KZM

Ruim 15 jaar geleden had ik ook een nestje kittens. Zo als dat gaat, bleef de kleinste van het nest bij ons wonen. Door haar gedrag en haar uiterlijk werd haar naam als snel Klein Zwart Monster. Soms afgekort tot monster, maar meestal voluit uitgesproken. Tot Ruurd in haar leven kwam, en het afkortte tot KZM.

Ze terroriseerde alle katten, zelfs de grote kater, de kater waarvoor de pitbull van mijn zus bang was, bleef bij haar uit de buurt. Lui was ze wel. Geen vreemde kat, of hond werd ooit door haar uit de tuin gejaagd. Maar niets dat in het huishouden gebeurde ontging haar. Haar favoriete plek was boven op de piano. In de zon, voor het raam, zodat ze goed kon zien wat er in de huiskamer, en in de tuin gebeurde.

Toen moesten we verhuizen. Zij ook. Nooit zal ik het moment vergeten dat ik in dat lege huis binnenkwam. Geheel gestript omdat de koper het leeg opgeleverd wilde hebben. Op de lege witte trap, in de grote lege gang, zat Klein Zwart Monster op de trap. Alsof ze zeggen wilde, 'Knappe jongen die me hier wegkrijgt'
De koper wilde haar niet over nemen, en ik wilde haar ook niet kwijt. Gelukkig vertrouwde ze Ruurd goed genoeg om zich door hem te laten pakken, en verhuisde ze ook mee van de Warmoesstraat, naar de Boogerd.
2 dagen later was ze weg. Nergens meer te vinden, zelfs niet bij het oude huis, in de oude buurt. Al haar favoriete plekjes. Ik was erg ongerust. Maar savonds om 10 uur, terwijl ik dozen met kleren stond uit te zoeken samen met een vriendin, kwam ze boven, bij mij op de slaapkamer. Vanaf dat moment was ze bij de Boogerd thuis. Moet ik regelmatig naar een van de andere katten zoeken, naar haar hoefde ik nooit meer te zoeken.

Klein Zwart Monster was wel een mannenkat. Mannen konden rekenen op haar liefde en aandacht Vooral Sander was haar favoriet. Op zijn plek wilde ze liggen, en op zijn bed wilde ze slapen. Toen Sander het huis uit ging, en Ilja zijn kamer overnam, wilde ze niet verhuizen, en bleef ze op het bed van Sander liggen. Ilja werd gedoogd.

Ik niet, tenminste tot voor kort heb ik dat idee altijd gehad. Ik heb regelmatig een haal van haar gehad. Grommen tegen mij, als ze op mijn bed lag te slapen, en ik me in mijn slaap omdraaide. Een gedrag waarop ze vliegles kreeg. Dat dan weer wel.
Maar toen ik geopereerd was, en op de bank plaats nam, kwam ze bij me liggen. Niet alleen bij me in de buurt, maar tegen me aan. Dat was dubbel fijn, want daardoor durfde de andere katten niet op de bank, en dat was prettig omdat die veel onrustiger waren dan Klein Zwart Monster.

Al de dagen dat ik beneden slaap, ligt ze bij me. Min of meer tot mijn verbazing, tot ik me realiseer, dat ze, ondanks haar gedrag, eigenlijk haar hele leven bij mij in de buurt geweest is. Als ik zat te vouwen, lag ze naast me op de bank, als ik patroon ging tekenen, lag ze op een stoel , of op de bank. Ze is tenslotte met mij meeverhuisd, wat me altijd enigzins heeft verbaasd.

Afgelopen week viel het me op dat Klein Zwart Monster niet meer bij me lag, ook had ze ineens moeite met het kattenluik. Midden in de nacht kon ik er uit (op krukken) om de deur voor haar open te doen.
De nacht van donderdag op vrijdag viel het me op dat het stonk in huis. Ik vond een vreemde, stinkende substantie, en heb het opgeruimd. Eerst niet verder over nagedacht, tot het ons opviel dat KZM zo stonk.
Gisterenavond lag ze in de kamer, en ze stonk. We waren allemaal een beetje van slag, want we dachten dat het einde genaderd was. Maar tegen elven knapte ze weer op, en ging ze de hort weer op.
Vanmorgen vonden we de oorzaak van de stank. Ze had een abces van onder haar kin, tot ver over haar borst, en dat was zo ernstig ontstoken dat haar organen waren aangetast. Rottend vlees, dat was de geur die ze verspreidde.
Toen ze , met heel stramme poten langs kwam lopen, ging bij mij de knop om. Hoe erg ik ook aan haar gehecht ben, ik mag haar niet zomaar al die pijn aandoen. Dus ging Ruurd met haar naar de dierenarts. Samen met Joshua om haar vast te houden onderweg.
Ze kwamen zonder Klein Zwart Monster terug. Het abces was te erg, te vergevorderd ook om nog wat aan te doen. Waarschijnlijk heeft het lange tijd gewoekerd zonder dat wij er ook maar iets van gemerkt hebben.

Ik zal haar missen.

Kittens 2

Na een dag voeden met AH Katmilk, toch maar overgestapt op kittenmilk. Dat is gewoon flesvoedingpoeder, voor poezen.
Dus sta ik nu babymelk te mengen voor poezen. 3 delen water, 1 deel poeder. Dan de melk in een piepklein flesje, en afkoelen tot drinktemperatuur. Gelukkig had ik gelezen dat je een voorraadje kan maken, en hoefde ik vannacht om 3 uur alleen maar de melk op te (laten) warmen.

Grote handicap in dit geval is dat ik nog steeds met 2 krukken loop, en dus zelf niet of nauwelijks iets mee kan nemen. Hulp van de anderen om me heen is dus echt nodig. De kinderen vinden het voeden en verzorgen van de kleine kittens ook leuk, liefde en aandacht krijgen ze genoeg.
Fles geven kan ik ook delegeren, maar het verzorgen van de buik, nee daar beginnen mijn huisgenoten niet aan. De een vindt het te vies, de ander kan het niet, de rest is te klein of vindt het gewoon niet leuk. Eerlijk gezegd, is het ook niet mijn favoriete bezigheid, maar ach, ik verschoon ook (heeel erg) vieze luiers, dus deze babyplasjes kunnen er ook wel bij.
Mijn enige zorg is dat ik ze nog heb kunnen betrappen op poepen. Maar aangezien de buikjes niet hard of gespannen aanvoelen, denk ik dat dat wel goed gaat komen.

Kittens

Als verrassing beviel de kat 2 dagen na mijn operatie van 3 prachtige kittens. 2 zwarte, en een grijs/wit gevlekte. Zucht, echt blij was ik er niet mee, hoewel jonge katten altijd leuk zijn natuurlijk. Maar ik was net van alle andere kittens.

3 weken oud zijn ze nu dus, en moeder poes heeft van de week besloten dat ze er geen zin meer in heeft. Op woensdagavond verdween ze, en kwam niet terug. Donderdagochtend was ik behoorlijk ongerust, aangereden? Opgesloten? Waar is de poes?
Daarnaast zitten er in een doos 3 kittens die erbarmelijk huilen. Wat moet je met een nestje verweesde kittens? Buiten zetten en doodlaten gaan van kou en honger? Het is door mijn hoofd geschoten maar dat kan ik niet. Nu ze er zijn moet ik er toch ook alles aan doen om ze in leven te houden.

Dus heeft Ruben gisteren katmelk gehaald bij AH, en ben ik dat met een pipetje gaan geven. En? Na de eerste voeding met de hand gegeven, kwam de moederpoes eens even kijken. Maar van haar kittens wil ze weinig meer weten. Helaas, want dat betekend dat er 3 poesjes met de hand worden grootgebracht, en ik denk zomaar dat die dan niet meer op zoek hoeven te gaan naar een nieuw baasje.

Het leuke is, dat ik ze na 2 dagen al goed begin te kennen. De ene zwarte, is gulzig, maar is daardoor zo ongeduldig dat ik hem bijna niet kan voeden (of haar, want daar heb ik nog niet eens naar gekeken)
De andere zwarte snapt heel goed hoe hij melk uit een pipetje kan krijgen. Bij hem moet ik uitkijken dat hij zijn tong niet vacuum zuigt aan het pipetje.
En de kleine grijze is rustiger. Die is makkelijk te voeden en is ook tevreden als ze haar deel gehad heeft.
Ja, je leest het goed, in mijn beleving zijn de zwarte katertjes, en de grijze een meisje.

Nu nog een oplossing vinden voor het warmte en nest probleem, ik denk dat ik ze maar een soort ren ga geven, zoals je dat ook doet met puppies. Moet ik alleen de plek goed uitzoeken.

Nieuws

Okay, het moest er toch van komen. Ik kan niet de rest van mijn leven blijven hupsen met 2 krukken.
Dus begon ik voor het weekeinde voorzichtig mijn voet te gebruiken. Niet belast, dat durfde ik nog niet, maar wel een loop beweging met 2 krukken. Pijnlijk, dat wel, maar het ging!

Vandaag wilde ik het weten, KAN ik op mijn voet staan? Voorzichtig, heeeel erg voorzichtig verdeelde ik mijn gewicht over mijn beide voeten. En het ging!
Volgende stap is lopen. Heen en weer naar de keuken, belast, steunend op 2 krukken ging. Daarna moest ik echt zitten met mijn been omhoog, maar het begin is er.
Pijnlijk is het wel. Maar het gewricht werkt mee, en dat is anders dan ik in 2 jaar heb gevoeld. De grootste verandering is, dat het 'mes' er uit is.
2 jaar lang prikte er iets in mijn enkel, zeker als ik meer liep, of langer stond. En dat is weg!.Gewoon weg.
Ik begin te geloven dat ik straks echt weer kan lopen, zonder problemen. En dat ik weer gewoon aan mijn condititie kan werken.

Nu maar voorzichtig op de ingeslagen weg verder gaan. Vooral dat voorzichtig zal moeilijk zijn.

Zand

Huishoudelijk gezien werden we, nadat Ruurd de hele week aan de overkant ging werken, net een goed geoliede machine. Iedereen, alle kinderen, wisten waar ze zich aan moesten houden, en iedereen had zijn of haar eigen taak.
Ook kregen we een goede routine, in wanneer er wat gebeuren moest.

En toen werd ik geopereerd, en gaat het genezingsproces veeeeeel langzamer dan ik zou willen.
Dat is zand. Zand in onze geoliede machine.

Wat volgt is irritatie, frustratie en een rommeliger huishouden. En ik kan niet zo goed tegen ene rommelig huishouden. Mijn leven is al zo vol en rommelig, ik kan niet te veel rommel om me heen verdragen.
Maar zelf kan ik het niet, ik heb krukken nodig om vooruit te komen, en dus kan ik nog geen koffie kopje verplaatsten. Ik heb kinderen nodig die mijn benen zijn. En daar ligt het probleem. De kinderen willen niet meer. Die zijn het zorgen zat. IK wil niet meer, ik ben het op de bank hangen zat. Ik doe wat ik kan maar koken en door de keuken rennen gaat gewoon niet (goed) met 1 been, en wat te denken van ff met stapels spullen de trap op rennen?

Gisteren maar weer eens uit gevallen, en helaas blijkt dat nodig, want het had het gewenste effect. Samen met JOshua gekookt, en samen met alle kinderen opgeruimd. Maar het is zo niet wat ik wil. Ik wil weer harmonieus, ik wil weer een geoliede machine. Zonder zand.

We zullen onze schouders er gewoon nog even onder moeten zetten. Nog even vol moeten houden, want de enkel zelf gaat langzaam, heeeeel langzaam maar zeker vooruit. Ik kan nu mijn voet neerzetten, en een onbelaste loopbeweging maken ZONDER dat ik gek word van de pijn. Maar ik moet voorzichtig zijn, want te veel doen, levert een dag erna heel veel pijn op heb ik gemerkt. Dus ik ben voorzichtig. Ik blijf zitten, met mijn been hoog. Want nu wil ik eindelijk eens van die nare, niet meewerkende enkel af.

Doktersbezoek

We waren ruim op tijd in het ziekenhuis, en we waren ook nog eens op tijd aan de beurt. Zou het dan 1 keer gaan zoals we wilden dat het ging? Dat zou in ons geval, heel bijzonder zijn.

Maar nee, eenmaal binnen bleek het toch weer anders te gaan. In het rapport over de operatie stond, dat er geen banden losgemaakt zijn. En dus ging het gips eraf, en hoefde het er niet meer om. Ga maar naar huis en probeer maar te lopen, zei de dokter (arts assistent denk ik)
Deze dokter had ik nog nooit eerder gezien, en dat werkt altijd in mijn nadeel.

Ik probeerde het goed te doen, en me te beheersen. Ik zei nog dat ik het niet een goed plan vond om zonder gips naar huis te gaan. Dat ik 2 jaar lang niet heb kunnen lopen en dat ik niet gelijk zonder iets naar huis wilde.
Maar ja, er was geen medische noodzaak voor gips, dus hield de dokter vol, dat ik zo naar huis kon.

Dan gaat er bij mij iets op slot. Frustratie? Onzekerheid? Gevoel dat ik niet gezien of gehoord wordt? Het gevoel dat ik me aanstel? Ik weet het niet, iets van deze, of allemaal maakt dat ik letterlijk niet meer communiceer. Het enige wat ik dan wil is weg. Maar ja, ik zat in een rolstoel, en Ruurd had mijn krukken buiten mijn bereik gezet. En HIJ wilde niet weg.

