Vreemde concequentie

Met nog 10 weken te gaan, begin ik langzaam hier en daar eens wat te kopen voor Tinus. Te maken ook, maar ook een rompertje hier, en een pakje daar. Alleen, dat kopen wil niet erg lukken.
Doordat het tegenwoordig gebruikelijk is om te weten wat je gaat krijgen, is de kleding voor baby's er op aangepast.
Was het 5 jaar geleden, toen ik zwanger was van R nog gewoon dat de kleintjes maat in een neutrale kleur cq model was, zelfs bij de Zeeman is het vanaf mt 50 roze of blauw. Geen neutrale witte pakjes te vinden. Of wel wit maar dan met strikjes en bloemetjes.

Dus heb ik maar weer wat patronen gescoord op Marktplaats, en ga ik weer achter het machine, als ik tenminste leuke stof kan vinden, want witte stof is hier op het eiland ook moeilijk te verkrijgen.

Waarom wit? Weet ik niet ik vind kleine nieuwe baby's in het wit gewoon heel mooi en lief en teer, en puur en en en....

Zoals beloofd

Het was een luier met hindernissen. Niet alleen de luier die uitgehaald moest worden, wat een hele klus was, maar ook de andere die ik maakte ging niet zo soepel als ik hoopte.
Ik knip luiers altijd in serie, dwz meer dan 1 tegelijk. In dit geval had ik er 2 geknipt, omdat ik niet meer winprofleece had.
Vanmorgen was ik om half 6 al op, omdat ik niet meer kon slapen. De rust in huis heb ik gebruikt om de luier die nog los zat, te maken zoals ik hem hebben wilde. Dat ging vrij soepel, alleen de sluitflappen waren wat te lang uitgevallen. Omdat ik niet weer een luier wilde loshalen, heb ik het anders opgelost. Wat ook weer resulteerde in een trial and error gebeuren.
Door het gepruts met de luier was ik te laat op mijn werk. Gelukkig had mijn cliente er minder moeite mee dan ik, ik ben liever te vroeg dan te laat.





Uiteindelijk kwam alles goed. Het werk liep voorspoedig (maar het is een leuke cliente, dat scheelt de helft) De luiers kwamen goed in elkaar, en de was raakte gevouwen. Zo fijn om te ontdekken dat de wasmand een bodem heeft, soms zie ik die dagen niet.

De kinderen wilde graag knutselen. Gisteren had ik bij de Zeeman een paar pakketjes Shrink Art gekocht. Dat vinden ze geweldig, dus de 5 pakjes waren zo weer op. Helaas hebben ze het hier bij de Zeeman niet meer, dat wordt dus andere Zeemans langs om te zien of we nog meer pakketjes kunnen vinden. Een van de gisteren gekochte pakketjes had als thema fruit. L kwam op het lumineuze idee de Shrink Art te gebruiken als embellishment bij een scrap die ik over haar had liggen. Die lag nog, omdat hij nog niet af was. Met de door haar gemaakte embellishments is de scrap helemaal af.

Niet leuk

Zo leuk als ik dingen maken vind, zo vervelend vind ik dingen over doen en uithalen.
En dat laatste is waar ik de hele dag al mee bezig ben. Een luier gemaakt, en niet tevreden met het resultaat. Dus uithalen die hap, en nog een keer maken, maar dan zo dat ik WEL tevreden ben. Ik weet wat ik anders wil dan het patroon. Maar dat betekent dat ik alles eerst moet loshalen, en als ik ergens een hekel aan heb is het naden die ik net heb vastgemaakt lostornen, vooral als het niet makkelijk gaat en ik er dus uren mee bezig ben.

Tussendoor hebben we maar even de week boodschappen gedaan. Ook daar had ik eigenlijk geen zin in. Mijn lijf is moe van al het geloop van afgelopen week. Zoals te doen gebruikelijk was het weer erg gezellig in den Burg, en hebben R en ik wat afgelachen.
De leukste van vandaag was een meneer die nogal knorrig tegen R zei, dat hij moest opschieten want dat niet iedereen met vakantie op Texel was. Op ons, Dat zijn wij ook niet, wij zijn gewoon thuis viel hij stil.
Had hij ons bij AH bezig gezien had hij dat niet durven zeggen, want ik geloof dat we daar wel 10 bekenden zijn tegen gekomen met wie we ff een praatje moesten maken (of zij met ons, dat kan ook :o))

Nu ga ik maar even eten (vind ik ook al niet leuk op het moment) en dan weer verder uithalen. Zodra de luier af is, zal ik foto's plaatsen.

1 jaar en huisvlijt.

Zomaar, onverwacht kwamen er bloemen. Een mooie bos langstelige rozen. Van mijn partner. Om te vieren dat we vandaag 1 jaar samen een partnerschap hebben.



Voor Tinus heb ik vandaag een klein luiertje gemaakt, van een mooi stofje. De aannemer heeft uit de garage nog een doos luierstoffen gehaald, en een doos luiers. Dus staat de naaimachine weer op tafel, en is er weer 1 luiertje af. Behalve slepen van het weekeinde met spullen (daarover later meer) zullen er vast nog een paar luiertjes gemaakt worden.
Ik heb er een ballpen naast gelegd zodat je goed kunt zien hoe klein een klein luiertje is.

1 jaar

Vandaag is het 1 jaar geleden dat R en ik bij de burgelijke stand vertelden dat we samen verder gingen. Getrouwd zijn we niet, we hebben een geregistreerd partnerschap. Als ik trouw, wil ik een groot feest, en daar waren ik, en mijn kinderen, vorig jaar nog niet aan toe. Misschien ben ik het wel nooit meer. Dit is goed zo.

We hebben een zeer turbulent jaar achter de rug, met een aantal miskramen, een verbouwing, een grote ruzie in de familie om mijn persoontje. Veel geldzorgen, die nog steeds niet opgelost zijn. Ondanks dat we beiden hard werken, en veel werken, kunnen de eindjes maar net aan elkaar knopen.
Als nieuwste ontwikkeling ben ik weer het grootste deel van de week alleen met de kinderen. R vertrekt maandagochtend om half 6 naar Groenekan waar hij werkt, en komt dinsdagavond weer thuis. Donderdagochtend vertrekt hij weer naar Groenekan (de bedoeling is om weer om half 6, maar soms verslapen we ons, zo ook vandaag) en komt dan vrijdagavond weer thuis. Voor ons is het erg wennen.
Voor hem, om weer zoveel van huis te zijn, voor mij en de kinderen om hem weer te missen. Leuk om te horen dat de kinderen het ook niet leuk vinden dat hij er niet is. En niet alleen omdat we geen auto voor de deur hebben, en dus heel veel moeten lopen omdat fietsen bij mij gewoon niet zo lekker gaat op het moment.

Al deze stormen hebben we overleefd. We hebben het erg leuk samen, delen dezelfde humor, en lachen wat af. Inmiddels weten we dat we ook erg ruzie kunnen maken. Van die grote onweersbuien die wel de lucht klaren, dat dan weer wel.
Eindelijk heb ik het gevoel dat ik een maatje heb, iemand die ik kan vertrouwen, al is dat laatste heel erg moeilijk voor mij.
Het eenjarig jubileum vier ik alleen, zonder R, die vandaag gewoon naar Groenekan is gegaan om te werken, en pas morgen weer thuis komt. Ik vier het wel, want er is zeker iets om te vieren.

Tinus

Alle andere klussen ten spijt, er moesten van de week luiertjes voor Tinus gemaakt worden. Dus heb ik mallen gemaakt, van grijsboard, om makkelijk patronen te kunnen tekenen, en donderdagavond de stof geknipt. Zoiets heeft altijd nog heel wat voeten in aarde. Niet omdat ik op mijn schaarse vrije dagen niet vooruit te branden ben, maar ook omdat het altijd anders loopt dan ik wil. Op het moment dat iedereen klaar staat om te vertrekken komt er iemand binnen die echt even aandacht behoeft, waardoor alles vertraging oploopt.

Toch was donderdagavond de stof geknipt voor ik naar bed ging.
Vrijdag had ik maar een paar, grotere, kinderen om op te passen,dus kon ik op de naaimachine. De 2 oppaskinderen werden er eerst 3 en toen 5, maar bleven allemaal groter,boven de 4 jaar bedoel ik dan. Ik kon achter de naaimachine.
Tijdens het maken van de piepkleine luiertjes had ik voor het eerst het verliefde gevoel dat je kunt hebben als je zwanger bent, het zwijmelen boven babyspullen en het idee dat er straks babybeentjes uit die luiers zullen steken....

Aan het eind van de dag waren er 4 mini luiertjes klaar.



Om in de stemming te blijven hebben we bij de Hema ook nog 2 paar mini sokjes gekocht.




Eenmaal thuis was geen idee van het kleine spul ook gelijk weer gedaan. Ilja wilde graag dat ik voor hem een dekbedhoes maakte. Afmaakte eigenlijk. De oplettende lezer weet dat Ilja een dekbed heeft van 5 meter bij 3 meter, en kan zich dus voorstellen hoe dat er uit heeft gezien. Ilja is helemaal gelukkig met zijn prachtige nieuwe dekbedhoes.



En om nou in de stemming te blijven heb ik vanmorgen 2 lapjes voor luiers gekocht, een lapje voor luiertjes voor Lea haar pop. Op een andere site heb ik 4 stofjes besteld om een omslagdoek te maken voor Tinus, voor als Tinus net geboren is.
De aannemer heeft me beloofd dat hij woensdag, donderdag en vrijdag heeft ingepland om de puntjes op de i te zetten in de Westwing dus volgende week kunnen we gaan inrichten. Eindelijk zit er weer schot in de zaak, en het is moooooooi geworden.

Oud verdriet

Zijn het de hormonen? Is het de magische 2 jaar na de scheiding? Ik weet het niet.
Feit is dat ik er erg veel verdriet van heb. Van de scheiding, van het leven dat mijn kinderen moeten leiden. Van de keuzes die ze maken, moeten maken, om zaken in goede banen te leiden.
Altijd moet ik de wijste zijn, degene zijn die een stapje opzij doet. Soms ben ik dat moe. Soms, heel soms laat ik het grote verdriet toe.
Liever doe ik dat niet, liever ben ik sterk. Verdriet toelaten kost veel energie, en maakt me heel kwetsbaar. Vandaag was het soms, vandaag hebben er weer hete tranen gevloeid om alle zaken die me pijn en verdriet doen. Morgen ben ik weer sterk, morgen kan ik alles weer aan. Vandaag is het nog even soms......

