na het slaapje bleek hun jongste zoon goed ziek, en zijn ze maar blijven eten.
Tussendoor belde Ruurd, dat zijn werkgever geen werk voor hem heeft, dat de klanten uitblijven en dat het waarschijnlijk verstandig is als hij naar ander werk uitkijkt.

Woensdag, de hele dag druk met werk, en kinderen. Bovendien kregen we loge's. Altijd heerlijk met Sabine en Tim.

Donderdag Veel kinderen om op te passen, en Sabine en Tim er bij. Na de lunch was het ff rust, en kon ik was opvouwen.
Na mijn werk, om 1700 uur, naar de blokker, en op de camping eten. Errug gezellig. Hoewel zoonlief die niet mee wilde, bij terug komst tegen ons zei: Weet je dat het al 5 over 12 is?! (zouden we nog wel eens weg mogen samen:) )

Vrijdagochtend ging de wekker heel vroeg (niet vroeger dan anders schijnt het maar het voelde als nachtwerk) Maar ik moest er uit, want ik heb deze weken ook een patient om te helpen, die niemand anders wilde hebben voor de zorg. Best een compliment natuurlijk, maar uitslapen is er dus voorlopig niet bij.
Daarna eindelijk echt alle was opgevouwen, om 12 uur kwam een andere vriendin met 3 dochters buurten. Na de lunch kwam mijn pakket uit Amerika aan, met stempels. Dicht gelaten tot 4 uur, omdat ik op M wilde wachten, met wie ik samen heb besteld.
Nog een andere vriendin kwam haar nood klagen en bleef eten.
Savonds ben ik met Zoonlief, die daar speciaal voor uit Amsterdam kwam, naar de nieuwe Harry Potter film geweest. Dat was erg gezellig.

Zaterdag naar Amsterdam en Utrecht om kinderen op te halen en weer weg te brengen. Onderwijl de Ikea in Utrecht geplunderd. We hadden eea nodig, en hebben nog een leuk kastje gescoord. Een ladenkast, jullie kennen mijn voorliefde voor ladenkasten.

Zondag ochtend eerst werken, toen de ladenkasten in elkaar, en een met alcoholinkt bewerkt. Ziet er erg leuk uit. Misschien ga ik nog ff verder maar ik moet daar eerst eens even over nadenken.
sAvonds kwamen de vrienden, die vandaag weer naar huis gaan, bij ons eten. Dus hebben we met 14 man heerlijk kaasfondue gegeten, en hebben we tot laat zitten praten, en de kinderen zitten gamen.

Een volle gevulde week., Wat zal deze brengen???

Frustratie

Ineens is het genoeg.
'Moemi, waarom blijf ik zolang 5?'

Gelukkig nam ie genoegen met mijn antwoord, dat hij een jaar 5 was, en geen seconde langer.

' IK BEN BIJNA 6!!!!!!!!'

(en dat is het jongetje dat savonds huilend uit zijn bedje komt, omdat hij het zo spannend vindt om naar groep 3 te gaan)

Kamer

Zou ik vandaag foto's maken van de kalender, dat is er helemaal bij ingeschoten.
Ik had ineens de geest, en heb de kinderkamer opgeruimd. Dat is de eerste van een serie dingen die er gedaan moet worden voor de scholen weer beginnen.
De kinderkamer wordt steeds een zootje, dus heb ik er vandaag gewoon eens wat dingen uitgegooid. Al het speelgoed is nu uit de kamer verdwenen, inclusief de speelgoedkast. Die laatste (een trofastkast van Ikea) staat nu beneden in de gang, daar gaan alleen kleine bakjes in komen, en dan heeft iedereen inene een postbakje, waar net iets meer in kan dan alleen een brief of 2.
En omdat ik toch bezig was, heb ik de kachel maar schoongemaakt. Rafael had bedacht, op een avond toen hij niet kon slapen, dat die saai wit was, en wel een kleurtje kon gebruiken. Dus de kachel met stift en balpen gekleurd. Het was helaas niet helemaal mijn stijl. De kachel is nu weer soort van wit. Helemaal kreeg ik het er niet af.
Rafael zijn bedje staat nu op een andere plek, de muur kan ik, als hij die gaat 'schilderen' tenminste makkelijk opnieuw een kleurtje geven. Hoewel ik hoop dat hij begrepen heeft dat het niet de bedoeling is dat hij op iets anders dan papier tekent en schildert.
Ook heb ik het bureautje van Lea verplaatst, dat staat nu voor het raam. Daardoor heeft Lea haar bed weer zoveel ruimte dat de laden onder het bed weer open kunnen, EN het bed weer uitgeschoven kan worden tot 2 persoonsbed (wat Ruben de uitspraak ontlokte dat Lea wel het beste en coolste bed van het hele huisgezin heeft)

Omdat opruimen altijd werkt als domino effect, heb ik ook nog de kratten van Ruurd, die nog steeds op uitpakken stonden te wachten, leeggeruimd in de prachtige ladenkast in de westwing. 5 kratten, leeggeruimd in 3 laden. Geen slechte deal.

