Vakantie

Vandaag had ik vakantie. Zomaar een extra dag vrij. Dus kwam er helemaal niets uit mijn handen, Ik had wilde plannen. Op tijd op, en dan lekker alleen in de huiskamer zitten en knutselen. Eindelijk een paar projecten afronden, en een paar anderen beginnen.
Maar het begon al goed. Toen ik om 7 uur wakker werd, en uit bed sloop naar de badkamer, werd dochterlief van 20 maanden toch wakker, en zo erg wakker dat er van slapen niets meer kwam. Dus gingen we gedrie om 8 uur naar beneden.
Ik was zo moe, dat ik op de bank heb liggen suffen.
Daarna heb ik me ergerd aan mijn boek. Heel erg raar, ik lees shoapicious. Over een shopaholic. En de hoofdpersoon ergert me. Ze is dom, blond, niet erg leerbaar, en koopt zoveel dat ze elke keer diep in de schulden zit.
Het ergert me, en boeit me tegelijkertijd. Ik kan het boek slecht wegleggen.

Tegen 5 uur had ik ineens een ontplofde bom in de huiskamer, en ach toen ik toch bezig was........

Het kwam zo. Van een vriendin heb ik een kastje gekregen om mijn stempelinkt netjes, overzichtelijk en op de greep op te bergen. TOen het stond te wachten om opgehangen te worden, heb ik er stempelinkt in gedaan om te kijken hoe het stond. Cecilia was zo enthousiast, dat ze inkt bleef aangeven, en voor ik het wist zat alle inkt in het kastje. Een week ofzo heeft het gewerkt, toen pakte ik iets, en viel het kastje om, alle stempelinkt eruit, en het kastje stuk.
Dus heb ik de stempelinkt in een doos gedaan, en het kastje neergezet om gerepareerd te worden.
Vanmorgen heeft Ruurd het kastje gerepareerd, en opgehangen. Natuurlijk heb ik gelijk de inkt er in gestoken, en gesorteerd op kleurgroep. Toen Joshua erbij stond te kijken en een bepaalde kleur zocht, kwam ik tot de ontdekking dat ik kleuren miste. Die moesten, bij het omvallen achter de kast zijn gevallen. Dus kast van de muur, en zoeken. Gelukkig vond ik de stempelinkt gelijk. Maar hoe gaat zoiets. Dan moet er gelijk ook wat opgeruimd worden. En gereorganiseerd. En als je 1 kast reorganiseerd, ben je voor je het weet bezig met de 3e kast. Op deze manier is het me gelukt een heleboel meer ruimte te scheppen voor mijn stempels, de embossingpoeder meer op de greep te hebben, en wat ander gereedschap ook beter op de greep te hebben. Het punt is nl niet dat ik te weinig kastruimte, danwel te veel spullen heb. Ik heb kastruimte genoeg, en ik heb teveel spullen. Het probleem is dat ik het op de juiste manier moet opruimen. Voor het moment is het weer gelukt.

Morgen, morgen ben ik ook vrij. Dan ga ik met stempels spelen, en als het lukken wil, een rondje door Den Burg.

EINDELIJK

Na 3 jaar van buffelen, van puzzelen met geld, met zien hoe we het eind van de maand gaan halen, hebben we deze maand, bij het binnen komen van het salaris, op alle rekening nog geld staan.
Okay, het is een minimum, en geloof me, ik zat echt op het geld te wachten. Maar het stond er toch maar mooi.

Nee, we leven niet boven het budget, als ik het NIBUD mag geloven, doen we het keurig. Alles, werkelijk alles is gebudgetteerd, inclusief mijn hobbyspul, de kinderkleding en het eten.
Elke maand is het weer spannend of we het eind van de maand gaan halen. Dat is het gevolg van een jaar lang dubbele maandlast, plus hoge alimentatie. Daarna een jaar van advocatenkosten, en daarna een jaar van deurwaardes. Gelukkig is dat allemaal achter de rug. En een jaar na de uitspraak van de rechter (waar bij geen rekening gehouden is dat er bij de tegenpartij een kind minder, en bij ons een kind meer is) zijn wij weer zover dat er ruimte gaat komen voor leuke dingen hier.

Om het te vieren hebben alle kinderen (inclusief Ruurd en ikzelf) een iets duurder vakantie cadeautje gekregen, heb ik een cadeautje besteld voor een goede vriendin, en zijn we een ijsje gaan halen op het strand.

De zuinige tijd is nog niet over, want nu moet de spaarrekening nog gespekt, de auto opgeknapt, en vast nog wel iets wat ik nu vergeet.

Maar toch, het leven is een stuk leuker weer.

Vakantie

Onze vakantie begon goed. Overdadige zon in het weekeinde, wat zondag omsloeg, en sindsdien is het warm, broeierig maar nat en met onweer op de achtergrond.
Zeiden wij zondag nog, wat een noodweer was dat vannacht, bij het zien van de beelden op het journaal ben ik blij dat we hier zitten, want op die enkele (heftige) onweersbui na, is het hier vrij rustig weer geweest.

Gisteren heb ik om half 11 Lea uitgezwaaid. Die is een weekje met een vriendin mee op vakantie.

Omdat ik weinig oppaskinderen heb deze week, heb ik gisterenochtend lekker met de kinderen die er waren, en de stagaire, zitten knutselen. Smiddags kwam het er niet van. Rafael ging met oppasmeisje buiten spelen, en bij mij liep de tent vol. De een na de ander kwam langs en om half 4 kwam de kapster.
Het hele gezin, plus het oppasmeisje onder het mes. Het oppasmeisje omdat die zondagavond met een schaar in haar haar had zitten hakken. Van een volle bos lang haar, is ze terug geknipt naar een kort koppie. Staat haar hartstikke pittig maar echt blij was haar moeder er toch niet mee. Of beter, ze was blij met dit resultaat niet met de knipactie van haar dochter. Toch begrijp ik het meisje heel goed. Als ik een schaar in mijn handen heb, moet ik me ook heel erg vaak beheersen om niet gewoon een stuk van mijn haar af te knippen. Zij kan zich minder goed beheersen denk ik. Maar ach ze is pas 4 dus dat kan nog komen.

Voor zoonlief van 21 was het een beetje balen, die was speciaal 2 dagen naar Texel gekomen om naar het strand te kunnen, was het gewoon 2 dagen minder weer. Gelukkig hadden we het samen gezellig, heb ik erg gezellig met zijn vriendin gekletst, haar jurk gemaakt, en hebben we ze gisteren om 21.00 uur weer op de boot gezet.

Een goed begin van de vakantie. Eens kijken of we er een 6 weken durend feestje van kunnen maken met ons allen.

Kofferbakmarkt.

Elke 14 dagen is er kofferbakmarkt bij het zwembad in de Koog. Eigenlijk op de parkeerplaats daar. En om een of andere reden vinden de kinderen dat een geweldig uitje. Als we dus goede zin hebben, het weer een beetje meewerkt, gaan we met zo veel mogelijk mensen naar de kofferbakmarkt.

Vandaag hadden de pubers geen zin. Dwz, die sliepen liever dan met ons mee te gaan.
En we vertrokken niet eens vroeg, zo tegen half 10-10 uur.

Het was warm, hoewel een windje. En druk. Zoals gebruikelijk kwamen we weer jan en allemaal tegen. Het is geen toeristenmarkt, maar echt een Texels gebeuren lijkt het wel. Je komt er altijd iedereen tegen, is het niet als verkoper dan wel als koper.
We hebben er zaken gedaan met de aannemer en de kapster (ook altijd handig) en weer eens met deze en gene gesproken. Doordat ik thuis zit met een wrakke enkel, kom ik ook nooit meer iemand tegen.

Gescoord hebben we ook. Er was een kraam waar alles 1 euro was. Dus een Peek-a-Block loopkar van Fischer Price, plus blokken voor 2 euro. En een paar goede boeken voor 5 euro samen.
Lea had een gave ketting, en Rafael een koffer op wieltjes en toilettas. Bovendien hadden de kinderen ook nog gegrabbeld. Er staan te kust en te keur grabbeltonnen, en we hebben er een stuk of 3 gehad.
Over 14 dagen weer.

AU

Vorige week donderdag zat ik savonds in bed, en ik voelde het er in schieten. Een vreemd getintel dat met de seconde meer pijn ging doen. Zo erg, dat ik er misselijk van werd.
De volgende dag kon ik mijn hoofd bijna niet bewegen. Uiteindelijk Ruurd gevraagd te masseren, bleek het pijnpunt niet in mijn nek, maar een stukje lager te zitten. Een spier in de knoop.

Een spier die niet erg uit de knoop wil, want nu, ene week later, doet het nog verschrikkelijk zeer.

Eigenlijk moet ik misschien eens naar de dokter, maar daar heb ik geen zin in. Vanmiddag ga ik lekker met de kinderen waterfeest houden. Om de zomer te vieren, maar vooral om te vieren dat het zomervakantie is. Das toch veel leuker dan een dokter bezoeken??

Bloggen?

Het is niet dat ik niets meemaak. Eigenlijk maak ik op het moment te veel mee. Ik gun me alleen geen tijd om alles te bloggen. Bovendien wil ik ook graag foto's bloggen, maar heeft de camera steeds ruzie met de computer (of omgekeerd). Voor ik nu allerlei tips krijg, dat komt deels omdat ik een Linux computer heb, en geen windows. Voor 99.9% ben ik heel erg blij met Linux, alleen dat niet compatible zijn met alle andere dingen irriteert me wel eens. En dan irriteert het met nog het meest dat je bijna verplicht bent de zak van Bill Gates te spekken.
Maar goed, dat is een totaal ander onderwerp :o))

Werk:
Ik werk hard en veel. Veel dagen begin ik om half 8 en werk door tot half 7, daarna nog eten en het huishouden. Met deze warmte ben ik een beetje lakser met het huishouden. Hoewel dat dom is, want we hebben (veel) katten in huis. Er zijn nog jonge katten daardoor zijn het er veel. Na de zomer gaan er nog 2 weg, en we zoeken nog een huis voor 2 anderen.

Stagaire:
Voor de tweede achtereenvolgende keer heb ik een stagaire die meeloopt. Was de eerste een schot in de roos, en werkt dat prima. De tweede is moeizamer. Al heeft ze haar diploma al, en zou ze dus van aanpakken moeten weten. Daar zit dus net het probleem, ze weet niet van aanpakken. Ben ik gedwongen tot rust vanwege mijn enkel, zij is echt in staat de hele dag niets te doen. Moeizaam dus.

Kinderen:
Kinderen doen het gelukkig allemaal goed. Al heb ik de twee moeilijkste pubers in huis die ik me kan voorstellen.
Mijn oudste heeft Skype ontdekt, waardoor ik hem bijna elke week spreek tegenwoordig. En dat voelt elke keer weer als een klein feestje.
Dochterlief is terug uit Duitsland, alwaar ze stage heeft gelopen. Veel geleerd heeft ze daar, ze is erg enthousiast over wat ze gedaan heeft. Maar ook wel weer blij om thuis te zijn.
Zoonlief 2 is verhuisd naar Diemen, en helemaal blij met zijn huis. Van zijn school kreeg ik bericht dat zijn studie goed op schema ligt, wat ik een prestatie op zich vind, met zijn dyslexie, en de wetenschap dat hij pas na een half schooljaar instroomde.
De pubers zijn over, de een met een taak, die hij vandaag moet afronden, dan gaat het mee naar de raporten vergadering, en kan hij nog zonder taak over. Dat wordt dus voor ons beiden aanpoten vandaag.
De andere is met hoge cijfers over, maar verveelt zich altijd. Ook moeizaam om daar doorheen te breken.
Dochterlief 2 is over naar groep 8. Een minipuber is het, maar die pubert herkenbaar. Herkenbaar omdat ikzelf zo puberde, en herkenbaar omdat haar zus ook zo puberde. Er zal nog wel een deur of raam sneuvelen voor die 18 is.
Zoonlief van 6 is moe van een schooljaar aanpoten. Deze week nog, en dan mag ie uitrusten. Volgend jaar groep 4.
En de kleinste? Die is geheel baby af. Al het babyvet is weg. Lopen en rennen deed ze natuurlijk al, inmiddels praat ze. Ze maakt zinnen van 3 of meer woorden, en kan heel duidelijk maken wat ze wil. Vooral als ze op de ' Mommel" wil (de schommel in de speeltuin tegenover ons huis)

Dan is er nog een enkel, die geopereerd moet worden. Ik wacht op een oproep van het AMC, dan kan ik dingen gaan regelen. Oppas voor de operatiedag, assistentie voor de 2 weken erna. Elke keer als de post komt, hoop ik op post van het AMC.
Het wachten valt me zwaar, al ga ik uit van een operatie in Oktober, of later. Tenslotte is de normale wachttijd 6 maanden.

Dus ja, ik maak genoeg blogbaars mee. Het ontbreekt me alleen aan tijd om het allemaal uitgebreid te bloggen. Dan maar een update af en toe.

Zondag

Na een warme week, van hard werken, en veel buiten. is het weer zondag. Gisteren was ik volledig uitgeput. Hard werken, vrijdagavond diploma uitreiking, waarbij we in een zeeer warme sporthal een afwisselend, en leuk programma gepresenteerd kregen, en mijn aangewaaide dochter haar diploma in ontvangst mocht nemen, had ik op zaterdagochtend weer een gordontraining. Leuk, maar zeer inspannend.

Ik had allerlei plannen voor de middag, en het was nog minder mooi weer ook. Maar helaas, mijn lijf besliste anders. Hangen, slapen zelfs, en nog meer hangen. Toen ik eenmaal aan de knutsel ging, mislukte het ook vreselijk, dus ben ik maar weer gestopt.