Ik kom pas als je liggen gaat
Je klaar bent voor de nacht
Ik kom in beelden, in fragmenten
Hard, ineens en onverwacht

Ik kom terwijl je uit het raam kijkt
Van je favoriet café
Ik zal er zijn zodra je even denkt
'Ik heb er vrede mee'

Als je eens rustig over zee kijkt
En je denkt: 'nu heb ik rust'
Heb ik je onverwachts en zachtjes
keihard op je ziel gekust

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Ik kom het liefste als je luistert
Naar een onverwacht mooi lied
Ik kom pas kijken, weken, maanden
Na het echte groot verdriet

Ik schuil in weggestopte foto's
Iets wat je vindt onder de bank
En echt ik ben niet te verdrinken
Ik schuil het makkelijkst in drank

Ik kom soms midden in het lachen
Dat zo overgaat in huilen
Het zijn precies dezelfde tranen
Die alleen maar van hun namen ruilen

Je noemt me oud verdriet
Doe wat je wilt
(maar) Zo vreselijk oud ben ik nog niet

Maar het liefste kom ik 's nachts
Als je niet slapen kan
Juist dan, juist dan

liedtekst van Acda en de Munnick

Kiespijn update

Eindelijk, na dagen ellende, en pap, gaat het beter met mijn kies. Ik kan zelfs weer, heeeel voorzichtig bijten ermee.
Gelukkig, dat betekent ook dat ik weer brood kan eten, en al ben ik geen broodeter, de pap kwam mijn neus uit.

Wat een mooi bijkomend voordeel is, is dat de overdreven vermoeidheid ook verdwenen is. Misschien heeft de antibiotica ook een andere infectie aangepakt, of de ontsteking was al langer aanwezig, en alleen niet pijnlijk. Ik vermoed het laatste. Ik kan nl nu ook met koud water mijn mond spoelen en ik lees dat niet tegen koude vloeistoffen kunnen symptoom van een ontsteking.

Ik ben wel erg blij dat ik me beter voel. Ik maakte me wel zorgen of die slechte conditie, grote vermoeidheid geen invloed zou hebben op een bevalling. Op dit moment heb ik alleen last van de normale vermoeidheid tijdens een zwangerschap. Maar ik heb weer energie. Zoveel energie dat ik vandaag luiertjes heb geknipt (ja ik ga weer voor katoen), stof voor andere heb gekocht, en een en ander heb weten te regelen voor de geboortekaartjes. Zou het dan toch allemaal op tijd goed komen???

Misverstand

Vorige week was ik even snel alleen naar de AH. Voor me bij de kassa stond een moeder met 6 kinderen. Als grootgezin moeder keek ik er naar, en herkende veel.
Zij keek terug, geergerd.
Als ik dan invul, tja dan sta je daar als groot gezin, met al je kinderen bij de kassa, achter je staat zo'n laatste kans moeder, zwanger van de eerste, afkeurend naar jou kinderschaar te kijken.

Ik heb haar maar niet verteld dat dit mijn zevende is.

Vanmorgen stond ik bij de bank, in de rij voor de pin. Voor me stond een mevr met haar dochter, die haar ogen niet van me af kon houden. Ik stond daar met 2 eigen kinderen en 4 oppaskinderen. 1 van 11, 2 van 5, 1 van 4, 1 van 2, in de wagen 1 van een half jaar, en zelf overduidelijk zwanger.
Deze mevrouw keek haar ogen uit, en zei dat ook. Ze wist niet wat ze zag, maar ze vond het wel leuk zei ze.

Leuk die misverstanden op straat.

Kiespijn deel 2

Gisterenavond met veel pijn in mijn mond naar bed gegaan. Slapen gaat slecht als je pijn hebt heb ik (weer eens) gemerkt. Vannacht herhaaldelijk gedacht dat ik vanmorgen de kies er uit zou laten trekken.
Om half 3 2 paracetemol geslikt, en toen een paar uur geslapen. Om half 6 wakker geworden omdat R weg ging met de boot van 6 uur. Om een uur later weer wakker te worden omdat hij weer terug was, hij was iets belangrijks vergeten en had dat pas gemerkt toen hij bij de boot stond.

Bij het opstaan om 7 uur, verging ik nog van de pijn. Na lang aarzelen toch een paracetemol genomen, en de antibiotica. Sinds een minuut of 10 lijkt de pijn af te zakken. Het kloppende van de ontsteking was bij het wakker worden gelukkig al verdwenen.

Waar ik ook erg blij mee ben is dat Tinus erg van zich laat horen. Ik maak me toch zorgen, antibiotica en pijnstillers kunnen niet echt goed zijn voor zo'n hummeltje. Al verzekerd iedereen me dat het geen kwaad kan.

Zou Tinus niet in mijn buik zitten, dan had ik gisteren geen moment geaarzeld en de kies er uit laten trekken, maar op internet lees ik ook dat de stoffen die ze gebruiken voor de verdoving (waar ik toch al niet tegen kan) toch wel erg link zijn in geval van zwangerschap. Ik bijt me er wel weer door heen, of beter ik bijt wel even niet, nergens in.

Kiespijn

Ik heb een kies, nou ja, ik heb er natuurlijk meer, maar 1 die erg dwingend aanwezig is. Er zijn al verschillende behandelingen op losgelaten, maar steeds zeurt die kies weer om aandacht.
Sinds afgelopen v rijdagmiddag in zulke toenemende mate dat ik vanmorgen de paracetemol greep, en zelfs 2.
Dus na lang nadenken toch de tandarts gebeld en vanavond naar het pijnspreekuur.
Tja, en dan heb je een probleem als zwangere vrouw. Want een zenuwbehandeling, die er volgens mij al inzit, doen ze liever niet als je zwanger bent. Een kies trekken is ook niet de juiste actie tijdens een zwangerschap.
Uiteindelijk in overleg met mij en de verloskundige besloten tot een antibiotica kuur, en pijnstilling. Antibiotica is de enige behandeling die nog niet is losgelaten op deze kies, dus ik heb goede hoop dat het zal helpen, temeer het om de wortel heen zichtbaar dik is, de ontsteking zit dus nog daar waar de bloedvaten langskomen.
De eerste pil is geslikt, en vanavond, voor het slapen de tweede. Ik duim dat het helpt en dat ik iig tot na de bevalling verder pijn vrij blijf.

Apenheul

Begin van de vakantie hadden we ze beloofd. We gaan naar de Apenheul. De zondagen hadden we gereserveerd voor uitjes met het gezin.......dachten we.
Helaas liep het een beetje anders omdat mijn andere werk, particuliere thuiszorg, ineens aan me begon te trekken, en dan vooral voor werk tijdens de weekeinden. Geen uitjes dus op zondag, waarvoor we met een vroege boot weg moesten.
Door de week zit ik meestal vast met oppaskinderen, dus ook dan geen uitjes buiten het eiland.
Toen zag ik ineens een gaatje, een donderdag helemaal vrij. Gelijk een uitje gepland naar de Apenheul, dat stond toch boven aan het lijstje van te bezoeken dierenparken.
R gelijk vrij gevraagd van zijn werk, kon hij ook mee.

We zouden de boot van 6 uur nemen, om maar vroeg in Apeldoorn te zijn, wat toch 2 uur rijden is, vanaf de boot. Het hele gezin werd om 5.59 wakker. Nou is mijn lief goed in laagvliegen, maar dit was zelfs voor hem geen haalbare kaart. Dan de boot van 7 uur maar pakken. Behalve haren kammen (maar dat kan heel goed op de boot) redden we dat prima. Omdat ik begrepen had dat je geen eten en/of drinken mee het park in mocht nemen, had ik niet veel fourage meegenomen, alleen voor onderweg. Dat doen we volgend jaar toch anders.
Om half 10 waren we bij de Apenheul, die ging net open. En het was nog heerlijk rustig.

Apenheul ligt op een groot terrein waar meer te doen is. R (4) bleef al gelijk hangen omdat hij een mooie fontein zag. Dat is onderdeel van een rondwandeling. We hebben nog even gespeeld met de gedachte om dat ook te doen, maar besloten al snel dat te doen als we terug kwamen en nog tijd hadden.

In de Apenheul werden we vriendelijk ontvangen door een dierenverzorgster die ons de regels uitlegde. Ook kregen we een zogenaamde Aapvrije tas, om onze spullen in te stoppen, zodat de apen er niet bij kunnen komen. Dit alles wekt de suggestie dat de apen op je schouders en hoofd gaan zitten. Vooral de opmerking dat je zakken leeg moeten zijn (dus ook je mobiel niet in je zak houden) maakt het heel spannend.

Eenmaal in het park waren we het er snel over eens dat het een mooi aangelegd park is. Zowel mens als dier vriendelijk.

Het is aangelegd als rondwandeling, met steeds een lus waar een speciaal leefgebied van apen is ingericht. Op de hoofdrondwandeling lopen geen apen vrij, daar kun je gewoon eten en drinken, in alle lussen lopen de apen vrij rond, en moeten alle spullen in de aapvrijetas zijn opgeborgen. De verzorgers letten daar ook op. Niet om als een soort bewaking te fungeren, maar voor de veiligheid van de apen.

De eerste stop was ' Bolivia' een oppasser met een erg spaans accent liet ons door, deelde aan de kinderen paspoorten uit, en vroeg ons op het pleintje te wachten. Met kleine groepjes tegelijk gingen we de poort naar Bolivia door, de grens over. Aan de andere kant van de grens werden we tegen gehouden door een Boliviaanse grenswachter, omdat we paspoorten bij ons hadden, en een vergunning om te onderzoeken mochten we toch naar binnen. Er waren zoveel kleine aapjes geboren dat we moesten helpen zoeken.
In totaal lopen daar 117 apen rond, waarvan 27 kleintjes, varierend van 2 mnd oud tot een week. Geweldig. Alleen al in die lus zijn we, denk ik, ruim een uur geweest.



De tweede lus wat Madagaskar. De kinderen konden daar een speurtocht doen, afgestemd op de leeftijd van het kind. L(8) had erg veel last van de warmte dus wilde in eerste instantie niet meedoen, maar eenmaal een tijdje in de schaduw was ze weer afgekoeld en deed ze weer volop mee. Wat er in resulteerde dat we Madagaskar 3 keer gelopen hebben. Ook hebben we daar naar het voederen van de RingstaartMaki's en Katta's gekeken. Ook daar waren veel jongen, dus genoeg te zien. Wat voor de kinderen erg leuk was, was dat de jonge apen in gedrag erg lijken op jonge katten, waarvan er hier in huis 3 rondlopen.
In Madagaskar zat iemand op een bankje, maakte zijn tas open en haalde er wat eten uit. In een oogwenk zaten er meerdere Katta's om heen, en gingen bij de mevr die naast hen zat op schoot zitten. Ook stond er gelijk een verzorger bij, die de mevr die de tas open deed vertelde dat dat echt niet kon. Van mensen eten kunnen de apen niet alleen heel ziek worden, ze kunnen er ook aan dood gaan. R(4) probeerde nog een aap te lokken om bij hem op schoot te komen zitten, maar het eten was interessanter, zodra dat was opgeborgen, verdwenen de apen ook weer, zonder nog iemand een blik waardig te keuren.