Ruurd ging de discussie aan met de dokter. Hield de dokter tegen, toen hij rechtstreeks tegen mij in wilde gaan. Leidde het gesprek in goede banen, en wist de dokter er van te overtuigen dat het een betere zet was, om loopgips aan te laten leggen.

In de gipskamer was het de gebruikelijke chaos. Andere gipskamer, andere werknemers, maar toen wij Harry noemde, bleek hij een bekende,
Het gipsen deed heel erg pijn, maar ik kon al wel mijn voet in een hoek vna 90 graden houden dus ook daar zagen we verbetering.
Nu heb ik dus roze gips, met een schoen die er om vraagt gepimpt te worden.
Langzaam aan mag ik mijn voet gaan belasten. Hopelijk kan ik, met gips, lopen tegen de tijd dat ik weer naar het AMC moet op 4 november.

Rafael

Vanmorgen al heel vroeg ging de wekker. Wij (Ruurd en ik) moesten de boot van 8 uur hebben, en dus om half 8 weg. Daarvoor wilde ik toch echt de verjaardag van Rafael vieren.

In de westwing stond zijn grootste wens al op hem te wachten. Wat zou hij daar blij mee zijn. Op de tafel in de westwing lagen de andere pakjes.

Om half 7 waren alle kinderen wakker en beneden. Op mijn tijdelijk bed. Ik gaf Lea opdracht om de pakjes van tafel te gaan halen. Met nadruk op het woord 'tafel' Ze begreep me meteen, en haalde de pakjes op.
9 pakjes in totaal. Want ook Ruben en Joshua hadden een plannetje bedacht.

Hij kreeg een paar sokken, een broek en een tshirt van Simply Colors. In de grote doos bleek een klein pakje te zitten, met daarin een paar sokken. Van Joshua kreeg hij een vreemd gevormd pakjes. Met daarin een linkerschoen. Gelijk wist hij dat het rare pak dat Ruben in zijn hand had, de rechterschoen moest zijn.
In het pakje dat Ruurd gaf zat een fototoestel. Toch een pakje van zijn lijstje. En in het hele grote platte pak zat hiet boek Paraplu, met bijpassende paraplu. Ook dat stond hoog op zijn lijstje.
Rafael was helemaal gelukkig. ZIjn lijstje bestond uit 3 wensen. 2 van die 3 waren vervuld, en boven dat was hij verwend met nieuwe kleren, had Lea een mooie steen voor hem gemaakt op een workshop. Dit was een goede verjaardag.
Toen stelde Joshua voor om naar de westwing te gaan, om daar een cadeautafel in te richten.

Ik wist het voor elkaar te krijgen eerder in de westwing te zijn dan hij. Nog zie ik hem binnen komen, zijn armen vol cadeautjes. Nog zag hij niets. Wij stonden in spanning om hem heen, maar hij zag niets.
Tot Joshua zei: Rafael, kijk eens naar links.
Hij keek, en in plaats van de gillen, wat ik verwacht had zei hij alleen: OOO die is mooi!!
Zijn oogjes begonnen te stralen, zijn cadeautjes werden gelijk in de aanhangwagen gelegd, en zelf ging hij achter het stuur zitten.
Achter het stuur van zijn gloednieuwe skelter. Met 2 stoeltjes en een aanhangwagen (jaaa Moeders weet haar weg op Internet)

Daarna kwam Margriet, en nam het ritueel over. Daardoor heb ik niet gezien dat hij op zijn skelter naar school ging, zijn traktatie achter op. Heb ik ook niet gezien dat hij samen met Cecilia op het achterste stoeltje weer naar huis skelterde tussen de middag.
Gelukkig heb ik wel gezien hoe gelukkig hij was van alle visite en aandacht, Hoe hij genoten heeft van het gourmetten.
Was ik erbij toen hij telefoon kreeg van zijn grote broer uit Italie, en toen zijn grote zus belde.
Hij was echt, volkomen jarig. Zo jarig als je alleen kunt zijn als je 7 wordt.

Morgen

Morgen moet ik naar het AMC, dan gaat het gips er af, en kijkt de dokter ernaar. In het eerste verhaal werd gezegd dat ik daarna 4 weken loopgips ging krijgen, en daarna moest revalideren met fysiotherapie. Maar de dokter die bij mijn bed stond na de operatie, had het erover dat het gips er af ging, de hechtingen eruit, en dan kon ik lopend het ziekenhuis verlaten.

Omdat ik nog steeds pijn heb aan mijn enkel, soms heel erg, ik nog steeds veel pijnstillers slik, hoop ik dat ze er nog gips omheen doen morgen.
Ook ben ik heel erg benieuwd wat de dokter te vertellen heeft. Normaliter spreek je een dokter cq chirurg vlak na een operatie, maar je weel, bij mij, bij ons, gaat het nooit gewoon, en dus heb ik de dokter nog steeds niet gesproken. Wat heeft ie aangetroffen toen hij de enkel open maakte? En wat treffen we morgen aan?

Eerst gaan we morgenochtend de verjaardag van Rafael vieren. Want die wordt morgen 7 jaar. En daar heb ik wel erg veel zin in, want ik heb al zijn wensen kunnen vervullen. Ik verheug me dan ook heel erg op zijn reactie als hij zijn grote cadeau ziet....

Zijn jullie nu ook nieuwsgierig?

2 jaar

Vandaag is het 2 jaar geleden dat Ruurd en ik samen naar de AH gingen, met de bedoeling daarna even verjaarscadeautjes voor Rafael te gaan kopen bij de Intertoys. Ik had dat uitgesteld tot hij er was omdat we dat graag samen wilde doen.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik in de Albert Heijn in het schap van het bier en frisdrank zo erg zwikte dat het me zwart voor ogen werd.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik voor het eerst van mijn leven meemaakte wat gips was. Nog nooit had ik iets in het gips gehad, en nu had ik, hoogzwanger, gips om mijn been.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat we de humor van een been in het gips nog in zagen. Dat we grapjes maakte over bevallen met een gipsenpoot.
Vandaag is het 2 jaar geleden dat ik mijn kinderen naar school bracht.

Vandaag is het hoeveel weken verwijderd van het moment dat ik zonder na te denken opsta om iets te doen?
Hoeveel weken ben ik verwijderd van mijn kinderen weer naar school brengen smorgens?

WMO

Een tijdje geleden hadden we, weer, geprobeerd om te zien of we wat hulp zouden kunnen krijgen om dit wankele evenwicht wat wij huishouden noemen, te ondersteunen.
Nou, nee. Niet de hulp die we nodig hebben. We kunnen iemand krijgen die de vloer dweilt en die de ramen lapt. Voor het lichtere huishoudelijke werk moeten mijn pubers maar inspringen, en mijn partner, die zelf een erge vorm van reuma heeft, maar een baan heeft, kan wel stofzuigen. Hoe is dat moet doen als ie niet aanwezig is, deed niet ter zake geloof ik.
Maar de hulp die we nodig hebben, boodschappen doen, met de kinderen naar de speeltuin of een keer kinderen van school halen, die kunnen ze niet leveren.
Het enige wat de WMO kon aanraden was eens contact op nemen met het steunpunt mantelzorg.

Dat heb ik eerst tijden laten liggen, maar toen de scholen weer begonnen, Ruurd aan de overkant ging wonen en werken door de week, en dus helemaal vast liep, heb ik maar eens gebeld. En nog eens gebeld, en toen kwam er ineens een operatie en leek het einde van het verhaal in zicht.

Gisterenochtend telefoon:
Goedemorgen, u spreekt met .. van het steunpunt mantelzorg. U had gebeld?
Ik: Ja dat klopt, een tijdje geleden.
ZIj: Ja er is iemand ziek geworden, en nu neem ik de zaken even over. Ik wil graag uw mantelzorg even in kaart brengen. Wie doet het grootste deel van het huishouden bij u?
Ik: Dat moet mijn zoon van 13 zijn.
Zij: En wat heeft u nog meer voor zorg?
Ik: NOu de buurvrouw doet af en toe het grove werk, zoon van 17 stofzuigt en loopt voor me
Dochter van 10 neemt haar broertje van 6 mee van en naar school.
Zij: Tja, wat heeft u nodig?
Ik: Nou feitelijk heb ik nu donderdag en vrijdag iemand nodig, want eigenlijk is het niet zo handig dat ik alleen ben met de peuter.
ZIj: Dan moet uw moeder maar een paar dagen komen helpen.
Ik: Mijn moeder helpt waar mogelijk, en die heeft ook haar eigen dingen, bovendien mijn moeder is ook 79 (nog niet, maar dat scheelt maar 2 weken)
Zij: En uw broer, of uw zus?
Ik: Die hebben gewoon hun werk, en kunnen hier niet helpen de hele dag.
Zij: Nou dan denk ik dat er weinig is wat we voor u kunnen doen. Wat we normaal te bieden hebben is iemand die op een partner past die niet alleen kan zij, zodat de mantelzorger een keer boodschappen kan doen, of even op visite kan. Maar deze hulpvraag kunnen we niets voor doen. Vroeger had je gezinszorg, maar tegenwoordig wordt er toch verwacht dat de buren en familie inspringen.
Ik: De buren werken allemaal, hoe kan ik dan vragen of ze me helpen?
Zij: JA, normaal is het zo dat bij werkenden de kinderen naar de BSO en de opvang gaan.
Ik: Mevrouw, ik BEN de opvang.
Zij: Maar dat kan toch niet? U werkt dus gewoon? Ja dan kunnen we helemaal niets voor u doen, maar ik zal toch eens overleggen.
Ik: Als u zegt dat u toch niets kan doen, hoeft u er voor ook niet nog tijd en energie in te steken. Wat u zegt is dat gezinnen het zelf maar moeten uitzoeken.
Zij: Ja, dat wordt wel verwacht.

Dit laatste deel van het gesprek herhaalde zich een paar keer, want de mevrouw was niet van plan zich met een kluitje in het riet te laten sturen. Ze wilde perse overleggen, en nog een keer met mij overleggen, om daarna pas te vertellen dat ze niets kon doen. Gelukkig kwam de postbode met een pakje, en had ik een heel goede reden dit gesprek te beeindigen.

Een goede dag.

Vandaag kan ik eindelijk zeggen dat ik de pijn onder controle kan krijgen met pijnstillers. Dat is een grote vooruitgang. Betekent dat ik ineens wat kan, Gelukkig maar, want ons kent ons, en dan zou ik gelijk weer teveel doen.
Ik heb even geprobeerd of ik met minder pijnstillers toe kon maar daar werd ik toch niet blij van.
Maar met de pijnstilling goed ingesteld lijkt er wel verbetering in te zitten.

Stilzitten, dat is de grote truc, en tegelijk is dat, voor mij, het moeilijkste wat er is. Dansen met de kinderen kan nl ook als je op de bank zit met je been hoog, maar dan ligt je been echt niet stil. Het was wel leuk, en we hadden wel erg veel lol.

Eind van de middag begon Cecilia te klagen over oorpijn, binnen een uur huilde ze klaaglijk. Voor nu hou ik het op paracetemol en neusspray. Ze wilde wel 'Pappa Belleh' wat momenteel haar hoogtepunt van de dag lijkt te zijn.

Een leuk stukkie is het niet geworden vandaag, meer een korte update van hoe het hier gaat. Morgen zal ik beter mijn best doen. Voor nu, welterusten allemaal.

Mantelzorg

Maandag vandaag. En ik moet werken. JA geloof het of niet, maar ik werk gewoon door. Om verschillende redenen. De eerste is dat de operatie zo snel gepland werd uiteindelijk dat het voor niemand mogelijk was op zulke korte termijn nog iets te regelen.
Andere redenen is dat ik er toch voor Cecilia moet zijn, en geloof het of niet, maar die dame heeft door dat haar moeder vast zit, en is dus mega ontdeugend. Als ze samen speelt, is het voor mij veel makkelijker. En de belangrijkste reden is eigenlijk dat het voor mij goed is om iig iets te doen te hebben. Na een weekeinde op de bank, verplicht niets doen (wat ik trouwens niet helemaal heb volgehouden) ben ik daar echt weer helemaal klaar mee.
Neemt niet weg, dat er voor mooi iemand bij zou moeten. Iemand met goed werkende handen en voeten. Iemand die ff snel Cecilia kan helpen als ze moet plassen, of iemand die ff limonade kan inschenken, indien gewenst. Voor mij is dat nu allemaal ff lastiger.

Maar ja, waar haal je zo snel iemand vandaan? Mijn eigen sociale kring wil best, maar of ze hebben momenteel zelf veel aan hun hoofd, of moeten naar school, werk of hebben andere verplichtingen. Daarbij is mijn kringetje een beetje gekrompen de laatste 2 jaar. Ik hoop dus dat er zomaar ergens,vanuit onverwachte hoek iemand komt die 5 dagen wil helpen.

Tegenvallen

Natuurlijk is het mijn eigen stomme schuld, of misschien wel struisvogelpolitiek. Maar ik had gedacht, geopereerd, een dag of 2 pijn en ellende, en dan kan ik weer volledig uit de voeten. Tenslotte loop/liep ik al 2 jaar met pijn en een voet die niet wil wat ik wil. Met gips zou dat toch alleen beter worden?
Dus had ik voor woensdag hulp geregeld, en verder zou het toch gewoon kunnen?