Vandaag is een prachtige zonnige dag. eigenlijk zouden we naar het strand moeten gaan, maar ik kan niet op het strand lopen, bovendien, de auto is stuk.
Dus zijn we thuis vandaag. De kinderen spelen de hele dag al buiten met water. Varierend van met de waterbaan, tot een zeephelling in de speeltuin. Ik heb al 2 wassen gedraaid, en buiten gehangen, want Ruurd heeft inmiddels zoveel in de tuin gedaan, dat ik weer zelf de was kan ophangen. Scheelt heel wat keren de droogtrommel draaien, en is ook goed voor mijn humeur merk ik.
En ondanks het mooie weer ga ik zo even met verf, inkt en stempels prutsen. Daar word ik namelijk gelukkig van, en er is weinig dat me zo erg ontspant als dat.
Morgen komt er weer post, en ik hoop elke keer weer op een oproep van het AMC. Met een operatie datum.
Zodra de auto weer heel is, gaan we elke zondag leuke dingen doen met de kinderen. Varierend van activiteiten op het eiland, tot dierentuin bezoek.
Vandaag doen we pas op de plaats. en het lijkt iedereen te bevallen.

Warm

Het is warm. Erg warm. Voor mij eigenlijk veel te warm. En voor de oppasbaby ook. Wat resulteerde in een vermoeiende dag, waarbij ik eigenlijk niet veel meer heb kunnen doen dan een oppasbaby koel genoeg houden.
Daarnaast ook nog zorgen dat 2 jongetjes binnen bleven gedurende het heetst van de dag. De tuin lig nl op het zuiden en daar brand je weg tussen 12 en 15. Als de rest van de tuin af is, heb ik een vluchtplekje als het zo heet is. Maar nu nog niet.

Eigenlijk is het nu pas lekker buiten. Maar helaas morgen moet ik ook werken, en als ik niet op tijd naar bed ga, ben ik morgen geen half mens.
Morgenochtend vroeg ga ik wel buiten ontbijten. Kijk dat vind ik nou het leukste van de zomer. Buiten ontbijten,

Cursus

Gisterenochtend cursus, training eigenlijk.
Ik moet zeggen dat ik het moeilijker vind dan ik verwachtte. En inmiddels heb ik wel door wat de reden is dat ik het zo moeilijk vind. Of beter, waarom het me zoveel moeite kost. Tenslotte ben ik opgevoed met de zin ' Praat voor jezelf" en "hou het bij jezelf" Dat (probeer) ik dan ook altijd te doen.
Deze cursus is bedoelt om vanuit je zelf met kinderen te praten, waardoor je openingen geeft voor hen om terug te praten. En dan heb je zomaar een gesprek.

Gisteren zei de cursusleidster: Je moet het wel vanuit je gevoel doen. Want als je zegt: Ruim je jas op, terwijl je denkt Wat kan mij die stomme jas schelen, dan werkt het niet.
Als je ECHT wilt dat de jas opgeruimt wordt, en je brengt dat goed over, dan gebeurt het als je het op deze manier, vanuit je eigen gevoel, zegt.

Tja, en daar gaat het scheef. Ik heb er heel vaak geen gevoel bij. In de periode rond mijn scheiding heb ik mijn gevoel gewoon uitgezet. En vreemd genoeg kan je niet je gevoel een beetje uitzetten. Het is of heel erg uit, en dan komt alles gefilterd, en nagenoeg niet binnen, of het komt helemaal binnen. Bij de geboorte van Cecilia kwam het weer goed, maar ja, in de kraamweek, ben ik door verschillende mensen zo verschrikkelijk gekwest, dat ik het maar weer uitgezet heb, want ik bleef huilen.

Nu ben ik dus heel erg op zoek naar mijn gevoel. En dat blijkt een moeizaam, en pijnlijk proces. Want ook negatieve gevoelens komen boven drijven, en als ik die weer uitzet, gaan ook alle andere dingen weer uit.
En dat ex gisteren weer aan alle kanten over mijn grenzen heen ging, hielp niet echt.

Ook dat nog....

Sta ik vanmorgen de was op te hangen (jaaa, dat kan weer nu Ruurd de tuin aan het aanpakken is) stopt er een auto van gemeentewerken voor de tuin. Of deze auto van ons is.
Op ons bevestigend antwoord had hij een vervelend bericht.

De auto lekt olie, en wij deden daar maar niets aan. Nu werden we verplicht om er iets aan te doen, en daarna wordt de straat hersteld Kosten komen voor onze rekening.
Ik werd boos over het " we deden er niets aan' We doen er alles aan, maar zijn belazerd door de garage.
Okay, dat veranderde de zaak iets, maar de auto moet toch nogmaals naar de garage, en volgende week komt hij kijken of het gebeurd is.

SHIT, weer een onvoorziene kostenpost. Waar we DAT dan weer vandaan moeten halen??? Ruurd heeft overwogen om de auto te verkopen, maar dat zet geen zoden aan de dijk, omdat er toch weer een grote auto voor terug moet.En dan is de lol van het in deze auto rond rijden toch te groot.

Rondje ziekenhuis

Maandag en dinsdag deze week stonden in het teken van ziekenhuis bezoek. Dat van maandag is goed afgelopen, dat van dinsdag helaas weer op een drama.

Maandag moest ik me om 9.15 melden in het AMC. Voor een CT scan. Boot van 6 uur (wat errug vroeg is als je de avond er voor je verjaardag viert)
Gelukkig was Ilja blijven slapen, en reed hij met ons mee. Dat maakte het ritje wel een beetje speciaal. Eerst koffie bij de Plaza, en daarna naar het AMC.
Ilja op de metro gezet, dat is makkelijk vanaf het AMC, en voor een CTscan naar boven.
Daar aangekomen konden we gelijk weer naar beneden, want we werden naar de CTscanner van de EHBO gebracht, dit om de wachttijden te verkorten.
De rontgenoloog was helaas niet eens vriendelijk of voorzichtig, daardoor werd de CT scan een nare ervaring. Gelukkig duurde het maar 2 min. Ik was alleen zo boos over de behandeling dat ik met blote voeten zo ben weggelopen.
Terug naar boven, en eerst melden op de poli orthopeadie. Dat ging echt nog tot 10.50 duren dus we konden wel even weg. Terug naar Ikea gereden, alwaar ik me heb omgekleed in normale kleding. Voor de CT scan moest ik kleding aan zonder metaal, en ja, een spijkerbroek heeft metalen onderdelen.

Terug op de poli begon het wachten. We werden vrij snel naar de afdelingswachtkamer geroepen. Die was vrij vol, mijn gevoel daarover klopte. We moesten erg lang wachten.
Toen het half 1 geweest was, alle patienten weg waren, en de artsen ook verdwenen leken, was ik bang dat ze me vergeten waren.
Maar net toen Ruurd ging vragen, was ik aan de beurt.

De arts wilde nog even naar mijn voet kijken. Hij had wat gevonden, en dat wilde hij weghalen. Maar daarvoor wilde hij dus even naar mijn voet kijken. Ik wilde nog zeggen dat mijn voet erg zeer doet de laatste tijd, maar daar kreeg ik de kans niet voor. Hij keek nog een keer naar de foto, en duwde met zijn duimm en Marrigje riep AU. Goed geschoten dus.
Arts blij, en ik ook blij, want nu blijkt er dus een botsplinter te zitten. In een miniscuul gewrichtje dat onderdeel uitmaakt van de enkel. Dat zo een stomme splinter voor zoveel problemen kan zorgen.
Er wordt een operatie gepland. Normale wachttijd is 6 maanden (waarop ik Ruurd aanstootte en zei dat we dan toch de 2 jaar taart gingen eten) maar de arts wil proberen het op korte termijn te doen. Korte termijn is augustus.
Daarna mochten, nee moesten we gelijk door naar de Anestheasist. Dat was nog een gedoe, maar uiteindelijk konden we om 14.20 terecht. Eerst maar eens lunchen.
Eenmaal terug ging het vrij snel, keurig op tijd aan de beurt, intake, bloeddruk (keurig), gewicht (veeeeeel te hoog) en weer naar de wachtkamer en wachten op de arts.
We zaten eigenlijk net toen we naar binnen werden geroepen.
In het kleinste kamertje dat ik ooit gezien heb als spreekkamer (en dan nog kleiner) eigenlijk pastte we er nauwelijks bij met ons 3en.
Maar de arts was vriendelijk, aardig, en vertelde me dat er meer mensen zijn die niet of niet goed reageren op locale aneasthesie, en hij stelde algehele narcose voor. Dat heeft (na het debacle van de tandarts) beslist mijn voorkeur. Dat werd opgeschreven. Er werd nog even overleg gevoerd met de supervisor over een hartruisje en de verdoving. Er hoefde geen hartfilmpje gemaakt te worden (dat ruisje heb ik mijn hele leven al tenslotte) en de narcose is goed gekeurd.
Dus we mochten (eindelijk) naar huis.

De dag erna ging het ziekenhuis bezoek een stuk minder positief. Ik heb een ontsteking onder een kies, die kies is inmiddels afgebroken, en de verdoving werkt dus niet.
Daarvoor ben ik een tijd terug naar de kaakchirurg geweest, en dat werd een ramp. Deze keer was het minder erg, en tegelijk erger.
In de spreekkamer is eigenlijk maar 1 stoel, en dat is de tandartsstoel. Ik mocht gaan zitten, maar dat weigerde ik, niet voor ik zeker wist dat er niet zomaar geprikt ging worden.
Dat is een slechte zet in de gesprekstechniek, maar van de vorige keer wist ik dat het gesprek gelijk over is als je in die stoel zit.
Maar ook deze arts luisterde niet, deed zeer smalend over het feit dat ik onder algehele narcose ging voor een enkel, en was niet van plan mee te denken over een oplossing voor het trekken van de kies. Als de locale aneasthesie niet werkte bij mij, was ik de enige in de hele wereld bij wie dat was. Hij kon een ander middel prikken meer kon hij met niet bieden.
Ik ben weggegaan. Ik zoek wel even naar een arts die WEL luistert. Inmiddels heb ik via Internet een narcos tandarts gevonden, eens kijken of dat betaalbaar is (vrees van niet) Morgenochtend de verzekering maar eens bellen.

Jarig

Vandaag was ik jarig. 47 werd ik. Wat een leeftijd, maar de verjaardag was er niet minder of anders om.
Omdat het zondag was, kon iedereen uitslapen , behalve ondergetekende. Een pracht cadeautje op een drukke dag was dat ik rustig op kon staan, en zelfs alleen beneden was. Dat gebeurd zelden, omdat dochterlief net zo een vroege vogel is als haar moeder, en dus ook om half 7 wakker is, en opstaat. Meestal erg gezellig, soms irritant.
Vanmorgen eerst een verrassingstaart gemaakt (chocoladecreme en zelfgebakken cake, ernstig lekket)

Daarna een appelplaattaart. Tegen de tijd dat die in de oven stond was het half 9 en druppelden de andere gezinsleden binnen. Al dan niet opgeduwd door andere gezinsleden.
Het was nl cadeautjestijd. Van de kinderen kreeg ik een mooie ketting en armband, van de wereldwinkel, van Ruurd een doos Stabilo stiften 68 voor de kenners. Nu mis ik nog een paar kleuren, maar de spaar ik wel bij elkaar.
Nog geweldiger was de doos vol Intense potleden. Ik heb er nog niet mee gespeeld, want toen ik dat wilde gaan doen, kwam Ilja, en daarna heeft het huis tot bij 10 uur vol visite gezeten.
Heerlijk, echt heerlijk was vandaag.
Helemaal verwacht had ik het niet, want gisteren was een dag vol stress en ellende. Maar vandaag was een dag vol leuke mensen, stessvrij, en gezellg.

Smiddags kwam er veel visite, ook mensen die gezegd hadden dat ze niet konden. Ik voelde me heel erg verwend.

Vandaag (dinsdag) kwamen er zomaar nog 2 pakjes door de deur rollen. 1 uit Winschoten, en een heel bijzondere, en persoonlijke uit Berlijn, waar mijn dochter stage loopt.

Cadeautje

Een nieuw oppaskindje is altijd wennen, zowel voor het kind, als voor mij. Dat heeft altijd tijd nodig. Bij de ene een paar dagen, bij de ander een langere periode. Het hangt van een aantal dingen af. De leeftijd van het kind, de reden waarom ik ga oppassen (dat is lang niet altijd alleen maar omdat vader en moeder werken). De andere kinderen op de oppasdagen. Noem maar op.

Sinds een week hebben we er een oppaskind bij. Een schattig (koreaans) jochie van 3 maanden. Ik pas al jaren op zijn grote zus, en was zeer vereerd dat zijn moeder me ook vertrouwde met de oppas op hem.
Het is een schattig klein manneke. Borstgevoed, en in eerste instantie niet van plan melk uit een fles te accepteren. Dus heb ik van het weekeinde een paar andere flessystemen gekocht om uit te proberen.
De eerste die ik probeerde vanmorgen werd minachtend uitgespugd. Ik vreesde al een herhaling van vorige week, toen hij een hele oppasdag niet wilde drinken. Gelukkig was die dag maar 1 voeding overslaan, maar toch.
Toen ik de melk had overgegoten in een andere fles protesteerde hij eerst ook, maar geheel tot mijn vreugde en verbazing, pakte hij de speen en dronk de hele fles in een teug leeg.
Nadat ik voorzichtig positief was, bleek dit systeem echt te werken, want de tweede, en derde fles pakte hij ook.
Daarna viel hij in een diepe slaap, om om 16.45 weer wakker te worden. Honger.
Zijn moeder zou hem om 17.00 komen halen, dus ik dacht, laat maar, die kan zo aan de borst. Juist toen ik dat zei, ging de telefoon. De moeder, dat ze iets later kwam, tegen half 6 dacht ze dat het zou worden.
Waarop ik dus een flesje borstmelk ging opwarmen.