Na het eten moest de benedenverdieping nog in orde gemaakt worden voor het werk van morgen. Ruurd had nl in de Westwing de administratie zitten doen.
Dat wil zeggen opruimen, schoonmaken, de keuken reinigen, en toen boven nog bedden opmaken.
Nu lig ik gesloopt op bed, naar Weeds te kijken. Voet doet megazeer, ik ben megamoe, maar wel zeeer voldaan dat de kinderkamer EINDELIJK weer naar mijn normen is opgeruimd. Na het bezoek van Britt, een paar maanden geleden (is het al zo lang? ) was dat niet meer gebeurd. Ben benieuwd hoelang het nu zo blijft. Kinderen waren er ook erg blij mee, misschien dat dat meehelpt in het opgeruimd houden van de slaapkamer??
Morgen beginnen we met de volgende kamer, als ik dan tenminste weer op mijn benen kan staan.

Af

Enige tijd geleden bedacht ik dat het leuk zou zijn om een verjaarskalender te maken. Ik wil meer mensen een kaartje sturen, dus is het handig als je alle verjaardagen op 1 plek hebt staan.
Dat werd, zoals dat gaat, een heel project. Een groot project ook.

In eerste instantie wilde ik een kalender maken, waar kaarten op zaten, zodat ik alleen maar een kaart hoefde te pakken en die te sturen. Dan kon ik in de loop van het jaar voor iedereen een kaart maken en die op de juiste plek opbergen. Dat idee moest ik laten varen omdat ik niet kon verzinnen hoe ik die kaarten vast moest maken.
Dan maar een gewone stempelkalender. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar ook dat idee heb ik laten varen.Het is een scrapkalender geworden.
In eerste instantie met foto's van plaatsen en gebeurtenissen, maar uiteindelijk ook met foto's van personen.
Ik had mezelf tot doel gesteld om een kalender te maken zonder dat ik er iets voor hoefde te kopen. Dat was wel een leuke uitdaging, en dat is gelukt. Allerlei oud gereedschap, en artikelen die ik gekregen heb maar nooit gebruikt heb ik gebruikt. Zelfs stickers, die ik nooit gebruik.

Vorige week had ik een mal gevuld met papierpulp, en vanmiddag heb ik die losgehaald, gekleurd, en de scrap afgemaakt.
Daarna moest ik de dagen nog afmaken, en de kalender aan elkaar zetten. Het gaf een kick dat het helemaal af was. Eindelijk weer eens een project gewoon afgerond. Heerlijk.
En het leukste is, het is klaar voor de grote bestelling met stempels binnen is, zodat ik heerlijk met die stempels kan spelen, zodra ze binnenkomen.

Morgen zal ik foto's maken, en plaatsen. Dat ging vanavond niet meer door tijdgebrek.

Regen.

Ik weet het, ik ben raar. Maar het regent en ik vind het heerlijk.
Even geen zon, even geen hitte. Even gewoon binnen mogen zitten zonder dat iedereen zegt: Het is heerlijk weer, lekker buiten. Terwijl ik echt na 5 min in de zon barstende koppijn heb.

Ik hou van de zomer, echt, ik vind het heerlijk dat ik naar buiten kan zonder jas, en normaal gesproken vind ik het heerlijk om in het bos te vertoeven. Hoewel dat na verloop van tijd ook wel gaat vervelen.
Zodra te temperatuur stijgt, en de zon feller schijnt, functioneer ik slechter. Ik ben moe, moe en nog eens moe, alles is me te veel. Ik word er ook minder gezellig van (zeg maar gewoon mega chagerijnig)
Vandaag regent het, en al is het lastig, want de kinderen kunnen niet buiten spelen, ben ik er blij mee. Het is dat er zoveel mensen op de camping staan, vind ik het vervelend dat het voor hun zulk naar weer is. Laat het dus maar snel weer droog worden.

Klantenservice

Het huis waar wij wonen stond, voor we het kochten 4 jaar leeg, nadat de vorige bewoner was overleden.
Bij de overdracht wensten de erven ons veel succes met het overzetten van alle post. Zij hadden het in de 4 jaar daarvoor niet voor elkaar gekregen.
Ondanks allerlei moeite mijnerzijds is het mij tot nu toe niet gelukt.
Gisteren kreeg ik 2! keer een brief van de KPN met een mailing aangaande het zakelijk adres van mvr.
Het bedrijf van Mvr bestaat nog, maar is , nog langer geleden , overgenomen. Ik geloof door een (schoon)dochter, maar zeker weten doe ik dat niet.
Dus ik bellen vanmorgen.