Nou het valt dus vies tegen. Het is nu zondag, en ik slik nog steeds pijnstillers omdat het anders niet gaat. Mijn been naar beneden laten hangen is een slecht plan, dan wordt de pijn zo hevig dat pijnstillers ook niet helpen.

Toen ik vrijdag belde voor medicijnen naar het AMC, werd me op het hart gedrukt om toch zoveel mogelijk rust te nemen. Maar hoe ik dat moet doen met een weerbarstige peuter is me niet helemaal duidelijk. Gelukkig komt morgen haar vriendje weer, dan is ze wat gezeglijker.
Vandaag hang ik nog op de bank in de hoop dat veel rust het genezingsproces versnelt.

School,

Aan het begin van het schooljaar heb ik een gesprek gehad met de schoolleider van de basisschool van 2 van mijn kinderen. Daar heb ik uitgelegd dat ik niet op school kan komen, behalve als ik vervoer heb, en dat dat heel erg vervelend is , ook voor mijn kinderen.
Daarna probeerde ik, via de mail, in contact te komen met de juffen van beide kinderen. Ik heb uitgelegd dat het voor mij onmogelijk was om op school te komen. Zeker overdag, maar dat ik zonder vervoer gewoon aan huis gebonden ben, doordat ik niet kan lopen.
Duidelijker kan ik het niet maken.
Doordat de situatie thuis voor mijn kinderen niet 'gewoon' is, door de extra dingen die ze moeten doen omdat ik daar tekort schiet, leek het me zinvol dat de juffen en ik eens om tafel gingen over de huidige situatie.
Begin deze week heb ik beide juffen laten weten dat ik geopereerd zou worden. Verder is school even op de achtergrond geraakt, omdat ik alle energie nodig heb gehad om voormezelf dingen te regelen.

Krijg ik zojuist een berichtje van de juffen, dat ik volgende week op een ochtend welkom ben om over de kinderen te praten. Want op een andere manier willen ze niet praten.
Hebben ze dan niet gelezen? Hebben ze niet begrepen dat ik nu echt helemaal niet naar school kan komen omdat ik in het gips zit? Ik ben echt heel erg teleurgesteld in de belangstelling van de school in de thuissituatie van de kinderen. Ik denk toch dat zeker op de basisschool, dat van invloed is op het kind.

Ik heb teruggemaild, maar het gaat vast weer 2 weken duren voor ik antwoord krijg. Zal ik ze dan ook vertellen dat ik op Rafael zijn verjaardag niet op school kan zijn? Want dat ik dan weer in het AMC ben? Of zou dat verspilde moeite zijn, want het heeft er alle schijn van dat de school niet geinteresseerd is.

Dag 2

Ik wilde een verslag schrijven van de operatie, maar de ghostwriter heeft zo een geweldige taak verricht, dat ik het niet eens ga proberen.

Gisteren naar den Helder voor gips. Daar deden ze nogal schamper over het feit dat het in het AMC vergeten was. Dat is natuurlijk ook vrij slordig, maar wel gebruikelijk voor mij. Bij mij gaat er nooit iets gewoon, dat had ik van te voren gezegd.

Op dit moment doet het been nog behoorlijk pijn, gelukkig wordt er gekookt voor me. Ook ben ik erg blij dat ik vandaag per ongeluk vrij ben, en dat Cecilia is opgehaald voor de schoolfotograaf. Ben ik ff een uurtje alleen, echt alleen. Ik heb het koud, en ben misselijk, heel naar allemaal.
Hopelijk voel ik me morgen weer een stuk beter, want morgen moet ik gewoon weer werken.

Maar gelukkig hebben we hulptroepen. Mijn moeder kookt vanavond, en de kinderen, groter dan Cecilia, zijn GEWELDIG. Joshua doet boodschappen, Ruben maakt schoon, en alle kinderen helpen met Cecilia. Van het weekeinde blijf ik in bed, Hoe meer rust nu, hoe beter denk ik.
Als eerst de pijn maar weer eens verdwenen is....

de dag die was

Zo. Ik mag deze keer ghostwriten voor Marrigje. Die ligt lekker uit te slapen op de bedbank die we afgelopen weekend hebben geregeld om op te slapen.

Zoals ze zelf zegt gaat er ook nooit iets normaal. Afgelopen vrijdag had Marrigje eindelijk de planner van het AMC telefonisch aan de haak geslagen en toen die riep dat het nog wel acht maanden ging duren hield ze het niet meer droog. Natuurlijk niet na al twee jaar een gevecht te moeten leveren met haar enkel en met het onbegrip alom. Wie de schoen past trekke hem aan, al denk ik dat de meeste lezers hier die schoen niet hoeven aan te trekken. En nee, het ging weer niet normaal. Want de beste man liet uit zijn mond vallen dat er dinsdag een patiënt uitviel en of we.... JA NATUURLIJK. Zo'n buitenkans moet je niet laten lopen.

Ten eerste een misverstandje over welke boot. Het oorsprongkelijke plan was om de boot van zes uur te nemen maar om even over half zes stond onze aangenoma halverwege de trap en dan ga je dat niet halen. Dus de boot van zeven. Mooi weer, veel grondmist. En dus veel fileleed. Maar uiteindelijk toch nog op tijd gearriveerd. Marrigje ingeboekt en omgekleed in operatietenue. Ik kan me voorstellen dat je je dan in de verdrukking voelt. Anyway, om kwart over elf werd ze richting OK afgevoerd en was ik haar kwijt. Daar liep ik met haar bedelarmband, haar paarse klaagbandje en aan mijn pink nogal losjes haar trouwring. Ja dat maak ik er maar van want geregistreerdpartnerschapsring is minstens 96 keer woordwaarde plus zes maal bonus. Als het al op het bord past.

Ik zou naar Diemen om wat te klooien maar kwam er achter dat ik geen sleutel bij me had. Dus weer terug. Even wat eten. En wachten. Wachten. W a c h t en. En nog meer wachten. En een highscore op de PSP die mee was. En wachten. En net toen mijn grens wel zo'n beetje bereikt was kwamen ze me halen omdat ze weer op zaal lag. Dan toch nog uren bezig en bleek dat ze geen gips had. Oeps. Na enig telefoneren met Den Helder daar voor morgen een gipsbeurt geregeld. Via een orthopeed die de dokter daar wel aardig vind maar wij minder. Ander verhaal. Dus op zeker moment op weg. Bedelarmband omgedaan en toen zou ik haar ring van mijn pink halen. Geen ring. Wel paniek. Enfin, na enig gedoe suggereert de zuster van zaal of ik wellicht mijn handen gewassen heb in het toilet. Ik stiefel naar het toilet. Duik in de bak met papieren handdoekjes en jawel, teruggevonden! Laat ik duidelijk zijn dat dat een flink pak van mijn hart was en dat dat de zuster van zaal een drietal kussen op haar wang heeft opgeleverd. Verdiend!

In de Land Rover heb ik Marrigje achterin op het bankje geparkeerd, suffend met kussens onder voet en achter rug en ik met een raampje open voor de frisse lucht terug door alle A9-files richting huis. In Den Helder nipt de boot van half acht gemist, dus uiteindelijk pas om negen uur thuis. Na alle wederwaardigheden gedaan te hebben is het dan nu even tijd om een stukje te schrijven om jullie allemaal weer even scherp te krijgen :-) Bij deze.

Ik ben er klaar voor

Krukken staan klaar, de ziekenhuispas is ingepakt. Ik heb gegeten (n ou ja, ik mag nog tot 3.45 vannacht eten, maar ik ga er toch echt mijn bed niet voor uit)
Morgenochtend om 6 uur met de boot, dus ik ga zo slapen.

Ja ik zie er tegen op, en ik kijk er naar uit. Duim maar voor me.

Opgelost

Een plotselinge plaats voor een operatie heeft een paar onverwachtte gevolgen. Niet alleen heb ik een dringende drang om het huis schoon te hebben voor dinsdagochtend, Er zijn ook een paar practische zaken die om een oplossing schreeuwen.
Na de operatie, zal ik een paar weken gips hebben is me verteld. Omdat Ruurd door de week in Amsterdam blijft, moet ik dus eigenlijk een slaapplaats beneden hebben. En Cecilia ook.
Ik heb alle opties doorgenomen, en besloot toen dat de beste optie was, een bedbank te organiseren.

Op Koopplein vond ik een mooie, rode, bedbank, 2 persoons, en opgeklapt een 2zitsbank. Ruurd heeft hem vanmorgen gekocht, en vanmiddag opgehaald. Ondertussen heb ik de was gestreken en de kamer opgeruimd, en schoongemaakt. Nu heb ik dus een slaapplek beneden, op een plek waar ik wel wil en kan slapen.

Nu moeten we nog de chaise longe, die in de huiskamer stond, in de westwing zetten. Daar heb ik nl ook een plek nodig om mijn been hoog te laten zitten. Tot nu toe doe ik dat, door mijn been op een andere stoel te leggen, maar dat ga ik geen weken volhouden, bovendien is het niet practisch.
Dat gaan we zo even doen, en daarna gaan we heerlijk gourmetten.

Ik droom...

Van dansen,
Van Sinterklaasinkopen doen
Van lopen in de regen
Van elke dag mijn kinderen van en naar school brengen
Van boodschappen doen bij Albert Heijn
Van fietsen met mijn dochter voor op de fiets
Van lopen met mijn dochter aan het handje
Van samen met mijn lief door den Burg lopen, gearmd.

Tegelijk ben ik bang, bang dat de operatie niet het gewenste effect zal hebben, en dat ik niet over 10 weken weer kan lopen.
Maar daar wil ik niet aan denken
Dus ik droom gewoon weer verder.

Niet te geloven.

Al sinds 21 juni wacht ik op een oproep van het AMC voor een operatie. De stress daarover werd steeds groter.
Toen ik laatst in Haarlem bij het Kennemergasthuis was, en een operatie datum in de toekomst kreeg aangewezen, was ik toch heel erg opgelucht dat er nu uitzicht was op een oplossing.
Daardoor werd het wachten op de operatie van mijn enkel alleen maar groter.

Het kostte me enige dagen, en afwachten op een rustig moment, maar woensdagochtend lukte het me toch het AMC te pakken te krijgen. Het was iid niet het goede nummer, maar een goed begin punt. Ik moest een ander nummer hebben, daar zat de mvr van de planning. Maar mvr was alleen bereikbaar tussen 2 en 3 van maandag t/m donderdag. Omdat woensdagmiddag nou eenmaal geen goed moment is om te bellen, mijn alarm gezet op donderdagmiddag 14.00 uur.
Donderdagmiddag gebeld. Een uiterst vriendelijke mevrouw verwees me door naar de planning van de dagbehandeling. Ik kreeg een telefoonnummer, en ze verbond me door.
Ik kreeg een andere vriendelijke mevrouw aan de telefoon, die me helaas niet kon helpen, maar morgen (vandaag dus) was Frank aanwezig, en die deed de planning.

Bij de derde keer bellen vandaag was het raak: Afdeling dagbehandeling met Frank.
Goedemorgen, u spreek met Marrigje Barnard, ik sta op de wachtlijst voor een operatie, en zou zo verschrikkelijk graag weten wanneer ik aan de beurt ben.
F: Ik zie het al, u komt voor een enkel, nou moet ik wel zeggen dat voor de dokter de wachtlijst is opgelopen tot 8 maanden
Ik: Nee, dat meent u niet, ik sta al vanaf 21 juni op de lijst, dan is het toch korter?
F: Ja, vanaf de aanmelding, maar dat wordt dan....
En toen schoot ik vol. 8 maanden, dat zou nog bijna een half jaar wachten betekenen, en dan zou Cecilia bijna naar school gaan voor ik weer kan lopen.
Dat zei ik dus: Nou moet ik geloof ik echt huilen, ik zit al 2 jaar thuis omdat ik niet kan lopen..
F: Nou niet huilen hoor
Ik (sniffend): Echt thuis dan bedoel ik, en we kunnen nergens hulp krijgen, want ik heb alleen maar een gezwikte enkel, dat is niet zo, maar volgens de WMO wel.
F: (met een lachje) OO, nou eens zien ik heb volgende week dinsdag een afmelding, dan zou u kunnen.
Ik: Dat meent u niet?!
F: Natuurlijk meen ik dat wel, ik ga u niet blij maken met een dode mus.

Daarna het zakelijke deel.
Dinsdag as 21 september, op de kop af 10 dagen voor het 2 jaar geleden is dat ik zwikte word ik aan mijn enkel geopereerd.
Frank wenste me een goed weekeinde. Nou behalve een hoop geregel, gaat DAT wel lukken.

Moeilijk

Een oppas jongetje, van 4 die uitsluitend sociaal wenselijke antwoorden geeft. Of althans antwoorden waarvan hij denkt dat dat het op dat moment gewenste antwoord is.

Soms is het vermakelijk, voor mij, en vervelend voor hem. Zo doet hij altijd alsof hij slaapt, omdat ik eens gezegd heb, dat ik wil zien dat hij slaapt. Maar ja, als hij nog slaapt, maak ik hem niet wakker. Dus lag hij van de week een uur langer in bed dan hij moest, omdat hij elke keer als ik kwam kijken, weer deed of hij sliep.
Of kreeg hij van mijn vorige stagaire een boterham met kaas, omdat zij breed had uitgemeten dat jam eten niet goed is voor kinderen, en dat zij ze alleen kaas zou geven op brood. Toen zij hem later vroeg wat hij op zijn boterham wilde, zei hij kaas. En hij houdt echt niet van kaas.