Tegen de tijd dat de fles warm was, was het manneke flink boos. Maar, na dat zijn eerste dorst/honger gestild was, had hij tijd om eens goed om zich heen te kijken. Voor het eerst sind ik oppas keek hij me eens goed aan. En nog eens.
Daarna besloot hij dat het goed was, en schonk mij zijn mooiste glimlach, en daarna nog een keer.

Ik was helemaal blij met die glimlach. Voelde me ook vereerd dat hij me die gunde. Ik heb echt een leuke baan!

Heftig

Na een week hard werken, heb ik zaterdag een training. Een Gordontraining. Als ik dan gastouder ben, wil ik de beste gastouder zijn die ik kan zijn, en zal ik alle trainingen en cursussen gaan volgen die dat bewerkstelligen.
Ruurd doet mee, zowel voor zijn eigen ontwikkeling, alswel omdat het prettig is iets samen te doen. Daar komen we gewoon te weinig aan toe door de tijd heen.

Het was een heel leerzame eerste dag. We hebben erg gelachen, maar ook veel geleerd. Een van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb, is dat je niet om half 2 snachts moet gaan slapen als je smorgens een intensieve training hebt.

Vrijdagavond nog laat met de jongens in een ernstig en goed gesprek geraakt, en dat duurde tot een uur of 1, en daarna toch maar slapen. Goed gesprek, heeel verkeerd tijdstip.

Dokters

Gister was een doktersdagje geloof ik.
Ik had een telefonische afspraak met de orthopeed uit het AMC. Die niet hoorde wat hij had willen horen. Maar we wachten nog steeds af of het effect van de prik misschien toch nog komt.
Net toen ik tussendoor even met de was bezig was belde de huisarts. Die heeft voor elkaar gekregen dat er een kaakchirurg naar mijn kies gaat kijken. Hopelijk mag ie er dan eindelijk uit, want de kies ernaast raakt ook aangetast door de onsteking in mijn kaak, die er echt al 4 jaar zit.
Bovendien vertelde ze me, dat ik na de prik binnen 20 uur pijnvrij had moeten zijn, want dat is de gebruikelijke reactie van mensen op dit middel. Dat is ook wat ik heb kunnen vinden. Maar helaas, ik reageer natuurlijk weer anders dan verwacht.
Ik blijf positief, en roep dat we in ieder geval nu wel weten waar we moeten zoeken.

Een klein uur later belde de assistent van de kaakchirurg zelf al voor een afspraak. Ik kon vandaag al terecht, maar helaas, ik moet eea regelen voor ik wegkan, dus nu staat de afspraak op 22 juni.
Hopelijk lukt het om eea snel af te handelen, doet mijn enkel het straks ook gewoon weer, en ben ik dan weer voor jaaaaaren van al die dokters verlost.
Want eigenlijk wil ik gewoon saai. Beetje werken, beetje prutsen met inkt, stempels en foto's, beetje werken in de tuin (die nu een woestenij is), lekker spelen met de kinderen in speeltuin, lekker fietsen met mijn dochter, gewoon een saai bestaan.
Maar nee, ik moet natuurlijk weer de moeilijke weg.

Staan!

JA Hoera, ik kan weer staan. Met ongeveer zoveel pijn en ellende als voor de prik. En gelukkig maar, want vandaag moet ik gewoon weer werken.
Een leuke dag, dat wel, want vanmorgen komt er een nieuw oppaskindje. En nieuw is ie want hij is pas 3 maanden oud.

skype

Een zware dag gisteren. Veel pijn,veel frustratie, en veel wanhoop.
Maar alles werd goedgemaakt door een heerlijk skype gesprek met mijn oudste zoon. Die zit in Italie, en werkt lange dagen, daardoor weinig tijd voor telefoon, mail, of skype.
Een gesprek met hem is een klein cadeautje voor mijn moederhart.

Een dag (of 2) later

Of het de bedoeling is van de prik, weet ik niet. Maar inmiddels ben ik via 1 kruk weer terug bij het lopen op 2 krukken. Ik kan de enkel helemaal niet belasten zonder gek te worden van de pijn. Ik ben vanmorgen maar op de bank gaan zitten, en eigenlijk zit ik daar nog. GEK word ik er van.
Had ik eindelijk een manier gevonden om toch nog enigszins te functioneren, geven ze een prik in die voet, en in plaats van beter gaat het slechter en slechter.
Ik worstel me wel door vandaag heen. Had leuke plannen die ik allemaal niet kan uitvoeren.
Dit was niet wat ik me voorstelde bij dit weekeinde. Ik wil weer lopen, naar buiten, met mijn dochter voor op de fiets naar de cocksdorp fietsen. Of samen met zoonlief naar het bos (dat is dichterbij en voor hem te doen) maar nee, ook dat lijkt me niet gegund te zijn. Hoelang nog???
En vooral, hoelang hou ik het nog vol zonder depressief te worden? Ben er zo verschrikkelijk klaar mee. Met de pijn, en de instabiliteit van de enkel., maar ook met het afhankelijk zijn, met het hulp nodig hebben van mijn kinderen, met het niet kunnen lopen en goed in mijn lijf zitten. Eigenlijk moet ik aan de lijn gaan doen, maar ik kan het niet opbrengen.

AMC

Gisteren was het (weer) zover. voor de uitslag van de MRI moest ik (en gingen wij) naar Amsterdam.
We moesten daar om 10.40 zijn, en dus namen we de boot van 7 uur. Wel vroeg hoor (vooral als je wakker schiet omdat iemand VOLLUK roept. Geen idee wie het was, misschien heb ik het wel gedroomd. iig was ik om 6 beneden)
Gelukkig maar dat we zo vroeg waren, want we zaten vlak bij Amsterdam toch redelijk lang in een file (wat ben ik dan blij dat ik op Texel woon, want daar heb ik dus echt een hekel aan) Maar we hadden gelukkig nog tijd om bij Ikea te ontbijten en limonadesiroop (en Daim) te scoren.

Daarna op naar het AMC. Het wachten duurde langer dan de vorige keren, maar met Cecilia die de hele boel vermaakt, is de tijd toch zo om.
De uitslag van de MRI was teleurstellend. Geen duidelijke afwijkingen. Nu dus een CT scan. Die moet gemaakt worden op een dat de dokter polikliniek draait, Dat scheelt weer een ritje.
Er zit in de enkel een piepklein gewricht, dat zit op de plek waar ik pijn aangeef. Dat zou ontstoken kunnen zijn, en dat is , omdat het zo klein is, niet zichtbaar op de MRI. Omdat het bot zelf niet zichtbaar is op de MRI moet er een CT scan gedaan worden. Als test, en als het meezit behandeling, heeft de dokter, staande de vergadering, 1 ml tremacord ingespoten. De prik was heeeeel pijnlijk, dat moest nl op de plek die altijd het meeste zeer doet. Ik moest liggen, en dan een prik. Ik kon echt wel janken, zo pijn deed dat.
Na het maken van een hele rits afspraken was ik het zo zat, dat ik alleen maar naar huis wilde.
Dus zijn we gelijk door gereden. Even gestopt bij Ikea om een lunch te scoren en Cecilia te verschonen.
Eenmaal thuis deed mijn enkel het helemaal niet meer. Eerst maar eens op de bank dan.
Na een uur kon ik mijn enkel niet meer bewegen zonder pijn. En dat terwijl ik nog weg moest ook savonds. Uiteindelijk maar voet in brace en schoen gehesen, en met 2 krukken toch naar de vergadering.

Nu zit ik thuis. Het is minder pijnlijk dan gisteren, maar elke stap doet nu wel zeer. Ik weet zeker dat dat niet de bedoeling was van de arts. Voordeel is dat het wel precies de plek was die hij raakte. Het pijnpunt is dus wel gevonden. Nu de oplossing nog....

Nog ziek

Gisteren was een hangdag.
Na een vliegende start gisteren liep de koorts weer op, en wilde Cecilia niets anders dan hangen. Liefst op mijn schoot, maar bij gebrek aan beter ook wel bij haar vader, of broers. Maar zodra ik in beeld kwam, toch het liefste bij mij.
De koorts bleef oplopen, en ze werd steeds slomer, apatisch bijna. Om half 2 dus toch maar de dokter gebeld. En wonder boven wonder, zonder problemen konden we om 15.50 terecht.
Cecilia heeft een dubbele oorontsteking, waarbij er 1 is doorgebroken, en de ander nog dicht zit. Keel was rood, en dik. Ziek dus. In overleg besloten dat ze gelijk begon aan antibiotica. Ook omdat we donderdag naar het AMC moeten, en zij mee moet. Ook maar eerder paracetemol geven. Bij thuiskomst dus een pilletje paracetemol gegeven, daar reageerde ze in zoverre op dat ze wat wilde eten. Endaarna snel weer op schoot, en slapen.

Savonds maar even gedouched met haar, en een zetpil gegeven. Daar reageerde ze heel erg op, de koorts daalde, en zij sliep. De late dosis Antibiotica was een gevecht (ik vind het ook heel vies, alleen al het idee dat ik het moet innemen brrr) maar vanmorgen om 7 uur werd ze er niet eens wakker van. Wel heeft ze nog koorts, ik hoop maar de dat antibiotica aanslaat.
Hoewel het heerlijk is als ze zo op schoot hangt, en alleen haar moeder wil, heb ik liever de vrolijke actieve Cecilia, die geen tijd heeft om op schoot te zitten, en overdag eigenlijk helemaal geen tijd heeft voor haar moeder.

Ziek

Cecilia is ziek. En zelfs zo ziek dat ze er naar van is. De vorige keren dat ze koorts had, was ze heel erg hyper, maar nu is ze gewoon ziekziek (zoals ik het uitdruk)
Vervelend is alleen dat oppaskindje Q zich ook ellendig voelt. En bij hem uit dat zich door gillen en krijsen. En OOK door op schoot te willen zitten.
Daardoor heb ik dus vandaag de hele dag ofwel 2 gillende kinderen of 2 kinderen op schoot gehad.

Nu ligt mijn meiske naast me te slapen, ruim 40 graden koorts, en ziek.
Hopelijk voelt ze zich morgen weer beter, want dit is helemaal niets.

Zaterdag

Dan is het weer zaterdag. Een vrije dag. Zo heet dat dan, maar de druk om te 'ontspannen' is groot, erg groot. Ik werk heel hard momenteel, 12 uur per dag, 5 dagen per week, omdat er een moeder een cursus doet, en de jongens bij ons zijn.

Voor mijn relatie met deze twee jongens (die na de cursus 40 uur per week in de opvang gaan blijven) is het heel goed geweest. Maar voor ons allemaal is het zwaar. Voor moeder, die behalve werk ook thuis nog heeft, voor de jongens, die elke dag vroeg uit bed moeten omdat moeder met de boot van 8 uur moet, en voor mij, omdat ik elke dag vanaf half 8 paraat, gezellig en aanwezig moet zijn.

Dus moet ik zaterdag uitrusten, en leuke dingen doen. Alleen, hoeveel plannen en ideeen ik heb door de week, op zaterdag komt er niets uit mijn handen. Ik surf wat, wat ik stom vind, en dus staar ik gewoon wat rond. Cecilia hangt aan mijn arm, is ook moe van een hele week kinderen.
Ik wil wel, maar ik kan niet, ik lijk wel gewoon 'op' te zijn.
Maar als ik niet vandaag en morgen dingen doe, kom ik er weer een week niet aan toe. De druk is groot. Zo groot dat ik er snibbig en naar van word, vooral voor mezelf. Dat gehang ook. Niets voor mij eigenlijk.

De post werkt ook niet mee, want het pakje dat ik verwacht is ook vandaag niet bezorgd. Nieuw speelgoed wil wel eens inspirerend werken. Maar zelfs die luxe heb ik niet.
Het enige zinnige dat ik vandaag heb gedaan, is een verlanglijstje gemaakt voor mijn verjaardag, op verzoek van Ruurd omdat ik toch wat specifieke dingen hebben wil. Bovenaan het lijstje staat een nieuwe enkel, als iemand weet waar ik die kan krijgen, wil die dan even mailen/bellen/schrijven? Want op een dag als vandaag vliegen de muren weer op me af. En zelfsstandig kan ik niet eens tot het eind van het tuinhekje komen...
Nu ga ik eens proberen of ik nog kan vouwen. De bloemen van de week lukte aardig....

Eerste Pinksterdag

Vroeg wakker. Ik zou zo graag eens willen uitslapen, maar om 7 uur ben ik gewoon mijn bed meer dan zat. Dus uit bed, naar beneden, en samen met de meiden naar de film "Step Up 2" gekeken.
Sinds een paar weken doe ik dat op zondagochtend samen met Lea, en die had een vriendinnetje te logeren. Samen naar films kijken die wij wel leuk vinden, maar die mannen niet. Musicals, dansfilms, en meer van dat soort. Bevalt ons prima. Lea is net zo'n vroege vogel als ik, daarom is zondagochtend zo'n goed tijdstip.

Daarna toch een poging gedaan om de kamer op te ruimen, om mij onduidelijke redenen voelt de huiskamer altijd als een troep. Daarna een poging gedaan om iedereen op te starten, want we wilden naar de boot van 11 uur. Dat lukte een beetje te goed. Lea, Rafael, en het vriendinnetje gingen in de auto zitten, daardoor ging het inpakken net ff langzamer, en konden we pas om 10.50 wegrijden, wat net ff te laat is. Maar om 11.30 zat, bijna, iedereen toch in de auto, toen bleek dat er een kleine kat ontsnapt was, en die liet zich niet zo makkelijk vangen.
Daardoor was het toch weer een race naar de boot, die we overigens zo op konden rijden. Lang leve de V kaart.

Aan de overkant besloten we via de binnenwegen naar Nibbixwoud te rijden. Alleen kwamen we uit op een punt wat we niet verwachtten, en toen deed Ruurd maar wat, ondertussen zeggend dat hij was verdwaald. Aangezien Ruurd een Tomtom op pootjes is, was dat een hilarische opmerking.
We reden dan ook rechtstreeks Nibbixwoud in, alleen van een andere kant als verwacht. Onderweg hebben we een paar prachtige huizen te koop zien staan, en gezamelijk gefantaseerd dat we er zouden wonen.