Zakelijk KPN gebeld. Keuze menu, keuze 4, nog een keuze menu, keuze 2, nog een keuze menu, keuze 3, en ja, toen had ik eindelijk iemand aan de telefoon.
Deze meneer kon niets voor me doen. Ik moet even over leggen, en dan verbind ik u door.
Ik werd doorverbonden met de afdeling Facturen zakelijk.
" Ik kan alleen de facturen wijzigen, die gaan bij deze naar het andere adres, maar voor de mailings en andere post moet ik u doorverbinden met een andere afdeling, daar kan ik niets aan doen."
Fijn dank u wel.

Met de afdeling zakelijk van KPN< waarmee kan ik u van dienst zijn?
En voor de derde keer deed ik mijn verhaal. Mvr is al 7 jaar geleden overleden, en ik krijg nog steeds post voor haar bedrijf.
O, maar daar kan ik niets aan doen, ik verbind u door met de afdeling zakelijk
Ik: Nou,daar ben ik begonnen, die verbinden me door met u voor de mailings
Hij: Ik kan daar niets van vinden, ik moet u echt door verbinden met de afdeling zakelijk. Maar ik zal er een notitie bij doen, dan kunnen ze gelijk verder.
ik: Nou, okay, dank u wel.

Met de afdeling zakelijke facturen van KPN, waarmee kan ik u van dienst zijn?
Ik: Ik krijg nog steeds post voor de vorige bewoner, en ik woon hier nu 3 jaar, en mvr is 4 jaar daarvoor overleden.
Zij: Krijgt u nog steeds facturen?
Ik; Nou ik bel nu over een mailing.
Zij: Daar kan ik niets aan doen, ik kan alleen iets aan de facturen veranderen
Ik(toch enigzins geirriteerd): Dat is al geregeld, ik wil zo graag van alle post af, en ik ben nu 4 keer doorverbonden.
Zij; met een zucht: Ik maak er een klacht van, dat lijkt me dan het beste.

Dus ik heb mijn telefoonnummer achter gelaten, en hoop er nu het beste van.

En dan te bedenken dat de KPN niet het enige bedrijf is dat nog steeds post doorstuurt....

Wanneer

Wanneer houdt het op met pijn doen?

We zijn nu 3 jaar na de scheiding, Deze week is het 3 jaar geleden dat ik mijn handtekening onder de scheidingspapieren zette. Raar dat dat zo'n onbewuste inpact heeft, want ik realiseer dat pas als ik het opschrijf.
Na een paar boze mails, en een boze ex op de stoep bij het ophalen van de kinderen, en een minachtende blik van zijn vrouw bij het thuisbrengen ben ik er weer erg mee bezig.
En vooral vraag ik me af, wanneer houdt het op met pijn doen?

Vorige week is mijn kies getrokken, doet ook pijn, maar als die pijn gaat overheersen, neem ik een paracetemol, of twee, en dan trekt de pijn weg.
Waarom is er niet een paracetemol voor hartzeer?

Winnen.

Eigenlijk doe ik nooit mee aan wedstrijden, want ik win nooit wat.
Maar die stelling kan ik niet meer hard maken. In een maand tijd heb ik 2 prijzen gewonnen.
De eerste zijn stempels van Stampin' up, waarbij er lootjes werden verdeeld over de klanten in Juni. Bij de demonstratrice bij wie ik mijn spullen koop. Erg leuk. Bij mijn volgende bestelling, die van Juli, komt mijn prijs. Cool niet?

De tweede viel vandaag op de mat. Een DVD van Marco Borsato : Wit Licht. Die had ik nogniet, en vind ik wel erg leuk. ZO maar gewonnen bij mijn verzekeringsmaatschappij omdat ik een klanten enquete had ingevuld. Ook niet verkeerd toch?

De goede dingen komen in drieen, zeggen ze altijd, zou ik nog wat winnen??

Kies

Jaren geleden had ik een wortelpunt ontsteking in mijn kies. Die is toen behandeld. Maar die kies is altijd naar gebleven. Sinds die tijd ben ik nooit pijn vrij geweest. met als hoogtepunt, zoals de oplettende lezer zich wel kan herinneren, de verschrikkelijke kiespijn van vorige zomer. Toen konden ze er niets aan doen, zelfs geen foto maken vanwege Tinus.

Een paar maanden geleden is er een foto gemaakt, en bleek er toch een forse onsteking in de kaak te zitten. Niet eens in de kies zelf, maar er onder. Omdat de kies toch wat zwak was, was de beste optie, die kies trekken. Daar moest ik maar een afspraak voor maken.
Een paar weken geleden was ik toch een rondje aan het bellen, en toen heb ik gelijk maar een afspraak gemaakt.
Vanmorgen was het zover. En hoewel het trekken me heel erg mee viel, en volgens de tandarts de ontsteking met de kies mee kwam, heb ik sinds vanmorgen 11 uur, mega pijn in mijn mond.
Ik vind dat ik zielig ben, en als je zielig bent heb je recht op cadeautjes (toch?)