Moeilijker is het, dat hij ook in zijn oog wenselijke antwoorden geeft, en vervolgens zijn eigen plan trekt. Zoals wanneer hij gecorrigeerd wordt, en reageert alsof hij begrijpt waar het over gaat, en vervolgens gewoon herhaalt wat hij daarvoor deed.
Moedeloos word ik er van.

Eigenlijk is het een heel lief jochie, maar hiermee haalt hij af en toe het bloed onder mijn nagels vandaan. Vanmiddag was het weer zo ver, en nu ben ik heel hard aan het denken hoe ik hem moet aanpakken om hem te leren eerlijk te zijn. Tegeon over mij, maar vooral tegenover zichzelf. Ik denk dat als hij in staat zou zijn gewoon te zeggen wat hij denkt, voelt en wil, dat hij veeeel minder boze ouders en opvoeders zal zien.

Niets

Niet te melden heb ik eigenlijk.
Gewerkt vandaag, weinig bijzonders meegemaakt met de kinderen, die waren lief, ongezeglijk en zoals kinderen van 2, 3 en 4 nou eenmaal zijn.
We hebben veel K3 geluisterd, en zij gedanst. Elke keer als de meute buiten wilde spelen begon het te regenen, en ze moeten toch bewegen. Dan is dansen een goede manier.
De baby, die er vanmorgen ook was, vond het allemaal geweldig, en zolang hij kon kijken naar het dansen (en ik een poging deed om mee te doen, ooo, wat mis ik dansen) was hij helemaal blij.

Gewoon een dag, zoals er veel zijn. Weinig bijzonders, weinig opwindens, maar wel een dag die ik met een goed gevoel afsluit.

Humira

Mijn lief heeft reuma. Dat was een van de eerste dingen die hij me vertelde, ik weet het dus vanaf het begin.
Na een periode van problemen, bleek er ooit een verkeerde diagnose gesteld. Ruurd heeft geen Bechterew, maar Artritis Psoriatica.
De laatste tijd is de ziekte heel erg actief. Voor de kenners, zijn bezinking is al een paar maanden 44. Wat veel te hoog is.
Hij heeft de eerste lijns reumaremmers al achter zich gelaten, die werkten niet. En dan zijn de bijwerkingen ineens niet meer te verwaarlozen.
Dus gebruikt hij nu Humira. Begonnen met de laagst mogelijke dosering (eens in de 2 weken een prik) tot nu de hoogst mogelijke dosering. 1 keer per week prikken.

En natuurlijk heeft Ruurd last van de bijwerkingen. Hij wordt er emotioneel van. Dat is een bekende bijwerking. Vervelende is alleen, dat emotioneel bij mij zou betekenen dat ik overal om moet huilen, bij hem betekend het dat hij mega, maar dan ook mega chagerijnig wordt.
Dat is zwaar, heel erg zwaar.
Zeker nu hij de hele week weg is. Dan wil ik geen ruzie, en geen gemopper. Dan wil ik gezellig, romantisch, en gewoon. Dan wil ik een kopje koffie krijgen zonder er om te vragen, en iets samen doen. Dan wil ik geen ruzie met of over de kinderen.
Helaas, door de Humira gebeurt dat wel. Dan is ineens alles te veel, te zwaar, te somber.
Maar ik blijf positief, want de Humira DOET wel wat. Het psoriasis is bijna helemaal weg, en Ruurd voelt zich beter. Ik hoop dus maar dat bij de volgende prik, de bijwerkingen minder zullen zijn, en de werking groter.

Een goede dag.

Een gewone maandag. Ik werd wakker van de wekker, en vroeg me af waarom ik nu al de fles voor YS had klaargemaakt. Maar nee, het was slechts Ruurd zijn wekker.
Toen ik ruim een uur later wakker werd van mijn eigen wekker, schok ik me een ongeluk, want ik dacht dat Ruurd zijn telefoon had vergeten. Maar dat was mijn eigen telefoon.
Maar toen was ik eindelijk echt wakker, en ben maar opgestaan

De rest van de dag verliep gewoon, eigenlijk geen bijzonderheden, behalve dan een mail van mijn zus, die me verweet dat ik in de slachtofferrol ging zitten, en daarbij geen rekening hield met haar gevoelens. Mijn enkel is tenslotte alleen maar verstuikt....
Maar eigenlijk is dat ook niet bijzonder, het is mijn zus. Need I say more?

Kinderen hebben heerlijk buiten en binnen gespeeld. De baby, die erg driftig is, en veel huilt, wist vandaag ook lekker te spelen, en hartelijk te lachen. Dus al met al, was het een goede dag.

Geef mij meer van deze dagen,

Nooit saai (never a dul moment) in huize Banope

Rustige zondag, al had ik al wel de badkamer beneden een grote beurt gegeven.
We zitten rustig in de kamer als Rafael wat drinken wil pakken, en bij het open doen van de kast? Het pakken van het glas? in ieder geval de glazen plan van de kast besluit plotseling dat hij er geen zin meer in heeft, en breekt in 3 stukken.
Wij worden gezamelijk opgeschrikt door een lading servies en glaswerk dat uit de kast, op Rafael stroomt.
Rafael in paniek, Cecilia in paniek, Lea hevig geschrokken.
Ruurd springt op, en probeert het eea te redden. Omdat het zondagochtend is, een keutelochtend, heeft niemand schoenen aan, behalve hij en ik. En ik ben bezig met Rafael, die zich behoorlijk in zijn vinger gesneden heeft, en een piepklein gaatje in zijn hoofd heeft.
NIemand kan Ruurd dus zomaar komen helpen.

Gelukkig is ons huis voorzien van vele deuren, en ik geeft de kinderen daarom opdracht om de tuindeuren open te doen, schoenen aan te schieten en pleisters te gaan pakken, en Ruurd te gaan helpen.

De grond ligt bezaaid met glasscherven, en van onze grote stapel schoteltjes zijn er slechts 5 over die nog bruikbaar zijn (gelukkig hebben we pas 1 oktober weer een taart moment)

Als iedereen zijn of haar schoenen aan heeft, Rafael met Cecilia op de bank zit, is de zooi snel opgeruimd. Maar waar we nu met alle kopjes en glazen heen moeten die het wel overleefd hebben?
Voorlopig staan ze op het aanrecht.

Geen zin.

Na een drukke week, met veel oppaskinderen, en zoveel pijn aan mijn enkel,dat de kruk weer mijn steun en toeverlaat is, de laatste dag, is de was blijven liggen. dwz de op te vouwen was.

Zoals bekend mag worden geacht, heb ik een hekel aan de was opvouwen. Huishouden is sowieso niet mijn grootste liefhebberij maar omdat ik wel van een schoon opgeruimd huis hou, zeker als ik het druk heb, steek ik er veel energie in om dat wel gedaan te krijgen.
Maar de was....

ZOjuist ben ik enthousiast begonnen. Maar nu ik de meeste essentiele zaken heb opgevouwen. Ik ga liever wat anders doen vandaag. En wassen. Dan doe ik morgen alles opvouwen, en strijken bij een film. Goed voornemen toch?
Kan ik nu met een gerust hart met mijn stempels gaan spelen.

Boos

De buurvrouw, waar ik veel contact mee heb, komt gisterenavond witheet het tuinpad oplopen.
Haar ventiel is eruit, en het is Rafael zijn schuld.
Als ik probeer er achter te komen of het echt Rafael zijn schuld is, weigert ze antwoord te geven.
Als ik dan vraag wat ze precies van me verlangt, komt er een eisenlijstje. Ze EIST dat het gerepareerd wordt, Zij kan het niet, en ze gaat geen fietsenmaker betalen hiervoor.
Uit wat ze verteld, is alleen het ventiel eruit, is er verder niets stuk. Ik begrijp niet helemaal het probleem, een ventiel er weer inzetten, band oppompen , probleem opgelost toch?
Maar voor ik aan kan bieden dat voor haar te regelen, stampt ze heel boos weg.

ALs ik Rafael erover doorzaag, beweert hij bij hoog en bij laag dat hij dat niet gedaan heeft. Hij heeft de fiets van de buurjongen thuis gebracht, waarbij de band pang zei. Rafael heeft gekeken wat er was, en is weer naar huis gegaan. Het klopt dus dat hij bij de fiets was, maar stuk maken heeft ie niet gedaan, zegt ie.
Ik neig ernaar Rafael te geloven, ook omdat hij steeds hetzelfde verhaal verteld. Maar zelfs al is het niet zo, dan nog vind ik deze boosheid wat overdreven.

Het vervelende is dat ik haar stress nog wel begrijp. Donderdagavond is haar avondje uit. Ze wil dan dat alles soepel loopt, en elke hobbel is dan gelijk een grote.
Maar deze hobbel had ik eenvoudig voor haar kunnen oplossen. Misschien frustreert dat me nog het meeste.

Overhoren

Of ik frans wil overhoren, vraagt Joshua. Natuurlijk wil k dat, vind k nog wel leuk ook, want ooit scoorde ik hoog met frans. En het s leuk om te kijken wat ik er nog van weet.
De meeste woorden uit het rijtje ken ik, en ik kan zelfs de betekenis noemen zonder te spieken.
Behalve het woord 'Le portable' die kende ik niet. Wat niet zo gek is, het betekend nl 'mobieltje' En ja, die hadden we in mijn tijd nog niet.

Praten

Om maar weer over te gaan naar de orde van de dag, een blogje over Cecilia.

Cecila praat. Ze maakt, tot onze stomme verbazing, gewoon zinnen. Kan vertellen hoe ze zich voelt, en als ze valt, kan ze ook vertellen wat er gebeurt s. Het is, als k er bij stil sta, soms vreemd om zo een klein mensje zulke dingen te horen zeggen.

Zo kan ze, ut het niets, tegen iemand zeggen: Wat doe je? (voor de kenners, klinkt erg zoals in Phineas and Furb) En vroeg ze gisteren middag ineens : pappa nou?

Ze zegt al een tijdje 1 ding dat we niet begrijpen. Soms zegt ze: 'Dobbiedabbie' We hebben de indruk dat het echt wat betekend. Ze kan het heeel boos tegen je zeggen, en als je het dan tegen haar terug zegt, is ze echt heel verdrietg. Maar een scheldwoord is het toch niet, want ze kan het ook helemaal tevreden zeggen als ze een boterham geserveerd krijgt. Soms zingt ze het ook.
Een andere keer zeg je DobbieDabbie tegen haar, en dan barst ze in een schaterlach uit.

Zij hecht er dus betekenis aan.Welke precies is ons een raadsel. Hoewel je uit de context heeel gemakkelijk de intentie kan halen. Want ik ken geeen kind die zo boos kan kijken, en zo verschrikkeljk blij of tevreden kan zijn als deze dame.

Afgesloten.

Blogde ik van de week nog, dat er problemen waren met Ruurd zijn familie, inmiddels is het afgesloten.
We hebben het echt geprobeerd, lange tijd. Om contact te houden, om ons (binnen grenzen) aan te passen aan wat er van ons verlangd werd.
Toen dat niet lukte, hebben we nog geprobeerd op andere manier iig contact te houden. Maar het is niet mogelijk.
De opmerkingen tav mij, en vooral de kinderen die ik meebracht in de relatie, werden steeds onvriendelijker en laag bij de grondser.

Na een nare mail gisteren ben ik uit gegaan. Ik wil niet meer. Ik WIL niet eens contact meer met mensen die zo duidelijk aangeven mij niet te willen, die blijven volharden in hun eigen ideeen, zonder te willen kijken of luisteren naar die van een ander.
Ik steek mijn energie liever in contacten die wel prettig zijn.


Wat overblijft is de kater. Het gevoel van falen van mijn kant. Weer ben ik er niet in geslaagd een relatie op te bouwen met iemand. Ik zou zo graag het waarom van het mislukken weten. Wat is er gebeurd tussen het eerste contact, waarbij ik letterlijk een warm welkom werd geheten, en de keer dat ik, zwanger van mijn 7e kind, werd toegebeten dat ik nog 2 kinderen had, die in den Bosch wonen. Kinderen die vanaf dag 1 welkom waren in mijn huis, en er ook al vaak geweest waren. Kinderen die het moeilijk hadden met de nieuwe relatie en verhuizing van hun vader, en dat op hun eigen manier moesten verwerken.
Pels kinderen, waarvan het o zo belangrijk was dat ze bij de familie betrokken werden en bleven. Toch heeft 1 van hen, sinds hij hier woont, niets meer van die familie gehoord of vernomen. En is van het andere pelskind het bestaan niet eens erkent.

Mijn ouwe moeder, werd na 23 jaar huwelijk van haar dochter, ineens geconfronteerd met een nieuwe partner, en 2 extra kleinzonen. Ik geef toe, het kostte haar moeite, maar inmiddels heeft ze de nieuwe kinderen zo geaccepteerd, dat ze in haar systeem zitten als ze op vakantie in Amerika is.