Volgende stop was lunch. Er moest er 1 plassen, en het was inmiddels ook lunchtijd. Gek toch dat kinderen zo moe kunnen zijn, maar zodra ze een speeltuin zien hebben ze ineens weer energie. De lunch duurde daardoor iets langer dan gepland want ook de kinderboerderij (met exotische dieren) annex speeltuin moest bekeken worden.







Tot onze grote vreugde was de lunch precies klaar op het moment dat het voederen van de Gorilla's ging plaats vinden. We konden zo aanschuiven, vlak achterons ging het hek dicht, een mazzeltje dus.
Ondanks de warmte, waar L toch wel veel last van had, was het een geweldige show. We begrepen van de oppasser dat er bij de vorige voedering maar 4 apen tevoorschijn kwamen, nu waren er wel 7 te zien, waaronder 1 die zwanger was, en 1 met jong.
Behalve informatie over de gorilla's, deze op het park, en die in het wild, werd er ook nog een hoop verteld over wat we kunnen doen om de gorilla's niet te laten uitsterven. Als er niets gebeurd zijn gorilla's in het wild over 10 jaar uitgestorven. Een heel simpele actie is je mobiele telefoon laten recyclen.





Van de gorilla's kwamen we in het gebied van de OerangOetang. Ook daar hadden de dieren last van de warmte, en waren lomer dan loom. Geen specticulaire acties, maar wel de gelegenheid om deze prachtige dieren goed te bekijken.



Vervolgens een onherbergzaamgebied waar de berberapen wonen. Voor ons ziet het er uit als een grote zandbak, met hier en daar een aap, voor de apen (en ezels, die heb ik daar ook gezien) schijnbaar een plek waar het goed toeven is, want de apen waren daar behoorlijk actief.
We voerden daar een gesprek met een oppasser, die ons vertelde dat je apen, ook al is het illegaal in nederland, gewoon op Marktplaats kunt kopen voor een paar honderd euro. Ze worden dan als huisdier gehouden. Onvoorstelbaar.
De kinderen vonden dat gebied niet zo heel interessant, want we waren er snel door.



We wandelenden de Gorillatrail, en aan het eind waren ze daar. De leeuwaapjes. J zijn lievelingsapen.



Daar hebben we lang staan kijken, veel foto's gemaakt. Ook van de witkopapen die hun gebied delen met de leeuwapen.



Achterons lag het Gorilla eiland, waar de gorilla's net een plekje in de schaduw opzochten. Ook moeder en kind lieten zich weer zien. Ontroerend mooi.



Volgende stop was de busch speeltuin, waar een glijbaan was, waarvoor je erg omhoog moest klimmen en dan binnendoor naar beneden kon glijden. Het mocht eigenlijk niet, hij is nog te kort, maar toch ging R de glijbaan op. Na 1 keer was hij niet meer te houden, en ging hij keer op keer de glijbaan op. Zijn leven lang is hij al glijbaanfan, dit was het dus helemaal. Gelukkig voor hem(en ons) was er niemand die er wat van zei, en was hij ook bij lange na niet de enige onder de 1.20m die de glijbaan op ging, wel de fanatiekste geloof ik.
Een ijsje verder gingen we naar het laatste gebied.

Het Amazone gebied. Daar hebben ze een loopbrug gebouwd die langzaam omhoog slingert tot boven in de bomen. Onderweg steeds stukjes geplaatst uit een dagboek van een Amazone ganger, en daarbij uitgebeeld wat er beschreven wordt. Erg leuk om al die bordjes te lezen.
Om ons heen liepen doodkopaapjes. en andere aapjes waarvan ik niet van allemaal weet hoe ze heten. De apen komen heel erg dicht bij je, en je kunt ze aanraken, al moet je dat niet doen. Tot mijn grote vreugde lukte het me een foto te maken van een jonge moeder die wel een heel erg klein aapje op haar rug had geklemd. Dat kleintje was, bleek later, 3 dagen oud.



Toen J een doodkopaapje zag met iets in zijn handen, merkte hij, op conversatie toon op, dat die aap een stukje kauwgom had gevonden. Zeer alert keek er gelijk een oppasser mee. Wat het precies was weten we niet, maar geen kauwgom of ander mensen eten. Gelukkig maar want voor de aap lijkt me dat ook geen eten.



Na de loopbrug de bomen in, was er een houtenbrug over een slingerapen gebied. Dat vind R prachtige beesten, dus ook daar lang blijven hangen. We zagen een moeder met een tweeling, die over de takken liep, 2 baby's aan haar zijden geklemd.



Tenslotte nog de wolapen bekeken. Volgens J zijn dat rare apen.



Inmiddels was het ruim 1700 uur geweest, en we wilden toch echt voor 1800 uur in de auto zitten. Omdat we de bushcarousel nog passeerden, wilden de jongens er toch erg graag ook op. L durfde niet, die vond het te hoog en te eng, zeker toen ze zag dat de beesten nog omhoog en omlaag gingen tijdens het draaien. De jongens vonden het geweldig, die wilden nog een rondje.





Ze moesten echter nog een souvenir uitzoeken, wat heel wat voeten in de aarde had. Uiteindelijk heeft wel iedereen wat hij/zij wilde hebben, en konden we op huis aan.
We waren koud het park af, toen er achter ons werd omgeroepen dat het park ging sluiten.

De terugreis verliep zonder problemen met 2 slapende kinderen in huis. We hadden de boot van half 9, en om half 11 lag alles in gedouched weer in bed.

Dit park gaat op onze lijst van jaarlijks te bezoeken parken, net zoals AviFauna.

Scrapdag

Vanmorgen gingen we, op tijd want ik moest nog werken, naar de kofferbakmarkt.
Tijdens het hoogseizoen is er hier op rommelmarkten gebied heel wat te doen, zo eens in de paar weken een kofferbak markt. Meestal loop ik ze allemaal af, het drukke leven van het moment maakt dat onmogelijk.
Dus gingen we, gezamelijk, heerlijk markten vanmorgen. We hadden een uur, en zijn in dat uur goed geslaagd.

Vrij in het begin zag ik een doosje met oude schoolstempels. Niet die met landkaarten enzo, maar van die stempels die je kreeg als je alles goed had in een les. Een doosje vol. Toch wel erg leuk,de verkoper oogde echter als een handelaar, en dus zouden de stempels wel duur zijn.
R gedroeg zich ook als een handelaar, en ruilde het doosje stempels voor 2 euro. 26 leuk stempels, plus 3 dubbele, voor 2 euro. Niet gek toch?

Het kleedje ernaast was nog beter. Voor 4 euro 3 dozen met stempels. Kinderstempels, maar dan toch wel een erg leuk alfabet. Nederlands deze keer, waar ik ook heel blij mee ben, de plaatjes en de letters passen in het nederlands bij elkaar.
Een doos met kleine stempels, waar bij beter kijken toch wel erg leuke stempels tussen zaten. Voor kinderen, maar sommige ook zeer geschikt voor kaarten, en scrapwerk.
En dan nog een doos met 100 stempels waarvan er slechts 2 zijn gebruikt. Ook deze zijn leuk en zeer bruikbaar.

Na mijn werk, en een late (warme) lunch wilden de kinderen liever binnen knutselen dan buiten spelen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om weer verder te gaan met het boek voor mijn oudste dochter. Ik moet nog 2 pagina's, en zat heel erg vast met de pagina waar ik vandaag aan begonnen ben. Ik had een vaag idee, dat in de loop van de week helder werd.
Na een mislukte poging werkte de tweede poging geweldig. Een deel is nu klaar, nu moet ik weer even verder denken voor de finishing touch.

Leuke dag

Warm was het gisteren, te warm naar mijn smaak, en benauwd ook. Toch hebben we er een leuke dag van weten te maken, met ons 4.
J en R waren vrijdag ochtend al naar hun vader, L (8) was niet lekker, en wilde liever thuis blijven. Omdat ze donderdagavond had liggen huilen in bed van de pijn in haar knie en hoofd, vond ik dat goed.
L vroeg of er een vriendinnetje mocht blijven slapen. Vakantie is voor mijn kinderen het moment om loges te hebben of uit logeren te gaan, bij vriendjes en vriendinnetjes natuurlijk, niet 4 dagen bij een oom of tante.
Om half 1 snachts sliepen de dames nog niet. Ik heb beloofd dat het ganglicht nog een half uur aan zou blijven, en dat ze maar moesten zorgen voor die tijd te slapen. En wonder boven wonder sliepen ze toen binnen 20 minuten en kon ik ook weer gaan slapen.

Zaterdagochtend moest ik werken in de Krim. Dat vinden de kinderen nooit erg, zeker niet als ze mee mogen. In de krim is nl een leuk speelparadijs waar ze heerlijk kunnen spelen. Toen ik klaar was met mijn werk, waren zij (L en vriendinnetje M) nog lang niet uitgespeeld. Na wat gedronken te hebben, gingen we naar het strand. Voor een scrapwerk wilde ik wat strandzand hebben, en dat hebben we gehaald. We hadden niet op strand gerekend in die zin dat er geen bikini's of handdoeken mee waren. L en M gingen met jurk en al de zee in, want vloed en warm. Beiden waren dus een soort zandballetjes toen ze weer in de auto stapten. Maar missie geslaagd.
Toen eerst maar eens naar huis voor de lunch, die de dames perse voor de tv wilde opeten. Dat hielden ze zegge en schrijve een kwartier vol, toen liep het spul weer buiten in de speeltuin, met een bak kersen.
Een waterijsje later gingen we op pad voor de tweede missie van de dag, de kringloopwinkels. Eerst die voor de Horeca, die viel tegen. Wel een mooie wieg, maar die heb ik al. Geen kastjes, geen goede tafel, geen stoelen die we mooi vinden.
Enigszins teleurgesteld dropen we af richting Oudeschild, waar we of eigenlijk de meiden, zich vermaakten in de speelboot. Na een bezoek aan Yolanda te hebben gebracht (Yolanda is de naam van onze defender die we al wel hebben, maar nog niet in mogen rijden) gingen we na de tweede kringloop winkel. Deze had meer. Een bank die ik mooi en R afzichtelijk vindt. Een goede grote tafel, die we allebei mooi vinden. We zagen een mooi commodekastje waar we nog over twijfelen.
Het was maar goed dat we geen van beiden contant geld bij ons hadden, want ik zag wel veel mooi speelgoed, en leuke dingen voor de WestWing waar straks de kinderopvang moet gaan plaatsvinden. Nu is het bij kijken gebleven, binnenkort gaan we terug, en slaan we onze slag. Dan staat er vast een bank die we beiden mooi vinden.
We moesten nog even naar AH, de meiden wilden nog ff shoppen. Beiden hebben een muntstuk van 2 euro gekregen en hadden nog ruim een uur voor de winkels dicht gingen. Met de boodschap dat er van de 2 euro geen snoep gekocht mocht worden, vertrokken de dames, dol gelukkig, het dorp in.
Eenmaal thuis ben ik eerst maar eens een uurtje gaan slapen. Waar ik al die slaap toch vandaan haal?
Na het eten kwamen de jongens thuis.Toen was het weer gewoon. De buurt vol kinderen, waterpistolen, en voetballen. Heerlijk.
Als laatste leuk ding van gisteren, zijn de kinderen met R de jonge poes gaan ophalen die ons was toegezegd. Wit, met 2 grijze stippen op haar hoofd,wat haar de naam Dottie opleverde. Een brutaal beestje die erg goed is in het opzetten van een hoge rug en een dikke staart, waar de andere poezen hoegenaamd niet van onder de indruk zijn.
Al met al een goede dag. Al ben ik erg blij dat het onweer van gisterenavond veel van de warmte heeft meegenomen.