Maar ja, dan heb je wel iemand nodig die je ook zielig vindt en die cadeautjes voor je koopt. De kinderen hebben tekeningen gemaakt, dat dan weer wel.
Maar helaas, ik was toch niet zielig genoeg, en morgen is het vast weer beter. En als dit het begin is van de einde van de pijn, dan hoor je me niet klagen. Eindelijk geen pijn meer in mijn mond, lijkt me geweldig.
Over een tijdje moet er nog een kies uit. Daar zie ik nu minder tegen op dan vanmorgen. Leuk vind ik het nog steeds niet.

Op

Zomaar ineens is het op. Helemaal op geloof ik zelfs.
Mijn vermogen om het positief te zien, om te blijven geloven dat mijn been genezen zal.
Zomaar ineens ben ik er van overtuigd dat het niet verder zal genezen dan dit. Van hieruit zullen we verder moeten organiseren en leven. Ik wil niet meer wachten op betere tijden. De betere tijden komen niet zomaar vanzelf langs.
Ik ga mijn eigen betere tijden maar maken.

Afgelopen schooljaar ben ik zogoed als niet op school geweest. Eerst omdat ik door mijn zwangerschap niet meer vooruit kon, en zo moe was dat anderen de kinderen haalden en thuisbrachten. Sinds 1 oktober door mijn enkel. Tot het zomer vakantie was ging ik er vanuit dat ik na de zomer vakantie de kinderen zelf wel weer naar school kon brengen. Dat was een soort van beeld dat ik voor ogen heb. Maar het betert niet, het blijft op punt x staan, en er zit geen beweging meer in. Sterker nog, het doet soms weer meer pijn, en mijn been blijft maar vocht vasthouden. Wat een rot gevoel is.
Ik heb ernstig last van bewegingsarmoede. Ik ben altijd nogal bezig,doe graag zwaar lichamelijk werk (ja echt) en dat alles kan ik nu niet. Ik kan ook geen einden wandelen of langs het strand lopen. En als ik eerlijk ben, zie ik dat niet meer gebeuren ook.
Dus moet ik nu oplossingen gaan verzinnen voor eht naar school brengen, en uit school halen van de kleinere kinderen, en ook voor mijn oppaswerk. Misschien moet ik wel op zoek naar ander (lees zittend) werk. In ieder geval, de komende weken zullen staan in het teken van herdefinieren van mijn zelfbeeld, en de daarbij behorende oplossingen.

Vakantie.

Ja hoor, het is zover, Zomervakantie.
Dat hebben we, zoals te doen gebruikelijk, in stijl gevierd.
Normaliter bak ik een taart oid, maar daar vond ik het vandaag veuls te warm voor.
Dus heeft Joshua de Aldi geplunderd, en ijsjes, milkshakes en ijskoffie gehaald, Ook nog dropjes en chips voor later op de dag.
Omdat het zo vreselijk warm was, heb ik een waterspeelgoedje laten halen. Het ding kostte 15 euro, en zelfs als er de hele zomervakantie niet meer mee gespeeld wordt, heeft ie zijn geld meer dan opgebracht. Iedereen was nat inclusief de verenigde schilder die langs kwam rijden.
F, slecht 23 maanden, werd wakker, uit bed getild, en uitgekleed. Binnen 5 minuten was hij doornat. Zijn zusje, 3,5 die tot dan toe verre van het water was gebleven, al had ze wel erg veel lol met de anderen die wel nat werden, durfde ook ineens, en was ook doornat.
De twee buurkinderen, ook oppaskinderen, die net werden opgehaald toen we het wilden zetten, waren toch tot op het bot toe nat toen ze naar huis gingen.
Ruben, die eigenlijk niet nat wilde worden, kon het toch niet laten, trok tenslotte toch zijn zwembroek aan, en toen hij ging, ging hij ook volledig, en was natter dan nat.
Joshua spande de kroon. Die was niet alleen van buiten nat, maar ook van binnen. Man wat heeft die gespeeld. Cecilia die bij de open tuindeuren in de box lag, keek haar ogen uit. Normaliter gaat ze gelijk staan als je haar in de box zet, maar nu bleef ze liggen kijken, zeker een uur innig tevreden, toen kwam het water ook haar kant op (want ik moest ook nat toen ik even buiten stond) en daarmee was het wat haar betrof over.

Toen alle oppaskinderen waren opgehaald, nog even opruimen en daarna een lekker tvdiner. Niet omdat we makkelijk wilden, maar omdat we de vakantie wilden inluiden met een picknickmaaltijd voor de tv, alwaar we een film draaiden. Atlantis. Helaas was Cecilia het uiteindelijk meer dan zat, die wilde in bad en slapen. En omdat ik er toen toch uit was, heb ik even met mijn nieuwe stempels zitten spelen toen Cecilia uiteindelijk sliep.