In mijn opinie moet het zo. Het was een package deal. Toen Ruurd voor mij koos, koos hij ervoor om 6 extra kinderen op te voeden, te begeleiden en te financieren. Omgekeerd, koos ik voor 2 extra kinderen om hetzelfde te doen.
Maar ja, mijn kinderen zijn niet welkom bij hun nieuwe familie, dus ik ook niet. En als ik niet welkom ben, kiest Ruurd voor mij.
Dus hebben we nu beiden gezegd dat het genoeg is. Van ons geen actie meer te verwachten. Rest me alleen nog om mijn emoties daarover onder controle te krijgen.

Nieuw begin

Opeens is de titel van dit blog weer actueel. Alles begint opnieuw.
De scholen zijn inmiddels allemaal opnieuw begonnen. Daarmee zitten we weer in het gewone dagelijkse ritme van school, clubjes en vriendjes spelen en uit spelen gaan.
En per 1 september is mijn lief aan een nieuwe baan begonnen. Een baan waarvan we hopen dat het leuk is, en er groei in zit. Een baan ook, die net te ver weg is, om elke dag heen en weer te reizen.
Vanaf 1 september woont mijn lief daarom door de week in Diemen, waar hij een kamer kan huren bij mijn zoon. (dat is voor beide partijen makkelijk en gunstig)

Vorige week hadden we nog even respijt, omdat ik op 2 september naar de kaakchirurg moest, had hij een dag vrij, en sliep woensdag thuis. Donderdag is hij weer terug gegaan naar Diemen om op vrijdag op tijd op zijn werk te kunnen zijn. Maar dat was proefdraaien.

Nu is het voor eggies. De eerste dag en nacht hebben we er op zitten. En het is gelukt. Na de eerste week zal het weer beter gaan, het is voor ons allemaal wennen. Maar we kunnen het. We hebben het eerder gedaan, en we zullen het weer kunnen. Alleen het begin, dat is moeilijk.

Gevallen.

Joshua is met Q en Cecilia naar de speeltuin aan de overkant, als hij na een minuut of 10 terug komt rennen met een brullende Cecilia op zijn arm. Ze is gevallen. Arm kind. Ik neem haar van hem over, en stuur hem terug naar Q. Als Cecilia door heeft dat Joshua weer naar de speeltuin gaat, rent ze hem achterna. Nog na sniffend, maar ze wil echt weer naar de 'mommel'

Daardoor komt het, dat ik pas later zie dat ze toch wel behoorlijk gevallen is, en daardoor 'stuk' is.




Dankzij wat calendula spray, heelt het snel, en mooi. Maar ja, helen kriebelt.
Dus wordt ze op een ochtend zo bij me afgeleverd. Nu wel redelijk in paniek, vanwege het bloed.






Inmiddels is er bijna niets meer van te zien. En peutert ze er ook niet meer aan. Gelukkig.

En gekke bekken trekken? Ja dat kan ze als de beste

Zucht

Het is weer bijna 4 oktober, en dus barst de hel weer los.

4 oktober is Rafael jarig. 7 wordt hij dit jaar, en hij heeft een hele lijst met cadeautjes die hij hebben wil. Gelukkig zijn het wensen die ik kan inwilligen, dus ik verheug me op een leuke dag, met cadeautjes, taart, en veel bezoek. Afgesloten met een lekkere maaltijd, samen met vrienden en familie.
Moet toch een dag zijn om je op te verheugen niet waar?

Helaas hebben powers that be, besloten dat 4 oktober een moeilijke dag moet zijn. Een dag waarop de broers en zussen Pels, met hun partners samen eten. Ruurd moet dus elk jaar kiezen, en elk jaar kiest hij voor mij, voor Rafael, en voor hier. En elk jaar komt hem dat weer duur te staan.

Ruurd wordt gelijk buiten spel gezet, en als hij daar tegen protesteerd, krijgt hij nare mail te verwerken, waar hij dan weer op reageert. Als reactie daarom komt dan " Ik ga vandaag lekker bbqen. Met Ruurd is toch geen contact mogelijk"

Volgens mij is het voor alle partijen verdrietig, en zijn er nu 5 mensen niet blij met de situatie. Iemand zou eens moeten bemiddelen. Zal ik 'Familiediner" inschakelen....

armband

Voor mijn verjaardag, vorig jaar, heb ik een pandora armband gekregen. Van Ruurd.
Ruurd bedacht eind vorig jaar een leuk project. Bij elke verjaardag krijg ik een bedel met de letter van de jarige. Na bijna een jaar zitten er al heel wat bedels aan mijn armband. Want ook met valentijnsdag, verjaardag, moederdag, heb ik een bedel gekregen.
Laatst had ik hem afgedaan. De armband zat me in de weg.

Na een paar dagen wilde ik hem weer omdoen, maar hij lag niet waar ik hem had achtergelaten. Dus keek ik steeds op andere bergplekken. Maar geen armband.
Helemaal vervelend werd het,toen Ruurd met een nieuwe bedel aankwam, ter gelegenheid van onze GPdag, 14 augustus. De zoektocht werd wat intensiever.

Maar gisterenavond was ik het zat. Ik wilde mijn armband terug, en wel NU. Dus zijn we begonnen met de tafel, en alle postbakjes daarbij doorzocht, en gelijk opgeruimd. Om 23 uur hadden we nog niets gevonden, en zijn we maar naar bed gegaan. Bij het naar bed gaan heb ik eerst de hele slaapkamer op zijn kop gezet, en opgeruimd, maar helaas geen armband. Uiteindelijk toch maar gaan slapen.

Vanmorgen eerst film gekeken met Lea en Rafael, en ondertussen zitten kijken, waaar zou die armband kunnen zijn. Dus de hele boekenkast opgeruimd, de kast in de keuken, de archiefkast, en op de archiefkast. De westwing. Nou ja, gewoon alles beneden. Maar helaas geen armband. De zoekplaatsten werden steeds gekker. Bovenop de kast (want mijn moeder gooide altijd dingen op de kast) Op het randje van de keukenkastjes, op een plank waar ik niet eens op kan kijken als ik op een stoel ga staan.

Uiteindelijk heb ik het opgegeven. Verdrietig, omdat ik denk dat mijn armband voorgoed verdwenen is. Het bureau, waar ik zeker weet dat ik mijn armband heb opgeruimd, heb ik inmiddels al 6 keer helemaal uitgemest, maar geen armband.

Dan gaat Ruurd zoeken. nog geen 5 minuten later, haalt hij, uit het bureau nota bene, mijn armband. Ik snap er niets van, maar ben zo blij als blik dat ik mijn armband weer terug en om heb. Ik denk niet dat ik hem ooit nog af doe.

Laatste vakantiedag.

Natuurlijk, eigenlijk was de laatste vakantiedag vrijdag, en is het nu gewoon weekeinde, maar toch voelt het alsof het vandaag de laatste vakantiedag is.

Het is een beetje tegenvallende vakantie geweest. Kinderen de eerste 3 weken van verplichting naar verplichting. Toen ze daar doorheen waren, waren mijn vrije dagen op. Ik heb geen vakantie, maar alleen vrije dagen als alle oppaskinderen tegelijk weg zijn. Niet erg, want we hebben een erg leuk groepje oppaskinderen bij elkaar, met elkaar hebben we heerlijk vakantie gevierd.
Het enige jammere is dat we samen uit zouden, een dagje Madurodam, en naar Avi Fauna. En in de weekeinden dat we weg konden, waren er kinderen ziek. Die houden we dus nog even te goed.

Ook had ik gehoopt geopereerd te zijn, en nu zelf de kinderen naar school te kunnen brengen en halen. Maar helaas, de operatie laat nog op zich wachten, ik heb nog niet eens een oproep binnen. En daardoor kan ik zelf niet naar school. NOg een week is het makkelijk op te lossen doordat Ruurd nog thuis is. Daarna moet ik echt opzoek naar een oplossing. Waar haal ik iemand (of iemanden) vandaan die elke dag kinderen van school willen halen? De mantelzorg is een beetje uitgeput, en de WMO geeft niet thuis. Want ik heb een te specifieke hulpvraag. Wel kunnen ze iemand sturen die de ramen voor me komt lappen.
Nou ja, komt tijd komt raad toch?

Voor vandaag, hoop ik dat we het droog houden. We willen straks eerst naar de kofferbakmarkt, eens kijken of er nog wat te scoren valt. Daarna gaan de schoolgaande kinderen bij hun zus langs op de camping. Dat weten ze nog niet, dus dat is een verrassing. Vanavond eten we met ons allen, zoonlief uit Amsterdam komt ook over. Tussen door hoop ik nog wat kunnen doen aan een cadeautje voor een vriendin. Al moet er ook nog een strijk weg, en wat verstelwerk gedaan worden (dat is nog erger werk dan was opvouwen :o) Verstellen dan, aan strijken heb ik weer geen hekel.
Iedereen een fijne zondag.

Kortsluiting

Zaterdag, vlak voor we weg zouden gaan, sloeg de aardlek schakelaar om. Ik merkte het, omdat ik het licht boven het aanrecht aan wilde doen, en dat deed het niet. Na wat proberen ging Ruurd toch maar even kijken naar de stoppen. Kortsluiting, ergens.

Na wat zoeken bleek dat het in de keuken zat, maar waar? Oven deed het, fornuis ook. Die waren het dus niet. We zijn eerst maar weg gegaan, en bij terugkomst heeft Ruurd nog gezocht, maar niets kunnen vinden. Dus hadden we geen stroom in de keuken, en niet in Ruben zijn slaapkamer.

sNachts schoot ik overeind bij het idee dat het in Ruben zijn kamer ergens aan het smeulen was, en dat hij zou stikken in de rook, of zou overlijden door koolmonoxide. Ruurd wakker gemaakt, die me verzekerde dat dat niet het geval was. Dat had hij al nagekeken.

Zondagochtend drong het pas goed tot me door dat de koelkast ook uitwas. In de koelkast liggen de (dure) medicijnen van Ruurd, en de melk van mijn oppasbaby ligt in het vriesgedeelte.
Dat dus eerst maar even naar de buren gebracht. Die gelukkig thuis waren.

Toen begonnen we aan de klus. We hadden inmiddels bedacht dat we moesten zoeken waar de stekker van de koelkast zat, want daar zou het wel aan liggen. Omdat het een inbouw koelkast is, die er al zat toen we in dit huis trokken, hebben Ruurd en ik geen idee waar de aansluiting van die koelkast zit. Zoeken dus. Het fornuis is vervangen sinds we hier wonen, en ik meen me te herinneren dat daar achter een stopcontacten blok zit. Dus de oven losgewrikt. Die is er nogal makkelijk uit te tillen met zijn twee.

Terwijl we wachtten tot Joshua terug is van brood halen, om te helpen met de oven, kreeg Ruurd een geweldig idee. Hij keek nog even de minder ingrijpende electrische aparaten na, om te zien of er misschien iets simpelers aan de hand was. En ja hoor, de waterkoker stond in het water.
Die uit het stopcontact getrokken, en de stop er weer in. En daarmee was onze stroomstoring opgelost.

Weekeind

Het weekeinde is weer om. Weer te kort om echt uitgerust te raken, maar wel een lekker weekeinde. Op mijn hobbyblog kun je zien wat ik vandaag gedaan heb (tussen de bedrijven door)
Gisteren heb ik eerst een workshop scrapbooken gegeven, Was weer eens heel erg leuk om te doen. Ooit ga ik weer regelmatig workshops geven, want dat heb ik altijd met erg veel plezier gedaan.
Bij thuiskomst was er post uit Amerika. Stempels en papier, maar niet de houtblokjes om de stempels op te doen. Die zijn nog onderweg. Nu heb ik bij voorbaat al erg veel lol om het idee dat de douane nou juist DAT pakje open maakt om te kijken wat er nou werkelijk inzit. Dan zullen ze toch wel denken dat ik gek ben, houtjes bestellen in Amerika :o))

Daarna zijn we naar de barbeque plaats gegaan om ons 3 jarig geregistreerd partnerschap te vieren. De kinderen hadden voor de hapjes, en het eten gezorgd. Vanwege de droogte mocht de barbeque niet aan stond in de krant, en daar hebben we ons aan gehouden. Helaas waren er 2 barbeques aan toen we in het bos aankwamen. Het voelde een beetje als het braafste kind uit de klas. Maar het eten dat Joshua en Lea hadden gemaakt was lekker, het gezelschap was goed.

Thuis nog een bakkie koffie, en daarna was het echt bedtijd voor mij. Na een week van zieke kinderen ben ik zelf ook niet helemaal vrij van griep.

Vandaag heel rustig gehouden. Samen met de kinderen film gekeken, geprutst met mijn nieuwe potloden, en lekker gegeten.
Aankomende week gaan we proberen weer in een normaal ritme te komen. NOg 1 week zomer vakantie. Is die even omgevlogen.

Prietpraat

Aan afel gebeurde er iets, waarvan ik dacht, dat moet ik bloggen. Puber van 17 deed iets waarom ik erg moest lachen. Anderen vonden het minder grappig, wat puber van 13 de opmerking ontlokte dat 'moeder overal om moest lachen vandaag, dat hij taco had gezegd en toen moest ze ook lachen'

Maar helaas, ik ben geheel vergeten wat puber van 17 deed, en dus kan ik het niet blogen. Omdat de anderen het niet grappig vonden, weten ze het niet meer.
Dus blog ik maar niets.