Moe

Is het Tinus die aandacht vraagt? Het warme weer waar ik slecht tegen kan? Wat het ook is, feit is, dat ik slaap zodra ik even ga liggen, Of dat nu smiddags is, savonds, of zelfs smorgens als ik al weer wakker ben, ik ga liggen en stort in slaap.

In dat kader lijkt het prettig dat ik aankomende week 2 hele dagen vrij ben. Geen oppaskinderen, en geen zorgklanten. Beiden dagen zitten echter al weer volgepland. Maandag moet ik naar het Gemini om toch een foto te laten maken van mijn rechter enkel, die sinds de val van eind mei maar pijn blijft doen, en dik blijft. De huisarts dacht toch dat het iets 'bottigs' was.
Om het toch leuk te maken neem ik de kinderen mee, en gaan we na afloop ergens heen. Wat we precies gaan doen hebben we nog niet bedacht.
Donderdag gaan we naar de Apenheul. Dat stond hoog op het verlanglijstje van met name J, en omdat we nog nergens heen geweest zijn deze zomer, gaan we dat bij de eerste gelegenheid doen.

Zou het de vermoeidheid zijn die maakt dat ik er tegen op zie dat R over een week al begint met 4 dagen weg zijn? Dat ik even niet zie hoe ik dat moet gaan organiseren?
Het verbaast me van mezelf. Ik, degene die altijd overal het voordeel van kan zien, die nooit bang is voor obstakels, zie nu ineens overal beren op de weg.
Die beren varieren van 'hoe krijg ik de kinderen op school, en weer hier als ik ook 4 kleintjes heb om op te passen? ' Tot ' stel dat ik midden in de nacht ga bevallen, en hij zit aan de overkant, dan is hij er niet eens bij'
Gelukkig is het weer ochtend, en zijn problemen in de nacht en avonduren altijd groter dan overdag. Sommige problemen zijn zo op te lossen, een auto mag ik van de buurvrouw lenen, en voor dat uurtje oppas in de ochtend heb ik een oppas in huis.En 4 keer per dag naar school is heel goed voor mijn conditie. Het gaat ook allemaal wel lukken, toch had ik liever dat we wat meer tijd hadden om eea goed voor te bereiden.

Vakantie

Om me heen gaat iedereen met vakantie, of is net terug.
Ook dit jaar weer gaan we niet. Verbouwing, dikke buik, te kort aan geld houden ons tegen.
Niets bijzonders, dat is al jaren zo. Anders dan andere jaren vind ik het jammer. Ik gun mijn kinderen ook vakantie. Ik wil zelf erg graag weer eens kamperen.
Waar ik van droom is van het Luxemburg. Daar gingen we vroeger zelf altijd heen op vakantie, en maakten we, mijn vader, moeder en wij kinderen, dagtochten, wandelen.
Daar heb ik altijd van genoten. "Marrigje met de lange stelten", zei mijn vader altijd, en dan werd ik boos, "Marrigje met de korte pootjes", zei hij dan, en dan werd ik weer boos.
Terwijl ik dit schrijf, herken ik mijn jongste zoon. Die wil ook altijd alleen maar bij zijn naam genoemd worden. Geen toevoegingen, en geen verbasteringen. Lange tijd zelfs geen lieverd of ventje.

Heel graag zou ik het Mullertall weer eens zien, en de wandeling langs de rotspartijen nog eens maken. Of de wandeling die wij elk jaar een paar keer maken, waarbij we van een donker (denne)bos op een zonovergoten weiland kwamen, waar we altijd begonnen te zingen, 'in het groene dal, het stille dal waar kleine bloempjes bloeien' Een christelijke opvoeding heb ik wel genoten ja :o))

Maar ook wil ik Tsjechie beter leren kennen, tenslotte is dat het nieuwe vaderland van mijn oudste zoon, en het vaderland van zijn levensgezel.

Gelukkig heeft R dezelfde wensen, al wil hij ons graag meenemen naar Italie, het Gardameer dan met name. We dromen nu van een daktent op de Defender (heb ik verteld dat we een defender hebben gekocht? ) Als we die volgend jaar hebben vertrekken we. Dit jaar moeten we het nog maar een keer met dagjes uit doen. Als het werk en het geld het toelaat tenminste..

geoliede machine

Vroeger, in een vorig leven lijkt het, was mijn huishouden een geoliede machine, die vanzelf liep.
De laatste maanden is het alsof er zand in de machine zit.
Ik kan allerlei oorzaken verzinnen waarom het niet loopt, de verbouwing is een belangrijke oorzaak, en de grotere hoeveelheid werk is een andere.
Bovendien ben ik moe. Lichamelijk moe.
Deed ik eerder overdag oppassen, en savonds het huishouden, op dit moment pas ik op, en ga ik naar bed als de kinderen zijn opgehaald.
Doordat ik zo misselijk ben, en blijf, is koken iets wat ik liever laat dan doe. Maar er moet natuurlijk wel gegeten worden savonds. Ook dat is worstelen.

Mijn ex hield niet van een voorraad, met voorraadkast. Ik heb daardoor afgeleerd een voorraad te hebben. Maar nu ik zo veel werk, vriendlief en veel werkt, en heel erg geplaagd wordt door Mvr Reuma, grijp ik steeds mis, en kan dus ook niet, zomaar koekjes bakken, of wat dan ook zomaar.
Ook daar moet iets aan gedaan worden. Mevr Reuma gaat niet weg, als ze eenmaal binnen is.

R werkt momenteel thuis, maar gaat zoals het er nu uitziet, weer 4 dagen in de week aan de overkant werken, en ben ik weer 4 dagen alleen met de kinderen, en oppaskinderen. En Tinus natuurlijk. Het is dus belangrijk dat de machine weer schoongemaakt wordt en geolied wordt.
Maar hoe doe je dat? De energie is niet ineens terug omdat ik dat wil. De voorraad wordt niet door de kaboutertjes aangevuld, en de nieuwe ruimte (westwing is die gedoopt) is ook niet zomaar klaar en ingericht.
Ik vrees dat het schoonmaken van de machine nog even tijd gaat kosten.
Gisteren had ik cursus, en ineens had ik wel energie om savonds nog huishouden te doen, dus heb ik schoongemaakt, opgeruimd, gestofzuigd, was uitgezocht en zijn er nog wassen gedraaid. Nog 1 was draaien, en dan ben ik weer bij. Dan moet de was van vandaag nog, maar de bodem is weer in zicht. De paniek neemt daardoor bij mij af, en de machine raakt alleen daardoor al meer geolied.

Verbouwen is leuk, ik doe het zo weer, maar het is een aanslag op je welbevinden,op je huishouden, en zeker ook op je relatie. We nemen dan ook zeker 2 jaar rust voor we weer opnieuw beginnen met een andere ingrijpende verbouwing.

Angst

Mijn 3 oudste kinderen werken in een strandpaviljoen, of hebben daar gewerkt. Halve nachten heb ik wakker gelegen als een weer te laat thuis kwam. Vooral toen de oudste op Paal 9 werkte en later thuis kwam dan ik verwachtte lag ik wakker. Tot zijn grote irritatie overigens.
Altijd was ik bang dat hen iets zou overkomen onderweg terug naar huis. Lange verlaten wegen, waar ik weet niet wat kan gebeuren. Met als ergste nachtmerrie voor mij dat niemand ze zou vinden voor er de volgende ochtend weer iemand langs komt.

Voor 1 paar ouders is die angst bewaarheid geworden afgelopen zondag. En al ben ik niet gewoon dit soort berichten op mijn blog te plaatsen, die komt wel heel erg dicht bij. Angst is een slechte raadgever, dit lezende realiseer ik me weer, dat mijn angst wel een reeele angst is.

Het artikel kun je hier lezen.

Kookboek

Afgelopen week hebben we een kookboek gekocht. Zoet, koken met snoep is de ondertitel. En koken met snoep(jes) is het.
Je wist niet dat snoepjes zo lekker konden zijn. Tot nu toe is mijn favoriet de wafels met tumtum room, ook al was de zeebankettaart ook niet te versmaden (en zo op)
Vandaag worden het de fruitsnoeptaartjes.

Leuk om te doen, lekker om te eten, en het snoepen beperkt zich ineens tot na de maaltijd, als toetje.
Voor ons een aanrader dus.

En als we het dan toch over boeken hebben, op aanraden van de boekverkoper heb ik ' De kunst van het rijden in de regen' gekocht, van Garth Stein.
Een ware page turner. Ook een aanrader met dit slechte weer.

Zaterdag

Zaterdagen blijven 'lege' dagen voor me. Behalve als ik het druk heb en van alles te doen maar dan nog, voelt het verkeerd. Ik maak meestal grote plannen, en doe vervolgens niets. Schijnbaar heb ik de tijd ook nodig om uit te rusten.

Deze week had ik gepland in het weekeinde het scrapbook voor M af te maken. Ik moet nog 2 pagina's en eigenlijk moet het af voor ik aan geboortekaartjes, luiertjes, lakentjes enzo begin.
Voor de pagina waar ik mee bezig ben wil ik iets met schelpen doen. Gewone schelpen die je op het strand vindt, zijn erg kwetsbaar, niet gelijk, maar wel op den duur, dus wil ik bewerkte schelpen die men voor kettingen gebruikt.
Na enig zoeken vond ik wat ik wilde, 100 schelpen stukjes, voor 1 euro. Omdat dat op internet was, en we een hobbywinkel, die ook voor voor sieraden maken verkoopt, in het dorp hebben, dacht ik eerst daar eens te kijken. Daar hadden ze wel dezelfde kralen, maar voor een heel andere prijs, nl 10 c per stuk! Dat doe ik dus niet.
Weer thuis, schelpen stukjes besteld. Niet die van 1 euro, want daar was de winkel dicht, maar bij de Kwast, waar ik gelijk nog een schelpen push mold, en 2 ponsen die ik al heeeel lang wil hebben besteld heb.
Dat was dinsdag. Ervaring leert dat bij de kwast bestellen snel gaat, dus ik had verwacht gisteren aan het werk te kunnen, maar nee. De bestelling is nog niet binnen, en ik zit dus erg vast.
Niet erg, dan ga ik toch beginnen met ontwerpen van de geboortekaartjes? Ook daarvoor loopt een bestelling, die erg veel vertraging oploopt doordat de winkel met vakantie ging, en niet eerst de lopende bestellingen heeft afgehandeld.