In Nibbixwoud werden we hartelijk onvangen door de jarige, en het cadeau viel in de smaak. Ik had een mandje met scrapspullen samen gesteld. Wat erg leuk is om te doen, mandje neer zetten, en er steeds iets bij gooien, al moet ik zeggen dat ik bij het leeuwenaandeel hulp heb gehad, want zo goed winkel ik niet tegenwoordig.
Heerlijk buiten gezeten, in de schaduw want de zon was fel en ik voelde het gelijk prikken. Lekker taart gegeten, en met de jarige, en andere aanwezigen gebept. De kinderen speelden in de speeltuin, of binnen achter de computer. Cecilia liep er tussen door, gekleed in een prachtig setje uit de familie van de jarige. Ze stal er de show mee.

Om 8 uur savonds reden we weer richting de boot. De terugreis was rustiger dan de heen reis, omdat we saai over de snelweg reden. Geen geexperimenteer op dat tijdstip, want de laatste boot gaat onherroepelijk om 21.30. Maar die haalden we dan ook ruim.
Thuis wachtte een verrassing, zoonlief uit Amsterdam was ondertussen thuis gekomen, en wachtte ons op. Gezellig.

En daar we niets gewend zijn, zijn de eerste kinderen pas een kwartiertje op, en maken we ons op voor een rustig dagje.

Nog meer post

Donderdag verzucht ik, tegen mijn oppaszoon van 3 :" Ik wil een pakje uit Amerika"
"Ik ook" zegt hij.

"Wat zit er dan in een pakje uit Amerika?" Vraag ik

Hij is even stil, en roept dan, blij dat hij het weet: "STEMPELS!"

Hoezo geintegreerd in het huishouden???!

Post

Ik heb besteld in Amerika, stempels. Begin deze week bericht gekregen dat de pakjes zijn verstuurd.
Omdat het tegenwoordig in enveloppen wordt verstuurd, is er geen tracking code. Geeft niets, want ik heb al vaak gemerkt dat de tracking code niet werkt, dat pakjes onvindbaar zijn of niet verstuurd volgens die code, terwijl ik ze keurig met 4 tot 5 dagen in de bus krijg.

4 dagen?? Dan zou het NET kunnen op zaterdag. Dat zou leuk zijn, met het pinksterweekeinde nieuwe stempels om mee te spelen...

Gisteren staat de TPS voor de deur MET een pakje. En de vraag: "Mag ik dit pakje bij jou afgeven? Het is voor de buurvrouw van nr 12"

Natuurlijk mag dat.

Ik heb maar "tot woensdag" gezegd. DAN zal het pakje toch wel aangekomen zijn????

Boos

Gisterenavond, na het eten werd Lea thuisgebracht door een vriendin. Lea doet mee aan een toneel uitvoering, en dus hebben ze nog een paar extra lange repetities. Tot 7 uur. Dochter van vriendin doet ook mee, en zij reed deze week.
Na een genoeglijk bakkie koffie, ging ze, met dochter, rond 9 uur weer richting huis.
Dat was ook het moment dat ik vanuit de westwing weer terug liep naar de huiskamer, door de keuken.

Had ik verwacht dat die was opgeruimd? Ik denk het wel, want dat er in de keuken nog geen bordje in de afwasmachine was gezet, schoot me mega verkeerd.
En ik was boos, erg boos.
Ik kan geen moment verslappen, want zodra ik verslap, gaat de rest van het gezin helemaal uit. Dat was ook het verwijt dat ik kreeg toen ik boos reageerde. Ik zat toch ook koffie te doen? En ik had niet gezegd dat de keuken gedaan moest worden. Ja doei, er kon geen kopje meer op het aanrecht gezet worden, en de vieze pan van het eten stond nog gewoon vet te wezen op het fornuis.
De afwasmachine vullen was al een groot verschil geweest.
Zucht, een beetje meer medewerking zou mijn leven zoveel makkelijker maken. Een beetje meer zelf denken en niet afwachten tot ik het zeg.
Want toen ik eenmaal begon aan de keuken, kwamen de hulptroepen zonder problemen op gang, want helpen willen ze best wel, en opdrachten uitvoeren willen ze ook best wel. Alleen het besluiten wat er moet, en wanneer, dat laten ze graag aan mij over....

Lijst

Elke dag heb ik een soort van lijst van dingen die gedaan moeten worden. Een aantal dingen doe ik standaard (zoals de was) maar ook schoonmaken, koken, en kinderen verzorgen. Dat zijn de dingen die boven aan de lijst staan.
Lager op de lijst staan dingen als boek lezen, gamen, met stempels en inkt spelen. Maar zijdelings komen die dingen wel dagelijks langs. Ik surf over het net naar stempels, bereid eea voor, of probeer iets uit. Ook zonder creatief bezig te kunnen zijn, ben ik er mee bezig.
NOg lager op de lijst staan dingen als tv kijken (behalve Casulty op zaterdag, daar moet iedereen voor aan de kant), maar ook huishoudelijke klussen die ik of niet zo belangrijk vind, of waar ik echt een hekel aan heb. Ramen lappen, of verstelwerk bijv.

De dingen die op de lijst staan worden in volgorde van belangrijkheid uitgevoerd. Zo is het voor mij heel belangrijk een opgeruimd en schoon huis te hebben. Daar zorgen we dus met elkaar voor. Hoewel ik mijn standaarden voor een schoon en opgeruimd huis de laastste 20 maanden ernstig heb bij moeten stellen. Zo is mijn tuin (toch ook onderdeel van het huishouden) is me echt een doorn in mijn oog, maar mijn enkel belet me daar actie in te ondernemen. Wat ik echt erg jammer vind, want al is tuinieren niet mijn ding, het zware lichamelijke werk dat er nu gedaan moet worden, is dat weer wel.

Wat ik steeds vaker merk, is dat al het werk waarbij de computer nodig heb, als eerste van de lijst afvalt als ik moe ben. Dan heb ik geen zin in mailen, in bloggen, in surfen of wat dan ook met de computer. Ik heb prachtige foto's die ik ook echt wel wil laten zien, maar dan moeten de foto's op mijn computer, en dat is me dan gewoon te veel.
Er zijn blogcandy's waar ik best aan mee wil doen, maar dan moet ik dat blog in mijn sidebar plaatsen, en ik heb nog niet uitgevonden hoe dat moet. Dat moet ik gaan uitzoeken, en daar heb ik dan geen zin in.

Als ik lang niet blog, of foto's niet plaats die ik wel zou moeten plaatsen, dan vind ik dat echt wel vervelend. Maar ja, het echte leven neemt het gewoon over.
En het echte leven bestaat uit werk, huishouden, beetje hobby, en vooral uit veel, heel erg veel kinderen.

Opstaan..

Dochterlief heeft een wekker. Een katknuffel, die als extra functie een wekker heeft ingebouwd. Op de gestelde tijd gaat dat dier miauwen.
Door een verleden met kinderen en dit spul wijs geworden hebben we de wekker ingesteld op 7 uur smorgens. Zodat ze de functie echt kan gebruiken, en wij niet midden in de nacht wakker worden van een verkeerd ingestelde wekker.

Gisterenmorgen word ik wakker van die kat. SHIT, het is 7 uur, en de eerste oppaskinderen komen echt om half 8 want moeders moet de boot van 8 uur halen.
Ik schiet overeind, schiet in de kleren. Strompel zo snel als mijn benen het kunnen (lol) naar beneden, open de deur, doe de gordijnen open, zet de radio aan, en vlieg weer naar boven want Joshua moet naar school en dus uit bed. Zo stom dat de ene helft van het gezin vakantie heeft, en de andere helft gewoon naar school moet.
Joshua houdt van vroeg opstaan, dus ook hem maak ik enigszins gejaagd wakker. Joshua er uit, het is al over zevenen. Ik heb me verslapen, mijn wekker is niet afgegaan.
En ik schiet weer naar beneden. Gejaagd, want ik moet nog ontbijten voor half 8.

Halverwege de trap roept Joshua me terug. Het is geen 7 uur, het is tien over 6.

Was ik opeens lekker op tijd :o)))

Moederdag

Gisteren was het moederdag. En behalve dat ik verwend ben met een mooie bedel voor mijn (pandora)armband, een plantje van Lea (hellup ik ben een ramp met planten of eigenlijk voor planten) en een mooi knutselwerk van Rafael (we noemen het een presse papier) heb ik zitten knutselen.

We hadden een dagje uit gepland. Het plan werd al steeds minder spectaculair vanwege de financieen. Maar toen Cecilia zaterdag de hele dag hoge koorts had, en uiteindelijk ook waterpokken liet zien, besloten we helemaal niet weg te gaan.
We hebben films gekeken (3 op een dag is best veel eigenlijk) geknutseld (Ik, Lea en Rafael) en op de DS gespeeld. Dat laatste geld vooral voor Ruben en Joshua. Ik moet bekennen dat ze me hebben aangestoken en dat ik Prof Layton weer tevoorschijn heb gehaald. Nu maar eens uitspelen, kan ik eindelijk aan deel 2 beginnen.
Ik heb zelfs een stuk in mijn boek kunnen lezen. Het wordt nu wel erg spannend, wanneer heb ik weer tijd???

Toen het weer beter werd, zijn Lea en Rafael nog wel een tijd buiten aan het spelen geweest. Al met al een andere dag dan we gepland hadden, maar wel mega knus.

Spijbelen

Ik spijbel. Eigenlijk al sinds woensdagmiddag. En gek genoeg, ik knap er nog van op ook :o))

Woensdagmiddag had ik gewoon oppaskindertjes. Margriet kwam haar nieuwe Big Shot expres demonstreren. En met 2 extra ogen, en extra handen, konden we samen zowel met papier en bigshot spelen, als op de kinderen passen. Het was mooi weer, er waren parachutisten in de lucht, en vliegtuigen (want hoe komen die parachutisten anders in de lucht ) De kinderen vermaakten zich met het in en uit lopen.
Toen de Big Shot eenmaal in actie kwam, begon de een na de ander toch te knutselen.
Dus hadden we tegen 5 uur een volle tafel met knutselspullen, een stapel afgemaakte kaarten, een cadeautje voor moederdag in de Koog. En ik had een aardig begin voor mijn moederdagcadeautje voor mijn moeder.
Sindsdien ben ik daar mee bezig. Gisteren had ik maar 1 groter oppaskind, en vandaag ook. Dus kan ik gewoon iets minder alert zijn, en knutselen.
Opvallend genoeg komt er dan de eerste halve dag gewoon helemaal niets uit mijn handen, en ben ik ook smorgens vroeg veel minder actief dan op drukke dagen. Maar uiteindelijk heb ik een hoop gedaan. En ook vanmorgen laat ik de boel de boel (niet dat het erg is, want gisteren hebben we gezamelijk grondig opgeruimd en schoongemaakt, tussen 5 en 8 uur savonds) En pruts lekker nog even door. Vanmiddag een trouwerij, en dan weekeinde. Nog een paar extra dagen om te spijbelen dus.

Druk

Vakantie. Dat zou een tijd moeten zijn waarop ik zowel veel meemaak, als tijd heb om dat ook te bloggen.
Maar helaas, niets is minder waar. Vakantie is een tijd waarin alles wel dubbel lijkt te zijn. Dubbel zoveel oppaskinderen (wat wel weer leuk is) maar ook dubbel zoveel strubbels met de puberzoons. Die toch al moeilijk vooruit te branden zijn.
Nu is het argument 'we hebben vakantie' Dat de andere kinderen OOK vakantie hebben schijnt er niet zo toe te doen, zolang zij maar op de bank mogen hangen en gamen.
Ruurd is nog steeds ziek thuis, al begint het beter te gaan (keeping my fingers crossed). Wat de zaak niet echt makkelijker maakt, want die werken als de beroemde rode lap op de stier op elkaar.

Zondag wilde ik met het hele gezin een dagje uit, helaas lijkt dat buiten het budget te vallen. Ik ben dus nog op zoek naar een goedkoop gezinsuitje. We zijn de financiele ellende van vorig jaar gewoon nog niet helemaal te boven.

Om alles maar vol te houden, sta ik extra vroeg op. Dan heb ik iig een uur per dag even rust aan mijn hoofd. Ik ben bezig met een moederdag cadeautje voor mijn eigen moeder. En daar werk ik smorgens vroeg aan.

Om met een positieve noot te eindigen. Het huishouden lijkt eindelijk weer wat soepeler te draaien, hoewel de mannen mijn poetslust nog steeds onzin vinden, doen ze het wel op de aangegeven momenten. Waardoor de boel schoner is, er minder rommel ligt overal, EN ik spullen gewoon terug kan vinden op de plek waar ze horen.
Nu alleen de jongenskamers nog.....

Spin

Terwijl ik aan tafel bezig ben. Hoor ik Tik. Als ik op kijk is er een niet onaanzienelijke spin op mijn tafel beland (van het plafond??)
Nou vind ik veel goed, maar ik hou NIET van spinnen. En natuurlijk ben ik net alleen, zonder redders.

Ruurd is boven dus ik bel hem met mijn mobiel. Hij neemt niet op. Nog een keer bellen.
Terwijl ik dat probeer, komt oppaszoon S (4) naar me toe : "Kijk eens wat ik heb?"
Hij doet zijn hand open, met daarin............ De Spin!

Ik bibber en zeg, OOO S, zet buiten, ik vind spinnen zoooo eng.

Hij lacht en zet de spin buiten het hek in de tuin. Als hij terug komt moet hij om me lachen. Spinnen zijn niet eng. Ik beaam dat het raar is dat spinnen niet eng zijn.