Bezoek

Wonend op Texel, en contacten hebben via internet levert altijd veel vragen om toeristische informatie op.
Meestal wijs ik mensen in de goede richting, en geef mijn adres voor een bakkie. Dat laatste gebeurt niet altijd, maar soms komt er iemand langs.
Vanmiddag was het soms.
Elly2 kwam met man en 3 kinderen voor een bakkie. Ik had een rustige dag vandaag met slechts 1 oppaskindje. Dus dat kon prima.

We hebben een genoeglijk uurtje doorgebracht met elkaar. Kinderen hebben heerlijk zitten spelen (wat een luxe is een kinderopvang dan, want van al het speelgoed is er VEEEL) Baby, en Cecilia vielen erg in de smaak. Maar goed, Cecilia is om verliefd op te worden, zeker als ze verlegen is.

Dan weet ik weer waarom ik ooit het internet zo leuk vond, omdat ik daar mensen ontmoet die ik anders niet ontmoet zou hebben.

Vogel

Vanmorgen kwam Joshua naar me toe, een jonge vogel in zijn handen. Die had hij afgepakt van de vogels. Hij leek niet gewond. Omdat het nog vroeg was, moesten we eerst eerste hulp toe passen voor we naar Ecomare konden.
Dus een hamsterkooi opgezocht en de vogel daar in gestopt. Zelfs Joshua (onze vogelkenner) had geen idee wat voor vogel het was. Katten naar buiten, en vooral rust voor de vogel gecreeerd.

Helaas overleed de vogel even later toch. Joshua was nuchter en toch verdrietig, We hebben alles maar weer opgeruimd, en de vogel begraven.

Vandaag

6.20, de wekker
6/30 ben ik beneden. Ruben is al op (Ruben is al op????? Om half 7???Daar is iets vreemds aan de hand. Hij is helemaal hyper, heeft vannacht niet geslapen (dat wist ik al) want heeft om 1 uur een blikje energie drank gedronken, en daar kan ie dus niet tegen. Hij is wel grappig, dat scheelt)
Lea is reeds naar beneden gegaan, zien en wel op de bank gaan liggen. Arm kind, en kan geen eens paracetemol krijgen om zich wat beter te voelen, want daar kan ze niet tegen.
6.40 ontbijten en mail bekijken.
7.00 Dan dus maar de was opvouwen. Dat moet klaar voor half 9 want dan komt er een baby en als die er eenmaal is, lukt dat niet meer, tenzij met een huilende baby er naast, en daar heb ik een hekel aan.
7.30 de eerste oppaskinderen. O en Q twee schattige, maar drukke jongetjes. Een handvol zeg maar.
7.45 de stagaire die een keer een volle dag mee loopt. Helemaal moe, van het vroege opstaan. De moeder van O en Q zit er nog, en verteld dat ze gewoon om 8 uur moet beginnen, en dat ze elke dag om 6.30 opstaat. Op mijn 6.20 zit de stagaire helemaal met haar handen in het haar. Haar dag begint normaal om 8 uur. Dit is een cultuurschok voor haar.
Ondertussen vouw ik nog steeds was.
8.00 Ruben en Rafael gaan ontbijt scoren bij AH. Van mij mag Ruben vaker doorhalen, een vers broodje als ontbijt is grote luxe. Krijg ik morgen verse warme kaiserbroodjes met aardbeienjam?
Ruben brengt gelijk Cecilia naar beneden, Die is al wakker, dat is bijzonder, tis normaal een langslaper.
8.25 de was gevouwen, en ind e wasmand, net op tijd. Want daar komt de baby.
8.40 en de laatste van de oppaskinderen. Volle bak vandaag.
Kinderen spelen eerst binnen. Rafael is niet echt in goede doen, en de jongens op de bank zijn niet behulpzaam, tijd voor een potje opvoeden.
Met een baby op de arm is dat toch lastig.
9.30- tijd om de eerste fles te gaan maken. Borstvoeding ontdooien is een langdurig proces.
Gelijk maar koffie zetten. Ben ik aan toe na de boze pubers.
9.40 Q loopt te stuiteren. Als ie gekalmeerd is vraag ik of ie moe is. Geheel opgelucht zegt ie ja, en huppelt naar zijn bedje. Met Nijn in zijn hand, en duim in zijn mond is ie zo vertrokken.
10.00 Koffie en fles is klaar. Limonade uitdelen aan de kinderen, en baby de fles geven. Gelukkig doet de stagaier de limonade. We doen gelijk een bakkie.
10.40 Baby valt in slaap, das luxe. In zijn maxi cosi gelegd en bij de jongens in de kamer gezet.
Ze zullen op hem letten tot ie wakker is. Op zijn normale slaapplek ligt een jongetje te slapen.
Met Cecilia op schoot een bakkie gedaan.
11.00 Telefoon, mijn moeder die heeft Ruurd nodig. Ze spuwt nog ff haar gal over de nieuwste plannen van de regering, en dan beloofd ze ff langs te komen.
11.30 Stagaire met kinderen naar de speeltuin. Ff energie kwijt voor de lunch, Door mijn enkel kan ik dat zelf slecht, bovendien is de baby weer wakker, en ligt de ander nog steeds te slapen. 1 van ons moet achterblijven.
12.00 Q wordt wakker, krijgt limonade en een schone luier. Ik zet hem gelijk in zijn stoel, want we gaan zo eten.
12.30 Lunch, Kinderen willen buiten picknicken, behalve Q en Cecilia mogen ze dat ook van me. Ik maak een stapel brood klaar, en ze gaan eten. Helaas gaat er 1 klieren met eten, en eten ze minder dan de bedoeling was, maar ze hebben wel lol.
12.40 JH komt baby halen, eigenlijk zou ze alleen komen voeden maar de afspraak voor de middag is afgezegd, dus heeft ze een vrije middag. Baby gaat natuurlijk mee naar huis. Ik vraag me af wat ik dan moet doen vanmiddag :)
13.30 Lunch opruimen, koffie zetten, kinderen in bed. Heel even tijd om met mijn nieuwe potloden te spelen. Jongens aansporen iets aan de tuin te doen. Kost een beetje moeite maar het lukt.
13.45 Mijn moeder komt, doet een bakkie mee, en vertrekt met Ruurd. Ruurd moet haar ff helpen met een telefoon en computer (geloof ik)
14.00 Toch even proberen te kleuren met mijn nieuwe potloden. HEt effect is verbluffend, daar ga ik verder mee spelen.
14.30 De kinderen hebben ruzie. Ingrijpen, daarna spelen ze weer heerlijk samen. Geen idee waarom het soms wel werkt, en soms niet.
15.00 Drinken ronddelen, ijs is op, dus moet iemand naar de winkel. Joshua wil wel, straks
15.30 eerste kind weer uit bed halen. Hij doet of ie slaapt, maar als ik wegloop wil ie er toch uit :o)
16.00 de ander uit bed gehaald, die sliep nog als een roos. Helaas had ik hem beter kunnen laten liggen, want het eerst half uur doet ie niets dan huilen. Wat heb ik dan een rotbaan. Ik hou niet van jengelende kinderen.
16.15 Boodschappen lijstje gemaakt. Stagaire en Joshua gaan boodschappen doen, Cecilia mag mee. 16.30 k zet alvast de rijst op. Rijst is slowfood in mijn ogen. Heeft even geduurd voor ik wist hoe ik dat goed moest doen op Inductie, maar dat lukt tegenwoordig ook goed.
16.45 Ik begin vast met de saus. Shit, ik laat alles aanbranden. Opnieuw beginnen dus. Zonde van de knoflook.
17.00 Mijn vriendin komt stempels brengen. Das gaaf, kan ik verder spelen met mijn nieuwe potloden. Jammer toch dat ik moet werken morgen :o)) We doen een bakkie, dwz, Zij houdt de kinderen bezig (of de kinderen haar) terwijl ik een saus in elkaar fabriek.
17.05 D en F worden opgehaald. Moeder verteld dat ze gesolliciteerd heeft op een nieuwe baan. Zou heel gunstig zijn voor mij, dan hoeven ze straks niet weg omdat ik net niet boventallig uitkom. Zou me goeduitkomen.
17.10 Joshua en de stagaire komen thuis. Ruurd wilde nog wat hebben en is gelijk geitenmelk halen, vind ik net ff lekkerder in de saus dan alleen bouillon.
17.20 eten is klaar, net ff te vroeg. Dus zetten we alles in de oven (een onderste oven hebben we er van gemaakt, voor de AGA kenners) En gaan rustig de tafel dekken. Joshua schaaft nog kaas, en stampt cashewnoten omdat die vanwege de kleintjes niet door het eten mogen.
17.30 Eten. Mijn vriendin blijft toch eten. Gezellig, volle bak, want 2 oppaskinderen blijven eten, en de stagaire blijft ook.
Rafael heeft het koud, en nog kouder. Ik stuur hem naar bed, naar mijn bed, kan ie nog ff tv kijken. Hij is de volgende.
18.10, klaar met eten, opruimen en het ijs op tafel. Cecilia laat me elk ijsje aanwijzen voor ze een keer Ja zegt tegen een ijsje. Q volgt haar voorbeeld, maar kan het niet zolang volhouden, en kiest na 4 ijsjes zijn ijsje. O vraagt gewoon om een groene.
18.20 kinderen willen heeeel graag nog even naar de speeltuin. Joshua en stagaire gaan mee. Ik ruim de tafel op.
18.30 O en Q worden opgehaald. Ik krijg knuffels. Q wordt morgen aan zijn oren geopereerd. Hopelijk gaat het goed, en kan hij weer beter horen vrijdag. Nu lijkt hij helemaal doof te zijn.
18.35 Stagaire gaat ook naar huis. Hoop dat ze niet te moe is.
Vriendin en ik doen nog een bakkie dan gaat zij snel naar huis.
19.00 Ik ruim de keuken op. Altijd meer werk dan je denkt.
19.15 ik ruim tussen door ff de westwing op. Kan ik straks makkelijk stofzuigen en dweilen.
19.20 telefoon gaat S, die heeft Joshua zijn gestolen fiets bij haar in de buurt zien staan, maar ze wist het niet zeker, Joshua moet maar ff gaan kijken. Joshua uit de speeltuin geplukt, en naar school gestuurd. Gezegd dat ie moest bellen als het de fiets was, dan kwam. Ruurd de fiets halen.
19.25, Westwing grondig opgeruimd, en stoelen op tafel en buiten gezet.
19.30 huiskamer opgeruimd, en stofzuiger gepakt.Kamer, keuken gestofzuigd
19.40 Joshua belt dat het iid zijn fiets is. Ruurd gaat erheen om de fiets te halen.
20.00 Ruurd weer terug, met Joshua zijn fiets.
20.05, Dan zelf maar ff afwassen, straks verder stofzuigen.Joshua gebeld, dat ie naar huis moest komen. Verder stofzuigen, het moet schoon. Joshua komt binnen en wil gelukkig ff dweilen.
20.30 Einderlijk klaar, ik wil nog ff iets met kleur doen, maar Cecilia wil erg graag bij me. Ik weet het een half uur uit te stellen. Maar om 2100 zit ik dan toch met haar op de bank.
22.10 Ik ga naar boven, ben gebroken. Morgen weer een dag.

Ziek

Een uitbarsting van zomergriep hier. Eigenlijk een onzin woord, zomergriep. Maar dat is een ander verhaal.

Joshua begon. Afgelopen vrijdag ineens niet lekker, klagen over keelpijn, hoofdpijn. Zaterdag gewoon goed ziek.
Zondag was ik aan de beurt. Overal spierpijn, keelpijn. Beetje koorts, dus al balen dat ik mijn werk moest afzeggen. Maar gelukkig is mijn lijf, ondanks de slechte condititie nog steeds sterk en blijft het bij keelpijn en een beetje verhoging. (stiekum ben ik daar wel blij mee, al 2 jaar veroordeeld tot thuis zitten, en een conditie van niets daardoor, en toch een griep kunnen doorstaan, zoals altijd, want ik ben zelden geveld door de griep)

Gisteren was Cecilia niet lekker, hangerig en vervelend. Savonds hoge koorts, en toen de paracetemol uitgewerkt was, weer.
Gisteren ook, klaagde Lea over spierpijn overal. Ik riep al: OO dan ben jij de volgende. Maar daar wilde ze niet aan. Maar gisterenavond, toen ik naar bed ging, voelde ik de hoge koorts al bij het meidje. Ziek dus. Dus weer een dag met een ziek kind op de bank. Nog 2 te gaan, 3 als je Ruurd meetelt.

Lezen

Vroeger, in een vorig lezen, las ik alles wat los en vast zat. Sinds een paar jaar kan ik de concentratie voor een boek maar slechts zelden op brengen. En dat mis ik eigenlijk wel. Het verdwijnen in een boek is een heerlijke ontspanning.

Af en toe koop of leen ik een flutboekje, in de hoop dat als ik eenmaal maar aan het lezen ben, de leeshonger vanzelf weer terug keert.
Tot nu toe resulteerde dat in af en toe een boek lezen, en dan weer maanden niet. Tot een paar weken geleden. Ik had shopalicious gekocht bij de ECI. Dat achter elkaar uitgelezen, en gelijk het vervolg er achter aan.

Omdat ik toen baalde dat het boek uitwas, gelijk verder gegaan in een boek dat al een paar maanden lag. Het verloren symbool van Dan Brown. Dat had ik om dezelfde reden gekocht, maar kon me tot vorige week niet echt boeien.
Nu dus wel. Het is soms te spannend om door te lezen, maar na een rondje om de tafel gelopen te hebben, pak ik het dan toch weer. De spaarzame tijd die ik heb om te lezen, lees ik nu ook. Nog een kleine 50 bladzijden, en dan heb ik het uit. Oppassen is vandaag een inbreuk op mijn leestijd.
Het lijkt weer terug. Wat is het volgende boek dat ik moet lezen???