Daarna met de kinderen een potje korinpa gespeeld. dwz ik speelde en de kinderen leverde commentaar, terwijl ik alleen maar het record naar beneden vallen wilde verbeteren. Dat is gelukt overigens.
De jongste 3 liggen in bed, en slapen, de twee oudste zitten beneden te gamen. Die mogen vandaag laat opblijven.
Als de vakantie zo blijft, ben ik niet ontevreden, al moet ik wel werken. Zo is het heel gezellig werken.

Stempels

Zoals bekend ben ik redelijk verslaafd aan stempels, inkt en het kliederen daarmee.
Nu bestaat er een bedrijf in Amerika dat prachtige dingen maakt. Ik had al vaker wat van hen gezien, in bladen, op het internet, op Youtube. Maar nooit iets kunnen kopen.
Een paar maanden geleden zag ik weer eens wat, en ben toen echt op zoek gegaan. Naar een adres in Nederland waar je Stampin Up produkten kan kopen.
Wat blijkt nou, dat kan niet :D

Het bedrijf werkt, net als Tupperware, met party's. Een stempelparty in dit geval dus. Dan kan je bestellen bij de demonstratrice, die het dan weer bij de fabriek besteld, en weer doorverkoopt.
Dit bedrijf levert niet naar Nederland. Gelukkig is er iemand die daar een oplossing voor heeft gevonden. Zij organiseert stempelparty's via het web, en verzameld de bestellingen, en stuurt die door naar een demonstratrice in Amerika. Een die wel wil leveren naar Nederland.
Het is nogal een werk denk ik.

Om te bestellen is er een catalogus, die elk jaar vernieuwd wordt, in juni. Vlak na mijn aanmelding op de lijst van Stempelparty werd de catalogus vernieuwd. Dan gaan er een hoop produkten uit, en komen er nieuwe produkten in.
Van de oude lijst moet je dan bestellen wat je perse wilt hebben, want dat is daarna niet meer leverbaar.
Ik heb dus besteld. Een berg. En een deel van die berg werd woensdag ineens bezorgd.
Samen met Margriet heb ik de catalogus bekeken, en bedacht welke dingen ik toch wel een volgende keer zou willen bestellen. De stempels gemount (op hout gezet) en het geheel ligt nu te wachten tot ik tijd heb er mee te spelen. Want tijd, dat is een groot goed.

Wist u dat:

... Ik het heel erg druk heb?
... Ik daardoor bijna niet aan bloggen toe kom?
... Ik een compleet fotoblog heb klaar staan?
... Mijn laptop moet worden geupdate naar KDE4 voor ik dat kan plaatsen?
... Dat vandaag moet gaan gebeuren?
... Cecilia los kan staan?
... Cecilia een tand heeft?
... Ik daardoor nachten niet of nauwelijks heb geslapen?
... Cecilia alleen achteruit kan kruipen?
... En daar heel boos om wordt?
... Ze wel bijna los kan lopen?
... Ruben en Joshua al vakantie hebben?
... En ze hun vakantie cadeautje ook al binnen hebben?
... De een een Samsung Ultra Tough
... De ander een LG Arena
... Lea Joshua zijn oude mobiel heeft gekregen?
... Ze daar heel erg blij mee is.
... We vrijdag allemaal geknipt zijn
... De mannen nu allemaal kort haar hebben.
... De een wel iets korter dan de ander.
... Ik dinsdag 7 wassen heb gedraait en opgehangen
... Mijn enkel al sinds dinsdagavond daar tegen protesteerd
... Ik vandaag een dag van volstrekte rust heb ik gelast
... En daar nu al van baal
... Maar wel braaf blijf zitten.
... Lea op schoolkamp is geweest
... en als een van de weinige niet gehuild heeft
... Ze ook Milly weer mee terug heeft genomen.
... Wij vrijdag zijn geinterviewd voor de Margriet?
... Ruurd bijna een andere auto had gekocht
...De verjaardagskalender bijna klaar is
... Ik daar erg blij mee ben,
... Omdat de nieuwe stempels ook bijna aankomen.
... Ik foto's zal plaatsen als de kalender af is
... Als Digikam tenminste werkt tegen die tijd.
... Mijn oudste zoon dinsdag 25 wordt
... Ik me ineens realiseer dat ik hem mis?
... Dit wel weer genoeg update is voor vandaag?

De was

Zoals bekend, heb ik een hekel aan de was opvouwen. Ik probeer het bij te houden, maar soms lukt het niet, en dan loopt het erg op.
Bovendien heb ik een been dat niet goed werkt, waardoor ik niet de was makkelijk buiten kan hangen. Onze tuin schreeuwt nl nog steeds om een paar sterke mannen die hem even omspitten en egaliseren.
En kuilen en bulten zijn heel eng met een instabiele en pijnlijke enkel.
Gisteren was het zulk mooi weer, was er zoveel was, en had ik een goede dag, zodat ik me gisteren op de was heb gestort.
7 trommels gewassen, en die 7 plus 5 andere, weggevouwen en in de kast gelegd.
Met de hoop dat ik er dan toch vandaag vrij van was, en tijd had om me even met quilling bezig te houden. Ik heb voor mijn verjaardag nl een boek gekregen over quilling.
Maar helaas. De eerste trommel draait al weer, en de tweede ligt te wachten.