Dan kijkt hij me heel ernstig aan: Maar je mag ze NIET dood maken!
Ik kijk net zo ernstig terug, en zeg dan tegen hem, dat ik ze NOOIT dood maak. Dat ik spinnen heel eng vind, maar ook heel mooi. Dat als ik een spin zie, Ruben, Ruurd of Joshua de spin voor me buiten zetten.
Echt? Vraagt hij.
Echt! Zeg ik.

Hij is tevreden en gaat weer spelen. Er wordt geen woord meer over gezegd. Ik ben alleen heel benieuwd wat hij er thuis over verteld heeft, later.

Gek :o))

De afgelopen week meer pijn aan mijn enkel. Van die gemene pijn dat als ik te veel loop, elke stap het mes dieper in mijn been gestoken wordt.
Omdat ik toch moest werken (en op 4 jochies moest passen) besloot ik maar wat te gaan prutsen met papier en karton. Iets waarbij ik kon blijven zitten, en zij lekker buiten en binnen konden spelen.

Oorspronkelijk was het plan dat ik buiten zou gaan zitten, maar 2 van de 4 waren te moe om buiten te spelen. Dus deuren open, en ik binnen (bij de binnenspelers en de slapers) en de andere in en uit lopend.
Was op zich heel erg gezellig.

Ondertussen heb ik mijn kerstkaart bedacht, ontworpen en gemaakt. Tenminste het prototype.
Nee,ik ga het niet laten zien. Dat komt in December vanzelf goed (en mocht je willen inschrijven voor een kerstkaart, stuur dan maar een prive mailtje :o) Dan komt je adres in de bak adressen en komt het vanzelf goed.

Nu alleen nog even een grote berg papier scoren in de juiste kleur. Per kaart heb ik i,5 scrapvel nodig :o))
Nog even wachten, dan wordt alles duidelijk. Tis tenslotte bijna kerst.

Eerste berichten.

Na het prikken van Humira op dinsdag, voelde Ruurd zich raar. Hij riep na een uur al, ik heb het idee dat het werkt, maar dat kan natuurlijk niet.

Gisteren werden we heel vroeg wakker, en omdat er nog eea gedaan moest worden, zijn we ook vroeg opgestaan. Alleen dat is al een wonder. De afgelopen maanden werd Ruurd echt niet wakker voor 10 uur. Of later.
Nu was het half 7,en voor de lunch heeft hij heel erg veel kunnen doen.
Na de lunch heb ik hem wel een paar uur naar bed gestuurd (eens een verpleegkundige :o)) En heeft hij ook een aantal uur geslapen. Maar daarna kon hij gewoon weer door.

De pijn wordt minder. Niet zo dramatisch als in de eerste dagen na de prednison, maar eigenlijk vind ik dat wel prettig. Het meest opvallend is dat hij weer energie heeft, en daardoor een veel beter humeur. Wat voor iedereen beter is.

Gematigd positief zijn we dus.

Medicijnen

Ruurd heeft Reuma, in de vorm van Artritis Psoriatica. Een erg vervelende ziekte, die het laatste 1,5 /2 jaar steeds vervelender geworden is.

Na een lange periode van aanmodderen met pijnstillers, toch maar weer eens naar de reumatoloog. Die haalde diep adem, en zei dat er een nieuwe periode was aangebroken. De 2e lijns reuma medicatie.
Dat was even slikken.
Dus begon Ruurd (begonnen wij eigenlijk meer) aan het traject met Methatrexaat (MTX) dat hielp wel voor de psoriasis, maar niet tegen de reuma, ofwel, de huid genas helemaal, maar de pijn in de gewrichten bleef. En belangrijker, Ruurds humeur ging er niet op vooruit.
Na een ruim half jaar van proberen, gestopt. En een periode niets. Soms heeft MTX tot gevolg dat eea weer rustig is, en kan je dan weer wachten met andere medicatie.
Helaas, Ruurd hoort niet tot die catagorie.

Dus bij het vorige bezoek aan de reumatoloog een shot Prednison gekregen. Dat leek een wondermiddel. Dezelfde dag minder pijn in de gewrichten, en de huid heelt helemaal.
Helaas, na 3 dagen begonnen de bijwerkingen, die er niet om logen. Krampen in spieren waar je het bestaan niet van vermoedde. En de pijn in de gewrichten was met een week weer op het oude niveau.

De vervolg afspraak werd door de reumatoloog een maand naar voren geschoven, en daar zijn we net geweest. De reumaverpleegkundige wilde wat basis dingen weten van Ruurd, iets meer dan gebruikelijk, want het gaat bij ons nooit gewoon. Ruurd zijn status was even zoek :o)
Cecilia was (natuurlijk) mee, en wondt de echte reumaverpleegkundige om haar vinger. Degene die met Ruurd praatte was een nieuwe:o)) Cecilia zag een sinaasappel liggen, en die werd vakkundig voor haar geschild en in stukjes gesneden. Ook mocht ze mee papieren voor haar vader halen. Ze vond het geweldig, tot ze tegen een deurpost aan liep, en alleen maar bij Moemi wilde.
Gelukkig wilde ze vervolgens nog wel een liedje zingen en zwaaien.

Ruurd kreeg 3 shots Humira mee. Goed voor 6 weken medicatie (elke 2 weken een shot) De bijwerkingen kunnen vervelend zijn, maar we gaan van het positieve uit.
Het eerste shot zit er in. Spannend hoor.

Werkstuk

Lea moet een werkstuk maken, en ze had er zin in. Ze had zelfs gelijk een onderwerp. Ze wilde een werkstuk maken over Scrapbooken.
Dat ziet ze om haar heen veel gebeuren natuurlijk, maar ze doet het zelf ook niet onaardig moet ik zeggen. Alleen, hoe plan je een werkstuk?

Ik wist dat ze het moest gaan maken, maar geheel tegen mijn verwachting in, was er op school erg weinig tijd geweest om aan het werkstuk te werken. Vorige week maandag kwam mij dan ook ter ore (via een moeder van een vriendinnetje) dat het werkstuk vrijdag diende te worden ingeleverd.
Okay, dan hebben we dinsdagmiddag, woensdagmiddag om het werkstuk te maken.
Op Maandag heeft Lea nl ballet en vioolles, en op donderdag na school toneel.
Woensdagmiddag is ze met Ruurd bezig geweest en heeft ze een opzet van een werkstuk gemaakt, en lappen tekst geschreven.
Dat moest nog 'gescrapt' worden. Je kunt geen werkstuk maken over scrappen als je niet scrapt vond ze.
Dat ging niet lukken bleek donderdag toen ze uit school en toneel thuis kwam. Dus heeft Ruurd uitstel aangevraagd bij de leraar. Dat heeft ze gekregen, en nu moet het werkstuk morgen worden ingeleverd. Nog steeds kort dag, maar we zijn er bijna.

De tekst heeft ze helemaal herschreven. En ze had ineens een leuk idee, ze zou mij interviewen voor het werkstuk. Waarop ik zei, dat is leuk, als je de vragen nou eens opschrijft, dan gooi ik ze op de scrapbooklijst. Na enig aandringen van mijn kant wilde ze dat wel doen.
En nu heeft ze antwoorden uit de meest vreemde uithoeken van de wereld. Vanmorgen rolde er een ingevulde vragenlijst binnen uit Peru, en even later ook een uit Canada.

Foto

Het wordt wel weer eens tijd voor een update over Cecilia.
Ze loopt, klimt, en rent zelfs. Als ze wil kan ze gekke loopjes doen. Van die loopjes die zo naar het ministry of silly walks zouden kunnen.
Ze praat, woordjes, maar vanmorgen haar eerste zin Dag Papa.
Papa is haar favoriet, hoewel ik haar er van verdenk dat dat alleen zo is omdat ie een auto heeft :o))
En heel bijzonder voor een meisje van nog net geen 1,5 jaar, ze maakt grapjes. Echte gerichte grapjes. Niet dingen die scoren gewoon nog een keer doen, nee van uit het niets verzint ze iets waar we om moeten lachen. Echt heel erg leuk.

Op de foto zit ze op de schommel, voor het eerst. Ze moest er zo hard om lachen, dat wij het in huis konden horen. De foto is gemaakt door Margriet.

Kraambezoek

Zoals gemeld, is onze goede vriendin bevallen van een prachtige dochter.
Natuurlijk konden we niet langer wachten met de kennismaking. Dus vertrokken we gisteren met de boot van 8 uur richting Winschoten.

Cecilia in pyama mee. Vorige keer toen we vroeg gingen, heeft ze nl lange tijd geslapen, en om haar dan wakker te maken. Cecilia dacht er echter anders over. Slapend in gesnoerd in de auto, wakker voor we bij de boot waren. Ze heeft zich kostelijk vermaakt onder weg (en ons ook)

Toen we even ergens stopte om koffie te halen, mocht ze even los. Ze ging op de bestuurderstoel zitten. Toen Ruurd terug kwam, en de deur open wilde doen, stuurde ze hem weg. Hij mocht achterin gaan zitten.
Ruurd toverde de sleuteltjes uit zijn zak, en liet die aan haar zien. Toen knikte ze JA. die had ze nodig. Ruurd gaf haar de sleuteltjes, en geloof het of niet, ze probeerde de sleutel in het contact slot te steken.
We hebben haar toch maar weer achterin in het autostoeltje gesnoerd.

Onderweg heeft ze verder zitten clownen. We hebben erg om haar gelachen (en zij om ons)

Ik wilde even naar Jacobi. een internet(hobby)winkel die ook een winkel in Drachten heeft. Daar ik op de beurs vergeten was stempelreiniger te halen moest dat wel even gescoord worden. Dat zit in zulke flesjes dat het altijd pakketpost is, en als we er toch langsrijden....
Vlak voor Drachten viel Cecilia in slaap. Zal je altijd zien. We hebben haar wakker gemaakt,en hebben eerst ontbeten bij de MacDonald die we daar op een hoek tegenkwamen.
Daarna besloten we niet uitgebreid te gaan shoppen. Ruurd zou even naar Jacobi lopen, en ik zou Cecilia aankleden. Anders zouden we zo laat in Winschoten aankomen. Wij zijn een team, en het werkte dus ook geweldig. Behalve dan dat Cecilia alles wilde, behalve kleding aan :o))
Uiteindelijk kwam ze in de kleren, en konden we weer verder.

In Winschoten aangekomen, stond de hele familie (nou ja, een deel van) ons al op te wachten. A had de Lomax uit de garage gehaald, die werd net geparkeerd. Ruurd helemaal blij, die had hij alleen nog op foto's gezien, nu kon hij Yolanda er naast parkeren.
Ikzelf was meer geinteresseerd in de jongste spruit, die bij haar moeder in de maxi cosi lag. Buiten even gespiekt,
Binnen mochten we echt kennis maken met de nieuwe wereldburger. Wat een mooi kindje is het!
Echt een plaatje, nog veel mooier dan op de foto's die ik al gezien had (en waar ik op slag verliefd op werd)
Na het voeden, mocht ik haar even vasthouden. Ze huilde even, maar viel al snel op mijn arm in slaap.WAUW, wat is dat toch lief, en wat is het toch bijzonder om een mensenkind te leren kennen als ze zo net geboren zijn.
Natuurlijk maakte ik de gebruikelijke flauwe grappen (waarbij ik mezelf gelijk afvroeg waarom ik dat eigenlijk deed) zo van Kom Ruurd we gaan. Het is alsof het van bezoek verwacht wordt. Wij hoorde het bij Cecilia ook van iedereen.

Gezellig samen gelunched, en daarna gingen A en Ruurd op stap voor een rondje met de Lomax. Wij hebben wat gekletst, met de kinderen gekletst en geknuffeld, want de jongste telg is een mooi en lief kindje, de andere 5 kinderen zijn ook geweldige kinderen. Inmiddels zijn ze zo aan ons gewend dat ze ook gewoon bij me op schoot komen hangen, en de jongste zoon na zijn slaapje helemaal blij was dat hij Ruurd weer zag.
Het duurde lang voor de mannen er weer waren, en daarna moesten we allemaal rennen. Zij moesten voor 5 uur nog een pasfoto hebben van de jongste en wij moesten ons gaan haasten om de boot te halen.

We namen afscheid, eind mei gaan we weer kijken, want Lea en Rafael willen ook kennismaken met B.
En wij gingen snel richting Texel. Al snel werd ons duidelijk dat de boot van half 7 (die we eigenlijk wilde halen) niet ging lukken. Dan maar een boot later.
Cecilia was na 2 bochten eindelijk in slaap gevallen. Dus gezellig met ons twee terug rijden. Cecilia werd vlak voor Sneek helemaal in paniek wakker, dus zijn we gaan tanken.
Ik Cecilia voeden en troosten, en Ruurd tanken. Er stopte een tweede auto met iemand die de afsluitdijk zocht. Hetgeen zeker 10 km goed was voor heeel flauwe grappen.

Bij de boot een patatje gescoord, daarbij voor Cecilia een kroket. Om onduidelijke redenen is ze daar erg dol op.
Thuisgekomen hadden de kinderen niet alleen opgeruimd maar stond er voor Ruurd een kan koffie klaar, en voor mij een halve literglas, chocoladekoffie.

Ruurd heeft gelukkig geen nadelige gevolgen over gehouden aan het ritje met de Lomax. Omdat dat een open auto was, was ik een beetje bezorgd dat hij te koud was geworden.
Omdat we zo aan het kletsen geweest zijn, heb ik niet eens een foto gemaakt van deze prachtige baby. De volgende keer neem ik mijn fototoestel mee.

Vandaag

Eigenlijk viel het erg mee vandaag. Vanmorgen was gedaan, en wat zitten surfen naar stempels, inkten, en ander leuks.
Ja, ik was aan het oppassen maar het ene oppasjongetje viel om half 10 alweer in slaap, de ander speelde heerlijk alleen buiten, want Cecilia was om 10 uur weer gaan slapen;

Na de lunch was ik vrij. De oppasjongetjes werden opgehaald, Cecilia vond dat ze bij haar vader moest verblijven vandaag, en ik kon lekker naar de radio luisterend de rest van de was opvouwen.
Helaas ging mijn enkel steeds meer pijn doen, en moest ik tussen door steeds gaan zitten om het bij te laten trekken.