Gecrashed

Na een dag vol spelen, lachen, en samen met haar partner in crime kattekwaad uit halen, is ze gecrashed.
Hoe lief is dat?!

Nu alleen maar hopen dat ze door slaapt tot morgen ochtend.

Tuin

Toen wij in dit huis kwamen wonen, was de tuin een woestenij vol struiken en planten. Vanaf de straat gezien een prachtige tuin, maar als je goed keek, echt verwilderd, en braakliggend terrein.

Voor onze eerste winter hier, heb ik, samen met een vriend, de hele tuin leeg gehaald, al het struikgewas gerooid, de hortensia's verplaatst (ik ben dol op hortensia) en de rozen weggegeven.
Samen hebben we de tuin geegaliseerd, en gras ingezaaid.
Omdat hij het wel kon, en ik niet, heeft hij een begin van een terras gemaakt, en een nieuwe ingang voor de tuin. De officiele ingang was nl buitengebruik, en de kinderen hadden zelf een betere plek voor de ingang gevonden. Die maar officieel gemaakt.

Het volgend jaar was de verbouwing. Al ons harde werk werd te niet gedaan, doordat een kraan eerst een geul groef voor een riolering (wat niet nodig bleek) en daarna nog een keer een geul groef voor de electrische bedrading in de nieuwe ruimte. Samen met een andere vriend en de jongens heb ik de tuin opnieuw geegaliseerd en waar nodig ingezaaid.
Verder hebben we er niet veel aan gedaan, want de gemeente schreef een brief, dat ze de straat gingen renoveren, en gelijk de riolering ging aanpassen. Daarvoor zou onze tuin open moeten, misschien, en ik vond het onzin om dan de tuin netjes te maken, dat kon dan wel even wachten. Van het voorjaar zou ik.....

Maar in het voorjaar deed ik niets aan de tuin. Ik zat met een enkel in het gips. En in het najaar, deed ik ook niets, want ik zat nog steeds met een niet meewerkende enkel. De winter kwam, met harde vorst, en sneeuw. Zelfs het deel van de tuin dat wel gedaan was, heeft die winter niet overleefd.
Mijn tuin is nu een braakliggend terrein. De materialen om het op te knappen, zoals ik het wil, zijn aanwezig. Zeker nu we van buren tegels hebben gekregen voor het beoogde pad.
Mijn enkel werkt echter nog steeds niet. Ruurd heeft erg veel last van zijn reuma, en de jongens doen al zoveel in huis, dat het irreel is van hen te verwachten dat ze de tuin kunnen opknappen.

Volgend jaar? Zou ik volgend jaar eindelijk de tuin hebben die ik beoog, met zit hoekjes, een vaste barbeque, en hortensia's? Veeel hortensia's? Klim hortensia's langs de terrassen en de ramen, en eindelijk het bloeiende grasveld dat ik al zo verschrikkelijk lang wil hebben. Zou het lukken? Zou ik op tijd geopereerd zijn dat ik van de herfst zelf iets kan doen?

Gisteren liepen er buren langs, die smalende opmerkingen hadden over onze tuin. Terecht eigenlijk, maar toch doet het ook pijn. Want nu is het buiten mijn macht er iets aan te doen. Niet eens voor de buurt.

Nee Papa!!

Vanavond gingen we even met ons allen naar het strand om daar te eten. We hebben gewacht op Lea en Rafael die bij hun vader waren, om met ons allen te gaan.

Stel je dus even voor, we zitten in de landrover, Ruurd en ik voorin, achter ons van Joshua, Cecilia en Ruben. Cecilia in het midden, en helemaal achter in Lea en Rafael. Op weg naar het strand.

De parkeerplaats van paal 15 is ingedeeld met kleine opstakels tussen de parkeerstroken. Een uitgelezen moment om te laten zien wat de landrover kan. Daar over heen rijden doet ze zonder moeite namelijk. De jongens, en wij ook, vinden dat geweldig. Op een lege parkeerplaats aankomen is ook wel erg uitnodigend. Dus rijdt Ruurd, voorzichtig, over de opstakels heen. De eerste gaf geen reactie, maar bij de tweede klonk het van achterin:
Pappa!! OO Pappa! (met het handje voor de mond geslagen)
Dus Ruurd rijdt netjes over de weg verder. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, in plaats van helemaal rond te rijden, toch even over 1 opstakel heen rijden.
Pappa Nie doe. Hou Op Pappa, ( met de wijsvinger vermanend opgeheven)

Tja, wat de je dan he? Je houdt je als pappa maar weer aan de regels.

Kaakchirurg, vervolg

Het begint een never ending story te worden. Nadat ik de laatste keer weg gegaan ben bij de kaakchirurg, die niet wilde trekken onder narcose, dacht ik eerst, ik laat die kies er wel gewoon uit rotten. Ooit kan ik hem gewoon pakken.
Maar zo een woekerende ontsteking is niet echt prettig. Buiten dat het zeer doet, heb ik het idee dat een ontsteking die er zit, gewoon ook slecht is voor andere onderdelen van het lijf.

Dus ben ik op zoek gegaan naar andere oplossing. Er wordt momenteel op Radio noord Holland erg veel reclame gemaakt voor de CDC kliniek. En ik vond op inernet een Narcose tandarts. Beiden klinieken zijn meeer dan bereid je te helpen maar dan alleen als je zelf de narcose betaald.
Ik ben inmiddels bereid die narcose te betalen, als ik maar eens een tijdje GEEEN pijn in mijn mond heb, maar mijn huisarts vond dat onzin.
Die adviseerde mij om contact op te nemen met de zorgbemiddeling van Unive. Eens kijken wat die voor me konden doen, en eventueel ging zij zich er ook mee bemoeien.

Dus belde ik op een rustig moment naar Unive. Daar kreeg ik een zeer vriendelijke en behulpzame mevrouw aan de telefoon, die mijn verhaal aanhoorde, en toen vertelde dat haar dochter, onder narcose, geholpen ging worden door de kaakchirurg die mij weigerde narcose te geven onder het mom van, dat vergoed de verzekering niet.
Zij beloofde me te helpen.

En toen bleek de telefoon kapot. We zijn ruim 10 dagen niet bereikbaar geweest via de telefoon. Omdat we dachten dat het aan onze telefoon lag, hebben we een nieuwe telefoon gekocht maar helaas was er een monteur nodig om het euvel te herstellen.
Inmiddels had ik een brief gekregen van Unive, dat ze iets voor me hadden geregeld, en dat ik moest terug bellen.
Ik mag bellen naar een kaakchirurg buiten de regio, en dat heb ik zojuist gedaan.
2 september een consult. In het KennermerGasthuis in Haarlem. Toch wel weer spannend eigenlijk.

Rot dag

Eigenlijk wil ik geen negatieve dingen bloggen. Maar dat neemt niet weg dat die nare zaken er natuurlijk wel zijn.

Momenteel neemt de stress hier een beetje de overhand, wat ruzie en irritatie in de hand werkt. En Ruurd en ik kunnen niet zo goed ruzie maken. Allebei te beschadigd door eerdere ervaringen.
Maar vandaag hadden we ruzie, en wat voor 1.
Verder ga ik er niet over uitwijden. Maar het was een rotdag vandaag, en ik ben blij dat ie over is. Want eigenlijk ben ik Annie. Tomorrow....
(dat verhaal liep toch ook goed af?! Zie je wel)

Dinsdag

Heb ik wat te bloggen? Eigenlijk niet. Geen bijzondere dingen meegemaakt.
Hoewel... Misschien is het wel heel bijzonder dat Cecilia alles, maar dan werkelijk alles papagaait.
Ruurd zegt van de week (bij het zien van een heel grote stapel vietnamese loempia's) Hallo Hee, waarop Cecilia zegt Hallo Hee.

Ook zijn we hard bezig met zindelijkheids training. Gaat nog niet helemaal goed, en ik moet nodig een set onderbroekjes kopen, maar overdag wil ze geen luier meer aan. Het meeste beland ook in de wc, alleen als ze moe is, gaat het mis. Zoonlief, en stagaire worden er erg nerveus van, lopen af en aan naar de wc met haar, want o jee,als er op de grond geplast wordt :o))

Vandaag vertrekken Lea en Rafael voor 3 dagen naar hun vader. Ondanks mijn werk, wat intensief is, en de korte periode blijf ik het moeilijk vinden. Ik hoop dat ze een paar fijne dagen hebben.

Ondanks dat ik werk, begin ik in het vakantieritme te komen. Alles een beetje slomer, relaxter, en makkelijker. Dat is wel lekker. Nu nog hopen dat er een paar vrije dagen overschieten voor ons, als gezin, zodat we nog ergens heen kunnen. iig gaan we 14 augustus vieren, met elkaar. Nog geen idee hoe en waar, maar vieren zullen we het.

Skype

Sinds een paar weken belt, of skyped, mijn oudste zoon me regelmatig. Meestal aan het eind van de dag, en dat is fijn want dan is het rustig in huis, en kunnen we ff lekker praten.
Ik ben dus, aan het eind van de dag, erg gespitst op het geluid van Skype.

Gisterenavond zaten we met veel aan tafel. Eigenlijk sliepen alleen de jongste 3 kinderen. Ilja en Sophie waren er ook, en met een kopje koffie, was het erg gezellig.
Toen hoorde ik de bliep van skype, dus ik, die bezig was met inkt en stempels, een experimend aan het doen wat niet helemaal is gelukt, ik trek gelijk mijn laptop naar me toe, want er praat iemand tegen me.
Sander.

En dan blijkt weer hoe geweldig skype is. Is een telefoongesprek een 1 of 1 ding, meestal tenminste. Met een laptop midden op tafel, is het of de beller bij je in de kamer zit. Toen skype even vastliep, heeft Ilja van computer gewisseld, want het geluid in zijn laptop was beter. En toen werd het helemaal leuk. laptop midden op tafel, en gezellig met zijn allen met Sander kleppen.
Sander vertelde over de bedrijven waar hij zou willen werken, over zijn ambities, en over wat hij had opgepikt van het nieuws.
Ilja, ook kok, zocht de bedrijven gelijk op op zijn computer, en dan konden we gericht reageren. Sander vroeg naar de laatste nieuwtjes hier, en bij Ilja en Sophie.
Een avond met een gouden randje.

Thuiskapper

Niet de eerste keer bij de kapper, maar is ze niet super?

Zondag

Eigenlijk de laatste dag van mijn vakantie vandaag. Gisteren heerlijk geprutst met inkt, papier, stempels. Ofwel een serie kaarten gemaakt. Dat was lekker.
En gelezen in mijn boek., Shopalicious is uit, nu is het Shopaholic en baby. De oorzaak dat ik alle boeken van de shopaholic ben gaan lezen. Dit leek me wel een leuk gegeven, en dat is het ook.

Vanmorgen gaan we naar de Kofferbakmarkt. Ons 14-daagse uitje. Lea en Rafael gaan daar echt schatgraven, en komen met erg gave schatten thuis moet ik zeggen. Voor een paar euro heb je dan lang lol. Soms vind ik ook een schat. Zoals vorige keer, toen scoorde ik een loopkar van Fisher Price, met PeekaBlocks, Voor 1 euro per stuk. Dat zijn leuke dingen.

Ik wil erg graag naar het bos, naar het strand ofzo. Maar Ruurd zijn reuma is ook erg actief, of dat een optie is, zal moeten blijven.
3 dagen is natuurlijk wel een erg korte vakantie. Maar wel erg lekker. Nu ga ik eerst maar eens mijn boek uitlezen..of ga ik toch eerst nog een kaart maken, of uitgebreid ontbijten, of...

Vakantie

Vandaag had ik vakantie. Zomaar een extra dag vrij. Dus kwam er helemaal niets uit mijn handen, Ik had wilde plannen. Op tijd op, en dan lekker alleen in de huiskamer zitten en knutselen. Eindelijk een paar projecten afronden, en een paar anderen beginnen.
Maar het begon al goed. Toen ik om 7 uur wakker werd, en uit bed sloop naar de badkamer, werd dochterlief van 20 maanden toch wakker, en zo erg wakker dat er van slapen niets meer kwam. Dus gingen we gedrie om 8 uur naar beneden.
Ik was zo moe, dat ik op de bank heb liggen suffen.
Daarna heb ik me ergerd aan mijn boek. Heel erg raar, ik lees shoapicious. Over een shopaholic. En de hoofdpersoon ergert me. Ze is dom, blond, niet erg leerbaar, en koopt zoveel dat ze elke keer diep in de schulden zit.
Het ergert me, en boeit me tegelijkertijd. Ik kan het boek slecht wegleggen.

Tegen 5 uur had ik ineens een ontplofde bom in de huiskamer, en ach toen ik toch bezig was........