Ik ga toch maar een machine uitvinden waar je de was vies instopt, en waar het gewassen, gedroogd, gestreken en opgevouwen weer uit komt.

Verwend,

Na een heel heftige week, waarin veel gebeurde en mijn pc niet deed wat ik wilde, hadden we afgelopen vrijdag schoolfeest.
Om 1700 uur werden we op school verwacht. Daar deed de gehele school (inclusief leerkrachten) de vogeltjesdans. Grappig om die stijve en stille leerkracht met verve de vogeltjesdans te zien doen.
De kinderen waren natuurlijk allemaal geweldig en schattig en leuk. Dat behoeft geen commentaar toch? Ik was mijn fototoestel vergeten, en zo niet, dan had ik toch geen foto's kunnen plaatsen, want mijn fotoprogramma van mijn laptop werkt niet naar behoren. Dus jullie houden wat te goed.
Daarna het traditionele feest. Elk jaar heeft het een ander thema, maar eigenlijk is het elk jaar hetzelfde. Wel erg leuk, dat dan weer wel.
Tegen 7 uur vertrokken we, want Ruurd en de kinderen moesten nog cadeautjes kopen voor mijn verjaardag. Door de stress van de week daarvoor was dat er nog niet van gekomen.

Ze vertrokken met een beetje tegenzin, want cadeautjes uitzoeken is lastig. Maar kwamen geheel opgetogen terug. Helemaal vol van hun geheimpje, wat ze niet nalieten om me te vertellen. (jammer genoeg ben ik niet zo nieuwsgierig, of beter, vind ik cadeautjes te leuk om te krijgen ,om eerder te willen weten wat er inzit )
Ruurd verstopte de pakjes zichtbaar in de boekenkast, hoewel, om dat nou verstoppen te noemen :D.
Er waren pakjes bij van een juwelier....dat zouden oorbellen kunnen zijn.....

De volgende ochtend, zaterdag, werden we wakker doordat er kinderen op het bed sprongen, die me vertelde dat ik nog niet naar beneden mocht. Na enig gerommel beneden, ineens een brul, en een kind dat de trap op stuiterde. De poes had 3 jongen geworpen op het bed van Ruben. Het tweede kind stuiterde de trap op, nee, 2 jongen. En met het derde kind dat de trap op stuiterde , en ook 2 jongen meldde, dachten we dat er 2 jongen geboren waren.
Toch allemaal maar naar beneden, daar de 2 jongen bewonderd, en koffie en thee gemaakt voor de liefhebbers.
Toen was het eindelijk cadeautjes tijd, dachten we, maar nee, 1 van de kinderen had het cadeautje opgeruimd, maar waaaar ook weer. In de zoektocht naar dat cadeautje, werd er ineens toch een derde jong ontdekt , die was onder het dekbed gekropen, en had de weg terug niet kunnen vinden. Gelukkig was hij nog okay, en blij weer bij de moeder te zijn.
Toen het ene cadeautje gevonden was, konden we cadeautjes uitpakken. Man o man, wat ben ik verwend door mijn 6 tal.
Een dikke vegatarier, de dunne vegetarier,(dit zijn kookboeken) het nieuwe boek van Zafon, een setje stempels, een setje nestabilities en de klapper, een armband van Pandora, met 3 bedels!!
Ik had net de armband en 1 bedel uitgepakt, toen een van de jongens kwam melden dat er 1 van de jonge katjes kwijt was. Omdat we nog een nest hebben, van 4 jongen, reageerde wij laconiek, oo die komt wel weer terug. Maar het ging om een van de pasgeboren katjes.

Onze eerste reactie was, die is van het bed af gekropen, en ligt ergens achter of onder. Maar het hele bed uitkloppen, en nogmaals de dekens uitkloppen gaf geen oplossing. Kinderen dachten dat moeder poes misschien met het jong gesleept had, dus zochten de hele bovenverdieping ook af. Maar nee, geen jong te vinden.
De kamer van Ruben met een stofkam uitgezocht, geen jong. Ik kan daar niet tegen he, ik ben gek op katten, maar die beesten geven zo'n zorg,dat ik had besloten het me niet meer te laten raken maar dat maffe jong, dat weg is, deed het laatje weer helemaal open.
Ik vond er niets meer aan, en wilde dat jong, LEVEND, gevonden hebben. Zo'n jong maakt geluid als ie zijn moeder kwijt is, dus moest ik op mijn gehoor zoeken. In de kamer van Ruben was hij/zij niet, zoveel was duidelijk, dus begon ik boven.
Ik alleen, naar boven, en daar luisteren. En ja hoor, na even geduld te hebben gehad, hoorde ik een heel zacht gepiep. Toen wist ik in welke richting ik moest zoeken. Na nog een piep vond ik het jong, verstopt in een hoekje van de kast, tussen de lappen die daar liggen.
Pff, dat was een pak van mijn hart. We hebben de jongen gelijk in een doos gedaan, met moeders erbij, en op een rustige plek gezet.
Toen kon ik eindelijk mijn laatste cadeautje uitpakken.