Na de was ben ik dus maar zittend werk gaan doen. Het uittypen van een werkstuk. Ik mocht er voortijdig mee stoppen, Ruurd heeft een programmaatje voor me gemaakt (ofzoiets) waarbij ik mijn stempelinkten op de juiste manier kan invoeren. Om te proberen heb ik een aantal inkten ingevoerd.
Toen het nog niet werd zoals ik het wilde, heeft Ruurd een paar dingen aangepast, en nu lijkt het te zijn wat ik hebben wil. Maar ik ben er nog niet mee verder gegaan. Al jeuken mijn vingers om dat te doen.
Gekookt (soep, altijd lekker) en nu kijk ik met de jongens (alle 3 :o)) naar de Mentalist. We hebben ook al House gekeken.

Ach eigenlijk was het best een lekker dagje zo. Niet zo rustig als ik hoopte en ik heb helaas geen letter in mijn boek gelezen, en daar baal ik wel van, want het is een spannend boek.

Niet dus...

Tja, als de moeder van twee oppaskinderen komt vragen of ze alsjeblieft morgenochtend (vanmorgen) ook mogen komen, wat doe je dan??
Ik zeg ja. Met de mededeling dat ik eigenlijk vrij was vandaag.

Aan de andere kant, er ligt een berg was te wachten op vouwen, en dat vind ik niet eens erg vandaag want ik kreeg gisteren een heel pakket kinderkleding mt 86 binnen die ik via Marktplaats had gekocht.

Geen zin

Al sinds de nacht van maandag op dinsdag doet mijn enkel weer erg veel pijn.Soms is het meer, soms is het minder, op dit moment is het dus meer.
Lopen is daardoor een crime, geen idee wat de trigger is deze keer. Soms weet ik het, is het een verkeerde beweging, of te veel doen. Wat het nu is? Ik heb werkelijk geen flauw idee.

Omdat ik wel aan het werk ben, loop ik wel meer dan ik eigenlijk zou willen, en na het werk moet er gewoon opgeruimd, schoongemaakt, gekookt en kinderen gebadderd en in bad gestopt worden.
Daardoor lig ik eigenlijk dagelijks wat later in bed dan ik zou willen, en om dan gelijk te gaan slapen is ook niet wat ik wil, of wat verstandig is.

Door die zere enkel, waar ik ook snachts veel last van heb, omdat er van echt lekker liggen geen sprake is, slaap ik ook nog eens minder goed dan nodig. En iig korter.

Dit alles eist zijn tol. Ik word vervelend en humeurig. Zie het ff niet zitten, en reageer dus ook navenant op de kinderen. Helaas juist op de eigen kinderen. Die krijgen een sneer, of ruzie terwijl een lichte correctie geindiceerd is.

Eigenlijk ben ik heel hard aan vakantie toe, echte vakantie waarbij ik nergens aan hoef te denken, de zon schijnt, en je echt vrij bent. Helaas, dat kan ik me voorlopig niet veroorloven.
Maar morgen ben ik vrij. Dan kruip ik maar eens een paar uur met een boekje in een hoekje. Geen naaimachine (die ook dringend uit zijn hoekje moet, want ik moet eea maken voor dochterlief) maar een boek en een game. En misschien, heeeel misschien een stempel.

Vrij

Tja, en daar zit ik dan. Geen oppaskinderen vanmorgen.Vanmiddag wel als het goed is.
En ik weet ff niet wat ik moet doen. Dus ik doe helemaal niets.
Ik heb achterstallige mail weggewerkt (ook erg nuttig) de nieuwste Stampin Up catalogus bekeken, en bedacht dat er maar weinig is dat ik wil bestellen (altijd gunstig)

Geen boek gelezen, niet opgeruimd, geen was gevouwen. Wel gewassen, want ik heb maar 1 goed zitten de broek, en die zit in de was.

Vanmiddag weer werken en dan komt de was vanzelf. Hoop ik, want de was opvouwen?? Ik noem het mijn dagelijkse marteling. Geen idee waarom, maar ik heb er een verschrikkelijke hekel aan.

Neus

Na het eten krijgt Cecilia een appeltje. Daar is ze gek op, zo erg zelfs dat Appel haar eerste woord was.

Als ik haar even later in bad wil stoppen klaagt ze over haar neus. Ruurd dacht dat ze daar wel wat in gestopt kon hebben. Met behulp van een zaklamp kijk ik in haar neus, en zie inderdaad wat vreemd zitten. Met een pincet kan ik het niet te pakken krijgen.
Als laatste probeer ik haar te laten snuiten, en dat lukt.
Ze snuit er een stuk appelschil uit, dat groter is dan haar hele neus bij elkaar.

Ik vond het knap van haar dat ze zo goed kan snuiten., Ruurd vond het knapper dat ze zo een groot stuk appel in haar neus kon stoppen.

Heftig

Zaterdagochtend vroeg, heel vroeg, kreeg ik een smsje van een vriendin dat ze bevallen was van een gezonde dochter.
Zaterdag aan het eind van de middag, kwam een andere vriendin vertellen dat ze waarschijnlijk niet veel ouder zal gaan worden.

Geen van beide berichten was 'nieuws' in de zin van dat het er niet aan zat te komen. Toch ben ik ontroerd bij het zien van een foto van een pasgeborene.
En hevig emotioneel bij het horen van het andere bericht.

Leven en dood ligt zo dicht bij elkaar.

En dan..

IS het al weer zaterdag.

De activiteiten van vorige week hebben zijn tol geeist. Ik ben moe tot op het bot maar het werk gaat gewoon door.
Maandag t/m vrijdag gewoon werken. Eigenlijk gebeurd er dan ook weinig vermeldenswaardigs.
Cecilia blijkt van maat 74 zo door gestoomd te zijn naar maat 86. Gelukkig had ik nog niet een hele kast vol kleding mt 80 aangeschaft, anders konden die er nu weer uit. Het viel al wel iedereen op dat ze ineens groot werd, maar zo groot??
Ze is ook aan het Nee tijdperk begonnen. Kind is nog niet eens 18 maanden (slechts 17) maar ze doet al volop Ik ben 2 en ik zeg nee.
Anderzins is het heel erg schattig dat ze al praat. Ze heeft een behoorlijk vocabulair. Ja, Nee, Mij zijn de meest gebruikte, maar ook woorden als Appel, Tomaat, Poes doen zijn intrede. Bovendien kan ze ons allemaal benoemen. Toegegeven, bij sommige namen is het slechts een klankvolgorde die maakt dat je er een naam in verstaat, maar andere (vooral Pappa en Moema) kan ze gewoon zeggen.
Het is nog steeds een geweldig leuk kind, vrolijk, gezellig. Maar ook vreselijk driftig. Nou moet ze natuurlijk wel, met altijd andere kinderen (meest groter) om haar heen. Toch denk ik dat het grootste deel aanleg is.

Vanmorgen gewoon op tijd opgestaan, en eerst maar eens puin van de vorige week opgeruimd, geschrobt, en gedweilt. Ja, ik weet het, met dat been van mij moet ik het eigenlijk aan een ander overlaten, want ik betaal straks de prijs er wel van. Alleen, wie doet het voor me?
Ik ga wel even aan de knutsel, voor een kraamcadeautje. Doe ik mijn been wel hoog en morgen achter de naaimachine. Want ons grietje moet even een stel nieuwe luiers en vooral luierbroekjes hebben.

Donderdag t/m zondag

Dit gaat een lange blog worden. Dan weet ik gelijk of er een limiet zit aan het aantal woorden dat ik mag typen en publiceren in 1 blog.

Donderdag moest ik naar het VU. Boot van 6 uur, Cecilia mee. Was wel even schrikken toen ik om 5.21 wakker werd. Maar we haalden de boot, dankzij een goede planning, en een goede samenwerking. Ik was alleen Cecilia haar schoentjes vergeten, maar dat maakte voor deze trip niet uit.

We, nou ja ik, had een afspraak om 9.40. Dan lijkt boot van 6 uur erg vroeg, maar we reden voor Purmerend ineens de file in. En daar kwamen we niet meer uit. Tot het VU.
Het VUMC heeft geen eigen parkeerplaats zoals het AMC. Dus moesten we ruim 5 minuten lopen ver parkeren. Er zou een pendelbusje rijden maar die hebben we niet gevonden. Ik gok dat die pendelt naar een andere parkeergarage dan die welke wij hadden gevonden. Zou net iets voor ons zijn.

In de wachtkamer vermaakte Cecilia iedereen. Vooral een mevrouw in rolstoel had haar belangstelling. Ze speelde verstoppertje met die mevrouw door zich achter mijn benen te verstoppen.
We mochten bijna gelijk doorlopen, en de artsen stelde eerst een serie vragen. Ik denk dat het een co assistent, en een arts assistent waren. Toen ging de deur open, als sein voor de professor dat hij binnen kon komen.
Er kwam een wervelwind binnen, dat was de professor. En voelde de artsen nog voorzichtig aan mijn voet, de professor pakte beide voeten gelijk beet, en vroeg daarna welke voet het was :D.
De conclusie was, dat er GEEN post traumatische dystrofie in mijn voet zit. Maar wat dan wel? De professor raadde aan om eerst diagnose te stellen, daarna terug te komen bij hem voor een verdovende behandeling. Als dat er dan geen pijn in de voet zit, dan besluiten te opereren. Is er ook pijn tijdens de verdovende behandeling, dan is er misschien nog iets anders aan de hand, en moet je verder zoeken.

Erg grappig was dat de professor bij het weglopen vroeg hoeveel kinderen ik dan had, doelend op mijn werk als gastouder. Ik begreep hem verkeerd en antwoordde ik heb 7 kinderen, hij heeft er 3, en samen hebben we er 9.
Dat duurde even tot het tot hem doordrong. Ik heb het geloof ik wel 4x moeten zeggen. Hij kon er niet over uit. Ondanks dat ik niet op mijn slankst ben (mag wel wat af vind ik) vond hij toch dat ik er niet uitzag als moeder van 7 kinderen. En toen ik ook nog vertelde dat er een zoon kok is in Italie, een dochter in duitsland stage loopt, en een zoon in Amsterdam als kok werkt, werd het helemaal stil. Toen vroeg hij of deze (Cecilia dus) van ons was. Ja, die was van mij.
En in de opvang heb ik 13 gastkinderen, maar nooit meer dan 6 tegelijk. Toen was hij helemaal onder de indruk.

Wij terug naar huis. We hadden de boot van half 1, thuis gelunched, en Ruurd naar bed gestuurd, en zelf aan het scrappen.
Ik zat net, radio aan, toen alles uit viel, Althans alles via Internet. Er bleek later dat er een aannemer in de kop van Noord Holland een damwand door de glasvezelkabel had geramd. Die doormidden, en omdat het even duurde voor men door had dat het niet klopte, heeft eea in het water gelegen, en duurde het uiteindelijk tot vrijdagavond 17.00 voor het internet weer werkte. Het was ook wel grappig weer een dag zonder internet vond ik.

Vrijdag werd mijn 3e kind, 21 jaar. Dat is voor mij altijd reden om een scrapbook van de jeugd te maken. Dit is de derde. Erg bijzonder om door alle foto's heen te gaan, pijnlijk ook op sommige momenten.
Maar wel erg leuk om die te verwerken tot scrapbook pagina's. Ik ben nog niet gewend aan het feit dat ik werk, en daardoor niet kan prutsen met spul wanneer ik dat wil. Ik was dus te laat begonnen. Het boek was niet helemaal af. Ik wil nog iig 3 pagina's. Het boek is wel ver genoeg af om aan hem aan te bieden.
Ilja en Sophie kwamen met de boot van half 12,dus ik had nog een ochtend voor wat pruts werk. Al moest ik wel werken.
We hebben de kamer versierd voor hij er was, en ik had een plakkaat gemaakt waarop stond 21 jaar Ilja, en dat voor het raam gehangen. Dat was wel een leuke binnenkomst.
Ilja zou gaan koken, en Sophie zou taarten bakken. Voor mij was dat makkelijk, want ik had uiteindelijk 5 oppaskinderen onder mijn hoede.
Om 5 uur werden de oppaskinderen allemaal tegelijk opgehaald, dat gebeurd nooit. Maar het was nu wel een soort van cadeautje voor mij. En kwamen de eerste gasten ook langs. Niet alleen ons kringetje maar ook vrienden van Ilja. Met veel man aan tafel,lekker eten, en goed gezelschap beter is er niet voor mij.
Ik heb genoten van de verjaardag. Nog even gespeeched voor de jarige. En hem de MacGee een soort kookbijbel overhandigd. Ook daar was hij blij mee. Het Scrapbook had hij al op een rustiger moment gekregen.
Om 10 uur ging het hele spul naar de 12 Balcken, zelfs Ruben ging mee.
Ik ging nog even opruimen, de keuken, de westwing en spullen klaarzetten voor zaterdag. Dan zouden Ruurd en ik, met Cecilia en Margriet nl ook met de boot van 6 uur, naar de stempelbeurs in Zeist.
Uiteindelijk lag ik rond 12 uur in bed. Ik weet nog dat ik dacht, dat wordt een kort nachtje.....

En dat werd het. Wel goed, maar zeeeer kort geslapen.Voor de wekker wakker. Ik had afgesproken met Margriet dat zij mij zou smsen om 5.15, zou ze niets terug horen, dan zou ze me bellen. En omgekeerd, zou ik niets horen om 5.15, dan zou ik haar smsen. Ze heeft nl al eens voor een dichte deur gestaan, omdat wij ons versliepen :o)
Ik smsde eerder, maar zij was ook al op.