Al met al was het niet heel erg, gisterenochtend vroeg (ik was om 5 uur op) eerst opgeruimd , schoongemaakt, en de was gedaan. Alle was, inclusief het strijkgoed.
Daarna toch een begin van een ontwerp gemaakt voor de geboortekaartjes. Er moet nog 'iets' worden toegevoegd, maar we kunnen geen van allen bedenken wat dat 'iets' moet zijn. Op tafel ligt sinds gisteren middag dus een half ontwerp te wachten op inspiratie. Net als de naam, komt het idee vanzelf langs, ik hoop alleen dat het op tijd is, want ik moet het nog wel maken (lees vouwen)

Halvewege de middag kwam de postbode met een pakketje. Ik al blij, toch iets van mijn bestellingen binnen, maar nee, het was het kraampakket van Unive. Daardoor heb ik wel ineens de kriebels. Tinus moet er ook nog uit..

Tenslotte dacht ik gisteren een leuk blogje te schrijven over het geweldige kookboek dat we van de week hebben gekocht, de titel en de uitgever zijn me echter ontschoten, en het boek kan ik niet vinden. Waarschijnlijk heeft J het ergens neergelegd, op een voor mij onlogische plek. Straks even vragen, dan komt dat later nog vandaag.

Om 19.00 uur kwamen de kinderen weer terug, en leeft het huis weer. Nu niet, L zit op de bank naar de tv te kijken en de jongens slapen nog (alle hier wonende jongens slapen nog, inclusief John Doe, de kater) Zou het genetisch zijn? Volgens mij zit slapen, en dan vooral uitslapen op het Y chromosoom.

Gezellig

Zoals elke keer weer, vind ik het heel gezellig., zo'n kleintje die beweegt en friemelt in mijn buik.
Soms zie ik de beweging meer dan dat ik hem voel. De verloskundige heeft me verteld dat Tinus 'Ruim in het sop ' zit. Waardoor ik soms gewoon niet voel wat Tinus doet.

Doordat ik zelf niet erg veel ben aangekomen (ik heb al een paar keer gehoord dat ik zo afgevallen ben) kan ik deze ronde de baby zelf ook voelen. Dat heb ik nog nooit zo goed kunnen voelen.
Als ik op mijn buik een beetje duw kan ik voelen dat de baby daar tegen mijn vel aan ligt. Erg grappig om te voelen dat de baby dan ook weer wegzwemt.

Verder ben ik moe, eigenlijk MOE met hoofdletters. Ik maak me zorgen over mijn conditie. Ik vermoed enige bloedarmoede, maar durf daar niet, zonder overleg, iets voor te gaan gebruiken. Bij de volgende controle even vragen of ik Floradix kan gaan gebruiken, dat werkt goed, en is minder stoppend dan al die staalpillen.
Die vermoeidheid is eigenlijk vooral lastig omdat ik wel gewoon werk, en hele dagen op kinderen pas. Gelukkig is het vakantie, en helpen de kinderen me een beetje. Neemt niet weg dat ik savonds, na het eten, in bed rol, en daar niet meer uit kom. Ik hoop straks ook een paar dagen vrij te hebben om wat voor Tinus te gaan maken, en ook wat gordijnen voor de westwing. Want in de avonden doe ik dus niet veel tot helemaal niets.

foto

Op verzoek van Irene een foto.



Dit is de wieg die we hebben gekocht. Zonder hemel, die ga ik zelf maken.
En ik wil de wieg nog wat persoonlijker maken.
De wieg die ik voor mijn andere kinderen had, een prachtige rieten hangwieg, waar ik zelf ook nog in gelegen heb, is beschadigd door houtworm, en moet nagemaakt worden. Dat ga ik zeker laten doen maar de rietwerker die dat moet doen, heeft zoveel werk, dat de wachttijd te lang is.
Na heeeeel lang nadenken en aarzelen, heb ik besloten dat ik een andere wieg ging kopen. Zoals R zei, de nagemaakte wieg is toch ook niet de wieg waar jij in gelegen heb.

We hebben lang gezocht naar wat we mooi vonden, en deze zagen we hangen toen we een dagje met dochterlief op stap waren in Utrecht.
Daarna weer lang gezocht naar een betaalbare, en die uiteindelijk gevonden bij de Babykraam in Uden. En vandaag kwam hij dus binnen, de wieg.
Hij staat nu ingepakt naast mijn bed. Naast de stapel babykleertjes die ik al gekocht en gekregen heb. Kan ik uit mijn bed ook zwijmelen bij al dat lieve kleine spul.

Post!!

In de afgelopen periode heb ik nogal wat besteld.
Voor hobby, voor huishouden en voor Tinus. De bestellingen varieren van eind mei tot eind vorige week. Inmiddels lopen er 5 bestellingen en 2 aankopen vanaf Marktplaats.
Afgelopen maandagavond klaagde ik bij R, dat het allemaal zo lang duurde, en dat ik eens wat binnen wilde krijgen. Waarop hij grapte dat hij een ruit voor Yolanda (onze defender) had besteld, en dat die wel eens eerder binnen zou kunnen komen.
Wat denk je? Dinsdagochtend stond de TPS (Texelse Pakket Service) op de stoep met een pakje voor R.
Waarop ik een leuk gesprekje had met de postbode dat ik 5 pakjes onderweg had, waarvan een paar al een maand geleden besteld.

Vanmorgen komt de postbode van de TPS binnen met de mededeling: Marrig, de eerste heb ik voor je!!

Ik blij. Nog veeeeel blijer was ik toen ik constateerde dat de eerste van alle pakjes de wieg is!
Eindelijk de wieg in huis. Okay, ik kan er nog niets mee, kan hem niet eens goed uitpakken. Maar de Wieg is in huis!!!
YES, het begin is er.

vooruitgang

Als ik vanavond tijd heb, zal ik een uitgebreid verslag geven van mijn wedervaardigheden afgelopen zaterdag, want die zijn op zijn minst interessant te noemen.
Voor nu een kort blog om jullie op de hoogte te houden van mijn bezigheden omtrent Tinus.

Ik heb me aangemeld bij de internetlijst over katoenen luiers maken. En daar gelijk een doos luierstoffen gescoord. Kan ik tenminste beginnen met luiers maken. Niet dat ik er veel nodig heb, maar een paar is nieuwe is niet verkeerd. Leuk om te doen, en Tinus verdient ook nieuwe kleding.

Bovendien hebben we vandaag de geboortekaartjes boeken, de blanco kaartjes wel te verstaan, bij de drukker opgehaald, en heb ik een kaartje uitgezocht. Niet eens de duurste uit het boek :o)) Maar wel precies wat ik wil. J (11) vond het te wit, maar hij heeft niet de visie van zijn moeder, wat daar nog op moet.

Voor de rest hebben we een planning gemaakt. Ook dat geeft rust. Omdat ik weet dat ik qua inrichting toch niets kan doen voor de nieuwe ruimte (WestWing gedoopt) af is, heb ik erg veel baat bij een goede planning. Deze maand is voor de auto, Augustus voor de westwing en de rest van de beneden verdieping, September voor de bovenverdieping en de babykamer. Dat kan pas dan omdat er eerst nog 2 radiatoren geplaatst moeten worden, en daar staat de afspraak voor in de eerste week van september.

Tenslotte, zoals het nu is, kan er geen baby bij. Een commode past niet, kleertjes of luiers kan ik nergens plaatsen. Ik denk dat de verloskundige het, zoals het nu is, niet eens goed zou vinden dat ik in mijn eigen bed beval. Gelukkig heb ik nog tijd genoeg om alles op zijn plek te krijgen.

Nerveus

Maandag mag ik er weer een week bij tellen en dan tellen we 24 weken in verwachting. Dat klinkt nog wel goed, en rustig, tot ik het omgekeerd ging tellen. Nog 16 weken te gaan...
De schrik slaat me om het hart. De verbouwing is nog niet klaar, dat is pas eind Juli het geval. En dat moet eerst klaar voor I weer naar beneden kan, en de babykamer vrij komt.
Dat Babykamer moet je ruim zien, is een heel kleine kamer, aansluitend aan onze eigen slaapkamer. er was, toen we hier kwamen wonen een doorgang gemaakt, die we hebben gesloten. Die moet weer open. De vorige bewoners hadden een te grote kast in dat kamertje staan, waardoor er in het plafond nog steeds een gat zit, wat nog gesloten moet worden. en de deur moet een schuifdeur worden.
Pas als dat het geval is, kunnen we gaan schilderen en inrichten.

Mijn spullen staan nog in de opslag, die moeten eerst terug, want daar zit ook nog een klein beetje babyuitzet tussen. Pas als dat weer hier is, kan ik zien wat ik nog nodig heb.

Dan de namen, we hebben zelfs nog geen idee in welke richting we het moeten zoeken. Riep ik eerst, als grap, de meest vreselijke namen, die R dan serieus in overweging nam, tot mijn grote vermaak. Inmiddels weet ik dat ik serieus moet gaan zoeken, en denken, ik heb alleen geen idee.

Het kaartje, ik heb een soort van een idee, min of meer uitgewerkt op tafel liggen. Is nog niet af, nog niet goed, en vandaag zit de opvang tot half 6 vol met kinderen waar op gepast moet worden. Helpt ook niet in de denkproces, het creatieve denkproces. Ook daarvoor geld, nog maar 16 weken, en dan moet het klaar. Maandag eens kijken of ik bij de drukkerij kan komen om de boeken met kaarten (blanco) kaarten op te halen. Dat helpt het denk proces wel een eind voorwaarts weet ik uit ervaring.

Als ik dit zo allemaal opschrijf slaat de paniek ene beetje toe. Het enige wat ik zeker weet, is dat er oppaskinderen met vakantie gaan, en ik straks, eind Juli begin augustus een paar weken mijn handen iets meer vrij heb, dan zal er iets moeten gebeuren. Want als de verbouwing klaar is, zal ook het woonhuis gedeelt heringericht moeten worden, want de opslag moet dan leeg.
Het zal allemaal wel goed komen, daar twijfel ik niet aan, als ik echter de berg zo overzie is het wel heel erg veel wat er nog moet.

Heb ik dat?

Dinsdagmiddag eindelijk een wasrek gekocht. zo'n mooie die je aan de muur bevestigd, een droogmolen noem je dat geloof ik.
Vanmorgen om 8 uur de eerste was opgehangen, en tegen 10 uur de tweede.
Heerlijk weer de was buiten. Voelt beter dan alles maar steeds in de droogtrommel te moeten drogen. Niet alleen vind ik het prettiger, harde handdoeken, ik heb toch ook morele bezwaren tegen het doorlopend gebruik van een droogtrommel. Milieu technisch gezien dan.
Maar met de verbouwing, het boren en schuren, en wat er nog meer allemaal gedaan werd, maakte dat het weinig zin had was op te hangen, dan had er erg veel opnieuw gewassen moeten worden.
Nu het einde in zicht is, kan ik weer buiten was drogen.