Daarna boodschappen doen, bowl maken, gezellig met zijn allen, Terwijl we daar mee bezig waren, kwam mijn moeder met een vriendin op bezoek. Erg gezellig. Zij bracht 3 snijlinialen mee.
Er was post, mooie en lieve kaarten van vriendinnen, en een pak dat ik besteld had (nooit verkeerd als dat op je verjaardag aankomt).
Juist toen ik de keuken in zou, om salades te gaan maken, kwam Annelies binnen. Dus eerst thee en cadeautjes, en daarna maar samen met ons 3 (Ruurd ook) in de keuken. Na het maken van de salades, verhuisden we naar de westwing voor thee en taart, en daar kwam ook ander bezoek. Ik ben er dan ook niet meer weg geweest, behalve om Cecilia te verzorgen, die het wel erg druk vond.
De kinderen speelden buiten in de speeltuin, en zijn dat blijven doen tot de laatste gast naar huis ging.

Eigenlijk gingen we best op tijd aan tafel, om 6 uur stond alles klaar. Ja, dat we zijn blijven tafelen tot tegen 9 uur, daar kan ik niets aan doen. In die tijd werd in verwend met cadeautjes, bloemen, (veel bloemen, gelukkig had ik vorige week eindelijk een plek geregeld waar ik bloemen kwijt kan) en nog meer cadeautjes.
Ik kan het wel in detail vertellen, maar het is al zo'n lang blog. Het was een heerlijke dag. Met onverwacht prachtig weer tot laat.

Puzzel

Vandaag zit ik te puzzelen met een oppaskindje, Ze is 3 jaar.
Een dieren puzzel, dus bij alles ook even noemen wat het is.
Wat is dit: Een pingping (pinguin)
En dit een zee, zeee, Goed zo een Zebra,.
wat is dat , een ka, en ka.. waarop zij, heel blij uitriep: KAdrie!!

Dat die er iets anders uitzien, daar was ze het wel mee eens (toen wij uitgelachen waren)

Ziek

Afgelopen zaterdag was er ballet uitvoering van Lea, en ik heb mooie foto's gemaakt, en zelfs op mijn computer gezet met de bedoeling die aan jullie te laten zien.
Het Liep echter even anders.

Bij thuiskomst was Cecilia wel erg warm, en bij het tempen, bleek ze gewoon flink koorts te hebben. 38.7. Niet dat ik me gelijk ongerust maakte, Rafael was donderdag ervoor ook met flinke koorts uit school gekomen, en na 8 uur extra slaap, was hij slap maar weer helemaal beter. Ik verwachtte bij Cecilia een soort gelijk ziektebeeld.
Toen ze zondagmiddag nog steeds hoge koorts had, die ook steeds verder opliep, en een bolle fontanel toch maar even naar de huisarts. Deze weekeindarts wilde haar wel gelijk zien, en na een gedegen onderzoek, en overleg met de kinderarts, toch weer naar huis. Ze zal wel een infectie hebben, maar waar? In de gaten houden, vooral zorgen dat ze niet uitdroogt, en paracetemol als de koorts te hoog oploopt.
Die paracetemol konden we gelijk bij de apotheek ophalen, want die heb ik niet standaard in huis.

Cecilia was ziek, en bleef ziek. Ziek in de zin van slap, alleen maar willen liggen en met de duim in haar mond om zich heen kijken. Een half uurtje, ene uur, en dan weer slapen. Veel slapen.
Ze wilde wel drinken, bij mij, liever niet uit een beker en zeker niet uit een fles, maar plassen was wat minder. Op enig moment heeft ze ruim 12 uur niet geplast.
Maandag nog steeds hoge koorts. Echt gerust was ik er niet op, maar diep ongerust was ik ook niet. Ik heb haar met behulp van paracetemol een beetje koeler gehouden, de koorts wilde ook niet erg zakken op de paracetemol. 40 graden en hoger vond ik echter.
Dinsdag leek het beter te gaan, al bleef de temperatuur boven de 38. Eindelijk, gisteren liep de temperatuur omloog, spontaan, zonder paracetemol. Nog steeds een temp, maar geen koorts meer . En ze werd ook weer wat tieriger. Wat meer zichzelf. Eind van de middag zat ze onder de vlekjes en stipjes, toch 4e, 5e of 6e ziekte geweest? Ik hoop het maar, want nu, donderdag ochtend is ze nog steeds niet echt beter,wel weer steeds meer zichzelf.
Zal nu de foto's van Ballet ook uploaden en een verhaaltje over schrijven.