De reis was geweldig, zoals gebruikelijk. We hebben genoten van de reis, erg gelachen om alle mogelijke woningen die we tegen kwamen. En we waren ruim op tijd in Zeist. In tegenstelling tot vorig jaar hoefde we niet te zoeken, dus we waren wel wat vroeg. Niet extreem vroeg trouwens, want we kwamen al andere stempeldames tegen bij de deur.
Gezellig een bakkie gedaan, Cecilia verschoont, en de beursvloer op.
Ik heb mooie stempels gescoord (realiseer me ineens dat ik mijn buit niet op de foto heb gezet, maar heb opgeruimd)
Een serie Iris stempels. Die vind ik erg eluk, maar zijn niet via Internet te koop,dat moet dus op de beurs.
Bij Scrapbookdepot raakte ik aan de praat met de dame achter de stand. Ik zei nl, OO dit is Scrapbook Depot, dat is een goede winkel. O zei Ruurd, hoezo. Nou ik bestel er heel veel.
OO, zei de dame, zeg het nog eens, maar dan hard. Dus ik zeg, zeeeer overhard : Dit is Scrapbook Depot, daar bestel ik heeel vaak, goede winkel, geweldige website.
Zij lachen natuurlijk, en vroeg me, wie ik dan was. Dus ik zeg Barnard, Texel. En ja hoor, dat was het magische woord. OOO Texel, ja daar sturen we niet zo heel veel heen, dus ze wist wel dat ze een vaste klant voor zich had.

Even verderop zat Michael Strong te demonstreren. Hij heeft nieuwe stempels, in de vorm van een origami kraanvogel. Toen ik even stond te kijken, hoorde ik hem zeggen dat hij ze niet kon vouwen. Nou dat kon ik wel. Het kostte een beetje moeite om een vierkant stukje papier te krijgen. Toen ik dat eenmaal had, en een kraanvogel had gevouwen, was het bij Michael Strong zo druk, dat ik zei, nou laat maar.
Daar dacht Ruurd anders over. Die gaf Michael Strong de kraanvogel. Hij vond het heel leuk. Hij liet me zien dat de kraanvogel die hij zelf had gevouwen anders was. Jaa, zei ik, dat is een andere. Dit is een traditionele, die andere is een vliegende. Kijk, als je zo doet, en je houdt hem zo vast, dan vliegt ie. En ik trok aan de staart van de kraanvogel, en de vleugels flapperde. Michael Strong reageerde alsof hij dat nog nooit gezien had.

Toen we klaar waren op de beurs zijn we naar Amarongen gereden om daar Margriet af te zetten. Zij kon niet mee terug, want ze moest vandaag naar de verjaardag van haar zwager. En omdat die zo dichtbij Zeist wonen, bleef ze daar slapen.
Na een bakkie koffie zijn we weer gaan rijden. We begonnen met een beetje zwerven maar ineens had Ruurd er genoeg van, en nam hij verder de snelweg. Dat was schijnbaar saai, want ik kon mijn ogen ineens niet meer open houden. Ik viel in slaap, tot Ruurd me vroeg om hem wakker te houden. Dus gingen we ons gebruikelijke spelletje weer doen, en kletsen tot we in den Helder waren.

Thuis was het een zootje, dus eerst boos zijn op de jongens, daarna opruimen,. Ilja zorgde weer voor het eten. Heerlijk, helaas gingen ze dezelfde dag weer terug. boot van 9 uur, want ze gingen Ilja zijn verjaardag in Amsterdam vieren.

Vandaag kostte het me moeite om op te staan. En toen Ruurd Ruben weg ging brengen, ben ik bij Cecilia in bed gaan liggen, en in slaap gevallen tot Ruurd me wakker maakte ruim een uur later.
Het kostte me nog een half uur om zo wakker te worden.
Vanmiddag uiteindelijk lekker zitten spelen met mijn nieuwe stempels. Ik had bedacht dat de Irisstempels groot genoeg waren om te krimpen met krimpfolie. Helaas had ik minder in huis dan ik dacht, dus ik heb er maar een paar kunnen doen. Het kon wel, en het effect was erg leuk. Nu alleen zien dat ik weer krimpfolie in huis krijg.

Morgen weer werken. En weer even rust, want 3 van zulke dagen achter elkaar is wel een beetje veel.

Stoer

Nee, niet ik. Maar mijn kinderen.

Mijn oudste zoon is vorige week naar Italie geemigreerd, vanuit Tsjechie. Hij gaat daar in een restaurant werken tot eind oktober. Als moeder zie ik natuurlijk allerlei beren op de weg over de tijd daarna, maar dat is onzin. Voorlopig heeft hij huisvesting, en als ik de foto's mag geloven, zit hij op een mooi plekje. En werk natuurlijk.

Mijn oudste dochter woont sinds gisteren in Berlijn. Ze loopt daar stage bij een mode/kunst bedrijf. Helemaal in haar stijl.

Moeders heeft de senuwe, natuurlijk, maar het gaat echt goed komen met beide kinderen.
Tis wel stoer hoor, om te kunnen zeggen dat je dochter in Berlijn woont, en je zoon in Italie.

En voordat iemand vraagt over de andere kinderen, daar ben ik minstens zo trots op, maar ja, die wonen gewoon thuis of iig in Nederland.

Mattheus Passie

Elk jaar, zo in de periode voor Pasen speelt er muziek in mijn hoofd. De Mattheus Passion van Johann Sebastian Bach. 4 jaar geleden heeft Jan Rot een vertaalde uitvoering hiervan op CD uitgebracht. Dat is denk ik de mooiste uitvoering die ik ken. En geloof me, ik ken er vele want ik ben opgegroeid met deze muziek.

Gisteren heeft Ruurd de CD's van de Mattheus Passie op de squeezebox gezet, en de hele dag geniet ik al van de Mattheus Passie. Liefst hard, zo hard dat je verdwijnt in de muziek.

Het mooiste vind ik de eerste 2 maten. Ik roep ook altijd dat hij daarna weer uit kan. Dat is niet zo, want er zijn meer heeel mooie stukken. De man was geniaal. Zo een mooi, en tijdloos stuk schrijven.

Voordeel is dat de oppaskinderen nu geinfecteerd worden met klassieke muziek. Ik weet niet of ze nu ook als voordeel ervaren. Maar ze krijgen het mee, en dat is een groot voordeel weet ik uit eigen ervaring.

Straks, na paas maal ik niet meer om de Mattheus Passie, dan draai ik weer het gewone allegaartje van muziek. Veel nederlandstalig, veel kindermuziek af en toe wat klassiek. Vivaldi vooral.
Tot de donkere dagen voor kerst, dan is het de Messiah die veel en hard gedraaid wordt.

Gemini

Gisteren een rondje Gemini. En eigenlijk zit ik nog steeds boos na te stuiteren.

Al enige tijd, zeg maar enige jaren, heb ik last van een kies. Die moet er uit, en bij de tandarts was die niet te verdoven. Dus een afspraak gemaakt bij de kaakchirurg in den Helder.
Eindelijk mocht ik daar gisteren terecht. 3 man en vrouw sterk stonden ze in de spreekkamer me op te wachten.
De arts deed een korte intake, en wilde beginnen. Ik protesteerde, want, ervaring leert dat die kies niet te verdoven is. Maar naar mijn protesten werd niet geluisterd. Ik kon in de stoel, en er werd een grote spuit gezet. Op mijn vraag waarom het nu wel zou werken, zei de arts alleen maar Dat weet ik niet.

Na dat de verdoving was gezet, voelde ik het al. Wel hartkloppingen, en draaierig van de medicatie, maar geen pijnstilling of verdoving. Ik zei dat, maar werd gesust met:'U moet wel vertrouwen hebben mevrouw' Ik besloot mijn mond maar te houden, want er werd toch niet naar me geluisterd.
Er werd gevraagd waarom ik niets meer zei, dus ik meldde dat ik vond dat er niet naar me geluisterd werd. Daar begon toen iedereen zich mee te bemoeien, en kreeg ik erg de indruk dat ik niet moest zeuren.
Ik heb me beheerst, ben niet weggelopen, maar geloof me het kostte me erg veel moeite.

Er werd een tweede blok gezet. Ook hier weer voelde ik, na een paar minuten, dat de verdoving niet ging werken. Toen ik dat zei, werd ik naar de wachtkamer terug gestuurd, want het had langer inwerk tijd nodig.

Ik zou liegen als ik zei dat ik niets voelde, in een deel van mijn wang (niet kies) was een dovig gevoel. Niet gevoelloos, maar beduidend minder gevoelig dan normaal. Na 5 minuten in de wachtkamer, werd dat gebied kleiner, ipv groter. Ik werd er mega nerveus van, want zou er geluisterd worden als ik dat zei?
Na een kwartier ofzo, mochten we terug naar de spreekkamer. Ruurd mee ja, al waren ze daar al niet zo blij mee.

Ik mocht weer op de stoel, maar verder dan het puntje ging ik niet zitten. Ze wilden bijna niet geloven dat er geen verdoving was. Ze konden nog rond de kies spuiten, dat zou dan werken. Tranen stonden me in de ogen. Dat wilde ik niet, niet nog een serie prikken die niet zouden werken. NOg werd er niet geluisterd, niet naar mij, en niet naar Ruurd.
Uiteindelijk heb ik gewoon gezegd dat het voor vandaag genoeg was, en dat we een nieuwe afspraak zullen maken. Niet dat ik van plan ben daar terug te gaan. Deze kies moet er uit, maar wel met verdoving. En niet een ladig verdoving in mijn lijf die niet werkt. De rest van de dag heb ik lopen rillen, en me naar gevoeld. Pas vanmorgen was het beurse gevoel in mijn mond minder, en voelde ik me minder naar.

Gelukkig was het bij de reumatoloog wel goed. Ruurd kreeg een shot Prednison, en reageert daar geweldig op. Pijn in alle gewrichten neemt af, jeuk aan zijn huid neemt af. Het is geen oplossing maar voor nu is het prettig.
Ook kregen we huiswerk mee, een hele lading patientenfolders over verschillende mogelijkheden voor medicatie. Met daarbij het advies van de reumatoloog. Ik zal me er ook eens in verdiepen en hopen dat er een oplossing komt. Want altijd zoveel pijn hebben, en je zo naar voelen, dat is natuurlijk alleen al genoeg om er depressief van te worden.
Wordt vervolgd.

Ruurd moest vanmorgen naar de huisarts, voor iets anders, en heeft het daar voorgelegd. Advies, terug naar de kaakchirurg en onder algehele narcose kies laten verwijderen.Dat had ik nou ook al bedacht.

The day after

Zaterdag was Ruurd jarig. Feest dus.
Na wat opstart problemen ( ik had vrijdag tot laat gewerkt, dus hingen er nog geen slingers, en moest er nog taart gebakken worden op zaterdagochtend) werd het een heerlijke dag.
Veel bezoek, allemaal mensen waar Ruurd veel om geeft kwamen hem feliciteren, en ze bleven allemaal eten. Echt heerlijk.

Zondag kwamen Ilja en Sophie om Ruurd zijn verjaardag te vieren. Ze waren zowaar voor de lunch aanwezig, en weer werd het een heerlijk dag. Het was dat Ilja naar school moet op maandag, anders waren ze zeker blijven slapen, want we hebben ze echt naar de boot moeten schoppen omdat het zo gezellig was.

Maandag hadden we een dagje rust. En heb ik de slingers maar laten hangen. Hoewel de rust betrekkelijk was, want dinsdag hadden we weer een jarige, en die jarige heeft de hele maandag zowel gestuiterd, als gevraagd of hij zijn cadeautjes niet alvast mocht hebben.
Nou, nee dus. Daar ben ik bij Ruurd ingetrapt, maar dat doen we dus nooit meer.

Gisteren werd Ruben 17. Zijn 2e verjaardag die hij hier viert, maar het voelt zo als eigen. Alleen de manier waarop hij op zijn cadeautjes reageert is even wennen. Hij kreeg een game (Modern warcraft 2) Die wilde hij heeel graag hebben. Ik vind dat soort spelletjes heel erg, dus hoewel we het spel al in huis hadden, hebben Ruurd en ik, onder elkaar en overhard, wel steeds gezegd dat we dat spel zeker niet gingen kopen. Hij was dus blij verrast, en heeft de hele dag, al gamend geroepen dat ik OOOK een ander spel had mogen kopen. Maar ja, hij had het steeds over dit spel, dus wat doe je dan he :o))
Ik moest gewoon werken de hele dag, en had ook volle bak. Het voordeel van thuiswerken is dat je gewoon taart kan bakken ondertussen, en bezoek kunt ontvangen.
De grotere oppaskinderen hadden ook een knutsel of tekening bij zich voor Ruben.
We aten met een gezelschap dat een verdubbeling was van ons gewone aantal. Maar gezellig dat het was.
We gingen gourmetten, en alle lekkere dingen waren er, alle leuke mensen waren er. Het was helemaal goed.
Ruben had een leuke dag, en wij ook.

Nu is het the morning after, en ik heb idee dat ik weken aan het feesten ben geweest. Vandaag maar eens gewoon droog brood eten,en alleen water drinken om af te kicken. (hoewel, er staat nog taart op tafel.....)

Afspraak

Tot mijn grote verbazing (want zo snel) krijg ik vandaag een afspraak van het AMC binnen.
Voor de te maken MRI.
op donderdag 1 april om 18.45. Het onderzoek zal ongeveer 45 minuten duren.

Texelaar in hart en nieren zie ik gelijk dat dat niet gaat. Als ik om 18.45 op de lijst sta, is de kans groot (ik ken het AMC) dat ik rond 19.45 aan de beurt ben. Onderzoek van 45 min en dan ben je om 20.00 klaar. Om de laatste boot rustig te kunnen halen, moet je toch echt wel om 20.00 uur uit Amsterdam weg zijn. Dat is niet een prettig vooruitzicht.
Natuurlijk, ik heb adressen genoeg ,in Amsterdam of elders, waar ik zou kunnen overnachten, maar echt prettig vind ik het niet.