Ik was dan ook erg blij dat er 2 wassen aan de lijn hingen. Toen gingen, tijdens de lunch de vogels wel heel erg hard zingen. Wat een teken is dat er regen in aantocht is. Dus gelijk maar alle droge was van de waslijn gehaald. De nog niet droge was laten hangen in de hoop dat het droog was voor de bui losbarstte.
Kinderen, kleintjes in bed, met de andere 4 begonnen de tuin enigszins aan te harken. De temperatuur werd door de wind wat beter, en ik kreeg zelfs weer een beetje energie.
Even voor 2 de, inmiddels droge, rest van de was binnen gehaald. om 3 over twee barstte de bui los.
Behalve dat ik het heerlijk vond, de temperatuur daalde gelijk aanzienelijk, en de lucht werd weer adembaar, voelde ik me ook wel een beetje genomen. Kan ik eindelijk was buiten drogen, gaat het regenen. Dat is ook echt wat voor ons.

soms...

Als ik als verpleegkundige werk, ligt mijn frustratie cq tolerantie grens heel erg hoog. Van patienten en hun mantelzorgers, waar je in de vakantiezorg nogal vaak mee te maken hebt, kan ik veel hebben. Men is met vakantie, de zorg is anders dan ze gewend zijn. Ik probeer het mensen zoveel mogelijk naar hun zin te maken, door me aan afspraken te houden, extra vriendelijk en beleefd te zijn, en misschien iets meer te slikken dan ik zou doen als ik de dagelijkse zorg op me zou hebben.

Toch kan het zijn dat iemand gewoon te ver gaat. Gisterenavond was dat het geval.

De 71 jarige vader van de patient die ik moet helpen was zo onbeleefd, zelfs onbeschoft te noemen tegen mij, dat ik me zeer erg heb moeten beheersen om niet halverwege weg te lopen. Zoals alle verpleegkundige en verzorgenden gaat het belang van de patient me voor alles, en dus heb ik de patient zelf geholpen. Ondanks dat deze jongen een zwaar hersentrauma heeft, en slecht op dingen reageert, weet ik, merk ik, dat ik wel contact heb met hem. Extra naar dus dat zijn vader me de les meende te moeten lezen, op zo'n manier dat zelfs zijn zeer zachtaardige en vriendelijke vrouw het nodig vond om te zeggen dat hij moest ophouden.

Na thuiskomst heb ik mijn collega gebeld, die vanavond mijn dienst overneemt. Ook zij heeft problemen met hem, al is hij tegen haar nog niet zo onbeschoft geweest. Ben heel benieuwd hoe dit gaat aflopen.

In de krant

Vanwege onze actie voor gastouderopvang, stond er vandaag een artikel in de helderse courant, of eigenlijk in het Noorhollandsdagblad, in alle edities heb ik begrepen.
Goed stukje, mooie foto staat er in de krant bij.

Minder leuk zijn de reacties die er op de site bij staan.

Ook hier merk ik weer dat de invloed van de media groot is. Veel mensen reageren met 'die 2 verdieners kunnen makkelijk zelf kinderopvang betalen. Daarmee reagerend vanuit het beeld dat door de media is neergezet..
Er zijn maar weinig kinderen waar ik op pas, waarvan de ouders een inkomen hebben dat ze de kinderopvang zelf kunnen betalen. De meeste werken vele uren en kunnen het hoofd boven water houden. Veel zijn alleenstaande ouders. Dat ten eerste.
Bovendien gaat het daar niet om. De vergoeding voor de kinderopvang blijft, die wordt alleen niet meer verstrekt voor gastouderopvang. Ouders die meer dan 10 uur opvang per week nodig hebben zijn daardoor gedwongen te kiezen voor een kinderdagverblijf.
Voor ouders wordt de opvang alleen duurder, zoals de plannen er nu voorstaan, als we het hebben over gastouderopvang, voor een kinderdagverblijf zal een ouder niet of nauwelijks meer gaan betalen.
Voor de gastouder is het de doodsteek van haar beroep, voor haar inkomen. Gastouders die er voor kiezen om op kinderen te passen, dat vol overgave doen, en zo ook voor haar eigen kinderen te kunnen zorgen, zullen nu ander werk moeten gaan zoeken, en een gastouder of kinderdagverblijf om voor haar kinderen te zorgen.
Reden genoeg om serieus actie te voeren.

Grote Broer

De grote broer is thuis uit Tsjechie, waar hij als kok werkt in het Four Seasons hotel.
Feest natuurlijk.
Er liggen peren op tafel. R (4) pakt ze, en S (23) zegt dat R ze niet mag opeten want ze zijn voor door het eten.
R: Dit zijn peren.
S: Nee, dit zijn bananen.
R: Moemi dat zijn toch peren?
Ik: Ja dat zijn peren.
S : Nee dat zijn geen peren, dat zijn bananen. Ik ben kok, ik weet dat.
R: Jij bent geen kok.
S: Ben ik geen kok?
R; Nee Ilja is kok.
S: Wat ben ik dan?
R: Jij bent een oen.

Pre puber!!

J (11) wil een restje taart van mijn verjaardag. Een tompoes uit de diepvries.
Hij pakt een bordje, en ik zeg tegen hem:' Eet het maar uit de doos, scheelt weer afwas'
Als hij toch het bordje prefereert verzucht ik: 'Waarom luistert er nou nooit iemand naar me?'
Waarop hij antwoord: ' Ik hou wel van je, ik luister alleen niet naar je'

Daar kan ik het dan weer mee doen.

Onder de indruk

Zoals elke dag lees ik een aantal blogs. Onder andere die van Anja Meulenbelt.
Die van Anja is altijd interessant, vaak leuk, en soms grappig.
Vandaag was er een blog over het invullen van visumaanvragen voor haar man en zijn zoons, die voor familie bezoek naar Nederland willen komen.
Een paar keer moest ik er hartelijk om lachen.

Het venijn zit hem in de staart. Uiteindelijk was ik weer diep geraakt en zelfs geschokt door dit blog. Wat een hoop ellende maken die mensen daar mee, dat dit de enige manier van overleven is.
Elke keer als ik het lees wilde ik dat ik meer kan doen dan alleen lezen, steun betuigen en proberen meer mensen in te laten zien dat de situatie in Gaza niet meer kan, dat er iets aan gedaan moet worden. Het is helaas een heel lange weg, waarvan heel veel palestijnen in Gaza het einde niet van zullen meemaken. Niet omdat de weg nog 80 jaar gaat duren, maar omdat er ook veel kinderen en jonge mensen door kogels om het leven komen.

Nuttig

Vandaag was ik vrij, nou ja, een groot deel van de dag. De planning was dat ik uitgebreid zou gaan scrappen.
Zoals gewoonlijk liep het anders. Om te beginnen was er wat achterstallig huishoudelijk werk doordat ik gisteren niet wilde, en zaterdag niet thuis was. Vrijdag was ik ook nog jarig dus heb ik ook niet het volledige programma afgewerkt.
Er was vooral veel was. Beter, er ligt nu nog een stapel om op te vouwen, waar ik vandaag niet echt aan toe gekomen ben.

De regering heeft nl een probleem, en heeft daar plannen op losgelaten. Plannen die mij in mijn portemonaie raken, en niet te kort. Als de plannen zoals ze er nu liggen doorgaan, dan ga ik er minimaal 33% op achteruit in salaris, in het slechtste scenario zelfs 50%. En dan kan ik geen gastouder meer zijn.
Minstens zo belangrijk vind ik dat met de plannen zoals ze er nu liggen de kwaliteit van de gastouderopvang niet meer gewaarborgd is. Nu moeten GOB's 2 keer per jaar een risico inventarisatie doen. Als de gastouderbureau's verdwijnen zal die controle ook gaan vervallen. Als ik als gastouder wil blijven werken moet ik me aansluiten bij een groot kinderdagverblijf, zal ik kinderleidster moeten worden en een thuiscreche moeten beginnen. Daarmee komt het mooie van de gastouders te vervallen. Kleinschalig, een gezinssituatie nabootsend, doordat er kinderen zijn in verschillende leeftijden tot 12 jaar.
Omdat ik toch politiek bezig ben, heb ik het kamerlid van de SP dat kinderopvang in haar portefeuille heeft aangeschreven, en zaterdag ook gesproken.
Vandaag ben ik bezig geweest met opzoeken van hoe ik veel gastouders kan bereiken. En daar kwam een telefoontje van het NoordHollandsDagblad om de hoek.
Via de telefoon heb ik kunnen vertellen wat me nou zo dwarszit in de hele plannen.
Gastouderopvang zou een erkend beroep moeten zijn.
Gastouderbureaus moeten blijven bestaan, tenminste de goede. Zonder hen is het moeilijk kwalitatief goede opvang te verzorgen.
Kinderopvang moet betaalbaar zijn en blijven. Kinderen zijn onze toekomst, daar moeten we, als land in investeren.

Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt en ook mijn email adres in de krant laten zetten, in de hoop dat er mensen op reageren die mee willen denken over hoe we, als belanghebbende, ouders en gastouders, tegen deze plannen kunnen protesteren.
Nuttig bezig geweest ben ik dus wel vandaag, alleen, is de dag alweer bijna om, is er nog geen was gevouwen, en is er weer niet gescrapt.

Moe (tot op het bot)

Vrijdag een heel erg fijne verjaardag gehad. Veel bezoek, veel cadeau's en tot mijn verbazing (en die van Elly waarschijnlijk) 2 bossen rood met gele rozen. Waarvan er 1 op de tafel staat te pronken, en de ander op mijn slaapkamer bij gebrek aan tafel beneden. (notitie voor mijn hoofd, bij de herinrinchting van de huiskamer, een plek creeren waar bloemen kunnen staan)

Als klap op de vuurpijl haalde dochterlief(8) tussen 1700 uur en 1800 uur nog even haar zwemdiploma, wat is nou een mooier cadeau dan dat? Een stralende dochter met een zwemdiploma?

Niet alle mensen die waren uitgenodigd voor het eten kwamen langs, of hadden de uitnodiging niet goed begrepen en kwamen na het eten :o)) Er waren dus iets te veel salades en kippenpootjes. Al wilde het bezoek dat na het eten kwam ook graag nog een kippenpootje. En ook de salades vonden nog grif aftrek. Er bleef dus veel minder over dan ik had gevreesd. Omdat ik toch erg veel op mijn moeder lijk dan ik wil toegeven, maak ik altijd veel te veel eten bij dit soort gelegenheden.

Later dan gewoonlijk lag ik, lagen de kinderen, in bed. De wekker gezet want ik kon de volgende ochtend om 7 uur meerijden naar Amersfoort. Zoals te doen gebruikelijk kan ik niet slapen als ik de wekker zet. Wat heel vreemd is want ik ben elke dag om 6 uur wakker, zodra ik de wekker zet omdat ik op tijd wakker moet worden ben ik bang dat ik me verslaap en slaap bijna helemaal niet.
Bovendien slaapt er een jong katje op mijn bed (of 2) die van tijd tot tijd moeten laten weten hoe fijn ze dat vinden door boven op mijn hoofd (bij voorkeur) te gaan liggen spinnen.