Productie

In de tussentijd zit ik geen duimen te draaien, ik maak kaarten, met stempels, en ben bezig met het maken van een kalender.

Sinds enige tijd ben ik lid van de email lijst behorende bij de site van Kicostampers. Op die lijst komt elke maand een uitdaging, een techniek om uit te proberen. Daar maak je dan iets mee. Een kaart, en ATC, een Scrappagina, wat je maar wilt, als je daarbij maar die ene techniek gebruikt.
Erg leuk om te doen, en het levert behoorlijk productie op. Na een periode alleen kaarten te hebben gemaakt, ben ik toch ook weer aan het scrappen geslagen. Daar heb ik nog geen foto's van, maar wel van de kaarten die ik gefabriekt heb.


Met de ghost techniek. Dat is een lastige techniek, omdat het alleen werkt met de juiste materialen. Toen ik die eenmaal had, ging het als een trein. Je zet een stempel met witte pigmentinkt, goed laten drogen. Ik zette die stempels savonds, en dan kon ik er de volgende dag mee verder werken.
Dan spons je er andere kleuren overheen. ALs het nog nat is, afwrijven. Waar de witte inkt zit, wordt de inkt dan lichter.





Met Tykol, of Perfect resist. Dan stempel je met materiaal dat geen inkt pakt, en daarna spons je er stempelinkt over heen. Net even anders dan de vorige techniek, want waar Perfect Resist zit, blijft helemaal geen inkt zitten, terwijl bij de vorige techniek de kleur alleen lichter wordt. Het contrast bij deze techniek is dus groter.
Ik had een puzzelstans van een vriendin geleend, en die heb ik uitgebreid uitgeprobeerd bij deze techniek. Ik ga deze stansen zelf ook kopen denk ik, want ik ben gek op puzzelstukjes.





Met de Bleek techniek. Dwz je stempelt, en kleurt de plaatjes in met bleek. Geeft bijzondere en onverwachte effecten.

Fysiotherapie, vervolg

Tja, en dan kom ik mezelf weer heel hard tegen. Hoe doe je voorzichtig??
Ik ga dus gelijk zonder kruk lopen inhuis, en lig nu al 2 nachten wakker van de zere voet. Terwijl ik gisteren eigenlijk de hele dag MET kruk heb gelopen. Baal ervan.
Het is echt hink-stap-sprong. 2 stappen vooruit, 1 achteruit.
Om het maar positief te eindigen, uiteindelijk kom je dan wel vooruit.

Fysiotherapie

Vandaag weer naar de fysiotherapeut. Het wordt gewoonte.
Het gaat niet geweldig, maar we gaan wel door met mobiliseren. Want het herstel van de enkel is sneller. De pijn niet minder, maar de reactie op die pijn verminderd.
Dus meer doen, andere spieren trainen, zegt ze. Op mijn vraag of ik dan niet beter op blote voeten kan lopen ipv mijn voet in te pakken in een brace, en een dikke bergschoen erom heen te doen, was het antwoord helaas nee. Ik loop zo graag op blote voeten, of buiten op blote voeten met een zooltje eronder. Maar goed, voorlopig zit ik nog vast aan een bergschoen. Ik ga eens op zoek naar een leuke, met bloemen ofzo.

Ik mag op de WII fit, maar alleen de oefeningen waarbij ik met 2 benen op het balance board sta en blijf staan. Maar op 1 been staan leek mij ook al een beetje te veel van het goede.
Ook mag ik proberen te fietsen. Buiten, als het niet hard waait, en zonder kinderen of kinderstoeltjes. Niet op de bakfiets :D, dus we moeten wel eerst een gewone damesfiets regelen, die heb ik nl niet.
Zwemmen, mag ik ook. Ga ik zeker ook proberen, want ik zwem graag, en dat is zeker goed voor me. Alleen het plannen van een zwemsessie, en het in het water komen is nog even een puzzel.

Op mijn opmerking dat ik wilde gaan Nordic Walking, maar dat het er nooit van gekomen was, reageerde ze met, dat dat eigenlijk wel een goed plan was, dat de stokken ook mijn gewicht opvangen, en dat ik dat maar moest proberen, Niet in een groep, maar priveles. Dus ik moet eens even bellen van de week.

Er zit dus weer beweging in, Al zit ik nu in bed, met een heel zere voet die het niet leuk vindt dat er zo hard gewerkt wordt. Want ik heb in huis gelijk een tijdje zonder kruk gelopen, en daar houdt ie toch niet echt van. Ik hoop dat dat ook over gaat, die pijn steeds. Doordat mijn voet zolang al gefixeerd is, kan de pijn nu ook komen doordat hij niet meer goed werkt. Voorzichtig opbouwen maar (hoe doe je dat? ) en er het beste van hopen. De fysiotherapeute houdt mijn voet goed in de gaten, dus als er iets mis is, zijn we er snel genoeg achter.
Op naar het krukloze bestaan...