Ik ga dus bellen voor een nieuwe afspraak. Die kunnen ze maken, maar pas op 15 mei. Dat is de eerst volgende gelegenheid.
Waarna ik dus ook de afspraak voor de uitslag van de MRI moet verplaatsen, van 15 april, naar 27 mei.
Ik heb net even uitgerekend dat ik dan 20 maanden met een zere enkel zit. Nou ja, op 4 dagen na.

Even later belde het VUMC.
Daar kan ik op 8 april terecht voor een consult aangaande de dystrofie. Ook dat moest weer anders, want de eerste optie was zo vroeg dat we de boot van 6 uur smorgens zouden moeten nemen. Daar zou ik nou niet veel bezwaar tegen hebben. Maar ik moet dan wel in alle vroegte oppas regelen voor de kinderen. En dat vind ik weer niet handig.
Gelukkig kon dat, op 8 april gewoon een uur later. Daar zit dus wel voortgang in. Met een beetje geluk kunnen we na 27 mei gewoon doorstomen omdat de behandeling in het VUMC is afgerond.

Ziekenhuis

Vandaag was het eindelijk 11 maart, de dag dat ik naar het AMC zou gaan voor onderzoek aan mijn enkel.
We gingen met de boot van 9 uur. Cecilia en de stagaire mee.
Het is wat vroeg, maar als het verkeer tegen zit, heb je dan genoeg speling. Het AMC is vlak bij Ikea, dus altijd een uitwijk mogelijkheid om de tijd aangenaam door te brengen als het verkeer niet tegen zit.

Het werd Ikea vanmorgen. Eerst een vroege lunch. We moesten nl rond lunchtijd in het AMC zijn, en ik zag al gebeuren dat we er anders geen tijd voor hadden.
Daarna een rondje Ikea. Nou ja, kinderafdeling, ik wilde een schoolbord voor de westwing, en daarna het magazijn want de grote glazen (halve liter) waren op. Ja er sneuvelt wel eens het een en ander in een groot huishouden (hier wel tenminste)
Toen vonden we bij de Plundra een set servies, borden, schaaltjes, borden hebben we ook te weinig, of eigenlijk precies genoeg, dat is lastig als je visite hebt.
In het magazijn vond ik, bij de koopjeshoek nog een set van 6 grote borden uit die set. In precies de kleur die wij gekozen hadden. Dat was mazzel hebbe.

Daarna naar het AMC. Daar werd ik, nadat ik me ruim op tijd gemeld had, gelijk door verwezen naar de rontgen.Voor foto's. Dat doen ze daar staand, en die waren nog niet gemaakt. Ik had al hoop
dat er wat te zien was.
Daarna naar de arts, met coassistent( ik heb me beheerst en NIET gevraagd of
deze jongen net zulke spannende dingen meemaakte als in de tv serie)

De arts deed grondig onderzoek (au) maar zei wel zinnige dingen. Ook wilde hij
dat ik op mijn tenen ging staan. Dus ik zei, dat wil ik wel, maar dan sta ik
op links, niet echt op rechts. Toen vond hij het net zoveel onzin als ik.

Nog een keer foto's (waardoor ik in de lach schoot. Schoenen aan, schoenen
uit, foto's, schoenen aan, schoenen uit, onderzoek, schoenen aan, schoenen
uit, rontgen) De dokter vroeg wat de grap was. Ik legde het uit. Hij haalde
zijn schouders op.

Na de rontgen kwamen we terug, en zei dezelfde dokter,doe de schoenen maar
vast uit, met een brede grijns, hij heeft gelukkig toch last van humor.

Toen kwam er een andere arts, een gespecialiseerde specialist vermoed ik.
Stond geen professor op zijn naambordje.
Die zei dus dat er waarschijnlijk een scheurtje in een pees zit. Daardoor
blijft de enkel pijnlijk, en werkt hij niet.
Minder blij was ik met het vermoeden van dystrofie. Werd er ook een beetje
nijdig van.Maar gelukkig snapte de dokter wat ik bedoelde, en zei hij dat hij toch
dystrofie wil uitsluiten. Nu moet ik dus eerst naar het VU, voor een
gesprek/behandeling bij een prof die gespecialiseerd is in dystrofie.
Als er geen dystrofie wordt vastgesteld kan ik gelijk worden geopereerd, en dan volgt
een behandeling van een half jaar (pfff, nog een half jaar, maar als ik dan
weer kan lopen.....)
Wordt er wel dystrofie vastgesteld dan moet dat eerst behandeld, en daarna
volgt de operatie met het staartje dat een half jaar duurt. Bestaande uit
operatie, dan 2 weken gips onbelast, daarna 4 weken gips belast, en daarna een
revalidatie van een aantal maanden.

Film

Zoon van 16 had een film gehuurd. Hij wilde 1, maar omdat de film die hij wilde huren geen dagfilm meer was, toch maar 5 films meegenomen (5 films, 7 dagen, 10 euro)

Een van de films was, I am Legend. Met Will Smith in de hoofdrol. Een film met een prachtig verhaal. Door een virus is de hele wereld besmet. Besmette mensen, die niet doodgaan door de besmetting, veranderen in monsters, die zich voeden met andere mensen. Daglicht, ofwel UV is gevaarlijk voor de mutanten, en dus houden ze zich schuil in het duister, en komen alleen snachts tevoorschijn, en gaan op jacht.

Will Smith speelt een wetenschapper, op zoek naar het tegengif/vaccin. Hij is alleen, als enige overlevende in New York, samen met zijn hond. Hij probeert zich staande te houden, en verborgen voor de mutanten.

Prachtig gegeven toch? Zeker doordat hij een van de weinige overlevenden is, is vooral de eenzaamheid een prachtig gegeven in de film.

Ik wilde de film dan ook graag zien. Maar al kijkende kwam ik tot de conclusie dat hij eigenlijk te spannend was voor mij, te eng misschien wel. Niet dat er vreselijke dingen in beeld gebracht werden, veel bestond uit suggestie. Toen de film af was, want natuurlijk moet ik hem dan wel afkijken, was de consensus dat het een heel mooie, indrukwekkende film was. Maar wel eng (creepy zei onze 16 jarige)
Het was pas 2300 uur, dus heb ik, samen met Ruurd nog ff iets anders gekeken, en toen zijn we gaan slapen.

Tot half 2 vannacht. Met een schok schoot ik wakker, en de beelden van de film vielen als schikbeelden over me heen. Ik kon er niet meer van slapen, en eigenlijk durfde ik ook mijn bed niet uit. Maar in het donker, aan de andere kant van de gang, lagen mijn kinderen te slapen, en ik 'moest' weten of het goed met hen ging.
Het duurde echter wel een half uur, voor ik (met licht en tv aan) voldoende was gekalmeerd om de gang op te durven. Zoonlief van 16 had nl bij het naar bed gaan nog even opgemerkt dat de lamp geen bescherming bood tegen de mutanten, alleen UV straling houdt ze tegen.

Gelukkig hebben wij tv bij het bed, en is er snachts altijd wel iets leuks op tv (De wereld draait door bijv)
Maar ja, op een zeker moment, moest ik toch weer gaan slapen. En het licht uit doen.

Tot grote hilariteit van Ruurd en de jongens heb ik de rest van de nacht niet al te best geslapen.
Voor mij voorlopig alleen maar kinderfilms denk ik.

Drempels

Mijn dochter loopt. Dat doet ze al zeker 6 maanden, op zich is dat geen bijzondere feit. Ze loopt.
Doet ze ook graag. Ze heeft geen hand nodig, ook niet als ze op straat loopt, of in het bos. Ze loopt zelf. Soms valt ze, en dan staat ze weer op, en loopt.

Ze loopt met grote dingen in haar handen, krukjes om ergens beter bij te kunnen, met haar rode laptop om mij iets te laten zien, of om bij een ander kindje uit de buurt te komen.
Ze loopt met auto's, brood, of een flesje in haar handen.
Ze loopt achter de katten aan, om ze te aaien. of om ze kattenvoer afhandig te maken.

Ze loopt naar buiten zodra de deur open staat. Soms doet ze haar laarzen aan, pakt een sjaal, en komt me een kus geven. Dan zegt ze dag, en loopt weg. Gelukkig kan ze zelf de deur nog niet open doen.

Alleen drempels, dat lijkt wel een onneembare hobbel. Hoe klein de drempel ook is, als ze een drempel tegenkomt, staat ze stil. Houdt zich stevig vast aan de deurpost, en stapt over de drempel heen. Met heel grote stappen,als of de drempel heel hoog is.

Waarom ze het doet? Het is me helemaal onduidelijk. Ze klimt nl zonder problemen boven op de kast, en gaat als het traphekje open staat, gewoon de trap af (waarom hebben we ook weer een traphekje?)
Alleen die drempels....

Muziek

Muziek, en teksten hebben op mij heel sterkt de uitwerking dat ze me terug brengen naar de momenten dat ik die muziek veel hoorde of draaide.

In de eerste dagen nadat mijn ex verdween, heb ik heel erg veel Paul de leeuw gedraaid. Met Kerst heb ik van Ruurd een verzamelCD van Paul de Leeuw gekregen.
Die draai ik de laatste dagen weer wat vaker, en dan vooral hard.
Prachtige teksten komen langs, met de bijbehorende gevoelens.

Bordeaux, lekker hard, om bij de te janken.
Via k Une Belle Histoire. Dat brengt me terug naar een warme zomer.
Naar " Ga niet weg" Er niet op Dat liedje heeft voor mij zo een diepere betekenis. De terugkeer van de liefde, en het geluk in mijn leven.

Alleen al hiervoor is het een geweldige CD.

En dan heb ik het nog niet eens over de liedjes waar we met ons allen blij van worden, die maakt dat we dansen met de kinderen door de kamer, hard zingen, en vooral, lachen met elkaar.

Beter

Na een dagje rust, alle was gevouwen (dat dan weer wel) en scrappen, maar minder dan ik wilde, voel ik me weer iets beter.
Tis dat ik weer verschrikkelijke kiespijn heb, en nog steeds uitgeput ben, anders zou ik zeggen, het is weer over. Maar mijn humeur is dus danig opgeknapt dat ik overal weer de humor van kan inzien. Gelukkig maar, want als ik het niet positief kan zien, is het heel slecht met me.

Gisteren zitten prutsen met de Gypsy. Het wilde niet zoals ik wilde. Uiteindelijk bleek dat ik een knopje vergeten was. Het is een learning curve, en die heb ik door trial and error af te gaan blijkt.
Toen het eenmaal wel lukte, was het wel erg leuk om te doen.

Gisterenavond, na het opruimen en schoonmaken, nog even pagina 4 in de verf gezet. Omdat die moet drogen wilde ik dat perse nog even doen gisterenavond. Dan kan ik eea vanavond samenvoegen. Deze pagina is makkelijk,

Wat leuk is om te ontdekken is dat ik eigenlijk altijd een scrapster ben geweest. Ik scrap pas sinds 2005, en ik ga nu 21 jaar foto's door. Maar ik hoef geen moeite te doen om foto's te vinden. Ik kan zo series foto's scrappen.Zeker vanaf het moment dat we een goede, dure camera hadden, heb ik dergelijke series.
Toen ik een digitale camera kreeg was het hek helemaal van de dam. Toen ging ik experimenteren, en heb ik helemaal leuke foto's. De rem die er op zat wat betreft afdrukkosten en papier, was er toen helemaal af.

Foto's van jaren her scrappen hebben een vreemde uitwerking op mij. Zo lief om die grote, stoere, zelfstandige jongen weer te zien als klein jochie. Kijkend naar de foto's weet ik weer hoe hij voelde, hoe hij rook, hoe ik me voelde. Voel ik weer hoe mijn leven toen was.
Soms is het pijnlijk, als ik me realiseer hoe mijn relatie met zijn vader is afgelopen. Dat was zeker het geval met het uitzoeken van de foto's. Die fase ben ik voorbij, nu is het vooral leuk om iemand zo te zien opgroeien, en als zichzelf tevoorschijn te zien komen.
Zoals Rafael het uitdrukte bij het zien van een oude foto : Dit lijkt wel op Ilja.

Zucht

Erg hard gewerkt afgelopen week, en zaterdag ook opgepast. De buren moesten naar een begravenis en dan zeg je geen nee. Was zowaar heel gezellig zaterdagmiddag. Maar niet echt vrij.

ZOndag gebruikt om het huis eens goed door te werken, samen met de thuiszijnde kinderen. Ruurd en Ruben moesten naar Amsterdam om Ilja te helpen verhuizen en een huisbaas terug in zijn hok te duwen. Beide acties zijn gelukt.

Maar nu ben ik moe. Zo moe, dat een nacht goed slapen (wat ik gedaan heb vannacht) niet genoeg is om het op te lossen. Gelukkig ben ik vrij vandaag, minus te stapel was die ligt te wachten om op gevouwen te worden. Ik ga zo eerst maar eens een kop chocolademelk (echte) drinken bij de tv, kijken of mijn lijf er van opkikkert. Het is ook nog de tijd van de maand om moe te zijn.

En dan wil ik scrappen. Pagina 3 van het boek. Het idee zit in mijn hoofd, het snij werk zit kant en klaar in de Gypsy. Ik hoef alleen maar eea samen te voegen en het het snijden kan beginnen, alles in 1 keer, precies zoals ik het wil.

En vandaag het gastouderbureau bellen voor tips voor een moeilijk jongetje. Tenslotte is zij de deskundige, en ik zit echt met mijn handen in het haar. Alle andere kinderen moeten wijken voor deze bijna 2 jarige peuter Dat kan niet goed zijn, niet voor mij, niet voor de andere kinderen, maar ook niet voor het jochie.