Na een genoeglijke autorit en een kopje koffie (nouja sap) bij J thuis in Soest, arriveerde ik ruimschoots op tijd bij de Eenhoorn in Amersfoort.
Mijn eerste SP partijraad. Bij binnenkomst voelde het niet anders dan als ik binnenkom op een Origami conventie, waarschijnlijk is het iets universeels, zet gelijk gestemde zielen bij elkaar en er ontstaat een genoeglijk sfeertje.
Na een kopje thee met een brownie zag ik een paar bekenden in het gezelschap. Omdat alleen ook maar alleen is, gingen we gedrien verder. Zij zijn wat bekendere op partijraden en SP bij eenkomsten, dus kreeg ik wat inside informatie zo nu en dan.
Behalve het bespreken en overleggen in een plenaire zitting, is zo'n dag ook uitermate geschikt voor netwerken, zoals dat heet.
Wat ik dan ook veelvuldig gedaan heb. Ik heb afspraken gemaakt over zaken die met Texel te maken hebben, gesprekken gevoerd over de gevolgen voor de gastouders van de versobering van de vergoeding van de gastouderopvang. Wat met name heel goed was omdat Marianne Langkamp en ik daar al een hele serie mail over gewisseld hadden, en niet tot elkaar leken te komen. Terwijl in een gesprek na 5 minuten bleek dat we voor het overgrote deel op 1 lijn zitten. Waarna we verder konden in bedenken hoe hier actie op te voeren moet zijn. Tenslotte wordt de regeling in september vastgelegd dus erg veel tijd is er niet.

Gedurende de dag liepen er veel mensen foto's te maken. Professionele fotografen, al dan niet in dienst van de SP, maar ook partijraadleden die voor hun eigen archief foto's maakten. Op enig moment viel mijn blik op 1 van hen, en ineens herkende ik haar. Anja Meulenbelt wiens blog ik niet alleen volg, maar waar ik ook regelmatig op reageer. Omdat wat zij schrijft me vaak heel erg raakt. Vooral de toestand in Gaza gaat me erg aan het hart.
Dus heb ik tijdens de middagpauze de stoute schoenen aangetrokken en ben naar haar toegelopen en heb me aan haar voorgesteld.
Haar reactie was hartverwarmend, en we hebben na afloop van de partijraad nog even met elkaar gesproken. Waarbij zij opmerkte dat ze graag een keer als SP 1e kamerlid op Texel wil komen, als wij een avond organiseren waarbij zij iets kan betekenen. Een aanbod dat ik graag aanneem.
Wat voor mij het totaal brengt op 3 afspraken om op Texel iets te komen doen vanuit de fractie.

Bij het weggaan liep ik de voorzitter van afdeling Den Helder tegen het lijf. Ook hij was met de trein, en we hebben samen terug gereisd. Ook hier zijn afspraken over samenwerking uit voortgekomen.
Al met al was het voor mij een zeer wel bestede dag. Maar moe dat ik ben, na twee zulke drukke dagen.
Vanmorgen moest ik om half 9 al weer werken, een meneer uit bed helpen. Prachtig werk, dat wel, vooral om dat de meneer, die een hersentrauma heeft, duidelijk liet merken dat hij me herkende, en het ook leuk vond dat ik hem kwam helpen.
Eenmaal weer thuis, was het echt op. De rest van de dag heb ik gebladerd in scrapbladen, in origami boeken en wat met origamipapier omgeklooid. Het plan om een layout te maken heb ik opgegeven. Ik ben blij als ik recht op het einde van de dag haal. Gelukkig heb ik een minder drukke week in het vooruitzicht, met als toppunt waarschijnlijk de mogelijkheid het bad te gebruiken.
Het absolute hoogtepunt van de komende week zal zijn het moment dat ik mijn oudste in mijn armen kan sluiten, die komt voor een paar dagen naar Nederland. En al is het weer veel te kort, ik verheug me er erg op.

Morgen..

Nog 1 nachtje slapen, dan ben ik jarig. 45 word ik dan.
Nooit gedacht dat ik dan zou zijn waar ik nu ben. Mijn leven heeft een heel grote wending genomen de afgelopen paar jaar.
Op mijn 40e had ik niet gedacht dat ik 5 jaar later, verhuisd, zelfstandig ondernemer (soort van) voorzitter van een plaatselijke afdeling van een politieke partij zou zijn.
Bovendien gescheiden, opnieuw gebonden, en weer zwanger. Op mijn 40e verjaardag was ik ook zwanger, van, wat ik nu weet, een pracht mannetje. Ik was er toen van overtuigd dat hij mijn jongste zou blijven. Dat is zelfs in zijn naam terug te vinden.

De avond voor een verjaardag is natuurlijk wel het moment om het verleden te overdenken en te dromen over de toekomst.
De toekomst, tja, mijn karakter, opvoeding en sterrenbeeld maakt dat ik het leven neem zo als het komt. Soms, zoals de afgelopen dagen, moet ik iets verwerken en kauw ik een tijdje op een gebeurtenis. Daarna neem ik er afscheid van, en ook al praat ik er nog wel over maar zijn de heftige emoties toch wel weer over.
Dus verheug ik me op morgen.
De kinderen hebben vandaag, samen met R cadeautjes gekocht. De boodschappen voor het saladebuffet zijn in huis, de vruchten voor de bowl zijn gesneden en zitten in de emmer die voor dat doel gereserveerd is. (Bowl maak ik altijd de avond van tevoren, dan is ie het lekkerste vinden wij)
Op mijn bed liggen mijn nieuwe kleren klaar. Bij een verjaardag hoort nieuwe kleding, ter verhoging van de feestvreugde.
Ik ga nu naar bed, dan kunnen de jongens de kamer versieren. Morgen is het feest!!

Voordeel

Zoals voetbalfilosoof Cruijff al zei, 'Elk nadeel heb ze voordeel'
Na alle emoties van de laatste dagen, uiteindelijk resulterend in eht verbreken van contact met de familie van R, was ik zo uitgeput, dat ik vannacht eindelijk weer eens goed geslapen heb.

Toen ik vanmorgen wakker werd, geheel verbaasd dat het al ochtend was en niet, zoals gebruikelijk, midden in de nacht, was ik gewoon uitgerust.

Nu is het zaak de energie niet helemaal op te maken, zodat er morgen, als ik jarig ben, ook nog energie over is voor leuke dingen, en vooral veel feest.
Dat kost me natuurlijk moeite, ik wil veel, en doe ook (te) veel. Gelukkig lopen er 2 peuters rond, die aandacht vragen, en alleen aandacht die ik kan geven als ik niets anders doe.
Zitten op de bank dus.
Nu slaapt de een, en speelt de ander, dus kan ik nu de strijk ff wegwerken, want morgen wil ik toch een soort van opgeruimde huiskamer hebben.

Weer

We dachten alles gehad te hebben maar nee gisteren in de vooravond kreeg R een mail van zijn zus, dat ze erg blij is dat R en zijn zonen op het huwelijk van de jongste broer komen.
Echter in dezelfde mail, meldt ze dat ik eigenlijk niet welkom ben.
Ik dacht, de enige die hier iets over te zeggen heeft is de bruidegom en zijn bruid. Het is hun feest, en als hij wil dat ik kom, heb ik met de mening van de anderen niets te maken.

Zo gezegd, zo gedaan, ik heb een mail gestuurd naar de bruidegom, met de vraag, wat hij wil.
De mail die terug kwam, loog er ook niet om. Ja hij wil dat ik kom, want ik ben nou eenmaal zijn schoonzus, maar gezien de onrust in de familie is het misschien beter als ik niet kom.
In dezelfde mail werden nog zaken aangehaald, dingen in mijn of R zijn mond gelegd, die niet kloppen, of door anderen gezegd zijn. Waarop R in de pen klom, en na lang puzzelen, herschrijven en nadenken een mooie, in mijn oog, gevoelige mail gestuurd heeft.

Helaas, ook dat werd weer verkeerd verstaan. Vanmorgen vonden we in de mail, een heel boze reactie van R zijn jongste broer.
We hebben geen van beiden meer gereageerd. Ik ben er moe van, verdrietig van.
Zoals een goede vriendin zei, dit is niet goed voor Tinus, dus voorlopig doe ik het boek dicht, en omring ik mij, omring ik ons, door mensen die ons wel waarderen en op waarde weten te schatten.

Zoals gezegd..

Gisterenavond gewerkt, iemand in bed helpen. En zoals gebruikelijk betrapte ik mezelf erop dat ik zingend het pand verliet. Wat vind ik dat toch leuk werk. Zwaar, ja, vies, ook vaak. Toch is het helemaal mijn soort werk.
Ik ben graag, en met overtuiging gastouder.Ook vaak zwaar werk, vermoeiend, soms zelfs vies. De zorg echter, daar ligt toch mijn hart. Misschien dat ik ooit......

Ziek???

Afgelopen dinsdagochtend belde M dat ze ziek was, en dat ze dus de kinderen niet kwam brengen. Na eerst 10 minuten voor me uit gekeken te hebben, me afvragend wat ik DAN eens zou doen vandaag, heb ik mijn scrapspul op tafel gelegd, en ben begonnen met het verder afmaken van het scrapbook over de eerste 21 jaar van mijn oudste dochter. Dat had in december al af moeten zijn, doordat ik ineens meer dan 40 uur per week aan het werk raakte, is er een ernstige vertraging opgetreden in dat proces.
Lekker dacht ik, ff een paar dagen ongestoord scrappen.

Natuurlijk liep het anders, het zal hier eens wel gewoon gaan.
Zoals de meeste drukke mensen wel weten, als er rust is in het hectische bestaan, denkt het lichaam, nu ga ik ziek worden, hoofdpijn krijgen oid. In mijn geval betekende dat dat de verkoudheid die er al aan zat te komen, in alle hevigheid losbarstte. Net niet ziek, maar wel hevig verkouden, overdag uren slapen, wel heerlijk dat dat een keer kan, snachts slecht slapen door keelpijn en verstopte neus.
Een deel van het werk loopt gewoon door, en ook de cursus in Utrecht heb ik gewoon gedaan. Echt ziek was ik tenslotte niet.
Gisteren was ik wel heel erg moe, dus heb ik alle mannen de deur uit gezet, die gingen naar het Marine Museum in den Helder, en ik kon lekker scrappen. Spelen met de 4 nieuwe alfabetten voor de Cricut die zaterdag eindelijk binnen waren gekomen.

Ziek?? Nee niet echt, maar ook niet fit, en vandaag begint een lange periode waarin ik eigenlijk 2 banen heb. Grote kans dus, dat ik me vanavond weer helemaal geweldig voel, alleen een beetje moe.
Ik schijn nou eenmaal beter te functioneren als ik veel te doen heb.

Ode aan....