Het kwam zo. Van een vriendin heb ik een kastje gekregen om mijn stempelinkt netjes, overzichtelijk en op de greep op te bergen. TOen het stond te wachten om opgehangen te worden, heb ik er stempelinkt in gedaan om te kijken hoe het stond. Cecilia was zo enthousiast, dat ze inkt bleef aangeven, en voor ik het wist zat alle inkt in het kastje. Een week ofzo heeft het gewerkt, toen pakte ik iets, en viel het kastje om, alle stempelinkt eruit, en het kastje stuk.
Dus heb ik de stempelinkt in een doos gedaan, en het kastje neergezet om gerepareerd te worden.
Vanmorgen heeft Ruurd het kastje gerepareerd, en opgehangen. Natuurlijk heb ik gelijk de inkt er in gestoken, en gesorteerd op kleurgroep. Toen Joshua erbij stond te kijken en een bepaalde kleur zocht, kwam ik tot de ontdekking dat ik kleuren miste. Die moesten, bij het omvallen achter de kast zijn gevallen. Dus kast van de muur, en zoeken. Gelukkig vond ik de stempelinkt gelijk. Maar hoe gaat zoiets. Dan moet er gelijk ook wat opgeruimd worden. En gereorganiseerd. En als je 1 kast reorganiseerd, ben je voor je het weet bezig met de 3e kast. Op deze manier is het me gelukt een heleboel meer ruimte te scheppen voor mijn stempels, de embossingpoeder meer op de greep te hebben, en wat ander gereedschap ook beter op de greep te hebben. Het punt is nl niet dat ik te weinig kastruimte, danwel te veel spullen heb. Ik heb kastruimte genoeg, en ik heb teveel spullen. Het probleem is dat ik het op de juiste manier moet opruimen. Voor het moment is het weer gelukt.

Morgen, morgen ben ik ook vrij. Dan ga ik met stempels spelen, en als het lukken wil, een rondje door Den Burg.

EINDELIJK

Na 3 jaar van buffelen, van puzzelen met geld, met zien hoe we het eind van de maand gaan halen, hebben we deze maand, bij het binnen komen van het salaris, op alle rekening nog geld staan.
Okay, het is een minimum, en geloof me, ik zat echt op het geld te wachten. Maar het stond er toch maar mooi.

Nee, we leven niet boven het budget, als ik het NIBUD mag geloven, doen we het keurig. Alles, werkelijk alles is gebudgetteerd, inclusief mijn hobbyspul, de kinderkleding en het eten.
Elke maand is het weer spannend of we het eind van de maand gaan halen. Dat is het gevolg van een jaar lang dubbele maandlast, plus hoge alimentatie. Daarna een jaar van advocatenkosten, en daarna een jaar van deurwaardes. Gelukkig is dat allemaal achter de rug. En een jaar na de uitspraak van de rechter (waar bij geen rekening gehouden is dat er bij de tegenpartij een kind minder, en bij ons een kind meer is) zijn wij weer zover dat er ruimte gaat komen voor leuke dingen hier.

Om het te vieren hebben alle kinderen (inclusief Ruurd en ikzelf) een iets duurder vakantie cadeautje gekregen, heb ik een cadeautje besteld voor een goede vriendin, en zijn we een ijsje gaan halen op het strand.

De zuinige tijd is nog niet over, want nu moet de spaarrekening nog gespekt, de auto opgeknapt, en vast nog wel iets wat ik nu vergeet.

Maar toch, het leven is een stuk leuker weer.

Vakantie

Onze vakantie begon goed. Overdadige zon in het weekeinde, wat zondag omsloeg, en sindsdien is het warm, broeierig maar nat en met onweer op de achtergrond.
Zeiden wij zondag nog, wat een noodweer was dat vannacht, bij het zien van de beelden op het journaal ben ik blij dat we hier zitten, want op die enkele (heftige) onweersbui na, is het hier vrij rustig weer geweest.

Gisteren heb ik om half 11 Lea uitgezwaaid. Die is een weekje met een vriendin mee op vakantie.

Omdat ik weinig oppaskinderen heb deze week, heb ik gisterenochtend lekker met de kinderen die er waren, en de stagaire, zitten knutselen. Smiddags kwam het er niet van. Rafael ging met oppasmeisje buiten spelen, en bij mij liep de tent vol. De een na de ander kwam langs en om half 4 kwam de kapster.
Het hele gezin, plus het oppasmeisje onder het mes. Het oppasmeisje omdat die zondagavond met een schaar in haar haar had zitten hakken. Van een volle bos lang haar, is ze terug geknipt naar een kort koppie. Staat haar hartstikke pittig maar echt blij was haar moeder er toch niet mee. Of beter, ze was blij met dit resultaat niet met de knipactie van haar dochter. Toch begrijp ik het meisje heel goed. Als ik een schaar in mijn handen heb, moet ik me ook heel erg vaak beheersen om niet gewoon een stuk van mijn haar af te knippen. Zij kan zich minder goed beheersen denk ik. Maar ach ze is pas 4 dus dat kan nog komen.

Voor zoonlief van 21 was het een beetje balen, die was speciaal 2 dagen naar Texel gekomen om naar het strand te kunnen, was het gewoon 2 dagen minder weer. Gelukkig hadden we het samen gezellig, heb ik erg gezellig met zijn vriendin gekletst, haar jurk gemaakt, en hebben we ze gisteren om 21.00 uur weer op de boot gezet.

Een goed begin van de vakantie. Eens kijken of we er een 6 weken durend feestje van kunnen maken met ons allen.

Kofferbakmarkt.

Elke 14 dagen is er kofferbakmarkt bij het zwembad in de Koog. Eigenlijk op de parkeerplaats daar. En om een of andere reden vinden de kinderen dat een geweldig uitje. Als we dus goede zin hebben, het weer een beetje meewerkt, gaan we met zo veel mogelijk mensen naar de kofferbakmarkt.

Vandaag hadden de pubers geen zin. Dwz, die sliepen liever dan met ons mee te gaan.
En we vertrokken niet eens vroeg, zo tegen half 10-10 uur.

Het was warm, hoewel een windje. En druk. Zoals gebruikelijk kwamen we weer jan en allemaal tegen. Het is geen toeristenmarkt, maar echt een Texels gebeuren lijkt het wel. Je komt er altijd iedereen tegen, is het niet als verkoper dan wel als koper.
We hebben er zaken gedaan met de aannemer en de kapster (ook altijd handig) en weer eens met deze en gene gesproken. Doordat ik thuis zit met een wrakke enkel, kom ik ook nooit meer iemand tegen.

Gescoord hebben we ook. Er was een kraam waar alles 1 euro was. Dus een Peek-a-Block loopkar van Fischer Price, plus blokken voor 2 euro. En een paar goede boeken voor 5 euro samen.
Lea had een gave ketting, en Rafael een koffer op wieltjes en toilettas. Bovendien hadden de kinderen ook nog gegrabbeld. Er staan te kust en te keur grabbeltonnen, en we hebben er een stuk of 3 gehad.
Over 14 dagen weer.

AU

Vorige week donderdag zat ik savonds in bed, en ik voelde het er in schieten. Een vreemd getintel dat met de seconde meer pijn ging doen. Zo erg, dat ik er misselijk van werd.
De volgende dag kon ik mijn hoofd bijna niet bewegen. Uiteindelijk Ruurd gevraagd te masseren, bleek het pijnpunt niet in mijn nek, maar een stukje lager te zitten. Een spier in de knoop.

Een spier die niet erg uit de knoop wil, want nu, ene week later, doet het nog verschrikkelijk zeer.

Eigenlijk moet ik misschien eens naar de dokter, maar daar heb ik geen zin in. Vanmiddag ga ik lekker met de kinderen waterfeest houden. Om de zomer te vieren, maar vooral om te vieren dat het zomervakantie is. Das toch veel leuker dan een dokter bezoeken??

Bloggen?

Het is niet dat ik niets meemaak. Eigenlijk maak ik op het moment te veel mee. Ik gun me alleen geen tijd om alles te bloggen. Bovendien wil ik ook graag foto's bloggen, maar heeft de camera steeds ruzie met de computer (of omgekeerd). Voor ik nu allerlei tips krijg, dat komt deels omdat ik een Linux computer heb, en geen windows. Voor 99.9% ben ik heel erg blij met Linux, alleen dat niet compatible zijn met alle andere dingen irriteert me wel eens. En dan irriteert het met nog het meest dat je bijna verplicht bent de zak van Bill Gates te spekken.
Maar goed, dat is een totaal ander onderwerp :o))

Werk:
Ik werk hard en veel. Veel dagen begin ik om half 8 en werk door tot half 7, daarna nog eten en het huishouden. Met deze warmte ben ik een beetje lakser met het huishouden. Hoewel dat dom is, want we hebben (veel) katten in huis. Er zijn nog jonge katten daardoor zijn het er veel. Na de zomer gaan er nog 2 weg, en we zoeken nog een huis voor 2 anderen.

Stagaire:
Voor de tweede achtereenvolgende keer heb ik een stagaire die meeloopt. Was de eerste een schot in de roos, en werkt dat prima. De tweede is moeizamer. Al heeft ze haar diploma al, en zou ze dus van aanpakken moeten weten. Daar zit dus net het probleem, ze weet niet van aanpakken. Ben ik gedwongen tot rust vanwege mijn enkel, zij is echt in staat de hele dag niets te doen. Moeizaam dus.

Kinderen:
Kinderen doen het gelukkig allemaal goed. Al heb ik de twee moeilijkste pubers in huis die ik me kan voorstellen.
Mijn oudste heeft Skype ontdekt, waardoor ik hem bijna elke week spreek tegenwoordig. En dat voelt elke keer weer als een klein feestje.
Dochterlief is terug uit Duitsland, alwaar ze stage heeft gelopen. Veel geleerd heeft ze daar, ze is erg enthousiast over wat ze gedaan heeft. Maar ook wel weer blij om thuis te zijn.
Zoonlief 2 is verhuisd naar Diemen, en helemaal blij met zijn huis. Van zijn school kreeg ik bericht dat zijn studie goed op schema ligt, wat ik een prestatie op zich vind, met zijn dyslexie, en de wetenschap dat hij pas na een half schooljaar instroomde.
De pubers zijn over, de een met een taak, die hij vandaag moet afronden, dan gaat het mee naar de raporten vergadering, en kan hij nog zonder taak over. Dat wordt dus voor ons beiden aanpoten vandaag.
De andere is met hoge cijfers over, maar verveelt zich altijd. Ook moeizaam om daar doorheen te breken.
Dochterlief 2 is over naar groep 8. Een minipuber is het, maar die pubert herkenbaar. Herkenbaar omdat ikzelf zo puberde, en herkenbaar omdat haar zus ook zo puberde. Er zal nog wel een deur of raam sneuvelen voor die 18 is.
Zoonlief van 6 is moe van een schooljaar aanpoten. Deze week nog, en dan mag ie uitrusten. Volgend jaar groep 4.
En de kleinste? Die is geheel baby af. Al het babyvet is weg. Lopen en rennen deed ze natuurlijk al, inmiddels praat ze. Ze maakt zinnen van 3 of meer woorden, en kan heel duidelijk maken wat ze wil. Vooral als ze op de ' Mommel" wil (de schommel in de speeltuin tegenover ons huis)

Dan is er nog een enkel, die geopereerd moet worden. Ik wacht op een oproep van het AMC, dan kan ik dingen gaan regelen. Oppas voor de operatiedag, assistentie voor de 2 weken erna. Elke keer als de post komt, hoop ik op post van het AMC.
Het wachten valt me zwaar, al ga ik uit van een operatie in Oktober, of later. Tenslotte is de normale wachttijd 6 maanden.

Dus ja, ik maak genoeg blogbaars mee. Het ontbreekt me alleen aan tijd om het allemaal uitgebreid te bloggen. Dan maar een update af en toe.

Zondag

Na een warme week, van hard werken, en veel buiten. is het weer zondag. Gisteren was ik volledig uitgeput. Hard werken, vrijdagavond diploma uitreiking, waarbij we in een zeeer warme sporthal een afwisselend, en leuk programma gepresenteerd kregen, en mijn aangewaaide dochter haar diploma in ontvangst mocht nemen, had ik op zaterdagochtend weer een gordontraining. Leuk, maar zeer inspannend.

Ik had allerlei plannen voor de middag, en het was nog minder mooi weer ook. Maar helaas, mijn lijf besliste anders. Hangen, slapen zelfs, en nog meer hangen. Toen ik eenmaal aan de knutsel ging, mislukte het ook vreselijk, dus ben ik maar weer gestopt.

Vandaag is een prachtige zonnige dag. eigenlijk zouden we naar het strand moeten gaan, maar ik kan niet op het strand lopen, bovendien, de auto is stuk.
Dus zijn we thuis vandaag. De kinderen spelen de hele dag al buiten met water. Varierend van met de waterbaan, tot een zeephelling in de speeltuin. Ik heb al 2 wassen gedraaid, en buiten gehangen, want Ruurd heeft inmiddels zoveel in de tuin gedaan, dat ik weer zelf de was kan ophangen. Scheelt heel wat keren de droogtrommel draaien, en is ook goed voor mijn humeur merk ik.
En ondanks het mooie weer ga ik zo even met verf, inkt en stempels prutsen. Daar word ik namelijk gelukkig van, en er is weinig dat me zo erg ontspant als dat.
Morgen komt er weer post, en ik hoop elke keer weer op een oproep van het AMC. Met een operatie datum.
Zodra de auto weer heel is, gaan we elke zondag leuke dingen doen met de kinderen. Varierend van activiteiten op het eiland, tot dierentuin bezoek.
Vandaag doen we pas op de plaats. en het lijkt iedereen te bevallen.