Where do I begin

Where do I begin
To tell the story of how great a love can be
The sweet love story that is older than the sea
The simple truth about the love she brings to me
Where do I start

With her first hello
She gave new meaning to this empty world of mine
Therell never be another love, another time
She came into my life and made the living fine
She fills my heart

She fills my heart with very special things
With angels songs , with wild imaginings
She fills my soul with so much love
That everywhere I go Im never lonely
With you my love, who could be lonely
I reach for her hand-its always there

How long does it last
Can love be measured by the hours in a day
I have no answers now but this much I can say
I know Ill need her till the stars all burn away
And shell be there

Mooie tekst. Een zoektocht op Youtube naar iets anders, leverde de theme van LoveStory op. Al heel lang een liedje, zeker met tekst, wat ik mooi vind.
Heel lang heb ik gedacht dat dit soort liefde niet kon bestaan, behalve in films en sprookjes. Maar luisterend naar de tekst, voor het eerst in lange tijd, maakt dat ik me realiseer dat dit het soort liefde is dat ik nu heb.

Vrij weekeinde??

Na een periode van erge drukte had ik me erg verheugd op een vrij weekeinde, waarin ook wat zou kunnen scrappen. Het boek voor mijn oudste dochter moet ook nog steeds af, en dat gaat me veel te langzaam. Bovendien wilde ik een leuke pagina maken over de avond4daagse, en proberen een miniboekje voor te bereiden over de nieuwe auto die binnenkort uit Engeland gehaald gaat worden.

Toen was het woendag en had ik een gefrustreerde zus aan de lijn. as Donderdag moet zij toelatingsexamen doen voor conservatorium Kerkmuziek. Natuurlijk wil ze er dan ook een beetje goed uitzien, en was ze op zoek geweest naar een nieuwe jurk.
Vanwege haar figuur had ze niets kunnen vinden dat haar paste. Mt 34 was van boven te groot, en mt 176 is toch te kinderlijk als je 38 bent.
Had ik keus? Uiteindelijk wel natuurlijk en toch ook niet. Ik bood aan haar jurk te maken. Wat betekende niet scrappen dit weekeinde, maar wel een jurk in elkaar knutselen.

En ach toen ik eenmaal bezig was, was dat ook wel weer erg leuk om te doen. Het was ook een leuk model wat ik had uitgezocht (met haar goedkeuring) en het resultaat mag er zijn.
Ik heb er maar veel liefde in gestopt, in de hoop dat dat helpt bij het toelatingsexamen.

Gisterenavond na het opruimen en schoonmaken nog maar even een pagina voorbereid voor het boek van mijn oudste dochter. Die pagina lijkt te worden wat ik in mijn hoofd heb. Ik moet alleen nog een paar embellisments maken, en dat wordt vrees ik ook pas weer vanavond. Want nu lopen er 3 kleine kinderen rond. En een tegelzetter die de badkamer aan het afwerken is....

Cadeautje

Soms vallen de gouden momenten onverwacht in de brievenbus.
Vooral op dagen na afgelopen week doen dat soort momenten met extra goed.

Vandaag viel er een kaartje uit Praag op de mat. Een felicitatie kaartje van mijn oudste zoon en zijn vriendin om me te feliciteren met mijn zwangerschap.

Ik ben ontroerd, en zo blij. Ik kan de wereld weer aan.

Hoe zit dat??

Vrijdag avond heb ik een feestelijk bijeenkomst van het Gemini waar ik vrijwilliger ben bij de kerkdienst. Een avond voor de vrijwilligers.
Eigenlijk zou ik niet maar in de loop van de week dacht ik, toch wel leuk. Zus wil mee, die speelt orgel tijdens de dienst.Gisteren heb ik ons aangemeld.

Gaat vanmorgen de telefoon: Leuk dat jullie ook komen. Wat willen jullie, vlees of vis?
Ik: Geen van beide
Hij:Stilte
O, jullie eten niets?
Ik: Ja we eten wel, maar geen vlees of vis.
Hij: stilte

Ik denk, dat kwartje valt niet

Ik: We eten vegatarisch
Hij:stilte (dan hoor ik het kwartje vallen)
Oo ja dat kan natuurlijk ook. Ja we hadden gezegd vlees of vis, maar vegatarisch, dat zullen ze toch ook wel hebben?

Als ik dat bevestigend beantwoord, hangt hij opgelucht op, dit kan hij regelen

A4D

Voor de niet ingewijden A4D betekend Avond 4 Daagse.
Zoals al een aantal jaar loopt de school van mijn kinderen mee aan de avond4daagse. Omdat het een leuke school is loopt ook de hele school mee. Ook groep 1/2. Ons tempo ligt dus niet zo heel hoog, zeker voor de 5 km niet. Ik durfde het dus aan om, ondanks mijn toch nog steeds pijnlijke rechtervoet, mee te lopen.
Samen met een vriendin, de moeder van L haar beste vriendinnetje, zijn wij nl al jaren de bezemwagen cq hekkesluiter.
Maandagavond was het prachtig weer, bijna te warm, en hebben een we een mooie route gelopen over het hoge berg gebied.
Gisterenavond de naarste route, bijna geheel door het dorp. Tja, je moet ergens aan je 5 km komen, maar dit is een onmogelijke route zeker met een hele groep kinderen. De weg is nl gewoon in gebruik, en kinderen blijven kinderen, en steken dus zonder te kijken over. Gelukkig is het verkeer ook bereid iets langer stil te staan, of langzamer te rijden bij het zien van de groepen wandelaars, maar je moet er toch niet aan denken dat er iets gebeurt.
R van vier vindt het tegelijk stoer dat hij het kan, dat hij meeloopt alswel een vermoeiende bezigheid. 5 km is ook op het randje van zijn kunnen.
Nog 2 avonden. Laten we hopen dat we het ook die 2 avonden droog houden.

Pijnlijk....

R zijn broer gaat trouwen. Leuk een feestje. Hem kennende heb ik hem, toen we een paar weken geleden bij hem waren, gevraagd of de kinderen welkom waren.
Nee het is een feestje zonder kinderen.
Okay, vergt[ enige organisatie maar dat kan, heb ik ook geen problemen mee. Hoewel ik het wel vreemd vond dat er een nichtje van 13 bruidsmeisje zou zijn, en er en passant nog even geinformeerd werd naar het adres van Ruurd zijn zoons.
Zaterdag kwam de aap uit de mouw. Kinderen zijn wel welkom, maar alleen de directe familie. Mijn kinderen, zijn dus geen familie.

Ik kan begrip op brengen voor F zijn standpunt. Alleen de manier waarop is naar. Bovendien heeft hij zonder het met R te overleggen beide neven uitgenodigd, waardoor R de kans loopt op een weerzien met zijn zoons op een familie bijeenskomst. Voor geen van drie een wenselijke situatie.

Pogingen om het probleem met F te bespreken, en vooral hoe wij ons er bij voelen lopen op niets uit. Waardoor de hele zaak nu dreigt te escaleren, gaat uitlopen dat R met zijn familie breekt. Ook al geen wenselijke situatie.

Ik word er heel verdrietig van. Het levert me tweezijdig stress op. Enerzijds de stress en het verdriet dat ik en mijn kinderen schijnbaar toch niet echt geaccepteerd zijn. Anderzijds heb ik er verdriet van dat R met zijn familie breekt. Dat zou ik graag voorkomen.
Moeilijk en pijnlijk allemaal.

Enerverend weekeinde

Het begon gisterenochtend goed met het missen van de boot, doordat ik zo misselijk was dat ik voor ik op de boot zat, echt een stel schone kleren moest.
Toch wilde ik perse naar de cursus filosofie van de SP in Utrecht, dan maar een boot later en een kleine 20 minuten te laat.
Helaas liep dat anders omdat de trein in Alkmaar wegens gedoe met spoorwegpolitie en uiteindelijk ook politie, 20 minuten bleef staan, en daar slechts 3 minuten op wist in te lopen. Daardoor was ik bijna een uur te laat.
Helaas zou ik haast zeggen, want het was een bijzonder interessante cursus.
Ik ben nog even uit mijn slof geschoten toen het ging over menswaardigheid, en eerste levensbehoeftes. Dan komt toch de voedselbank, en mijn ervaringen ermee, om de hoek.
Hoe diep dankbaar ik de mensen van de voedselbank ook ben. Ze kwamen op een moment dat ik weg dreigde te zakken in een lethargie omdat alles leek te mislukken, en hebben me/ons weer op het goede spoor gezet. Het feit dat ik gebruik moest maken van de voedselbank, dat voedselbanken in ons land nodig zijn, is natuurlijk een mensonwaardige situatie.
Soms komen traumatische ervaringen onverwacht om de hoek zetten.

Vanmorgen met de boot van 9 uur naar de overkant. 3 kinderen mee. (Ik kan niet zeggen alle kinderen mee, want dan heb ik het gevoel dat ik er 3 ontken. Ook al zijn die groot, en wonen niet meer (echt) thuis)
Eerst naar Roelofsarendsveen, alwaar de Babydump een geweldige aanbieding had bij de aanschaf van een kinderwagen. Een verzorgingstas en een autostoeltje krijg je er dan gratis bij.
We hebben, na lang zoeken en kijken hebben we gekozen voor een Musty in College Red.



Het was vooral moeilijk een mooie kleur te vinden. De wagen zelf, daar waren we eigenlijk al uit.
Het blijkt ook moeilijker dan ik dacht om los te komen van wat ik 'gewend' ben. Mijn oude kinderwagen was donkerblauw, gekregen van schoonouders indertijd. Dat wil ik perse niet, vind ik eigenlijk te donker, en heb ik ook altijd te donker gevonden. Maar toch, in mijn hoofd is een kinderwagen donkerblauw. Ik had enige moeite om dat concept los te laten, en te kiezen voor de kleur die ik altijd heb willen hebben namelijk rood.



Daarna naar Waspik, waar een vriendin van R haar verjaardag vierde. Behalve wat contact via email en hyves had ik haar nog nooit ontmoet. Toch voelde ik me daar volledig thuis, en heb ik met haar zitten kletsen alsof we elkaar al jaren kenden. Wat enige verbazing opriep bij anderen, toen zij opmerkten dat dit onze eerste ontmoeting was.
Het was erg gezellig, en jammer genoeg moesten we om 1700 uur weer weg om op tijd de boot te halen. Nou, we hadden wat later kunnen rijden, maar dan hadden we geen tijd voor een tussenstop gehad, en dat wil ik graag met de kinderen, tis toch een hele rit van Waspik naar Den Helder.
Uiteindelijk waren we ruim op tijd voor de boot van 20.30.

Thuis kinderen in bed, wat uiteindelijk tegen 2200 uur gelukt was. Eerst moesten ze even uitstuiteren.

Eigenlijk ben ik, na zo'n weekeinde, erg toe aan een rustig weekeinde, zonder weg te hoeven
maar er is aanstaande zaterdag een leuke cursus voor de SP in Utrecht, die ik misschien wel wil volgen..........